Δύσκολες μέρες, αλλά…

..

..

Περνάμε δύσκολες μέρες τελευταία. Ή τουλάχιστον ο περισσότερος κόσμος. Το βλέπω. Άλλοι απολύονται, άλλοι ζουν με το φόβο ότι μπορεί να απολυθούν, άλλοι μένουν απλήρωτοι κι άλλοι δεν μπορούν να βρουν ούτε καν μια δουλειά, ίσα-ίσα για να βγάζουν τα προς το ζην. Τα μαγαζιά δεν γεμίζουν όπως κάποτε και γενικώς οι άνθρωποι μετράνε συνεχώς, ακόμα και τα ψιλά τους. Προσπαθούν να ζουν με λιγότερα έξοδα, ακόμα και γνωστοί μου που ποτέ δεν τα υπολόγιζαν αυτά. Κι όμως. Έστω κι έτσι, ζούμε μια ζωή, που άλλοι ονειρεύονται. Έχουμε κι απολαμβάνουμε αγαθά που γι’ άλλους είναι άπιαστα. Δεν το συνειδητοποιούμε, γιατί είναι πια δεδομένα όλα αυτά για μας. Αλλά για διαβάστε αυτή την ανάρτηση του silentcrossing και θα καταλάβετε πως το αληθινό πρόσωπο της δυστυχίας, είναι πιο τραγικό απ΄ όσο νομίζουμε. Κι όμως… Όσοι το αντίκρισαν, πάλεψαν για ένα καλύτερο μέλλον. Δεν παρέδωσαν τα όπλα. Πάλεψαν! Τουλάχιστον, ας τους έχουμε ως παράδειγμα. Γιατί σ’ αυτή την εποχή που διανύουμε, είναι τόσο εύκολο να παραιτηθεί κανείς. Και δεν πρέπει. Δεν πρέπει!

..

..

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Φεβρουαρίου 9, 2009.

14 Σχόλια to “Δύσκολες μέρες, αλλά…”

  1. Κατερινα μου καλησπερα μια ζωη αγωνιζεσαι για κατι καλυτερο και ερχεται μια εποχη που ερχονται τα πανω κατω, βεβαια παντα υπαρχουν δυσκλοτερα αλλα το θεμα ειναι πως εχεις μαθει και τι μπορεις να αντιμετωπισεις.Αν ερχεσαι απο κατι χειροτερο αυτα που βιωνουμε φυσικα ειναι αναιμακτα.Λεμε εμεις οι ανθρωποι ,ας εχουμε την υγεια μας και ολα θα γινουν, πιστευω οτι κατα βαθος δεν καταλαβαινουμε την εννοια της λεξης.Ποσο βαθια κουβεντα ,και τι ευκολα τη ξεστομιζουμε,περασα καποια εποχη που την καταλαβα ,αλλα παλι την ξεχασα.Η διαρκης παλη με την ζωη μας κραταει ζωντανους και σε εγρηγορση.Φιλακια πολλα κατερινα μου

  2. Καλησπέρα,
    Ψάχνοντας για την αναπηρία και την πόλη,μέσω μιας ανάρτησης σας,βρέθηκα στο μπλογκ σας.Διάβασα,ότι εκτός των άλλων ασχολείστε με το θέατρο,ότι »γράφετε τις νύχτες και ταξιδεύετε συχνά στις ζωές των άλλων»,και αποφάσισα να επικοινωνήσω μαζί σας.Είμαι άτομο με κινητική αναπηρία,αλλά ασχολούμαι και λατρεύω την ποίηση(γράφω ποίηση),έχω ασχοληθεί παλιότερα αρκετά με το θέατρο που το αγαπώ πολύ.
    Με απασχολεί πολύ γιατί είναι ένα σοβαρό θέμα η προσπελασιμότητα,και έχω δημιουργήσει ένα σχετικό μπλογκ( http://Aprospelastipoli.blogspot.com/
    Ελπίζω να τα λέμε. Καλό βράδυ.

  3. san na zoume se poli endiaferouses epoxes ki auto den thimame.Kineziki euxi einai i mipos katara?

  4. Simfwnw me ti skephi sou, ti logiki sou kai epauxanw.

  5. Όλα αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα για πολλούς ανθρώπους είναι το ζητούμενο. Πρέπει να εκτιμάμε ότι έχουμε χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σταματάμε να διεκδικούμε κάτι παραπάνω.
    Επικρατεί μεγάλη απογοήτευση και προβληματισμός αλλά η παραίτηση δεν είναι η λύση.
    Καλό βράδυ.

  6. ναι, συμφωνώ….έτσι κι αλλιώς η γνώμη μου είναι πως μέσα από δυσκολίες μαθαίνουμε και προχωράμε..και η ανάρτησή σου μου θύμισε αυτό που ανέβασε πρόσφατα η sloboda στο http://www.sloboda-sloboda.blogspot.com
    τα φιλιά μου

  7. Καλημέρα. Να θυμίσω το τετριμμένο, αλλά σοφό : «πλουσιος δεν είναι αυτός, που έχει τα περισσότερα αγαθά, αλλά αυτός, που έχει τις λιγότερες ανάγκες. »
    Ας γίνουν οι δύσκολες μέρες, που περνάμε, αφορμή να ωριμάσουμε, να σκεφτούμε, να συνειδητοποιήσουμε την ουσία στη ζωή μας, να απεξαρτηθούμε από τα περιττά, να ξεκολλήσουμε από την επίπλαστη και κατευθυόμενη ευτυχία της κατανάλωσης.
    Καλό Σαββατοκύριακο.

  8. Ελευθερία μου, έτσι συμβαίνει με την ζωή όντως. Εκεί που μας χαμογελά κι εφυσυχαζόμαστε, μας δείχνει και την άλλη όψη της. Αλλά σ’ οποιεσδήποτε συνθήκες, έχει νόημα ν’ αγωνίζεται κανείς. Αυτή είναι αν θες η «μοίρα» των ζωντανών: ο αγώνας για κάτι καλύτερο, ο αγώνας να ξεπεραστούν τα όποια εμπόδια. Η υγεία όντως είναι το πολυτιμότερο αγαθό κι επειδή την έχουμε, οι περισσότεροι πες, δεν την εκτιμούμε ή περιστασιακά, αν κάτι μας συμβεί, αναλογιζόμαστε εκ των υστέρων πόσο τυχεροί ήμασταν που την απολαμβάναμε. Η μαρτυρία αυτής της γυναίκας είναι συγκλονιστική, γιατί σίγουρα ούτε μπορούμε να διανοηθούμε πως είναι να πεθαίνει κάποιος και να μην έχεις καν τηλέφωνο για να ειδοποιήσεις γιατρό. Έτσι δεν είναι; Φιλιά πολλά κι από μένα.

  9. Απροσπέλαστη πόλη καλώς ήλθες! Τα έχουμε πει ήδη εμείς, οπότε σου απαντάω στον ενικό. Το θέμα της προσπελασιμότητας είναι τεράστιο και κακά τα ψέματα, δεν απασχολεί όσους θα έπρεπε. Χαίρομαι που σκέφτηκες λοιπόν να ξεκινήσεις αυτό το blog και φυσικά θα τα λέμε. Δεν ξέρω αν γνωρίζεις ότι υπάρχει και ανάλογη συζήτηση για το ζήτημα της e-accesibility και γίνονται προσπάθειες και προς αυτή την κατεύθυνση.

    Χαίρομαι όμως, και για το ότι έχεις αναπτύξει τόσες δραστηριότητες και δεν άφησες το όποιο πρόβλημα σου, να γίνει εμπόδιο στη ζωή σου. Ευτυχής συγκυρία λοιπόν η «συνάντηση» μας στον αχανή κόσμο του Διαδικτύου, χάρη στο κείμενο του κου Μπαϊρακτάρη.

    Την καλησπέρα μου έχεις μέχρι να τα ξαναπούμε.

  10. Μαρία, μακάρι να μπορούσα να απαντήσω. Απλώς σκέφτομαι, πως κάπου έχω διαβάσει πως τις ατυχίες, μπορεί κανείς να τις δει και ως ευκαιρίες. Δεν είναι κακή ιδέα, έστω να το προσπαθήσουμε, γιατί με το να μας πνίγει η μιζέρια και το αίσθημα αβοηθησίας, δεν νομίζω να πετύχουμε και τίποτα. Καλησπέρα.

  11. Roadartist, τα έγραψα και στο ακριβώς προηγούμενο σχόλιο. Είναι εύκολο να παραιτηθεί κανείς. Πολύ. Και το ξέρουμε όλοι. Αλλά η ζωή είναι αγώνας και έτσι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε. Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Φιλιά!

  12. Στεριανή ζάλη, η επαφή που είχα εγώ στη ζωή μου μέσω της δουλειάς μου με μετανάστες, με έκανε να γνωρίσω πολλούς ανθρώπους κυρίως απ’ την Πρώην Σοβιετική Ένωση και να μάθω από πρώτο χέρι τις δυσκολίες τους. Βλέπω όμως, ότι άλλοι πέρασαν ακόμα πιο δύσκολα μέχρι να φτάσουν στη χώρα μας και ήθελα να γίνει γνωστό αυτό, σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Φυσικά και πάντα προσπαθούμε για κάτι καλύτερο και διεκδικούμε κάτι παραπάνω, αλλά δεν πρέπει να πτοούμαστε γιατί οι δρόμοι μας δεν είναι στρωμένοι με ροδοπέταλα. Έτσι κι αλλιώς, πολύ λίγων είναι. Καλησπέρα.

  13. Psychodromio, την διάβασα την ανάρτηση που λες. Όντως οι σκέψεις μας κινήθηκαν στην ίδια κaτεύθυνση με την sloboda. Συμφωνούμε λοιπόν… Και τα δικά μου φιλιά έχεις.

  14. Houlk, να σ’ ευχαριστήσω μόνο μπορώ γι’ αυτό το τόσο εύστοχο σχόλιο σου και να το προσυπογράψω. Καλησπέρα σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: