Δίκτυο Αυτομόρφωσης Θεσσαλονίκης-Εναλλακτικό μοντέλο μόρφωσης

 

Ακούγοντας αυτές τις μέρες από πολλούς ανθρώπους, σχόλια για τα σχολεία που άνοιξαν, για τα νέα βιβλία, για την κατάσταση στην χώρα μας, όσον αφορά το εκπαιδευτικό σύστημα, σκέφτηκα να κάνω αυτή την ανάρτηση, προβάλλοντας ένα εναλλακτικό μοντέλο μόρφωσης, που πριν λίγα χρόνια, προωθήσαμε στο Α. Π. Θ., κάποιοι προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές του τμήματος Ψυχολογίας. Φυσικά, δεν πρόκειται για δική μας «ανακάλυψη», αλλά μάλλον ήμασταν απ’ τους λίγους που το επιχείρησαμε αυτό στην Ελλάδα και θυμάμαι ότι είχαν έρθει τότε και κάποιες ομάδες απ’ την Αθήνα, για να τους ενημερώσουμε για το πως το καταφέραμε. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ ως εκείνη τη στιγμή, δεν είχα σκεφτεί πως υπάρχει κι άλλος τρόπος και χάρηκα ιδιαίτερα όταν οι συμφοιτητές μου, μου ζήτησαν να μετέχω σ’ αυτό το εγχείρημα. Θα τα γράψω όπως πάντα, όσο πιο απλά μπορώ, για να καταλάβετε όλοι οι αναγνώστες του blog, που μπορεί να μην είστε τόσο εξικοιωμένοι με τέτοια θέματα, επειδή αυτή η ιδέα, αξίζει να βρει μιμητές.

Κάποιοι φοιτητές λοιπόν του τμήματος Ψυχολογίας, διαπιστώσαμε σε συζητήσεις μας, ότι το πρόγραμμα σπουδών δεν μας κάλυπτε. Ότι υπήρχαν και θεματικές ενότητες που δεν διδάσκονταν, ότι γενικώς θα θέλαμε να γνωρίζουμε περισσότερα πράγματα για κάποια ζητήματα και δεν είχαμε καθόλου γνώση. Αφού συσταθήκαμε σε ομάδα, ενημερώσαμε τους καθηγητές μας αρχκά και εν συνεχεία και καθηγητές άλλων σχολών για τους στόχους μας, μιας και πιστεύαμε πως δεν έπρεπε να περιοριστούμε στο στενό αντικείμενο των σπουδών μας.  Ο ενθουσιασμός, με τον οποίο όλοι τους αγκάλιασαν την προσπάθεια μας, δεν είχε προηγούμενο. Κανείς τους (τουλάχιστον απ’ όσους πλησιάσαμε) δεν είδε με καχυποψία το εγχείρημα, κανείς δεν αισθάνθηκε πως απειλείται μ’ οποιονδήποτε τρόπο απ’ αυτό κι έτσι σύντομα βρεθήκαμε σε αίθουσες, παρακολουθώντας το πρόγραμμα που εμείς είχαμε επιλέξει και διαμορφώσει, παράλληλα με το τυπικό πρόγραμμα της σχολής.

Ακολούθως σκεφτήκαμε, πως όλο το εγχείρημα μας, είχε νόημα να συνοδευτεί και με κοινωνική δράση και στραφήκαμε και προς αυτή την κατεύθυνση, βοηθώντας με όποιους τρόπους μπορέσαμε τότε,  ομάδες του πληθυσμού, που για διάφορους λόγους ήταν κοινωνικά αποκλεισμένες. Το Δίκτυο συνέχισε να λειτουργεί για ένα διάστημα και αφού αποφοιτήσαμε, κάποιοι απ’ τους πρώτους που το οργανώσαμε. Ύστερα απ’ όσο γνωρίζω, η λειτουργία του διακόπηκε, κυρίως επειδή οι νέοι φοιτητές δεν ενδιαφέρθηκαν να το συνεχίσουν κι επειδή εμείς που αρχικά το οργανώσαμε, δεν φροντίσαμε έγκαιρα να βρούμε ανθρώπους που θα έπαιρναν τη θέση μας και θα το συνέχιζαν.

Ωστόσο, θεωρώ πως ήταν επιτυχημένο, επειδή απέδειξε, πως υπάρχουν πάντα τρόποι για να μορφωθεί κάποιος όταν αληθινά ενδιαφέρεται γι’ αυτό. Και θα ήταν πολύ όμορφο, αν μπορούσε αυτή η προσπάθεια μας,  να εμφυσήσει την επιθυμία για ουσιαστική μόρφωση στα παιδιά που σημερα αναλώνονται σε βαθμοθηρίες, στους φοιτητές που αναλώνονται σε συλλογή βεβαιώσεων για το βιογραφικό τους, στον οποιονδήποτε τέλος πάντων, θα ήθελε να κάνει κάτι περισσότερο για τον εαυτό του αλλά και τους άλλους. Δεν χρειάζονται πάντα χρήματα και στρατηγικοί σχεδιασμοί για να υλοποιηθούν κάποιες ιδέες. Μερικές φορές, αρκεί η ανάληψη πρωτοβουλίας και η στράτευση στο στόχο, για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα. Και αυτή η εποχή νομίζω ότι πάσχει από οράματα. Θα επανέλθω λοιπόν κάποια στιγμή στο θέμα, αλλά ελπίζω να σας έδωσα μια πρώτη ιδέα. Μακάρι κάποιος, κάπου σ’ αυτό τον κόσμο, να σκεφτεί να την υλοποιήσει. Αξίζει ειλικρινά τον κόπο.

 

..

..

..

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Σεπτεμβρίου 13, 2009.

4 Σχόλια to “Δίκτυο Αυτομόρφωσης Θεσσαλονίκης-Εναλλακτικό μοντέλο μόρφωσης”

  1. Είναι γνωστό ότι το κράτος ,ειδικά σε θέματα παιδείας, αγνοεί και αγνοείται. Γι αυτό αναρωτιέμαι. Έχουμε την πολυτέλεια να πετάμε τέτοιου είδους προσπάθειες στα σκουπίδια;

  2. καλησπέρα κι από δω, και πάλι, Κατερίνα

    πάλι καθυστερημένα σού γράφω (σε διαβάζω πάντα, αλλά δεν προλαβαίνω να γράψω πάντα…αλλά – τά ξέρεις)

    θα’θελα τώρα όμως να πω, έτσι, (κι αφού συμφωνήσω με την Στεριανή Ζάλη παραπάνω ότι δεν έχουμε πραγματικά την πολυτέλεια να έχουμε την πολυτέλεια τα σκουπίδια μας να’ναι…τόσο πολύτιμα) πως είναι κρίμα, αλλά και θλιβερά ενδεικτικό, που το πράγμα δεν συνεχίστηκε για πολύ αφού «φύγατε» οι «πρώτοι»… Αυτά τα πράγματα τα ονειρευόμαστε να συμβούν, κι όταν επιτέλους συμβαίνουν τα αφήνουμε να χαθούν … Λοιπόν, τί είδους παιδεία είναι αυτή που νομιμοποιεί τέτοια αδιαφορία ; (απ’ τη μεριά τών φοιτητών εννοώ)… Ερωτήσεις που κάνω, θα μου πεις

    σε φιλώ

    🙂

  3. Στεριανή ζάλη, εννοείται πως δεν την έχουμε. Αλλά έλα που έχουμε μάθει να προτιμάμε τα εύκολα, τα έτοιμα και τα προσχεδιασμένα. Η έλλειψη παιδείας βλέπεις, φαίνεται ακόμα και στην μη-ανάληψη (όπως και στην μη-συνέχιση),τέτοιων πρωτοβουλιών. Σκλάβοι στα δεσμά μας. Αλλά ελπίζω στην εξαίρεση που θα σπάσει τον κανόνα. Μέχρι που οι εξαιρέσεις, να γίνουν «κανόνας».

    Καλό βράδυ.

  4. Χάρη, καλησπέρα. Τα ξέρω, οπότε μην σε νοιάζει. Από άποψη χρόνου, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε.

    Κατά τ’ άλλα, δεν έχεις καθόλου άδικο. Είναι θλιβερά ενδεικτικό όπως ακριβώς έγραψες. Μερικές φορές είναι και ζήτημα συγκυριών, αλλά εν προκειμένω δεν ξέρω κατά πόσον έφταιξαν μόνον οι συγκυρίες. Σκέφτομαι δηλαδή, ότι κι εμείς που το στήσαμε, δεν δώσαμε τόση βάση στην συνέχιση του, εξαιτίας του ενθουσιασμού μας για την ανάληψη κοινωνικής δράσης και «ξοδέψαμε» περισσότερες δυνάμεις προς αυτήν την κατεύθυνση. Ίσως ‘απλωθήκαμ’ε παραπάνω κοινώς και ήμασταν συγκεντρωτικοί περισσότερο απ’ ότι έπρεπε. Ενδεχομένως να κάναμε τέτοια λάθη. Αλλά στην ουσία, δεν πιστεύω, πως ακόμα κι αν έγινε αυτό από μέρους μας, έχουμε και την πλήρη ευθύνη, επειδή αν ήθελαν οι εναπομείναντες και οι επόμενοι, θα το συνέχιζαν. Κακά τα ψέματα. Αλλά θα μου πεις, ποιος να τους μάθει να θέλουν κάτι διαφορετικό απ’ τα τετριμμένα; Αν και στο Τμήμα Ψυχολογίας, υπάρχουν καθηγητές που μας «έσπρωχναν» στο να φτιάξουμε δικούς μας δρόμους, υπήρχαν πάντα και οι φοιτητές που λίγο πολύ ‘αυτά», τα θεωρούσαν χάσιμο χρόνου. Η παιδεία που καλλιεργεί την αδιαφορία, τον αριβισμό, τον οπορτουνισμό, την στείρα αποστήθιση, (αποθαρρύνοντας την κριτική σκέψη), την υποταγή στους κανόνες και τις αυθεντίες (σαν να μην ζήσαμε ποτέ τον Διαφωτισμό), δυστυχώς κάνει καλή δουλειά. Ελπίζω όμως, αυτό που εκεί, στη Θεσσαλονίκη, δεν συνεχίστηκε, να συνεχιστεί κάπου άλλου. Και μακάρι κι αλλού, κι αλλού. Υπολειπόμαστε ουσιαστικής Παιδείας. Κάτι πρέπει επιτέλους να γίνει. Κι αφού δεν θα γίνει από «άλλους», τι πιο όμορφο, να γίνει από μας; «Γίνε εσύ η αλλαγή, που θες να δεις στον κόσμο». Πάντα το πίστευα.

    Καλό σου βράδυ. Σ’ ευχαριστώ που πέρασες. Τα φιλιά μου έχεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: