ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ (ΠΡΩΗΝ) ΧΡΗΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΖΩΝΤΩΝ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ -Για την εκδήλωση διαμαρτυρίας της περασμένης Τρίτης


Το ακόλουθο Δελτίο Τύπου, που δημοσιεύουμε σήμερα, απαντά στις θέσεις που διατυπώθηκαν εκ μέρους των κερδοσκοπικών οργανισμών, στο αντίστοιχο κείμενο τους, με αφορμή τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας της περασμένης Τρίτης στο Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Οι (πρώην) Χρήστες και Επιζώντες της Ψυχιατρικής καταγγέλουν την προσπάθεια εκμετάλλευσή τους από τις διάφορες κερδοσκοπικές εταιρείες που δημιούργησαν ιδρύματα-οικοτροφεία στην κοινότητα, αναπάραγοντας την ιδρυματική λογική με μόνο σκοπό, την απορρόφηση κονδυλίων. Διεκδικούν τα δικαιώματα που αναφέρουν λεπτομερώς παρακάτω και θέτουν καίραια ερωτήματα για τη χρήση των ψυχοφαρμάκων και  τους θανάτους των ψυχικά ασθενών. Τέλος, καλούν  τους εργαζόμενους στο χώρο της ψυχικής υγείας να αποδεχτούν και να εναρμονιστούν στην καθημερινότητά τους με τις παραπάνω προτάσεις και να υπερασπιστούν μαζί τους, τα δικαιώματά τους.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 25 Νοεμβρίου 2008

Αποτελεί πρόκληση για καθένα από μας η προσπάθεια εκμετάλλευσής μας για ακόμα μια φορά από τις διάφορες κερδοσκοπικές εταιρίες που ανέλαβαν την κατ’ αποκοπή επιτάχυνση της διαδικασίας απορρόφησης κονδυλίων με τη δημιουργία οικοτροφείων-ιδρυμάτων στην κοινότητα διατηρώντας και αναπαράγοντας την ιδρυματική λογική και όχι για να προάγουν την χειραφέτησή μας και την απεμπλοκή μας από την ψυχιατρική βαρβαρότητα.

Η διένεξή και αντιπαράθεσή τους με το ΥΥΚΑ σχετίζεται περισσότερο με την αναξιοπιστία των συμβαλλόμενων στην κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης της ψυχικής υγείας και όχι με την ψυχιατρική μεταρρύθμιση την οποία αυθαίρετα επιτείνονται ότι υπηρετούν «εδώ και 25 χρόνια».

Το ότι σε αυτήν τη διένεξή προσπαθούν να εγκλωβίσουν και εμάς αναπαράγοντας το κυρίαρχο ψυχιατρικό σύστημα, τα στερεότυπα και προκαταλήψεις και επαναφέροντας το κλασικό και ανήθικο επιχείρημα περί επικινδυνότητας μας «για την οικογένεια και την κοινωνία», όπως ανερυθρίαστα αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους, τεκμηριώνει ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον για τις επιχειρήσεις τους και όχι για μας τους ίδιους, παρασύροντας και πολλούς καλόβουλους εργαζόμενους που πίστεψαν και πιστεύουν σε μια άλλη ανθρώπινη συνάντηση και συνεργασία μαζί μας ενάντια στην ιδρυματική λογική των μικρών και μεγάλων ψυχιατρείων.


Εμείς τα μέλη της Πανελλήνιας Επιτροπής (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής θεωρούμε ότι τόσο η κυβέρνηση και το ΥΥΚΑ όσο και οι ιδιώτες συμβαλλόμενοι μαζί του ποτέ δεν είδαν τη μεταρρύθμιση σαν διαδικασία αποκατάστασης των δικαιωμάτων μας αλλά σαν μια διαδικασία απορρόφησης κονδυλίων μέσα από μια δημοσιονομική λογική που τη συνταγματική υποχρέωση για καθολική, δημόσια και δωρεάν φροντίδα υγείας την αντικαθιστά η στυγνή εμπορευματοποίηση. Ας πάψουν λοιπόν να μας χρησιμοποιούν για ιδία οφέλη και δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε τους αγώνες μας για μια κοινωνία χωρίς ψυχιατρεία, για την αποκατάσταση των δικαιωμάτων μας, σε μια κοινωνία αλληλέγγυα και χωρίς προκαταλήψεις.


Γι’ αυτό:

– Διεκδικούμε τα δικαιώματά μας σαν άνθρωποι και σαν πολίτες.

– Ζητούμε να εφαρμόζεται η ευρωπαϊκή και η ελληνική νομοθεσία για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας.

– Ζητούμε να ποινικοποιηθούν οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων μας με σαφείς διατάξεις του νόμου και όχι με γενικότητες. Να ισχύσουν οι διατάξεις του ποινικού κώδικα εναντίον κάθε παραβάτη των δικαιωμάτων μας, όπως ισχύει για κάθε πολίτη.

– Απαιτούμε την απόλυτη ενημέρωσή μας για τις παρενέργειες των χορηγούμενων ψυχοφαρμάκων. Επίσης, να έχουμε τη δυνατότητα της επιλογής εναλλακτικών μορφών θεραπείας ακόμα και χωρίς ψυχοφάρμακα. Δηλώνουμε ότι για οποιαδήποτε δραστηριότητά μας δεν θα δεχθούμε την οποιασδήποτε μορφής χορηγία ψυχοφαρμακευτικών εταιρειών.

– Η εκπροσώπηση και η παρουσία μας σε όσες κατά νόμον και κατά διατάξεων των νόμων θέσεις, να είναι θέσεις ουσίας. Αυτό θα μας δώσει τη δυνατότητα να παρεμβαίνουμε και να ακυρώνουμε τις τυχόν δυσμενείς και μεροληπτικές εναντίον μας θέσεις και αποφάσεις και όχι να έχουμε έναν διακοσμητικό ρόλο όπως έχουμε σήμερα.

– Συνέχιση των εναλλακτικών προς την παραδοσιακή ψυχιατρική προσέγγιση μορφών υποστήριξης από εθνικούς πόρους.

– Απαιτούμε την ουσιαστική και καθολική επαγγελματική μας αποκατάσταση και ζητούμε οι Κοινωνικοί Συνεταιρισμοί Περιορισμένης Ευθύνης (ΚοιΣΠΕ) να μετατραπούν σε πραγματικούς φορείς επαγγελματικής αποκατάστασης με πλειοψηφική τη συμμετοχή μας στο Διοικητικό Συμβούλιο και με αναγνώριση όλων των πολιτικών και δικαιοπρακτικών μας δικαιωμάτων.


– Να κοινοποιηθεί άμεσα από τους αρμόδιους:


▫ Ποιο είναι το προσδόκιμο επιβίωσης των καταναλωτών συνταγογραφούμενων ψυχοφαρμάκων.

▫ Ποια η αναλογία θανάτων μεταξύ των ψυχασθενών και ίσου δείγματος του γενικού πληθυσμού.

▫ Πόσες εκατοντάδες ψυχικά πάσχοντες πεθαίνουν κάθε χρόνο από τις παρενέργειες των χορηγούμενων ψυχοφαρμάκων.

▫ Γιατί δεν ενδιαφέρεται το κράτος γι αυτούς τους θανάτους.


– Καταγγέλλουμε την ψυχιατρική βία και καταστολή, τις μηχανικές και χημικές καθηλώσεις, τις προθέσεις για «ήσυχα δωμάτια θεραπευτικής απομόνωσης», την ανεξέλεγκτη χορήγηση ψυχοφαρμάκων. Καταγγέλλουμε επίσης και ζητούμε την ακύρωση των εισαγγελικών παραγγελιών για αναγκαστικό εγκλεισμό.

– Ζητούμε η ενδεχόμενη νοσηλεία μας να γίνεται με τρόπο που να σέβεται την προσωπικότητά μας.

– Αντιδρούμε στο δημόσιο εξευτελισμό μας με τη μεταφορά μας στα ψυχιατρεία σαν κακοποιούς και όχι σαν όλους τους πολίτες που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες υγείας.

– Καλούμε τους εργαζόμενους στο χώρο της ψυχικής υγείας να αποδεχτούνε και να εναρμονιστούνε στην καθημερινότητά τους με τις παραπάνω προτάσεις και να υπερασπιστούνε μαζί με εμάς τα δικαιώματά μας.


Επικοινωνία: freemindgr@gmail.com

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

11 σκέψεις σχετικά με το “ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ (ΠΡΩΗΝ) ΧΡΗΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΖΩΝΤΩΝ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ -Για την εκδήλωση διαμαρτυρίας της περασμένης Τρίτης”

  1. Καλημέρα Κατερίνα και χρόνια σου πολλά! Σε ανακάλυψα σήμερα ψάχνοντας για το Σαμοθήριο στο google! και ήταν για μένα μεγάλη αποκάλυψη!! Πρώτα πρώτα η γενέτειρα. Μετά το βιβλίο (το παρήγγειλα ήδη). Κοινοί φίλοι : Νατάσσα,Roadartist,Θαλασσινή,Eλευθερία… Να είσαι καλά και καλή επιτυχία σε ότι σχεδιάζεις για τη συνέχεια! Το σχόλιο δεν αφορά βέβαια τη συγκεκριμένη ανάρτηση, αλλά δεν βρήκα email για επικοινωνία 🙂

  2. Σωμφωνώ με τα αιτήματα απόλυτα.

    Υπάρχει, όμως, μια σύγχιση μεταξύ «κερδοσκοπικών» και «μη κερδοσκοπικών». Εκτός αν θεωρούμε ότι έιναι το ίδιο.

    Φυσικά – και κακώς -υπάρχουν κερδοσκόποι στον μη κερδοσκοπικό τομέα όπως και στο δημόσιο (ή όχι ? ). Θυσικά υπάρχουν λειτουργοί ακατάλληλοι και στους δύο τομείς. Αν αυτό μας οδηγήσει στον γνωστό αφορισμό «όλοι το ίδιο είναι» (είτε στο δημόσιο, είτε στους ΜΚΟ), δεν βοηθάμε κανέναν χρήστη. Τα δικαιώματα των «ασθενών» καταπατούνται καθημερινά ΠΑΝΤΟΥ. Στα ψυχιατρεία, στα οικοτροφεία, στις δημόσιες υπηρεσίες κτλ.

    Μπορούν να αναδειχθούν οι «καλές πρακτικές» και να καταγγελθούν όσες είναι ακατάλληλες (ή και χειρότερα) ? Μπορεί να εξασφαλισθεί η βιωσιμότητα των δομών (δημοσίων και ΜΚΟ) για να μην αναγκαστούν οι πολίτες να στραφούν στις ιδιωτικές κλινικές ? Μπορούν να δημιουργηθούν συστήματα ελέγχου (ουσιαρτικά και σε όλα τα επίπεδα) για όλες τις δομές όπου και αν ανήκουν ? Μπορούμε να δουλέψουμε χωρίς τα όποια συμφέροντα των γνωστών ψυχιάτρων (του ιδιωτικού, του δημόσιου, του μη-κερδοσκοπικού τομέα, και όσων εμπλέκονται με δύο ή και περισσότερους τομείς) ?

    Ενώ τα συζητάμε όλα αυτά, κάποιοι άνθρωποι (πολλοί από αυτούς παιδιά) βρίσκονται έγκλειστοι και εξαθλιωμένοι σε προνοιακά ιδρύματα (σε διάφορες πόλεις). Δεν ξέρω αν θα ζουν μέχρι να «τα βρουν» οι λειτουργοί υγείας μεταξύ τους.

    Κανένας δεν δικαιούται να υπερηφανεύεται για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση και κανένας δεν μπορεί να κατηγορεί τον άλλο για την (πιθανή) αποτυχία της.

    Εύχομαι τα καλύτερα στις προσπάθειες όλων.

  3. Οι ψυχικα ασθενεις συνανθρωποι μας αντιμετωπιζονται σαν πολιτες δευτερης κατηγοριας.
    Κολαστηρια ειναι τα ιδρυματα που τους «φιλοξενουν»,στην ουσια ειναι φυλακες για τους διαφορετικους τους ανεπιθυμητους τους τρελλους οπως τουσ αποκαλλουν…
    Ιση μεταχειρηση και σωστη αντιμετωπιση ειναι το αυτονοητο αλλα ας μην ξεχναμε που ζουμε αγαπητη μου!
    Στο Ελλαδισταν…
    Την καλημερα μου

  4. Acv, φυσικά και υπάρχουν κερδοσκόποι παντού, όπως υπάρχουν αντίστοιχα έντιμοι και μη-έντιμοι επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Δεν αγιοποιώ εγώ τουλάχιστον το δημόσιο (δεν θα μπορρούσα κιόλας, έχοντας περάσει απ’ το σύνολο σχεδόν των ελληνικών ψυχιατρείων), αλλά με ενοχλεί αν θες, να γίνεται λόγος για τάχα «μη-κερδοσκοπικές εταιρείες/οργανώσεις», τις οποίες όπως εξήγησα έχω ζήσει από μέσα και είδα καθαρά, ποιοί είναι οι στόχοι τους. Αν συνυπολογίσεις και πόσους συναδέλφους γνωρίζω που δουλεύουν σε αντίστοιχες ΜΚΟ, ε μάλλον έχω ευρεία αντίληψη των πραγμάτων. Φυσικά, υπάρχουν κι εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας αυτός είναι. Ας μη γελιόμαστε. Δες μόνο στην ανακοίνωση του Δικτύου, πόσες φορές γίνεται λόγος για «χρηματοδότηση’, «κονδύλια’, «δαπάνες» κτλ. Α, υπάρχει και μία γραμμή για τα δικαιώματα των πασχόντων. Μία ολόκληρη γραμμή! Θα έπρεπε να είμαστε ευχαριστημένοι μ’ αυτό, όταν λίγο παραπάνω γίνεται αναφορά στην «επικινδυνότητά» τους;

    Συμφωνώ μαζί σου οτι παντού καταπατούνται τα δικαιώματα των ασθενών κι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Πρέπει να πιέσουμε όλοι προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά δεν το βλέπω να συμβαίνει στην πράξη. Οι περισσότεροι ιθύνοντες ενδιαφέρονται για τη συνέχιση των χρηματοδοτήσεων και πολλοί συνάδελφοί μας, διαδηλώνουν μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν τους μισθούς τους. Δεν τους αδικώ βέβαια, αλλά δεν είναι και το καλύτερο που μπορεί κανείς να κάνει, αν θέλει να κοιμάται ήσυχος.

    Συντάσσομαι και με τα περισσότερα ερωτήματά σου επίσης. Αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη οτι είναι ζητούμενο η βιωσιμότητα των δομών που δεν αποτελούν πλέον, παρά οικοτροφεία-ιδρύματα π.χ. στην κοινότητα. Ίσως τα χρήματα που θα μπορούσαν να δοθούν για τη συνέχιση της λειτουργίας τους, να πρέπει να χρησιμοποιηθούν για να δημιουργηθεί ένα νέο κοινοτικό μοντέλο φροντίδας και στήριξης, που θα εξασφαλίζει την μη-επιστροφή των πασχόντων στο ψυχιατρείο, τη διαβίωσή τους με αξιοπρέπεια και δεν θα επιτρέπει γενικότερα, καμία κερδοσκοπική δραστηριότητα εις βάρος τους και εξ’ ονόματός τους. Όπως έγραφε ο F. Basaglia: «Αυτό προϋποθέτει την συγκρότηση μιας κοινότητας στην οποία κάθε ξεχωριστός ασθενής θα μπορεί να βρει τον τρόπο να αναπτυχθεί, να ξανακερδίσει την κυριολεκτικά χαμένη ελευθερία του, σ’ ένα κλίμα που θα παρακινεί στην αυτονομία, στην προσωπική υπευθυνότητα, στην εμπιστοσύνη προς τον εαυτό και τους άλλους». Ε, αυτό λοιπόν νομίζω εγώ, ότι πρέπει να είναι το ζητούμενο.

    Όσο τα συζητάμε αυτά, όντως κινδυνεύουν οι ζωές κάποιων, αλλά θα ήταν λύση να μην τα συζητούσαμε καν; Ίσως κάτι άλλο εννοείς. Αντιλαμβάνομαι οτι σε ενοχλεί η «διαμάχη» στους κόλπους των λειτουργών της ψυχικής υγείας, αλλά είναι ξέρεις τραγικό να βλέπεις να κόπτονται δημοσίως για τους ψυχικά πάσχοντες, οι ίδιοι που όταν τα φώτα της δημοσιότητας σβήνουν, δεν δίνουν δεκάρα γι’ αυτούς. Όσοι πραγματικά άφησαν τα ωραία γραφεία τους και δούλεψαν δίπλα στους ψυχικά πάσχοντες και μαζί τους με όποιο κόστος, πίστεψέ με δεν περηφανεύονται, για την έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτη ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Αλλά κάπως δεν πρέπει να ξεχωρίσει και η ήρα απ’ το στάρι; Δεν μπορεί να γίνονται τιμητές και υπέρμαχοι, αυτοί που εκμεταλλεύονται με κάθε τρόπο τους πάσχοντες. Είναι ντροπή για όλους μας.

    Σ’ ευχαριστώ για την αναταλλαγή απόψεων. Αν κάτι έγραψα σε έντονο ύφος, μην το θεωρήσεις προσωπική αντιπαράθεση. Απλώς με καίει το θέμα και ίσως απαντάω με περισσότερο απ’ το αναμενόμενο, πάθος. Καλό βράδυ και σε σένα.

  5. Recuerdos, οι ψυχικά πάσχοντες πληρώνουν μόνοι τους πάντα, το τίμημα, για το φόβο που αισθάνεται η κοινωνία απέναντι στην ασθένειά τους και βεβαίως ο ρόλος αυτών των ιδρυμάτων, παλιών και νέων, είναι στην ουσία μόνο φυλακτικός, για ευνόητους λόγους. Ναι, δυστυχώς ζούμε σε μια χώρα που δεν υπερασπίζεται και φυσικά δεν σέβεται τα δικαιώματα των διαφορετικών. Προτιμά ως επί το πλείστον, να τους αποκλείει χωροταξικά και όχι μόνο. Αλλά εμείς ως πολίτες και ο καθένας μας ξεχωριστά ως άτομο, δεν πρέπει να το ανεχτούμε. Μπορούμε και πρέπει να κάνουμε κάτι! Καλό σου βράδυ.

  6. Γιατί πάλι διακρίνω μια αντιπαράθεση μεταξύ ΜΚΟ και δημοσίου ? Έχω τοποθετηθεί και δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνομαι. Στην ουσία δεν διαφωνούμε. Έτσι αισθάνομαι.

    Δύο σημεία θα θίξω σύντομα. Συμφωνώ με τις απόψεις σου για τις οικονομικές απαιτήσεις των ΜΚΟ και των εργαζομένων τους ως κύριο αίτημα, αλλά για κόψε από τους δημόσιους υπαλλήλους τους μισθούς για λίγους μήνες και θα δεις ποιά θα είναι τα αιτήματα τους. Μιλάμε για Έλληνες, δεν έχει να κάνει με ΜΚΟ και δημόσιο. Για να συγκρίνεις δύο κατηγορίες πρέπει να τις δεις κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

    Ο F. Basaglia επιχείρησε μια αλλαγή σε άλλο χρόνο και άλλο τόπο. Από όσο ξέρω δεν έχει πολλές ομοιότητες η Ελλάδα του τώρα με την Ιταλία του τότε. Θα μπορούσαμε να έχουμε τα ίδια αιτήματα στην Ελλάδα το 08, με τη Γαλλία του 68, για παράδειγμα ? Μακάρι, αλλά…

    Καλό βράδι

  7. Κατερίνα καλησπέρα,

    διάβασα το κείμενο προσεκτικά. Διαπίστωσα, φυσικά, εξαιρετική ωριμότητα και αξιοπρέπεια αλλά και τα ίδια και τα ίδια που βιώνουμε καθημερινά είτε ως επαγγελματίες υγείας είτε ως ασθενείς.

    Στο σημείο αυτό να επισημάνω ότι ο όρος «λειτουργοί» δεν με καλύπτει. Αν και οι άνθρωποι το χρησιμοποιούν για να δώσουν σημαντικότητα σε ορισμένα επαγγέλματα θεωρώ ότι είναι λάθος. Το ίδιο λάθος είναι να καλύπτεται η αδυναμία της Πολιτείας να ανετεπεξέλθει στις συνταγματικές υποχρεώσεις της, από ΜΚΟ ή εθελοντές.

    Η ψυχική υγεία που την παρακολουθώ από το 1984, οπότε δούλευα στο Αιγινήτειο, αποτέλεσε παραδοσιακά τον καλύτερο χώρο για την «άσκοπη» απορρόφηση κονδυλίων. Το αποτέλεσμα είναι να διαπραγματεύονται χιλιάδες ζωές μόνο ως αριθμοί.

    Και νάταν μόνο αυτή η αθλιότητα; Οι άλλοι οι «υγιείς», αυτοί που κυκλοφορούν ελεύθεροι, οι απλοί πολίτες τι έκαναν; Κρύβουν το δικό τους οικογενειακό δράμα πίσω από μια κουρτίνα για να μην στιγματιστούν -γιατι κάθε οικογένεια έχει και ένα πρόβλημα ας μην κρυβόμαστε- και βγαίνουν και διαδηλώνουν κατά των ξενώνων.

    Αλλά και οι δικοί μας; Εμείς οι επαγγελματίες υγείας τι κάναμε; Ό,τι και στους άλλους τομείς. Μούγκα στη στρούγκα να πάρουμε καμια εφημερία και να κλείσει η απεργία. Κι όταν έρχονται άνθρωποι από τα Ψυχιατρεία στα Γενικά Νοσοκομεία να ωρύονται ότι θα τους χαλάσει η τάξη!!! Αλίμονο πια τάξη;

    Κατερίνα, ό,τι επικρατεί στους άλλους τομείς αυτού του ανύπαρκτου κράτους και της αποσαθρωμένης κοινωνίας, επικρατεί και στην Ψυχική Υγεία. Κολαστήρια παντού. Με κολασμένους που ηδονίζονται. Και όποιοι τολμούν (όπως οι άνθρωποι αυτοί αλλά και κάποιοι υγειονομικοί) καταχωρίζονται ως γραφικοί.

    Για να μην σου πω ότι έναν φίλο μου ψυχίατρο, διευθυντή κλινικής που στεγάζεται σε γενικό νοσοκομείο, όταν λέει όλα αυτά που γράφει η ανακοίνωση και μαχητικά διεκδικεί το καλύτερο τον αντιμετωπίζουν έτσι: «Έλα μωρέ τώρα ο……, τρελλοψυχίατρος είναι»!!

    Να μην ξεχάσω να σου γράψω ότι μου προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση και μπράβο τους, το γεγονός ότι έθιξαν το ζήτημα των φαρμάκων και των θανάτων. Μια πληγή ανοικτή για τους ασθενείς και μια πηγή επίσης ανοικτή για τους παρατρεχάμενους…

    Συγχαρητήρια για την προβολή του θέματος.

  8. Acv κι εμένα η επανάληψη είναι απ’ τα πράγματα που με κουράζουν. Οπότε δεν έχει νόημα να τα ξαναγράψω, έχει; Ισχύει οτι ήδη ανέφερα και για το Δημόσιο και για τις ΜΚΟ. Το «μη-κερδοσκοπικές» ως προσδιορισμός με ενοχλεί. Και είμαι ήπια στους χαρακτηρισμούς μου, όπως ίσως αντιλαμβάνεσαι, σε σχέση με το πως σκέφτομαι για ορισμένα πράγματα. Δεν γεννάται θέμα σύγκρισης των δύο κατηγοριών. Λάθος τακτικές και διεφθαρμένους λειτουργούς, βρίσκει κανείς παντού. Για μένα όμως, ξεκάθαρα η Υγεία ως τομέας γενικότερα, δεν πρέπει να βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών! Θα μου πεις αυτό μπορεί να γίνει, μόνο σ’ ένα σωστό κράτος, για να το πω κοινά και λαϊκά. Ε, ναι, αλλά η γνώμη μου δεν παύει να είναι αυτή. Όσο ζω, ελπίζω.

    Όσο για τον Franco Basaglia, διαφωνώ σε ότι γράφεις. Η τομή που επιχείρησε να κάνει στο χώρο της ψυχικής υγείας, ξεπερνά τον τόπο και τον χρόνο. Δεν έχει να κάνει στενά με την Ιταλία ως χώρα. Έχει να κάνει με τον ιδρυματικό χώρο, ο οποίος εξακολουθεί να λειτουργεί μεσαιωνικά και εξυπηρετώντας τους ίδιους σκοπούς. Οι απόψεις του είναι πιο επίκαιρες απο ποτέ (και χαίρομαι που σε λίγες μέρες παρουσιάζονται σε σχετική εκδήλωση, δύο βιβλία του που επιτέλους κυκλοφορούν και στα ελληνικά-δες λεπτομέρειες παρακάτω, αν σ’ ενδιαφέρει) και σε καμία περίπτωση ως χώρα, δεν έχουμε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, (πάντα όσον αφορά την ψυχική υγεία), ώστε να τις θεωρούμε ξεπερασμένες. Το δε απόσπασμα που σου ανέφερα, τα λέει όλα, όσον αφορά το πόσο πίσω είμαστε. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά επισκέφτηκα ψυχιατρείο της Ταϋλάνδης, που την θεωρούμε τάχα τριτοκοσμική και έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Δεν συζητάω δε για χώρες όπως η Δανία κ.α., έτσι; Τι να συζητήσουμε λοιπόν για την Ελλάδα του σήμερα; Δεν θα έπρεπε καν να έχουμε ακόμα ψυχιατρεία! Μακάρι να είχαμε φτάσει στο επίπεδο να θεωρούμε ξεπερασμένα και τα αιτήματα του Μάη του ’68, αλλά φευ! Απέχουμε παρασάγγες.

    Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο σου. Να ‘σαι καλά που πέρασες πάλι.

  9. Αλέκα, συμφωνούμε σε πολλά πράγματα. Για να τα πάρω όμως απ’ την αρχή… Οι (πρώην) Χρήστες και Επιζώντες της Ψυχιατρικής, αναγκάζονται ίσως να επαναλάβουν δεδομένα πράγματα (για μας του χώρου που τα γνωρίζουμε όμως-για πολλούς ακούγονται εντελώς καινούρια, επειδή δεν έχουν τη σχετική τριβή), αφού αυτά δεν τυγχάνουν όσο και να τα φωνάζουν, των απαντήσεων που χρήζουν. Τα βιώνουμε καθημερινά, έχεις δίκιο γι’ αυτό κάποιοι τείνουν να τα παγιώσουν, αλλά δεν πρόκειται. Παλεύουμε ακόμα για τ’ αυτονόητα σ’ αυτή τη χώρα, δυστυχώς.

    Όσο για το «λειτουργοί» κι εγώ που το χρησιμοποιώ σαν όρο, δεν μου αρέσει ιδιαίτερα. Ας πούμε απλά ότι το προτιμώ απο το «επαγγελματίες». Σε καμία περίπτωση πάντως, για να δώσω σημαντικότητα στους ψυχολόγους και λοιπούς ψ συναδέλφους. Για μένα, πέρα απο τους όρους, το σωστό θα ήταν, κανένας απ’ όσους εργαζόμαστε στο χώρο της ψυχικής υγείας, να μην αποδέχεται να διαχειρίζεται άλλους ανθρώπους και φυσικά να μην δρα με εξουσιολαγνεία, αλλά να έχει μόνο στόχο του τη φροντίδα των πασχόντων και την υποστήριξη τους, στο δρόμο για την κατάκτηση της προσωπικής τους ελευθερίας.

    Α μπράβο! Αυτό εδώ εννοώ κι εγώ: «λάθος είναι να καλύπτεται η αδυναμία της Πολιτείας να ανετεπεξέλθει στις συνταγματικές υποχρεώσεις της, από ΜΚΟ ή εθελοντές». Εκεί εστιάζεται και η όλη διαφωνία μου με την ύπαρξη των ΜΚΟ.

    Δυστυχώς το στίγμα υπάρχει, παρά τις συνεχείς προσπάθειες εξάλειψης του. Ξέρω τι λες. Αλλά τουλάχιστον με τους ΣΟΨΥ και τις συνεχείς καμπάνιες ενημέρωσης του κοινού, έχουν αλλάξει αρκετά τα πράγματα. Είναι παρήγορο αυτό, αλλά δεν πρέπει να μας κάνει να επαναπαυόμαστε.

    Ναι, ως γραφικοί αντιμετωπιζόμαστε όσοι αντιμιλάμε στη γλώσσα που το σύστημα επιβάλλει (και βάζω μέσα και τον εαυτό μου), αλλά δεν βαριέσαι. Και τι έγινε; Έχει σημασία να μπορεί κάποιος να κοιτάζει τους συνανθρώπους του στα μάτια. Κι ορισμένοι νομίζω, το μπορούμε. Οι υπόλοιποι, ας κοιτάζονται στον καθρέφτη τους.

    Το θέμα των φαρμάκων και των θανάτων, το έχουν ξαναθίξει κι εδώ Αλέκα, τα μέλη της Πανελλαδικής Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση. Για ρίξε μια ματιά: https://aikaterinitempeli.wordpress.com/2008/09/24/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CF%83%CF%85%CF%83%CF%80%CE%B5%CE%AF%CF%81/. Αν και σίγουρα εσύ τα ξέρεις καλά όλα αυτά.

    Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο. Μας αφορά όλους το θέμα. Μακάρι κάποτε να γίνει κοινή συνείδηση. Καλή σου μέρα.

  10. Και κάτι που ενδιαφέρει τώρα, όλους όσους ψάχνουν χρόνια για τα βιβλία του FRANCO BASAGLIA και τα βρίσκουν μόνο στα ιταλικά και τα αγγλικά.

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    Η «Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση» και τα «Τετράδια Ψυχιατρικής» σας προσκαλούν στην παρουσίαση των δύο βιβλίων του Franco Basaglia, που πρόσφατα κυκλοφόρησαν στα Ελληνικά. Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008.

    Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση – Τετράδια Ψυχιατρικής

    Εκδήλωση – Συζήτηση

    «Οι θεσμοί της βίας και η Εναλλακτική Ψυχιατρική»

    Παρουσίαση των δύο βιβλίων του Φράνκο Μπαζάλια που πρόσφατα κυκλοφόρησαν στα Ελληνικά.

    Πανεπιστήμιο Αθηνών
    Πανεπιστημίου 30 (κεντρικό κτίριο)
    Αίθουσα «Ιωάννη Δρακόπουλου»
    Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2008
    ώρα 17:00 έως 21.30

    Τα τριάντα (30) χρόνια του Νόμου 180, για το κλείσιμο των Ιταλικών Ψυχιατρείων

    – «Οι θεσμοί της βίας και άλλα κείμενα»
    έκδοση «Τετράδια Ψυχιατρικής»

    – «Εναλλακτική Ψυχιατρική»
    Εκδόσεις Καστανιώτη

    Επίσης:
    Θα προβληθεί το ντοκυμαντέρ
    «Γκρεμίζουμε τα τείχη»
    (από τη διαδήλωση της 24 Μάη 2008)
    και θ΄ ακολουθήσει συζήτηση για την πορεία της
    Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης στην Ελλάδα.

    Το πρόγραμμα της εκδήλωσης

    17.00-17.30 : Προσέλευση

    17.30-19.30 : Παρουσίαση των δύο έργων του Φράνκο Μπαζάλια
    Συντονίζει η Κατερίνα Μάτσα

    Ομιλητές:
    – Γιώργος Αστρινάκης
    – Μηνάς Φαρμάκης
    – Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου

    Ακολουθεί συζήτηση

    19.30-21.30: Προβολή του ντοκυμαντέρ «Γκρεμίζουμε τα τείχη»
    Σκηνοθετική επιμέλεια: Σταύρος Ψυλλάκης

    Ακολουθεί συζήτηση

    Συντονίζει ο Γιώργος Κοκκινάκος

    Παρεμβάσεις από τους:
    – Γιώργο Γιαννουλόπουλο
    – Ηρακλή Γκότση
    – Σπύρο Ζορμπά
    – Βασιλική Καλογιάννη
    – Νικολέτα Κυράνα
    – Αγγελική Σιλιγαρδάκη
    – Αλεξάνδρα Στρούμπου-Ασκούνη, κ.ά.

    * http://www.kastaniotis.com/new-site/scripts/author.php?author=01312&returnTo=book.php%3Fbook%3D02034

    * http://www.kastaniotis.com/new-site/scripts/book.php?book=02034

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s