Καιρός ν’ αλλάξουμε-Ας καταργήσουμε τις διακρίσεις εις βάρος όσων πάσχουν από ψυχικές διαταραχές

Μ’ αυτό το σύνθημα: «Time to change. Let’s end mental health discrimination«, γίνεται εδώ και λίγο καιρό στην Αγγλία, μια τεράστια καμπάνια με 35 projects για τους ψυχικά πάσχοντες, που διοργανώνεται απ’ το Mind και Retnik. Όλες τις επιπλέον λεπτομέρεις, θα έχετε την ευκαιρία να τις μελετήσετε, κάνοντας κλικ στους συνδέσμους, που θα σας οδηγήσουν σε 3 αντίστοιχα site. Πριν βιαστείτε να πείτε «και μας τι μας αφορά;» θα ήθελα να σας εξηγήσω πως θεωρώ εξαιρετικά έξυπνο το όλο στήσιμο της καμπάνιας, που εμπλέκει τους πάντες σ’ αυτήν (αθλητές, ηθοποιούς, πάσχοντες, συγγενείς πασχόντων, απλούς πολίτες) και δεν επικεντρώνεται στο Λονδίνο, αλλά εξαπλώνεται σε όσο το δυνατόν περισσότερες περιοχές της χώρας. Είναι η μεγαλύτερη και η πιο φιλόδοξη εκστρατεία που έχει γίνει ποτέ, ενάντια στο στίγμα των ψυχικών ασθενειών και επιδιώκει όχι απλώς ν’ αλλάξει τις στάσεις των μη-πασχόντων  έναντι στους ψυχικά πάσχοντες, αλλά ν’ αλλάξει την ίδια τους την συμπεριφορά. Οι σκοποί είναι πολύ συγκεκριμένοι και θα μπορέσετε να τους μελετήσετε  αναλυτικά, εφόσον επισκεφτείτε τα προτεινόμενα site. Ακόμα πιο σημαντικό όμως, είναι το κομμάτι των προσωπικών ιστοριών των πασχόντων που θα βρείτε, κάνοντας κλικ  εδώ και βέβαια τα video. Ένας απ’ τους πιο γνωστούς άγγλους ηθοποιούς, ο Στίβεν Φράι, παραδέχεται δημοσίως ότι πάσχει από διπολική διαταραχή και εξηγεί το πως αισθάνεται γι’ αυτό, αλλά και άνθρωποι που βίωσαν διακρίσεις σε βάρος τους εξαιτίας της ψυχικής τους διαταραχής, μιλούν στο φακό κι υπογραμμίζουν τι χρειάζεται κανείς απ’ τον περίγυρό του όταν βιώνει μια τέτοια κρίση. Διάλεξα να αναρτήσω ένα απ’ αυτά τα video λοιπόν, για να πάρετε μια ιδέα, παρά το ότι υπάρχουν και πολλά ακόμα εξίσου ενδιαφέροντα. Αυτή η καμπάνια διδάσκει μια τεχνογνωσία, που στην Ελλάδα νομίζω μας λείπει και δεν θα ‘ταν καθόλου άσχημο να προσπαθήσουμε κάτι να μάθουμε απ’ αυτήν.  Όσοι μάλιστα έχετε λογαριασμό στο Facebook, μπορείτε να γίνετε υποστηρικτές της. Οι σχετικές λεπτομέρειες εδώ. Όσοι πάλι θέλετε να διαβάσετε περισσότερα πράγματα και κυρίως στην ελληνική γλώσσα για το θέμα αυτό, μπορείτε να επισκεφτείτε το Αντιστίγμα. Έχει νόημα για τέτοια ζητήματα, να είμαστε όλοι ενημερωμένοι και να παίρνουμε θέση, ακριβώς επειδή μας αφορούν. Καλή σας ανάγνωση.

Advertisements

Χανιά: 4 χρόνια χωρίς ψυχιατρείο – Τριήμερες εκδηλώσεις*

Xania

Στην εποχή μας όπου οι μειοψηφίες εξορίζονται στο περιθώριο.

Στην εποχή μας που ‘’παράγονται’’ κάθε μέρα ‘’περιττοί άνθρωποι’’.

Στην εποχή μας, της εμπορευματοποίησης των δημόσιων αγαθών.

Σε μια εποχή όπου αποδομείται το κοινωνικό κράτος .

Στην εποχή της ανεργίας, της φτώχειας, της εγκληματικότητας, των ‘’εξαρτήσεων’’ και της αλλοτρίωσης και παθητικότητας των πολιτών.

Στην εποχή συρρίκνωσης των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τι τύχη μπορεί να έχει ο ψυχικά άρρωστος;

Μεταξύ ‘’εγκλεισμού ‘’ και ‘’αποκλεισμού’’ σε τόπο Α-τοπο και χώρο Α-χωρο, χωρίς ταυτότητα, χωρίς εισόδημα, χωρίς διαπραγματευτικότητα, τι δυνατότητες κοινωνικής επανένταξης απομένουν;

Στην εποχή των υποχρηματοδοτήσεων και της πολιτικής των ‘’πτωχοκομείων’’ για τις στεγαστικές δομές, είμαστε υπέρ μιας ψυχιατρικής με όνειρο και κατά της πολιτικής της λιτότητας.

Ονειρευόμαστε μια ψυχιατρική όπου η ‘’δύσκολη στιγμή’’ οποιουδήποτε ατόμου δεν θα είναι ζήτημα ‘’νόμου και τάξης’’, ζήτημα της ‘’κλούβας των μεταγωγών’’, ζήτημα απαγορεύσεων, εγκλεισμού, βίας και απόρριψης, αλλά μια ανάγκη για βοήθεια και μια κοινωνική υποχρέωση για συνοδοιπορία.

Στην σημερινή εποχή, ψυχικά πάσχοντες, συγγενείς, επαγγελματίες αλλά και η ευρύτερη κοινωνία μια επιλογή έχουν: Την συγκρότηση ενός κοινωνικού κινήματος που θα ζητήσει και μια άλλη ψυχιατρική θεωρία, ένα άλλο ψυχιατρικό παράδειγμα που θα έχει στο κέντρο της προσοχής του τον άρρωστο άνθρωπο και τις ανάγκες του και μια άλλη ψυχιατρική περίθαλψη ανοιχτών θυρών όπου οι άνθρωποι που πάσχουν θα νοσηλεύονται με αξιοπρέπεια.

Οι στεγαστικές δομές που δημιουργήθηκαν για να μην καταλήξουν σε νεοϊδρυματικά μορφώματα μέσα στην κοινότητα, για να μην ζουν οι άρρωστοι μέσα αλλά συγχρόνως έξω από την κοινωνία, πρέπει να χρηματοδοτηθούν για να μπορούν να λειτουργήσουν ως χώροι παραγωγής νοήματος για τους ενοίκους και όχι σαν χώροι ενός νέου -πιο ραφιναρισμένου- εγκλεισμού.

Ταυτόχρονα πρέπει να χρηματοδοτηθεί η δημιουργία και λειτουργία ενός δικτύου κοινοτικών δομών και δράσεων σε όλη την Κρήτη, για να μπορέσει να εφαρμοστεί η τομεοποίηση και οι αρχές της κοινοτικής της κοινοτικής ψυχιατρικής, σε αντιπαράθεση του Ασυλικού μοντέλου.

Για να μπορέσουν οι άνθρωποι που έχουν κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα ταυτόχρονα να έχουν τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα τους.

Για να μην είναι η διαφορετικότητα πρόβλημα, αλλά πηγή πλούτου για την κοινωνία.

Στην Κρήτη εδώ και τέσσερα χρόνια δεν υπάρχει ούτε μια κλίνη στο ψυχιατρείο και λειτουργεί η τομεοποίηση. Αυτά τα δύο στοιχεία διαφοροποιούν το παράδειγμα της Κρήτης από όλες τις άλλες περιπτώσεις.

Αφού για 4 χρόνια σε μια ολόκληρη περιοχή λειτουργούμε χωρίς ψυχιατρείο σημαίνει ότι μπορούμε και αλλού. Μπορούμε και παντού. Γι αυτό αξίζει να στηριχθεί το παράδειγμα της Κρήτης. Μπορούμε να φτιάξουμε συστήματα ψυχιατρικής φροντίδας χωρίς ψυχιατρεία, χωρίς εγκλεισμό, βία και στιγματικές διαγνώσεις.

Μπορούμε αντί της απλοποιητικής απάντησης του εγκλεισμού, να προσφέρουμε στους ασθενείς μας ανοιχτή, κοινοτική, ολική, σφαιρική φροντίδα.

Το παράδειγμα της Κρήτης αποδεικνύει ότι η ψυχιατρική χωρίς ψυχιατρείο, εγκλεισμούς, βία και αποκλεισμούς δεν είναι ουτοπία, αλλά μπορεί να γίνει πράξη.

Η περίπτωση της Κρήτης – μοναδικό παράδειγμα στην Ελλάδα και από τα λίγα σε ολόκληρο τον κόσμο-αποδεικνύει ότι ένα άλλο ψυχιατρικό παράδειγμα μπορεί να δώσει συστήματα ψυχιατρικής φροντίδας πιο ανθρώπινα, πιο ελεύθερα, πιο θεραπευτικά.

Το ψυχιατρικό τοπίο στην Κρήτη άλλαξε. Αντί το ψυχιατρείο, το δίκτυο κοινοτικών δομών στην κοινότητα, αντί το κρεβάτι, η δουλειά της θεραπευτικής ομάδας, αντί της απλοποιητικής προσέγγισης μια σφαιρική αντιμετώπιση της ψυχικής διαταραχής.

Ο χώρος του ψυχιατρείου θέλουμε να γίνει από χώρος της τρέλας, χώρος πολιτισμού. Και τι καλύτερη αρχή από αυτές τις εκδηλώσεις. Από χώρος δακρύων, σιωπών, στεναγμών και κραυγών, χώρος πολιτιστικής δημιουργίας. Από τόπος απογύμνωσης για τους εγκλείστους, χώρος συγκίνησης και προβληματισμού.

Θέλουμε μια άλλη ψυχιατρική. Οχι της ομοιότητας, αλλά της διαφοράς. Οχι της κοινωνικής ανάθεσης, αλλά της θεραπευτικής ευθύνης. Οχι των συμπτωμάτων αλλά των αναγκών, όχι των απαγορεύσεων, των κανονιστικών αρχών και των περιορισμών αλλά της ελευθερίας, των επιλογών και της ευθύνης.

Θέλουμε ένα νέο ψυχιατρικό παράδειγμα.

Γ. Κοκκινάκος


Τριήμερο Πολιτιστικών Δράσεων αφιερωμένο σε αυτό το γεγονός

• Θεατρική Παράσταση «Οι τρεις», του Τάσου Λειβαδίτη 26 Σεπτεμβρίου, 9 μ.μ., στο Περίπτερο 6Α΄ πρώην Ψυχιατρείου Χανίων

• Έκθεση ζωγραφικής «Κάθετη Αναρρίχηση», της Κατερίνας Μαρινάκη 26-28 Σεπτεμβρίου, 10 π.μ.-1 μ.μ. & 6 μ.μ.-9 μ.μ. στο Κ.Α.Μ.

• Έκθεση ζωγραφικής, από το Πειραματικό Εργαστήρι Τέχνης Κοι.Σ.Π.Ε. Χανίων 26 Σεπτεμβρίου-2 Οκτωβρίου, 10 π.μ.-1 μ.μ. & 6 μ.μ.-8 μ.μ., Χάληδων 46 αίθουσα Λαογραφικού Μουσείου

• Εγκατάσταση installation «Λαλέουσα σιωπή τακη», του Γιάννη Μαρκαντωνάκη 26-28 Σεπτεμβρίου, στο Κ.Ψ.Υ. Χανίων, Κροκιδά 25

• Προβολή σλάιντς: 27 και 28 Σεπτεμβρίου 10 π.μ.- 1.00 μ.μ. & 5 μ.μ.- 8 μ.μ. Στο Κ.Ψ.Υ. Χανίων, Κροκιδά 25

• Προβολή ντοκιμαντέρ «Πάμε να φύγουμε από δω» 28 Σεπτεμβρίου, 8 μ.μ., στο Κ.Α.Μ. • Ποητική βραδιά «Φυλακισμένη Ποίηση» 28 Σεπτεμβρίου, 9 μ.μ., στο Κ.Α.Μ.

Συνδιοργανωτές: Κοι.Σ.Π.Ε. Νομού Χανίων, Α.Μ.Κ.Ε. Καλειδοσκόπιο, Πανελλαδική Συσπείρωση για την Μεταρρύθμιση, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων, Δήμος Χανίων, Θ.Ψ.Π. Χανίων.

*αναδημοσίευση από το blog Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση.

