Kώστας Μπατίκας-Καλό σου ταξίδι…
Άλλη ανάρτηση σκεφτόμουν να κάνω σήμερα, αλλά τελικά άλλα πράγματα θα γράψω. Θα σας πω για τον Κώστα, που εγώ γνώρισα και έφυγε την Κυριακή, στα 64 του μόλις χρόνια. Είχε μεγάλη πολιτική ιστορία κι είχαμε μιλήσει μερικές φορές και γι’ αυτά τα θέματα. Μου είχε χαρίσει το βιβλίο του «Συνδικάτα και Πολιτική» και είχαμε συνεργαστεί υπέροχα όταν συναντηθήκαμε κάτω απ’ την ίδια επαγγελματική στέγη. Κυρίως όμως με τον Κώστα κάναμε καλή παρέα κι ας μας χώριζαν κάτι λίγες δεκαετίες ζωής. Μπορούσα να συζητήσω πολλά πράγματα μαζί του και ήταν χαρά μου να βγούμε έξω μαζί για καμιά μπυρίτσα. Ξέρω πως το ίδιο συνέβαινε και με άλλους ανθρώπους που τον γνώρισαν και δεν ήταν τυχαίο, αφού ξεχώριζε με τη σοφία του, την ηρεμία του, την καλή του διάθεση να ακούσει τον άλλο, το χιούμορ του. Εγώ αυτό τον Κώστα γνώρισα και τον σκεφτόμουν τις τελευταίες μέρες. Χαθήκαμε για λίγο μέσα απ’ τις διαφορετικές πορείες της ζωής μας και λέγαμε με μια φίλη, πόσο ωραία θα ήταν να ξαναβρισκόμασταν και πάλι. Δεν προλάβαμε όμως. Με πήρε τηλέφωνο εκείνη για να μου πει ότι ο Κώστας έφυγε. Αλλά εγώ δεν νομίζω πως γίνεται έτσι με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Νομίζω πως τους κουβαλάμε πάντα μαζί μας. Κι εγώ έχω μια εικόνα ενός Κώστα γελαστού κι αυτήν λέω να κρατήσω.
Καλό σου ταξίδι…
Από τις προσωπικότητες που έφυγαν αλλά ξέρεις τον τρόπο να μας τις περιγράφεις και να τις ζωντανεύεις. Φιλιά, καλημέρα
Βασίλη, πολύ αγαπημένος άνθρωπος. Αεικίνητος. Και λυπήθηκα που δεν πρόλαβα να τον ξαναδώ. Πάντα νομίζουμε πως έχουμε αρκετό χρόνο κι αναβάλλουμε πράγματα, αλλά αυτό αποδεικνύεται μεγάλο λάθος. Να ‘σαι καλά. Τα φιλιά μου έχεις.