To Τσεκούρι ή Εν λευκώ

Είναι νύχτα, μια απ’ αυτές τις όμορφες ξάστερες νύχτες, που η δροσιά τους σου καθαρίζει το μυαλό κι εμείς, μια μικρή παρέα φίλων, την εκμεταλλευόμαστε απολαμβάνοντας ένα ποτό στην Καστέλλα. Ένας απ’ τους φίλους μου, έχει φέρει να μου επιστρέψει κάποιο dvd που του δάνεισα και δεν είναι άλλο απ’ «Το Τσεκούρι» του Κώστα Γαβρά. «Le couperet», όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος, για όσους γνωρίζουν γαλλικά. Μοιραία  λοιπόν, αρχίζουμε να συζητάμε για την ταινία. Επειδή όμως κάποιοι απο σας, ίσως δεν την έχετε δει, πρέπει να σας πω με λίγα λόγια την υπόθεση, που βασίζεται σε γνωστό αμερικανικό βιβλίο, ώστε να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται.

Πρωταγωνιστής της λοιπόν, είναι  ο Μπρουνό, ο οποίος εργαζόταν ως ανώτερο στέλεχος σε μια χαρτοβιομηχανία, η έδρα της οποίας όμως μεταφέρθηκε στη Ρουμανία, με αποτέλεσμα εκείνος να παραμείνει άνεργος για δυόμιση χρόνια. Καθώς  ο καιρός περνά και βλέπει τα οικονομικά του προβλήματα να γιγαντώνονται και να έχουν αντίκτυπο στην οικογενειακή του ζωή, αποφασίζει να δράσει . Καταλήγει λοιπόν, στο ότι δεν υπάρχει άλλη λύση απ’ το να σκοτώσει ένα ανώτερο διευθυντικό στέλεχος ανταγωνιστικής εταιρείας , ώστε να μπορέσει ακολούθως να διεκδικήσει τη θέση του. Για κακή του τύχη, την ίδια θέση επιβουλεύονται κι έτεροι άνεργοι που έχουν ανάλογα προσόντα με τον Μπρουνό κι έτσι, οδηγημένος σε αδιέξοδο, αρχίζει να τους σκοτώνει έναν-έναν, ώστε μόνο εκείνος τελικά να μπορεί να προσληφθεί στην εν λόγω θέση.

Δεν θα σας γράψω τι γίνεται στο τέλος, όχι μόνο γιατί θα άξιζε να το δείτε μόνοι σας, αλλά κι επειδή εδώ το θέμα μας, δεν είναι η ανάλυση της ταινίας ή το μαύρο χιούμορ της ή οι στόχοι του κυρίου Γαβρά, τον οποίο παρεμπιπτόντως θαυμάζω, αλλά η ίδια η ανεργία σαν κατάσταση. Δεν απέχει πολύ μου φαίνεται η εποχή που κάποιος θα σκοτώνει για μια θέση. Ήδη ζούμε σε καιρούς που οι περισσότεροι άνθρωποι μεταχειρίζονται κυριολεκτικά οποιοδήποτε μέσο, για να προσληφθούν κάπου. Άλλος χρησιμοποιεί κάποιον γνωστό του, που ξέρει κάποιον που θα μπορούσε να μιλήσει σε κάποιον άλλο και τα λοιπά και τα λοιπά.  Άλλη χρησιμοποιεί την εμφάνιση της ή υπόσχεται πράγματα ως αντάλλαγμα αν ο σκοπός της επιτευχτεί. Άλλοι πάλι, απ’ αυτούς που ανήκουν στη λαμπρή μειοψηφεία,  πηγαίνουν εντελώς με το σταυρό στο χέρι και δεκαπέντε σελίδες βιογραφικό για να καταφέρουν τι όμως; Να δουλεύουν με σύμβαση μερικών μηνών, ανασφάλιστοι κάποιες φορές, σε θέση κατώτερη των όποιων προσόντων τους, να παίρνουν τα πολυδιαφημισμένα  700 ευρώ, να κλείνουν τα μάτια τους μπροστά σε ό,τι στραβό βλέπουν και το βράδυ να σερβίρουν ποτά σε κάποιο μπαρ, για να συμπληρώσουν το εισόδημα τους. Κι αυτό είναι μόνο η επιφάνεια.

Γιατί κάτω απ’ την επιφάνεια, η κατάσταση είναι ακόμα πιο δυσάρεστη. Επειδή ένας άνθρωπος που ζει έτσι και δουλεύει σε δύο δουλειές ή ακόμη χειρότερα συνεχίζει τις σπουδές του, δεν μπορεί να έχει προσωπική ζωή. Συχνά δεν μπορεί καν να ζήσει σε δικό του σπίτι. Δεν είναι παράξενο λοιπόν που τόσοι τριαντάρηδες ζουν ακόμα με τους γονείς τους. Ούτε είναι παράξενο που δεν διανοούνται να κάνουν οικογένεια. Για την ακρίβεια, δεν διανοούνται καν να δεθούν με οποιονδήποτε, γιατί δεν μπορούν να πάρουν την ευθύνη μιας μόνιμης σχέσης. Γιατί η μόνιμη σχέση, απαιτεί κάποια πράγματα που εκείνοι δεν διαθέτουν, όπως χρόνο, χρήματα και μέλλον. Χρόνος δεν υπάρχει, δεν μπορεί να υπάρξει όταν δουλεύεις σε δυο δουλειές ή δουλεύεις και συγχρόνως σπουδάζεις. Χρήματα για εξόδους, εκδρομές, δωράκια και τα σχετικά, εννοείται δεν υπάρχουν κι όσο για μέλλον, ποιος μπορεί να το σκεφτεί όταν το παρόν του είναι τόσο απαιτητικό; Πείθουν  λοιπόν τον εαυτό τους, πως δεν είναι τύποι για μόνιμες σχέσεις και κάνουν ότι μπορούν για να το υποστηρίξουν.  Γιατί είπαμε: ο έρωτας πλέον μετριέται με οικονομικούς όρους.

Τελευταία απ’ το Λυκαβηττό ως την ύστερη γωνιά της Αθήνας, βλέπω ζευγάρια σε παγκάκια. Πολλά ζευγάρια. Και δεν πρόκειται βέβαια,  για μαθητές λυκείου, αλλά για κοπέλες στα τριάντα κι άντρες ακόμη μεγαλύτερους. Που θα μπορούσαν σαφώς, κάπου καλύτερα να βρίσκονται εκείνη τη στιγμή, γιατί μην μου πείτε πως ξαφνικά όλη η Αθήνα ανακάλυψε τον ρομαντισμό των πάρκων, γιατί συγνώμη, δε θα το πιστέψω. Αλλά πόσο πάρκο και παγκάκι και Λυκαβηττό ν’ αντέξει πια μια σχέση; Γρήγορα επέρχεται ο κορεσμός κι ο καθένας παίρνει το δρόμο του. Αλλά τι πειράζει; Αφού είπαμε: ποιος είναι σήμερα έτοιμος για μόνιμη σχέση;

Καλώς ή κακώς είμαστε η γενιά που ζει, με όσα μάζεψαν για μας οι προηγούμενες γενιές. Αλλά το θέμα είναι πως δεν βρίσκουν όλοι κάτι απ’ τους γονείς τους. Κι εγώ δεν έχω κανένα φίλο ή φίλη, που να μπορεί να αγοράσει σπίτι, μην σας πω ούτε μηχανάκι, όσο σκληρά κι αν δουλέψει, γιατί πλέον οι μισθοί πείνας, δεν αρκούν ούτε για τα απαραίτητα. Πως να κάνει κάποιος και αποταμίευση; Πέρασαν εκείνες οι εποχές της συσσώρευσης ακινήτων και αγαθών. Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε αλλαγές κυβερνήσεων και τα σχετικά, που ποσώς μ’ απασχολούν. Βλέπω μόνο την κατάληξη μιας μακράς διαδικασίας η οποία δυστυχώς είναι αυτή.

Κι αισθάνομαι ότι αυτή η ταινία, «Το Τσεκούρι» είναι προφητική. Πολύ προφητική. Και δεν μπορώ να ξεχαστώ κι ας είναι ωραία η βραδιά κι απ’ τα ηχεία ακούγεται εκείνο το υπέροχο τραγούδι που λέει η Μποφίλιου:

«…Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ ανέβεις…

Και σε λυπούνται που δεν το ‘χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν πάντα κρότος…

Δικαίωμα μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμα μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω…

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
τους λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να ‘ναι σαν και μένα…

Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ.
Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ…»

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Σεπτεμβρίου 6, 2008.

23 Σχόλια to “To Τσεκούρι ή Εν λευκώ”

  1. Τώρα που το λες και στη Θεσσαλονίκη ο πιο δημοφιλής χώρος διασκέδασης ζευγαριών και όχι μόνο είναι η παραλία…Με τα παγκάκια όμως υπάρχει θέμα καθώς είναι τόσο μεγάλη η ζήτηση σε ώρες αιχμής που είναι αδύνατο να βρεις άδειο για να παρκάρεις τα οπίσθια σου. Το πρόβλημα του παρκινγκ πισινών δε, παίρνει τεράστιες διαστάσεις αφού είναι γνωστό ότι το χώρο λυμαίνονται σπείρες συνταξιούχων. Οι συμμορίες αυτές είναι αδίστακτες και οπλοφορούν με δραματικό, αλλά και επικριτικό βλέμμα το οποίο και χρησιμοποιούν κατά το δοκούν. Η σκέψη και μόνο να βρεθεί κάποιος αντιμέτωπος με μέλη αυτών των ομάδων διεκδικώντας μια θέση στον ήλιο τον γεμίζει ενοχές και τύψεις με αποτέλεσμα να εγκαταλείπεται εξ αρχής κάθε απόπειρα προσέγγισης αυτών των χώρων. Σε λίγο θα σκοτώνουμε για μια θέση σε παγκάκι…

    ΝικΝικ.

  2. Με την συγκεκριμένη ταινία συμβαίνει κάτι το εντυπωσιακό. Όλοι οι φίλοι και γνωστοί που την έχουν παρακολουθήσει βρίσκουν ελαφρυντικά στον πρωταγωνιστή. Και αυτό γιατί όλοι μας έχουμε βρεθεί κάποια στιγμή να δίνουμε εξετάσεις και να ακούμε ότι ένας στους δέκα θα επιτύχει ή να διεκδικούμε μια θέση εργασίας που ένας στους εκατό θα προσληφθεί.
    Το χειρότερο απ ‘όλα στην κατάσταση που επικρατεί είναι ότι δεν σου αφήνουν χώρο να ονειρευτείς. Ή κάνεις τα πάντα για να γίνεις κι εσύ μέρος ενός σάπιου συστήματος ή μένεις να κυνηγάς ανεμόμυλους σαν σύγχρονος δον Κιχώτης.
    Καλό σαββατοκύριακο.

  3. Μου αρέσουν πολύ αυτές οι στιγμές στην μπλογκοπαρέα που συμπίπτουν σκέψεις, μουσικές, συναισθήματα.. αυτές τις μέρες κυκλοφορεί στο μυαλό μου αυτό το τραγούδι.. και σήμερα το πρωί που διάβασα τους στίχους εδώ χάρηκα διπλά. θα συμφωνήσω σε όσα λες για την ταινία του Γαβρά, χωρίς να νιώθω ότι χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο επί της ουσίας! νασαι καλά!

  4. Καλησπέρα ΝικΝικ. Παρά τον ανάλαφρο τόνο σου, δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ και το πρόβλημα αυτών των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, που ούτε στα γεράματα τους δεν μπορούν να έχουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Λες να μας περιμένει κάπου κι εμάς στο μέλλον, ένα παγκάκι;

  5. Στεριανή ζάλη, το φανταζόμουν ότι θα την είχες δει την ταινία. Αλήθεια ήσουν απ’ αυτούς που βρήκαν ελαφρυντικά στον ήρωα; Γιατί εγώ με τους φίλους σου, τάχτηκα. Για το λόγο που γράφεις εσύ αλλά κι επειδή έζησα και την ακόμη χειρότερη πλευρά. Του να βρίσκονται δηλαδή στην κορυφή της πυραμίδας, άνθρωποι με σαφώς κατώτερα προσόντα απο άλλους, οι οποίοι δυστυχώς είχαν και την τελική ευθύνη για τη διαβίωση πολλών ψυχικά πασχόντων. Κι έτσι, επειδή δεν εγκαταλείπω το δικαίωμα στο όνειρο που λες, έχω βρεθεί να κυνηγάω τους δικούς μου ανεμόμυλους. Αλλά ξέρεις τι; Είναι ήσυχη η συνείδηση μου και καθαρή η ψυχή μου. Κάτι δεν είναι κι αυτό; Να ‘σαι καλά.

  6. Οblivion, εσύ θα ξέρεις, ότι πολλοί συνάδελφοι μας δέχονται απο ανάγκη να δουλεύουν ως ψυχολόγοι, αλλά στα χαρτιά να φαίνεται ότι δουλεύουν ως βοηθητικό προσωπικό (ως καθαρίστριες δηλαδή για όσους δεν ξέρουν απ’ αυτά). Οπότε τι να λέμε;

    Μα είναι υπέροχο τραγούδι, πως να μην το λατρέψεις; Κι εγώ χαίρομαι πάντως γι’ αυτές τις ωραίες στιγμές και κυρίως για τη σύμπτωση των συναισθημάτων. Ειδικά αυτό το τελευταίο, δεν συμβαίνει συχνά. Ποιος ξέρει; Μπορεί και να γνωριζόμαστε απο κάπου… Καλό σου απόγευμα.

  7. Αικατερινη μου γεια σου πλεον απο αθηνα ,με το που ηλθα εποιασαν οι ζεστες και δεν αντεχω καθολου.Αυτα που εγραψες εγω τα ζω μεσα στο ιδιο μου το σπιτι με τους 2 μεγαλους γιους ,δηλ τη σημερινη γενιαζ< τη δημιουργικη και ενω εχουν καλες δουλιες που θα μπορουσαν ν’ανοιξουν οικογεμεια και να δουμε και μεις κανα εγγονι ,τιποτα!!! μαακροχρονιες σχεσεις με αποτελεσμα μηδεν!!!Δεν ειναι μονο το οικονομικο που κανει τους νεουτς ναμην αποφασιζουν ειναι η ελλειψη εμπιστοσυνης που υπαρχει ακομη και μεσα στην ιδια την οικογενεια,τα συμφεροντα, τα ΕΓΩ μας που δεν σ’αφηνουν να λειτουργησεις ομαδικα. Γενικα ειμαι απογοητευμενη απο αυτα που βλεπω γυρω μου.Φιλια ελευθερια

  8. Καλησπερα..Ειμαι φαν της Μποφιλιου..
    Εξαιρετική η Νατάσσα..Πολύ ταλαντούχα..
    Οι στίχοι από το τραγούδι της που πόσταρες πολύ αγαπημένοι.
    Τη καλησπερα μου 🙂

  9. Και εγώ απ’ αυτούς που βρήκαν ελαφρυντικά στον ήρωα ήμουν. Άλλα τι ελαφρυντικά να βρει κανείς για αυτό που γράφεις για τη διαβίωση ψυχικά πασχόντων; Δεν ακούγεται λογικό αυτό που θα πω. Αλλά πρέπει να μπει και κάποιο όριο και στην αναξιοκρατία.
    Καλό ξημέρωμα.

  10. Καλημέρα Αικατερίνη και καλή βδομάδα. Εμένα με άγγιξε πολύ το κομμάτι που αφορά τις σχέσεις, γιατί βλέπω σ’ αυτό δικά μου πράγματα. Όταν αναγκάζεσαι να δουλεύεις πολύ (γιατί αλλιώς θα έρθει ο επόμενος και θα πάρει τη θέση σου) και αμοίβεσαι λίγο, δεν έχεις περιθώρια για στενό δέσιμο με έναν άλλο άνθρωπο. Κι αν τύχει να ερωτευτείς, θα σου φανεί άσχημο όπως θα το γράψω ίσως, αλλά κι αυτό γίνεται πρόβλημα. Γιατί οι εργοδότες έχουν μάθει να είσαι μονίμως παρών όταν σε χρειαστούν κι ο χρόνος σου μοιραία είναι περιορισμένος. Και κάθε κοπέλα, θέλει να βγει με τον φίλο της, να διασκεδάσει, να δουν μια ταινία, μια παράσταση, κάτι τέλος πάντων. Αλλά συνήθως ο μηνιαίος μουπροϋπολογισμός, όπως κι ο ελεύθερος χρόνος μου, είναι συγκεκριμένος και τα περιθώρια μου στενά. Δεν μπορώ να προσφέρω δηλαδή ούτε καν αυτά τα απλά πράγματα. Πόσο μάλλον να υποσχεθώ κάτι περισσότερο για το μέλλον. Κι επειδή τείνει να παγιωθεί η κατάσταση βλέπω να παντρεύομαι στα σαράντα μου κι αν. Αλλά δεν θα ‘μαι κι ο μόνος μου φαίνεται. Πάλι έγραψα πολλά, αλλά ξέρεις, βρήκες στόχο που λένε. Να είσαι καλά.

  11. ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!! Για κοίτα που σε συνάντησα! Την καλημέρα μου. Αν θές έμπα να με δεις εδώ. andro-andro.blogspot.com

  12. Θα κρατήσω μονάχα μια πρότασή σου..
    Κανεις ποτε δεν ηταν έτοιμος για μονιμη σχεση..
    Μη βλεπεις που πολλα χρονια πριν ήταν αλλιως και δεν μιλουσαν..
    Απλα δεν μιλουσαν… μα το τι γινοταν ήταν και ειναι γνωστό..
    Ο άνθρωπος εχει αυτην την ιδιαιτεροτητα..
    Να «τριγυρνά»..
    Καλημερα και καλο φθινόπωρο Κατερίνα 🙂

  13. To πόσο δίκιο έχεις στο κομμάτι που αφορά την ανεργία, δεν χρειάζεται να στο πω εγώ. Στο συνακόλουθο κομμάτι που αφορά τις σχέσεις, ελπίζω πως δεν εννοείς μόνο τους άντρες, γιατί και οι γυναίκες δεν νομίζω ότι θα είχαν την διάθεση να παραμείνουν με κάποιον που ούτε σε 10 χρόνια, δεν θα έχει ξεκαθαρίσει το μέλλον του. Προσωπικά έχω κάθε καλή διάθεση για μόνιμη σχέση, αλλά δεν είμαι και κανένα κελεπούρι λόγω των εργασιακών μου προβλημάτων και της οικονομικής μου δυσπραγίας. Κι έτσι παρά το ότι το επιθυμώ, δεν βρίσκω «εθελόντρια» για να περπατήσουμε παρέα. Μάλλον με αφήνουν, παρά τις αφήνω.
    Όσον αφορά τώρα το πολύ ωραίο τραγούδι, που σίγουρα κάτι σου λέει για να το συμπεριλάβεις στο θέμα σου, θέλω μόνο να πω, πως δεν σε φαντάζομαι να ζεις «εν λευκώ» ειδικά επειδή έχω διαβάσει το «Εμμονές, αρχές και θέσεις». Κάτι άλλο θα είναι που σου άρεσε κι αν δεν είναι αδιάκριτη η ερώτηση μου, θα ήθελα να μάθω τι. Αν πάλι μπαίνω σε βαθιά νερά, μην μου απαντήσεις. Δεν πειράζει.

    Γεια.

  14. Ελευθερία μου, σε καταλαβαίνω κι εσένα αλλά πιστεύω ότι για να μην έχουν προχωρήσει περισσότερο οι σχέσεις των παιδιών σου, θα είναι επειδή υπάρχουν σοβαροί λόγοι. Βιάζεσαι να γίνεις γιαγιά και μου φαίνεται πολύ γλυκό αυτό εκ μέρους σου και σε φαντάζομαι να γίνεσαι και πολύ μοντέρνα γιαγιά. Με το blog της και με τα όλα της 🙂 Αλλά έχε υπομονή. Όλα γίνονται στο σωστό χρόνο και με τον κατάλληλο άνθρωπο. Ίσως δεν βρήκαν ακόμα τις κοπέλες που θέλουν. Μερικές φορές άλλωστε, κάτι που μοιάζει ατυχία, είναι τύχη. Απλώς δεν το βλέπουμε απ’ τη σωστή οπτική γωνία. Κι όσο κι αν έχεις δίκιο στα άλλα που γράφεις κι αφορούν τις δυσκολίες των σχέσεων σήμερα, δεν θέλω να μου απογοητεύεσαι. Χωρίς να σε έχω γνωρίσει μου δίνεις την εντύπωση ενός δυναμικού ανθρώπου που είναι σε θέση να ξεπεράσει πολλά εμπόδια, κι έχει υπομονή και επιμονή (αν κρίνω απ’ το πόσο το πάλεψες το όλο θέμα με το blog σου), οπότε είμαι σίγουρη πως θα βρεις εσύ μια αφορμή για να ξαναδείς πιο αισιόδοξα τα πράγματα. Σε φιλώ και θα τα λέμε συχνότερα. Να τους χαίρεσαι τους λεβέντες σου!

  15. Roadartist καλησπέρα κι απο μένα. Είναι εξαιρετική ερμηνεύτρια η κυρία Μποφίλιου αλλά και οι στίχοι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου είναι απ’ τους καλύτερους που άκουσα τα τελευταία χρόνια. Και επιδέχονται πολλές αναγνώσεις. Του αξίζουν πολλά μπράβο του στιχουργού. Κι έχει σημασία ν’ αναφέρουμε και την υπέροχη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη. Γενικώς θα έλεγα ότι η αξία και των τριών τους φάνηκε στο τελικό αποτέλεσμα, γι’ αυτό κι έχει αγαπηθεί τόσο απ’ το κοινό, αυτό το τραγούδι.

  16. Στεριανή ζάλη, ωραία το έθεσες. Ούτε αυτό δεν έχουμε καταφέρει να κάνουμε τελικά σ’ αυτή τη χώρα: να βάλουμε έστω όριο στην αναξιοκρατία. Γι’ αυτό βγαίνουν στο φως συνεχώς υποθέσεις εκμετάλλευσης αυτών των ανθρώπων. Δεν ξέρω αν είχε τύχει να δεις στο «Έθνος», τι είχε δείξει το πόρισμα των Επιθεωρητών Δημόσιας Υγείας, που έκαναν έλεγχο σε δομές αποασυλοποίησης, αλλά εδώ υπάρχει όλο το κείμενο:
    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=9283&pubid=958460.
    Με τα χρήματα των ψυχικά πασχόντων ορισμένοι ανευθυνο-υπεύθυνοι αγόραζαν προσούτο Πάρμας, καπνιστό σολωμό και ουίσκυ δώδεκα ετών. Και βέβαια έμπαιναν και συν-δικαιούχοι στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο;

  17. Γιώργο Κ., καταλαβαίνω. Όντως ζούμε στην εποχή που ο κόσμος δεν έχει περιθώριο ούτε να ερωτευτεί. Δεν μου φάνηκε άσχημο έτσι όπως το έγραψες και γενικώς, ούτε εσύ ούτε κανείς να μην ανησυχείτε για το πως θα μου φανεί ότι γράφετε. Μια χαρά θα μου φανεί. Δεν είμαι εδώ για να σας κρίνω. Προς Θεού. Κι επίσης δεν έχω πρόβλημα με την έκταση των σχολίων, οπότε ότι θέλεις γράφε. Τώρα για το γάμο, εσύ ξέρεις. Αν αυτό είναι το ζητούμενο σου, με το καλό εύχομαι, όποτε σου τύχει. Καλό απόγευμα.

  18. Andro εγω σε είχα βρει απο καιρό, αλλά με τη γραμματοσειρά που έχεις βρε παιδί μου, δεν μπορούσα ούτε να σε διαβάσω. Ελπίζω να την άλλαξες, ε; Και τώρα στα καθιερωμένα! Καλώς ήρθες και μάλιστα με βρήκες στο κατάλληλο post, μιας και όταν το έγραφα είχα στο νου μου και τη χειρότερη εργασιακή μου εμπειρία, της οποίας μοιραία ήσουν μέρος. Αλλά τουλάχιστον το art therapy ήταν το φωτεινό μας διάλειμμα, ε;

  19. Μαρία μου δεν διαφωνώ. Άσε που ο Β. Ράιχ, ο Μ. Φουκώ και οι λοιποί, εξήγησαν πέραν πάσης αμφιβολίας τα της πολυγαμικής φύσης του ανθρώπου, στην οποία μόνο ο Έρωτας μπορεί να αντιτεθεί. Η οικονομική διάσταση που χρησιμοποιείται ως άλλοθι, είναι που ενοχλεί. Σε φιλώ και χάρηκα που πέρασες!

  20. Μακριά απο μένα οι διαχωρισμού τύπου «άντρες-γυναίκες» Ερμή, που πιστεύω ότι είναι αναχρονιστικοί και ξεπερασμένοι. Και στα δύο φύλα αναφερόμουν, γι’ αυτό και γράφω «ένας άνθρωπος που…» κτλ κτλ.
    Όσο για το τραγούδι ναι, κάτι μου λέει και το συμπεριέλαβα. Μοιραία οι ερωτήσεις όμως περί μουσικής, πέφτουν σε «βαθιά νερά» στην περίπτωση μου. Ας πούμε λοιπόν ότι μου αρέσει το τετράστιχο απ’το οποίο ξεκινά εδώ το τραγούδι (με εξαίρεση το δεύτερο στίχο που δεν ασπάζομαι) και ο στίχος που αφορά τη σιωπή, που ήταν πάντα κρότος. Με τη διαφορά ότι όσον αφορά τη δική μου σιωπή, λαμβάνουν όλοι όσοι πρέπει γνώση. Αυτά τα λίγα επί του θέματος.
    Δεν μπορώ τέλος, να μην παρατηρήσω πόσο προσεκτικά με διαβάζεις και σ’ ευχαριστώ που μπαίνεις στον κόπο να εμβαθύνεις. Γεια σου και σένα.

  21. Αικατερινη μου αισθανομαι πολυ τυχερη που σε γνωρισα μεσα σ’αυτο το χαος του ιντερνετ,τα λογια σου ειναι βαλσαμο για μενα ,παντα γλυκα και ενθαρρυντικα.Σ’ευχαριστω για την τονωση που μου κανεις,ομως ορισμενες φορες κουραζομαι απο την ανηφορα ,χαθηκε ο ισιος δρομος???Φιλακια ελευθερια απο ζεστη αθηνα.

  22. Έλευθερία μου, ντρέπομαι με τα καλά σου λόγια. Δεν έκανα τίποτα. Συζητάμε απλώς και σου λέω τη γνώμη μου. Μακάρι να βοηθάει, έστω κι αυτό. Την καταλαβαίνω την κούραση της ανηφόρας, αλλά αξίζει αν στο τέλος εκεί που θ’ ανέβεις, θα αξιωθείς να δεις τη θέα απο ψηλά, έτσι δεν είναι; Δεν θα εκτιμούσαμε άλλωστε και τις χαρές, αν δεν υπήρχαν και οι λύπες στη ζωή μας. Για δες το κι έτσι. Τα φιλιά μου έχεις και μια μεγάλη, φωτεινή καλημέρα!

  23. Σ’ευχαριστω και παλι,θεωρω τον εαυτο μου πολυ τυχερο για κατι τετοιες γνωριμιες.Φιλια ελευθερια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s