Και τώρα τι;

.

.

Έχει αλλάξει πολύ η πόλη… Για την Αθήνα ο λόγος. Κι απ’ την άλλη, κατά ένα τρόπο, δεν έχει αλλάξει όπως θα θέλαμε. Όχι τουλάχιστον προς την κατεύθυνση που περιμέναμε κάποιοι. Αισθάνομαι πως επιστρέψαμε στο τέλμα μας. Μετά τα γεγονότα που έφεραν τόση αναταραχή, βουλιάξαμε πάλι επικίνδυνα στον καναπέ μας. Φυσικά δεν εννοώ πως είναι ζητούμενο η βία, αλλά η κοινωνική αυτή αναταραχή έδειχνε πως οδηγούμαστε τουλάχιστον προς κάτι. Και τώρα; Τώρα δεν ξέρω. Σημάδια παντού, στο σώμα μιας πόλης πληγωμένης. Κουράζονται τα μάτια μου απ’ τους τόσους ένστολους. Μια πόλη γεμάτη φύλακες κι απ’ τους φύλακες ποιος θα μας φυλάξει;

Ο Νίτσε έγραψε πως «ο πιο σίγουρος τρόπος να καταστρέψεις έναν νέο είναι να του διδάξεις να εκτιμάει περισσότερο εκείνους που σκέφτονται σαν αυτόν, από εκείνους που σκέφτονται διαφορετικά απ’ αυτόν». Κι εμείς είμαστε μια κοινωνία που προσκυνά τις αυθεντίες, τα συστήματα, τις ταξινομήσεις, τις ευθυγραμμίσεις, τα ΜΜΕ. Δεν ξέρω αν έχουμε να διδάξουμε κάτι που αληθινά ν’ αξίζει, σ’ όλα αυτά τα παιδιά που φλέγονται, περιμένοντας. Ίσως να μην είμαστε καν άξιοι. Κι επιπλέον, σιωπούμε σε κρίσιμες στιγμές, αφήνοντας χώρο κενό, εκεί που θα ΄πρεπε να ορθώνουμε το ανάστημα μας. Μήπως τελικά εμείς είμαστε που δεν αλλάξαμε όσο έπρεπε; Μήπως άδικα περιμένουμε μια αλλαγή, για την οποία οι ίδιοι θα έπρεπε να έχουμε παλέψει περισσότερο; Ειλικρινά αναρωτιέμαι…

.

.

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

13 σκέψεις σχετικά με το “Και τώρα τι;”

  1. δεν ξερω Κατερινα τι γινεται,σαν να ειμαστε σε μια μεταβατικη φάση.δεν γνωριζω καποιον που να προσκυνα τις αυθεντιες αυτον τον καιρο.ολοι ειναι fed up.Μακαρι αυτο το συναισθημα να μπορεσουμε να το κανουμε εμεις τουλαχιστον κατι θετικο γιατι για τις μεγαλυτερες γεννειες δεν εχει καμια σημασια,ουτε και νοημα να ασχολουμαστε.

  2. Κατερινα με το παρντον,αλλα εσυ περιμενες να γινει τι? ισως στα ματια σου φανταζω πεσιμιστης αλλα σε πληροφορω οτι δεν ειμαι σε καμμια περιπτωση.απλα ,εκτιμω, οτι εχω καποια συναισθηση της καταστασης…εκτιμω..
    θελει πολυ συζητηση το ολο θεμα φυσικα…

    γιωργος καππα

  3. Ότι έχει μηδενική αξία φυλάσσετε για ν’ αποκτήσει.

    Τα Μ.Μ.Ε συνεχίζουν τον αποπροσανατολισμό, οι κυβερνόντες πλάθουν αόρατους εχθρούς για να μας σώζουν κι όλοι εμείς συνεχίζουμε να ζούμε εκτός θέματος.

  4. Κατερίνα το θηρίο ξύπνησε για λίγο, όμως αντί να βγάλει φωτιές κυνηγάει την ουρά του. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτή η σιωπή στην πόλη τους τελευταίους μήνες, παρά το θόρυβο από τις κόρνες και τα μηχανάκια. Είναι σχεδόν οδυνηρή αυτή η σιωπή…

  5. Μια κοινωνία, συνήθως, παράγει κάποια πρόταση και τα μέλη της ετεροκαθορίζονται από αυτή. Την αποδέχονται ή την απορρίπτουν.
    Μια κοινωνία σε βαθειά σήψη, όμως, σαν τη σημερινή λειτουργεί ανάποδα. Βρίσκεται σε κατάσταση φυκόκεντρης διάλυσης και υποχρεώνει τα μέλη της να δημιουργήσουν ιδεοληπτικές «αλήθειες» για να διαμορφώσουν στοιχειώδεις συνεκτικούς δεσμούς.
    Αυτή τη τραγωδία ασυνενοησίας ζούμε, νομίζω… Ανθρώπινες αγέλες σε διαρκή πολεμική διάθεση.. χωρίς στόχο…. χωρίς όραμα…

  6. Ο καθένας μας μπορεί και πρέπει να βάλει τον όβολό του …
    Με το να λέμε «τίποτε δεν αλλάζει» συμβιβαζόμαστε σε μια κατάσταση που διαιωνίζεται …

  7. Maria, μακάρι να είναι έτσι. Θλίβομαι κάθε φορά που ακούω ατάκες του τύπου «το είπαν στην τηλεόραση» λες και τα ΜΜΕ είναι εκπαιδευτικό μέσο ή ότι λέγεται στα κανάλια, αυτομάτως έχει εγκυρότητα. Δεν συζητώ δε για την θεοποίηση προσώπων και επαγγελματιών. Εγώ τουλάχιστον άλλο τίποτα δεν βλέπω γύρω μου. Αλλά ευτυχώς εσείς τα νέα παιδιά, είστε σε καλό δρόμο και ελπίζω να τα καταφέρετε να αφήσετε όλα αυτά τα «βαρίδια» πίσω σας. Έτσι για να υπάρχει και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, αφού αυτή μας κρατάει ζωντανούς.

  8. Γιώργο Κάππα, ρεαλιστής μου φαίνεσαι απ’ αυτά που γράφεις. Κι η πραγματικότητα στις μέρες μας είναι τουλάχιστον αποθαρρυντική, οπότε μια χαρά σε καταλαβαίνω απ’ αυτή την άποψη. Δεν μπορώ αλήθεια να σου ορίσω τι είναι αυτό που περίμενα με λέξεις, ίσως επειδή ήθελα το προσωπικό μου όραμα να συντάσσεται απλώς, με το κοινωνικό όραμα. Ήθελα να το ορίσω από κοινού με άλλους που τυχαίνει να συμφωνώ μαζί τους. Δεν είχα κάτι λοιπόν ήδη στο μυαλό μου (για να πω χιουμοριστικά: προκάτ σκέψη), ώστε να μπορώ να στο κοινοποιήσω σήμερα. Ενώ συνταχτήκαμε πολλοί άνθρωποι στην «αντίδραση» για το κατεστημένο, δεν την μετουσιώσαμε τελικά, σε κάτι που εν δυνάμει θα μπορούσε να είναι ένα νέο κοινωνικό-πολιτικό παράδειγμα. Αυτό αισθάνομαι. Τουλάχιστον έτσι δείχνει η κατάσταση, μέχρι στιγμής.

  9. Στεριανή ζάλη, παρήγορη ιδέα αυτή της παρακαταθήκης. Μακάρι να μας χρησιμεύσει στο μέλλον όλο αυτό που ζήσαμε. Μακάρι να εξελιχτεί σε κάτι, μακάρι κάτι να γεννηθεί απ’ αυτό, γιατί προς το παρόν, μόνο την απογοήτευση μας έχουμε να διαχειριστούμε.

  10. Gatouleas, το όρισες καλύτερα απ’ ότι εγώ. Ακριβώς αυτό βιώνουμε. Προσανατολισμένοι μόνιμα σ’ ένα κενό νοήματος «ευ ζην», αδιαφορώντας για οτιδήποτε συμβαίνει δίπλα μας και ταράζει την απατηλή πραγματικότητα που μας σερβίρουν τα οπιούχα πλέον Μ.Μ.Ε., περιμένουμε μια έξωθεν παρέμβαση να μας λυτρώσει. Πιστεύω όμως ότι υπάρχουν γύρω μας ορισμένες ομάδες (όχι απαραίτητα πολιτικές με την στενή έννοια του όρου), με αξιόλογη δράση, που εν δυνάμει μπορούν να προτείνουν νέα παραδείγματα. Κι εύχομαι να είμαστε σε θέση να κρίνουμε αν θα τα υπερψηφίσουμε ή όχι, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s