Μ’ ανοιχτά χαρτιά…

..

..

Δεν υπήρξα πάντοτε ο άνθρωπος που είμαι. Ολόκληρη τη ζωή μου μάθαινα για να γίνω ο άνθρωπος που είμαι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχω ξεχάσει τον άνθρωπο που υπήρξα, ή, για να μιλήσω ακριβέστερα, τους ανθρώπους που υπήρξα. Κι αν ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνους και σε μένα υπάρχει αντίφαση, αν νομίζω πως αλλάζοντας έχω μάθει, έχω προοδεύσει, όταν γυρίζω και κοιτάω εκείνους εκεί τους ανθρώπους, δεν ντρέπομαι καθόλου γι αυτούς, δεν μπορώ να πω ε γ ώ χωρίς αυτούς. Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους, που δεν ξεγελάστηκαν ποτέ τους, που δεν τους χρειάστηκε να προχωρήσουν ούτε ένα βήμα σ’ ολόκληρη τη ζωή τους, επειδή από τότε που ήσαν ακόμα στις φασκιές είχαν κιόλας φ τ ά σ ε ι. Ξέρουν ποιο είναι το καλό, πάντοτε το ήξεραν. Για τους άλλους έχουν την αυστηρότητα και την περιφρόνηση που τους δίνει η θριαμβευτική τους σιγουριά πως έχουν δίκιο. Δεν τους μοιάζω. Εμένα η αλήθεια δεν μου αποκαλύφθηκε στα βαφτίσια μου, δεν την βρήκα ούτε απ’ τον πατέρα μου ούτε απ’ την κοινωνική τάξη της οικογένειάς μου. Ό,τι έχω μάθει μου κόστισε ακριβά, ό,τι ξέρω το ‘χω αποκτήσει με δικές μου δαπάνες. Δεν έχω ούτε και μιαν έστω βεβαιότητα που να μην την σχημάτισα μέσω της αμφιβολίας, του άγχους, του ιδρώτα, της οδυνηρής εμπειρίας.


Luis Aragon, «Μ’ ανοιχτά χαρτιά» (εκδόσεις «Ηριδανός», μετάφραση: Τίτος Πατρίκιος)

.

.

.

.

.


Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Μαρτίου 19, 2009.

6 Σχόλια to “Μ’ ανοιχτά χαρτιά…”

  1. Αλλίμονο στους ανθρώπους που ήξεραν τα πάντα πριν γεννηθούν …
    Δεν υπήρξαν ποτέ ζωντανοί, γιατί ζωή είναι η περιπέτεια του να ανακαλύπτεις κάθε μέρα την άγνοιά σου και να μπορείς στη συνέχεια να ανασκευάζεις και να καταρίπτεις τις βεβαιότητές σου …
    Την καλησπέρα μου απ’ το Μαραθόκαμπο …

  2. Κατερινακι μου καλο τι κανεις ,μου λειπεις και το ξερεις αυτο.Θελω να εισαι καλα και συ και η οικογενεια σου και ας χανεσαι.Ολα με μεγαλο κοστος τ΄’αποκτησαμε,με πονο καρδιας και σκληρα παθηματα.Ομως ειναι για μενα τουλαχιστον και το μεγαλειο της γνωσης .Φιλακια

  3. Δυστυχισμένος εκείνος που στο σώμα του κατοικεί ένας μόνο άνθρωπος.
    Η ζωή είναι ένα μυστήριο που κανείς δεν μπορεί να το λύσει χωρίς να ματώσει.
    Καλημέρα.

  4. Side21, εξαιρετικό δεν είναι αυτό το απόσπασμα; Σκεφτόμουν ότι απαντάει ακόμα και στο ερώτημα που μερικές φορές θέτουμε στον εαυτό μας: «πως το έκανα εγώ αυτό;».

    Κι εγώ πάντως, δεν ανήκω σ’ αυτούς που τα ήξεραν όλα πριν γεννηθούν. Ευτυχώς! Ταυτίζομαι απόλυτα λοιπόν, γενικώς, με τις σκέψεις του Aragon.

    Καλησπέρα στον όμορφο Μαραθόκαμπο…

  5. Ελευθερία μου εν προκειμένω μια ίσωση με κράτησε μακριά. Προσπαθώ πολύ να μην χάνω την επαφή μαζί σας, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα. Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ξέρω πόσο τα εννοείς κι αυτό το μετράω. Όσο για το κείμενο, όπως ήδη έγραψα με εκφράζει απόλυτα. Συμφωνούμε λοιπόν. Ακριβά μου κόστισε κι εμένα ότι έμαθα, αλλά έτσι συμβαίνει. Κι οι οδυνηρές εμπειρίες αναμφίβολα μας μαθαίνουν τα περισσότερα, αλλά μας δείχνουν και ποιοί αληθινά είμαστε. Σε φιλώ! Θα τα πούμε…

  6. Στεριανή ζάλη, αυτό τα λέει όλα: «Κι αν ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνους και σε μένα υπάρχει αντίφαση, αν νομίζω πως αλλάζοντας έχω μάθει, έχω προοδεύσει, όταν γυρίζω και κοιτάω εκείνους εκεί τους ανθρώπους, δεν ντρέπομαι καθόλου γι αυτούς, δεν μπορώ να πω ε γ ώ χωρίς αυτούς».

    Ματώνουμε ναι. Αλλά έτσι πάμε παρακάτω. Την καλησπέρα μου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: