“Τέχνη,ιδιοφυΐα,τρέλα.-Η μέρα και η νύχτα του καλλιτέχνη”,

..

..

siena1

..

..

“Τέχνη,ιδιοφυΐα,τρέλα.-Η μέρα και η νύχτα του καλλιτέχνη”, είναι ο τίτλος μιας ενδιαφέρουσας και φιλόδοξης έκθεσης, που λαμβάνει χώρα αυτές τις μέρες στη Σιέννα της Ιταλίας. Τώρα θα μου πείτε, ότι είναι δύσκολο να ταξιδέψετε ως εκεί για να την δείτε, αλλά ευτυχώς γι’ αυτό υπάρχει το Internet. Σκέφτηκα να σας δώσω λοιπόν μερικά links, επειδή αξίζει τον κόπο, έστω να περιηγηθείτε σ’ αυτήν ηλεκτρονικά. Σε περίπτωση πάντως, που κάποιος από σας βρεθεί στη Σιέννα ως τις 25 Μαΐου, θα μπορεί να δει τα εκθέματα κι από κοντά, στο Μουσειακό Συγκρότημα Santa Μaria della Scala. Ο τόπος είναι ενδεδειγμένος, λόγω της γειτνίασής του με παρακείμενο πρώην ψυχιατρείο και νυν μουσείο το οποίο ο επισκέπτης μπορεί επίσης να περιεργαστεί στα πλαίσια της έκθεσης, στη διοργάνωση της οποίας συνέβαλαν και ψυχίατροι και άλλοι ειδικοί ώστε το θέμα να μελετηθεί από όλες τις απόψεις του, όχι μόνο την καλλιτεχνική αλλά και την επιστημονική και την ιατρική. Άλλωστε ως γνωστόν, έτσι κι αλλιώς έχει απασχολήσει διαχρονικά, τόσο τους καλλιτέχνες, όσο και τους ειδικούς. Ο επιμελητής μάλιστα της έκθεσης, Vittorio Sgarbi, υποστηρίζει ότι: «Με τον Φρειδερίκο Νίτσε, η τρέλα εισάγεται θεσμικά στο σύστημα της δημιουργικότητας». Αντίστοιχή της στη ζωγραφική, είναι η περίπτωση του γνωστού σε όλους μας Van Gogh.

Στην έκθεση λοιπόν αυτή ο επισκέπτης μπορεί να δει περίπου 300 έργα διάσημων καλλιτεχνών όπως ο Van Gogh που ήδη αναφέραμε, αλλά και έργα των: Kirchner, Münch, αλλά και Ernst, Dix, Ligabue καθώς και έργα που ανήκουν στην λεγόμενη Art Brut και Wiener Aktionismus. Στην έκθεση παίρνουν μέρος, το Μουσείο Orsay του Παρισιού, το μουσείο Prado της Μαδρίτης, το Μουσείο Kirchner του Νταβός, το Musée de Beaux-Arts στην Λιλ καθώς και το Μουσείο του Αγίου Servolo Manicomio της Βενετίας, το Κέντρο Τεκμηρίωσης της Ιστορίας της Ψυχιατρικής «San Lazzaro» στο Reggio Emilia, το Μουσείο Lombroso στο Τορίνο, αλλά και το Μουσείο της Ιστορία της Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Ρώμης «La Sapienza». Επίσης συμμετέχουν το Μουσείο Ανθρωπίνων Anatomy «Luigi Rolando» από το Πανεπιστήμιο του Τορίνο, το Μουσείο Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα και το Μουσείο Anatomy «Leonetto Comparini» από το Πανεπιστήμιο της Σιένα, μαζί με άλλα ευρωπαϊκά κέντρα, όπως Συλλογή Prinzhorn στη Χαϊδελβέργη, l’Art brut στη Λωζάννη, το Musée de l’Assistance Publique, η Βιβλιοθήκη και το Musée d’Historie de la Ιατρική René Descartes στο Παρίσι.

Εσείς μπορείτε να δείτε μερικά από τα έργα εδώ και βέβαια να πάρετε όσες πληροφορίες θέλετε για την έκθεση εδώ. Επειδή το θέμα της σχέσης δημιουργικότητας και τρέλας μ’ ενδιαφέρει, θα επανέλθω ξανά σ’ αυτό. Άλλωστε πάντα θα θυμάμαι την εντύπωση που μου έκαναν μερικά έργα ψυχικά πασχόντων, που είδα κάποτε στη Λέρο.-

..

..

Ο ιπτάμενος δίσκος

.

Guernica_museum_sofia_queen_on_july_2018.

Ο ιπτάμενος δίσκος

 

«Δεν μπορώ να πιστέψω –έλεγε

πως είναι δυνατόν άνθρωποι να βασανίζουν ανθρώπους».

 

«Μα από που μας ήρθε αυτός-ρωτούσαν

οι συνδαιτυμόνες-μήπως είναι ιπτάμενος δίσκος

που δεν έχει ακόμα προσγειωθεί;»

 

«Μην παραξενεύεστε-είπε ο γεροντότερος

ο άνθρωπος αυτός είναι μάλλον φυτό.

Έχει πολύ πράσινο η φωνή του. Μας φέρνει

το δάσος, θυμίζει πουλιά, έχει

μέσα στα μάτια του το ζεστό καλοκαίρι.

Μην τον φορτώνετε με τις μνήμες σας.

Δε βλέπετε πόσο μας λείπει ένας αθώος;

Ας τον αφήσουμε στις περιπλανήσεις του.

 

Μας χρειάζεται –άλλωστε- ένας άνθρωπος

να πιστεύει πως δεν είναι ποτέ δυνατόν

άνθρωποι να βασανίζουν ανθρώπους.

 

Στέλιος Γεράνης

.

.

Δύσκολες μέρες, αλλά…

..

..

Περνάμε δύσκολες μέρες τελευταία. Ή τουλάχιστον ο περισσότερος κόσμος. Το βλέπω. Άλλοι απολύονται, άλλοι ζουν με το φόβο ότι μπορεί να απολυθούν, άλλοι μένουν απλήρωτοι κι άλλοι δεν μπορούν να βρουν ούτε καν μια δουλειά, ίσα-ίσα για να βγάζουν τα προς το ζην. Τα μαγαζιά δεν γεμίζουν όπως κάποτε και γενικώς οι άνθρωποι μετράνε συνεχώς, ακόμα και τα ψιλά τους. Προσπαθούν να ζουν με λιγότερα έξοδα, ακόμα και γνωστοί μου που ποτέ δεν τα υπολόγιζαν αυτά. Κι όμως. Έστω κι έτσι, ζούμε μια ζωή, που άλλοι ονειρεύονται. Έχουμε κι απολαμβάνουμε αγαθά που γι’ άλλους είναι άπιαστα. Δεν το συνειδητοποιούμε, γιατί είναι πια δεδομένα όλα αυτά για μας. Αλλά για διαβάστε αυτή την ανάρτηση του silentcrossing και θα καταλάβετε πως το αληθινό πρόσωπο της δυστυχίας, είναι πιο τραγικό απ΄ όσο νομίζουμε. Κι όμως… Όσοι το αντίκρισαν, πάλεψαν για ένα καλύτερο μέλλον. Δεν παρέδωσαν τα όπλα. Πάλεψαν! Τουλάχιστον, ας τους έχουμε ως παράδειγμα. Γιατί σ’ αυτή την εποχή που διανύουμε, είναι τόσο εύκολο να παραιτηθεί κανείς. Και δεν πρέπει. Δεν πρέπει!

..

..

«Ευρωπαϊκή Ουτοπία-Σκέψεις για την Ενωμένη Ευρώπη του 21ου αιώνα» του Γιάννη Δ. Γούναρη

..

..

Αυτές τις μέρες, διαβάζω ένα βιβλίο που αφορά στο μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σ’ αυτό επέλεξα ν’ αναφερθώ σήμερα. Θα σας το πω όμως απλά: δεν το κατέχω το ζήτημα. Παρακολουθώ, όπως ίσως κι εσείς, τι συμβαίνει. Την απόρριψη του σχεδίου συντάγματος το 2005, απ’ την Γαλλία και την Ολλανδία, την διαφοροποίηση της στάσης των Βρετανών, το «παιχνίδι» που κάνει πλέον η Πολωνία, τις κινήσεις της Ρωσίας κ.ο.κ.

Βλέπω γύρω μου, όσον αφορά την χώρα μας, να υλοποιούνται εκατοντάδες προγράμματα χάρη στα ευρωπαϊκά κονδύλια κι ακούω στις χώρες που συνέβη να επισκεφτώ, τι πιστεύουν για το δυνατό μας (όπως εκείνοι λένε κι εγώ δεν συμφωνώ απαραίτητα), ευρώ.

Ξέρω, πως το ζήτημα «Ευρωπαϊκή Ένωση», είναι ακανθώδες. Έχω υπόψη μου, πως υπάρχουν ένθερμοι υποστηρικτές και παθιασμένοι επικριτές. Δεν ανήκω ούτε στους μεν, ούτε στους δε. Ίσως ακριβώς επειδή δεν γνωρίζω, όπως ήδη ανέφερα, αυτή την υπόθεση σε βάθος όπως θα επιθυμούσα, αλλά κι επειδή επίσης, δεν μ’ αρέσει ο δογματισμός.

Γι’ αυτό με μεγάλο ενδιαφέρον έσκυψα πάνω απ’ αυτό το βιβλίο. Τιτλοφορείται «Ευρωπαϊκή Ουτοπία-Σκέψεις για την Ενωμένη Ευρώπη του 21ου αιώνα», κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις «Κασταλία» και όπως σημειώνει ο συγγραφέας του, ο Γιάννης Δ. Γούναρης στην Εισαγωγή του:

«…Σκοπός μας γράφοντας αυτό το βιβλίο είναι να καλέσουμε τον αναγνώστη να αναλογιστεί και τις θετικές προοπτικές για το μέλλον. Να οραματιστεί, αν θέλετε, ένα καλύτερο μέλλον για την Ευρώπη, για την πατρίδα μας και, κατ’ επέκταση, για τον κόσμο. Ένα όραμα, όμως, κατά το δυνατόν βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, σε δεδομένα και όχι σε νεφελώδεις φαντασιώσεις. Με άλλα λόγια, ένα όραμα μέσα στα πλαίσια του πραγματοποιήσιμου, διότι η απλή παράθεση ωραίων ιδεών με μηδενικές πιθανότητες πραγμάτωσης τους δεν μπορεί να προσφέρει κάτι, παρά μόνο ως καταφύγιο των απελπισμένων από τη σκληρή πραγματικότητα. Συνεπώς, το παρόν βιβλίο θα πρέπει να θεωρηθεί όχι πρόβλεψη, αλλά μια υπόθεση εργασίας, μια βάση για συζήτηση με θετική, αισιόδοξη αφετηρία (..) Να υπενθυμίσει ότι η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης ήταν ήδη από τη στιγμή της σύλληψης της και παραμένει ως σήμερα μια ιδέα ευγενής, την ευόδωση της οποίας έχουμε κάθε δικαίωμα (και συμφέρον, ως χώρα και ως λαός) να οραματιζόμαστε. Αυτό ήταν άλλωστε ανέκαθεν η Ενωμένη Ευρώπη: όχι τόσο μια χειροπιαστή πραγματικότητα, αλλά μία ιδέα, ένα όραμα για το μέλλον, κάτι τόσο άυλο και εύθραυστο όσο και ένα όνειρο..»

Σας το προτείνω, επειδή ζούμε δύσκολες μέρες και θεωρώ πως έχουμε ανάγκη από αισιόδοξες προοπτικές. Καλή σας ανάγνωση.

..

..