Δίκτυο Αυτομόρφωσης Θεσσαλονίκης-Εναλλακτικό μοντέλο μόρφωσης

 

Ακούγοντας αυτές τις μέρες από πολλούς ανθρώπους, σχόλια για τα σχολεία που άνοιξαν, για τα νέα βιβλία, για την κατάσταση στην χώρα μας, όσον αφορά το εκπαιδευτικό σύστημα, σκέφτηκα να κάνω αυτή την ανάρτηση, προβάλλοντας ένα εναλλακτικό μοντέλο μόρφωσης, που πριν λίγα χρόνια, προωθήσαμε στο Α. Π. Θ., κάποιοι προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές του τμήματος Ψυχολογίας. Φυσικά, δεν πρόκειται για δική μας «ανακάλυψη», αλλά μάλλον ήμασταν απ’ τους λίγους που το επιχείρησαμε αυτό στην Ελλάδα και θυμάμαι ότι είχαν έρθει τότε και κάποιες ομάδες απ’ την Αθήνα, για να τους ενημερώσουμε για το πως το καταφέραμε. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ ως εκείνη τη στιγμή, δεν είχα σκεφτεί πως υπάρχει κι άλλος τρόπος και χάρηκα ιδιαίτερα όταν οι συμφοιτητές μου, μου ζήτησαν να μετέχω σ’ αυτό το εγχείρημα. Θα τα γράψω όπως πάντα, όσο πιο απλά μπορώ, για να καταλάβετε όλοι οι αναγνώστες του blog, που μπορεί να μην είστε τόσο εξικοιωμένοι με τέτοια θέματα, επειδή αυτή η ιδέα, αξίζει να βρει μιμητές.

Κάποιοι φοιτητές λοιπόν του τμήματος Ψυχολογίας, διαπιστώσαμε σε συζητήσεις μας, ότι το πρόγραμμα σπουδών δεν μας κάλυπτε. Ότι υπήρχαν και θεματικές ενότητες που δεν διδάσκονταν, ότι γενικώς θα θέλαμε να γνωρίζουμε περισσότερα πράγματα για κάποια ζητήματα και δεν είχαμε καθόλου γνώση. Αφού συσταθήκαμε σε ομάδα, ενημερώσαμε τους καθηγητές μας αρχκά και εν συνεχεία και καθηγητές άλλων σχολών για τους στόχους μας, μιας και πιστεύαμε πως δεν έπρεπε να περιοριστούμε στο στενό αντικείμενο των σπουδών μας.  Ο ενθουσιασμός, με τον οποίο όλοι τους αγκάλιασαν την προσπάθεια μας, δεν είχε προηγούμενο. Κανείς τους (τουλάχιστον απ’ όσους πλησιάσαμε) δεν είδε με καχυποψία το εγχείρημα, κανείς δεν αισθάνθηκε πως απειλείται μ’ οποιονδήποτε τρόπο απ’ αυτό κι έτσι σύντομα βρεθήκαμε σε αίθουσες, παρακολουθώντας το πρόγραμμα που εμείς είχαμε επιλέξει και διαμορφώσει, παράλληλα με το τυπικό πρόγραμμα της σχολής.

Ακολούθως σκεφτήκαμε, πως όλο το εγχείρημα μας, είχε νόημα να συνοδευτεί και με κοινωνική δράση και στραφήκαμε και προς αυτή την κατεύθυνση, βοηθώντας με όποιους τρόπους μπορέσαμε τότε,  ομάδες του πληθυσμού, που για διάφορους λόγους ήταν κοινωνικά αποκλεισμένες. Το Δίκτυο συνέχισε να λειτουργεί για ένα διάστημα και αφού αποφοιτήσαμε, κάποιοι απ’ τους πρώτους που το οργανώσαμε. Ύστερα απ’ όσο γνωρίζω, η λειτουργία του διακόπηκε, κυρίως επειδή οι νέοι φοιτητές δεν ενδιαφέρθηκαν να το συνεχίσουν κι επειδή εμείς που αρχικά το οργανώσαμε, δεν φροντίσαμε έγκαιρα να βρούμε ανθρώπους που θα έπαιρναν τη θέση μας και θα το συνέχιζαν.

Ωστόσο, θεωρώ πως ήταν επιτυχημένο, επειδή απέδειξε, πως υπάρχουν πάντα τρόποι για να μορφωθεί κάποιος όταν αληθινά ενδιαφέρεται γι’ αυτό. Και θα ήταν πολύ όμορφο, αν μπορούσε αυτή η προσπάθεια μας,  να εμφυσήσει την επιθυμία για ουσιαστική μόρφωση στα παιδιά που σημερα αναλώνονται σε βαθμοθηρίες, στους φοιτητές που αναλώνονται σε συλλογή βεβαιώσεων για το βιογραφικό τους, στον οποιονδήποτε τέλος πάντων, θα ήθελε να κάνει κάτι περισσότερο για τον εαυτό του αλλά και τους άλλους. Δεν χρειάζονται πάντα χρήματα και στρατηγικοί σχεδιασμοί για να υλοποιηθούν κάποιες ιδέες. Μερικές φορές, αρκεί η ανάληψη πρωτοβουλίας και η στράτευση στο στόχο, για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα. Και αυτή η εποχή νομίζω ότι πάσχει από οράματα. Θα επανέλθω λοιπόν κάποια στιγμή στο θέμα, αλλά ελπίζω να σας έδωσα μια πρώτη ιδέα. Μακάρι κάποιος, κάπου σ’ αυτό τον κόσμο, να σκεφτεί να την υλοποιήσει. Αξίζει ειλικρινά τον κόπο.

 

..

..

..

1th International Health film Festival-Βραβεία

Καταρχήν να σας ζητήσω συγνώμη που κάτι απρόοπτο δεν μου επέτρεψε να ανεβάσω την ανάρτηση αυτή νωρίτερα όπως σας είχα υποσχεθεί, και να σας ενημερώσω ευθύς αμέσως για το Φεστιβάλ που ολοκληρώθηκε χτες με την απονομή των βραβείων κοινού και κριτικής επιτροπής.

*Το Α’ βραβείο Κοινού απονεμήθηκε στην ταινία: » Ο Άγγλος Χειρουργός».

*Το Β’ Βραβείο Κοινού δόθηκε εξ’ ημισείας στις ταινίες: «Ο μπαμπάς μας ξέχασε» και «Ο νεαρός Φρόυντ στην Γάζα».

*Ειδική Μνεία, δόθηκε στην ταινία: «Τουρίστας αυτοκτονίας».

*Το Α’ Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής δόθηκε στον Κωνσταντίνο Πιλάβιο, για την ταινία του «Μικρές Χαρές».

*Το Β΄Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής δόθηκε στην Μαριάννα Οικονόμου για την ταινία της: «Άκουσέ με».

*Α’ Βραβείο ταινίας μεσαίου μήκους, κέρδισε η ταινία: «Να, ο Τζώνυ».

*Β’ Βραβείο ταινίας μεσαίου μήκους, κέρδισε η ταινία: «Μη με παρεξηγείς».

*Ειδική Μνεία πήρε η ταινία: «Έρωτας θετικά».

*Α’ Βραβείο ταινίας μικρού μήκους κέρδισε η ταινία: «99 προς 1, Ο Ωθηκικός Καρκίνος κι εγώ».

*Β’ Βραβείο ταινίας μικρού μήκους δόθηκε στην ταινία: «Το παλληκαράκι».

*Ειδική μνεία δόθηκε στις ταινίες: «Υγεία προς πώληση» και «Τρελοί του πολέμου. Παράνοια στα χαρακώματα».

*Α’ Βραβείο ταινίας μεγάλου μήκους κέρδισε η ταινία: «Ιχνηλατώντας τα βλαστοκύτταρα: Ανεξερεύνητη γη».

*Β’ Βραβείο ταινίας μεγάλου μήκους απενεμήθη στην ταινία: «Κάτω από το δέρμα μας».

*Ειδική Μνεία πήραν οι ταινίες: «Το ανθρωπιστικό δίλημμα του Δρ Τζέιμς Ορμπίνσκι» και «Αύριο θα είμαι καλύτερα».

Στις περισσότερες απ’ αυτές τις ταινίες, είχαμε κάνει αναφορές και θα βρείτε αν ανατρέξετε στις προηγούμενες αναρτήσεις, όλους τους σχετικούς συνδέσμους. Για σήμερα, προτίμησα τα link που έβαλα, να αφορούν αποκλειστικά τις ελληνικές ταινίες που βραβεύτηκαν. Χάρηκα ιδιαίτερα που μέσα σ’ αυτές ήταν οι «Μικρές Χαρές» του Κωνσταντίνου Πιλάβιου, για τον οποίο έχει ξαναγίνει λόγος σ’ αυτή εδώ την ανάρτηση, μιας και βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα την δουλειά του.  Εν καιρώ θα σας ξαναγράψω για κάποιες απ’ αυτές τις ταινίες.

Να έχετε μια όμορφη μέρα. Θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Ταινίες για την Υγεία-1th International Health Film Festival-05/09/2009

Συνεχίζω λοιπόν και σήμερα, τις αναρτήσεις που αφορούν το φεστιβάλ της Κω, κάνοντας όπως συνήθως μια επιλογή απ’ τις ταινίες του σημερινού προγράμματος.

*Για την ταινία: «Τρελοί του Πολέμου. Η παράνοια στα χαρακώματα»,  μπορείτε ανατρέχοντας  εδώ να παρακολουθήσετε το σχετικό video.  Κάνοντας κλικ στον τίτλο της ταινίας, θα διαβάσετε την περίληψη της.

*Για την ταινία: «Ψωρίαση-Η Γυμνή αλήθεια», αν κάνετε κλικ εδώ, θα βρεθείτε στο πολύ προσεγμένο site της ταινίας και θα μπορέσετε να διαβάσετε όσες πληροφορίες θέλετε.

*Για την ταινία: «Αύριο θα είμαι καλύτερα», μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα πολύ κατατοπιστικό video,  εδώ.

Σήμερα, θα προβληθούν αρκετές ελληνικές ταινίες, τις οποίες ελπίζω κάποια στιγμή να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε όλοι μας, εξ’ ου και οι παραπομπές μου είναι λιγοστές. Θα τα ξαναπούμε αύριο, που το Φεστιβάλ ολοκληρώνεται. Να έχετε μια όμορφη μέρα.

Έκθεση: Ψυχιατρική- Αποκάλυψη Τώρα!

update

Μιας και επισκέφτηκα σήμερα την έκθεση για την οποία γίνεται λόγος στο παρακάτω δελτίο τύπου, οφείλω να σας πω, πως  αφορά μια σειρά εγκαταστάσεων με video, τα οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε και στο τέλος θα σας δοθεί και σχετικό υλικό, με πολλές αναφορές στον Thomas Szasz και άλλα γνωστά ονόματα της αντιψυχιατρικής. Θεωρώ όμως ιδιαίτερα σημανικό να γνωρίζετε, πως ο φορέας που οργανώνει την έκθεση αυτή, δηλαδή η CCHR (Citizens Commission on Human Rights), επιχορηγείται από την εκκλησία της Σαηεντολογίας.

ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ: ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ!

Μέσα από σπάνιο ιστορικό υλικό και βίντεο με συνεντεύξεις από περισσότερους από 160 γιατρούς, δικηγόρους, εκπαιδευτικούς, επιζήσαντες και ειδικούς στον τομέα της ψυχικής υγείας, η έκθεση αποκαλύπτει την αλήθεια για τις απάτες δισεκατομμυρίων και τις επιβλαβείς πρακτικές που είναι διαδεδομένες στον τομέα της ψυχιατρικής.

  • ΓΙΑΤΙ οι περισσότεροι παράλογοι μαζικοί φόνοι γίνονται από άτομα που είναι κάτω από ψυχιατρική αγωγή;
  • ΠΟΙΕΣ είναι οι αληθινές παρενέργειες της συστηματικής χρήσης ψυχοφαρμάκων;
  • ΠΟΙΟΙ προώθησαν το ρατσισμό και έστρεψαν ανθρώπους ενάντια σε συνανθρώπους τους;
  • ΠΩΣ διαπράττονται τα εγκλήματα του ακούσιου εγκλεισμού σε κτηνώδη ψυχιατρικά άσυλα και οι απάνθρωπες επεμβάσεις στον εγκέφαλο και τα ηλεκτροσόκ;
  • ΠΟΙΟΙ κρύβονται πίσω από τις μαζικές δολοφονίες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το Ολοκαύτωμα στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο;
  • ΠΟΙΟΙ ελέγχουν τις μοίρες μας και ασκούν ύπουλα πολιτική επιρροή;

2-6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2009, 10.00-22.00
ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ – ΓΚΑΖΙ – (ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ – Δ4)

http://cchrgr.blogspot.com/