«Της φυλακής ποιήματα» – Ποιήματα των ανηλίκων των Φυλακών Διαβατών Θεσσαλονίκης

ΕΠΑΘ

.

Στην Ε. Π. Α. Θ., δηλαδή την Εταιρεία Προστασίας Ανηλίκων Θεσσαλονίκης δούλεψα κάποτε εθελοντικά κι εγώ για περίπου ένα χρόνο. Με παραβάτες και εν δυνάμει παραβάτες, λένε τα επίσημα χαρτιά μου. Εγώ όμως λέω πως δούλεψα με παιδιά, με εφήβους που ήθελαν να καταλάβουν ποιά είναι.  Και στο ψάξιμο αυτό, πολλές φορές χάνεις το δρόμο, ειδικά αν δεν έχεις δίπλα σου τους ανθρώπους που χρειάζεσαι για να σε στηρίξουν. Έμαθα πολλά κοντά τους, έκανα λάθη, συμφώνησα αλλά και διαφώνησα με τις πρακτικές προσέγγισης τους, ανασκεύασα τις απόψεις μου για το πώς περνάει κανείς τα σύνορα του νόμου κι έχω ακόμα γράμματά τους απ’ τη φυλακή.

Με συγκίνηση μεγάλη διάβασα λοιπόν στις διακοπές, ένα βιβλίο με ποιήματα από κάποια άλλα παιδιά που βρέθηκαν κι εκείνα πίσω απ’ τα σίδερα, και δούλεψαν το 2007 με τις  εθελόντριες της   Ε. Π. Α. Θ., στο εργαστήρι λογοτεχνίας των Φυλακών Διαβατών. Εκείνες είναι που πήραν και την πρωτοβουλία για την κυκλοφορία αυτού του έργου, που έχει τίτλο: «Της φυλακής». Και ειδικότερα η φιλόλογος και μέλος του Συλλόγου Φίλων-Εθελοντών της Ε. Π. Α. Θ., κυρία Θεοδώρα Λειψιστινού.  Στο βιβλίο αυτό περιλαμβάνονται ατομικές προσπάθειες των παιδιών να εκφραστούν μέσα απ’ την ποίηση, αλλά και συλλογικές προσπάθειες.  Δεν θα ‘θελα να γράψω τίποτα περισσότερο, ακριβώς για να σας παρακινήσω να το διαβάσετε. Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε εσείς, είναι ένα κλικ, εδώ.

Προσωπικά θεωρώ μεγάλη τύχη το ότι η ζωή μου διασταυρώθηκε κάποτε με τις ζωές κάποιων παιδιών, σαν αυτών που τώρα τα γνωρίζουμε μέσα απ’ τα ποιήματα τους. Και το ποίημα που ακολουθεί το ξεχώρισα, γιατί έχω ακόμα μέσα μου ζωντανή την εικόνα ενός ανθρώπου που μου διηγούνταν πως προσπαθούσε πατώντας σ’ έναν μεταλλικό κουβά, να φτάσει το παράθυρο του κελιού του για να δει λίγο ουρανό..

.

Ανάμνηση

Το παράθυρο είναι ψηλά

Θέλησα να το φτάσω

Ο αέρας φυσούσε στο ρυθμό του

Μύριζε ελευθερία

Έκλεισα τα μάτια

Ο χρόνος με ταξίδεψε πίσω

Ξαναζωντάνεψαν στιγμές αγαπημένες

Στιγμές που έζησα

Στιγμές που είναι ανάμνηση

Τις σέρνω αν τις φέρω πίσω

Να τις αγγίξω

Είναι γερά καρφωμένες στο νου.

.

*Ατομική προσπάθεια του Άγγελου

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Αύγουστος 10, 2009.

4 Σχόλια to “«Της φυλακής ποιήματα» – Ποιήματα των ανηλίκων των Φυλακών Διαβατών Θεσσαλονίκης”

  1. Καλωσήρθες Κατερίνα (παρατεταμένη απουσία λόγω διακοπών φαντάζομαι…)

    Δούλεψα κι εγώ στη φυλακή ανηλίκων στον Αυλώνα κάποτε και δεν είχα στην «επαγγελματική» μου ζωή πιο δυνατή εμπειρία. Η ειόνα ων παιδιών να σε περιμένουν πίσω από τα κάγκελα μετρώντας τα λεπτά…Να σου γκρινιάζουν ότι άργησες όταν οι φύλακες σε καθυστερούν…Η αγωνία να μιλήσουν για τα πάντα, να δημιουργήσουν, να μοιραστούν στο μοναδικό δύωρο της εβδομάδας που τους επιτρέπεται να γίνουν για λίγο παιδιά…Πριν επιστρέψουν στα κελιά και στον αγώνα για επιβίωση στη φυλακή, μέσα από τσαμπουκάδες και ρουφιανιά…

    Βγάλαμε κι εμείς ένα μικρό βιβλιαράκι με ποιήματα και ζωγραφιές που το ‘χω καμάρι γιατί ξέρω ότι και η πιο μικρή λέξη κρύβει πίσω της ατέλειωτες ιστορίες πόνου, τρέλας, θυμού, εγκατάλειψης…

    Τα «δικά μου» παιδιά ήταν τα πιο ζόρικα, με ιστορίες ναρκωτικών, ληστειών, φόνων πίσω τους. Δεν αισθάνθηκα ποτέ απειλή, μόνο ευγνωμοσύνη. Και από όλες τις φορές που τους επισκέφτηκα, μία μόνο με τσάκησε βγαίνοντας από τη «μεγάλη πύλη»: όταν ένα απόγευμα αυτοί οι φονιάδες, οι έμποροι, οι ληστές άφησαν τα χαρτιά και τις συζητήσεις και…έπαιξαν κυνηγητό.

    Καταλαβαίνω όλα όσα γράφεις και αισθάνεσαι.Ελπίζω να το ξαναζήσουμε και οι δύο, αν και δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή η εμπειρία μπορεί να βιωθεί δεύτερη φορά…

  2. Ευτυχώς που δόθηκε σε κάποια παιδιά η ευκαιρία να εκφραστούν ελεύθερα. Πολλές φορές το μόνο που ζητούν είναι να ακουστεί η φωνή τους. Αξιόλογη σίγουρα η προσπάθεια που έγινε. Μέρα καλή

  3. Silentcrossing, καλημέρα. Καταρχήν σ’ ευχαριστώ για το καλωσόρισμα. Έλειπα όντως σε διακοπές και όταν επέστρεψα χρειάστηκα λίγο χρόνο για να σκεφτώ τι θα αλλάξω στο blog, οπότε άργησα ακόμη περισσότερο να «εμφανιστώ».

    Εσύ νομίζω έχεις ζήσει πολύ περισσότερα από μένα. Και το θεωρώ πολύ όμορφο, που τα έγραψες κι εδώ, για να μπορούν οι άνθρωποι που είναι εντελώς έξω απ’ όλα αυτά, να βλέπουν και τις άλλες πλευρές αυτών των παιδιών. Την ένιωσα την συγκίνηση σου πάντως. Είναι μοναδικές νομίζω αυτές οι εμπειρίες στη ζωή μας.

  4. Λάκη Φουρουκλά, καλή σου μέρα. Είναι πράγματι το σημαντικότερο να μιλούν τα ίδια τα παιδιά, αλλά γι’ αυτό ακριβώς δεν συμβαίνει και συχνά και φυσικά δεν είναι τυχαίο. Δεν βολεύει το σύστημα να βγαίνουν προς τα έξω, οι μεγάλες αλήθειες για την αναποτελεσματικότητα του. Στο εξωτερικό, υπάρχουν πολύ αξιόλογα προγράμματα για ανήλικους παραβάτες, τα οποία έχουν ως σκοπό να τους κατευθύνουν όντως σε ένα εναλλακτικό μοντέλο ζωής. Εδώ.. ξέρεις. Αλλά σημασία έχει να μην μένουμε σ’ αυτό, όσοι ενδιαφερόμαστε για το θέμα, μήπως και κάτι επιτέλους
    γίνει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: