Γιατί κάποιες μητέρες σκοτώνουν τα παιδιά τους;

.
.


.

Σ’ αυτό το ερώτημα προσπαθεί να απαντήσει ένα εξαιρετικό βιβλίο που διάβασα αυτές τις μέρες. Ο πρωτότυπος τίτλος του είναι: «Why mothers kill: A forensic psychologist’s casebook», κυκλοφορεί (πρώτη έκδοση, 2006) απ’ την έγκυρη Oxford University Press και το υπογράφει o Geoffrey R. McKee. Το βιβλίο λοιπόν αρχίζει, με  την ιστορία της Barbara που σκότωσε τα παιδιά της πιστεύοντας ότι είχαν καταλειφθεί από δαίμονες κι ότι έτσι όχι μόνο τα λύτρωνε, αλλά προστάτευε και τον άντρα της.

Μην βιαστείτε όμως να σκεφτείτε πως στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχουν προεξάρχουσες ψυχικές διαταραχές, γιατί το βιβλίο εξηγεί σαφώς, πως είναι δύσκολο να εξαχθεί ένα  και μόνο ένα «προφίλ» (η λέξη μπαίνει σε εισαγωγικά εσκεμμένα από μένα μιας κι όταν ασχολούμαστε με τα προφίλ είναι σαν να ξεχνάμε τους άλλους παράγοντες που παίζουν πάντα ρόλο στα λογής-λογής εγκλήματα και να θεωρούμε αποκλειστικά υπεύθυνο το φερόμενο ως δράστη, άτομο) για τις παιδοκτόνους. 

Άλλες έχουν ψυχικές διαταραχές, άλλες όχι, άλλες είναι 16 κι άλλες 36, άλλες είναι μορφωμένες κι άλλες έχουν εγκαταλείψει σε μικρή ηλικία τις σπουδές τους, άλλες έχουν εξάρτηση απ’ το αλκοόλ ή και τα ναρκωτικά κι άλλες θέλουν απλώς να επιστρέψουν στην προ την γέννηση του παιδιού ζωή τους.

Ίσως νιώθετε αποτροπιασμό για όλα αυτά και αναρωτιέστε, πως μια μητέρα μπορεί να σκοτώσει το ίδιο της το παιδί ή ακόμη χειρότερα όλα τα παιδιά της. Κάποια το έκανε, επειδή σκόπευε ν’ αυτοκτονήσει και θεώρησε πως η ζωή των παιδιών μετά απ’ αυτό θα είναι οδυνηρή και το τραύμα αξεπέραστο. Οπότε σκότωσε πρώτα τα δύο παιδιά της και εν συνεχεία αυτοκτόνησε. Κάποια άλλη, σκότωσε το παιδί της, όταν εκείνο διαγνώστηκε με ανίατη ασθένεια.

Θέλω να πω, μοιάζει φυσικά αποτρόπαιο, αλλά στα κίνητρα των παιδοκτόνων δεν είναι πάντα το να βλάψουν. Μερικές φορές θεωρούν πως έτσι θα είναι καλύτερα για το παιδί, πως το προστατεύουν.  Άλλες όμως σκοτώνουν για ιδίους λόγους, καθαρά εγωιστικούς. Και όπως λέει ο συγγραφέας, το κάνουν συνήθως με τα χέρια τους και σπανιότερα χρησιμοποιώντας άλλα μέσα π.χ. μαξιλάρια για να πνίξουν τα παιδιά.

Φαντάζομαι πως ίσως μερικοί-ες  έχετε ήδη ανατριχιάσει με όλα αυτά, αλλά αν σκεφτείτε ορισμένες φορές που περάσατε τα αποδεκτά όρια όταν τιμωρούσατε το παιδί σας και που η οργή σας σας τρόμαξε, ίσως καταλάβετε λίγο περισσότερο αυτές τις γυναίκες.  Ο Μπρεχτ μάλιστα έχει γράψει ένα συγκλονιστικό σχετικό ποίημα:

.

Για την παιδοκτόνο Μαρία Φαρράρ

.

«…Μαρία Φαρράρ, γεννημένη έναν Απρίλη,

στου Μάισσεν πέθανε τη φυλακή,

κοριτσομάνα, καταδικασμένη,

του κάθε ανθρώπου τις αδυναμίες ιστορεί.

Σεις, που γεννάται σε κρεβάτια πεντακάθαρα

και «ευλογημένος» λέτε της κοιλιάς σας ο καρπός,

μη ρίχτε στους αδύναμους τ’ ανάθεμα.

Βαρύ ήτανε το κρίμα της, μα ο πόνος της πικρός.

             Γι’ αυτό, παρακαλώ, μη δείξτε καταφρόνια,

             γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια«.

.

Μπέρτολτ Μπρεχτ (μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης, «Ποιήματα», «Θεμέλιο», 2000)

.

Κι αυτό που εξετάζει ο συγγραφέας Geoffrey R. McKee, είναι το πως μπορούμε να τα προλάβουμε όλα αυτά. Βρήκε πολλά πράγματα λοιπόν που παίζουν ρόλο και που θα τα διαβάσετε μόνοι σας, ελπίζω.  Χοντρικά όμως θα σας πω, πως όταν υπάρχει υποστηρικτικό περιβάλλον και δεν είναι μόνη η γυναίκα όταν γεννάει ένα μωρό, μειώνονται οι παράγοντες κινδύνου. Η επιλόχεια κατάθλιψη άλλωστε ευθύνεται για κάποιες τέτοιες παιδοκτονίες, που μπορεί να  ακολουθούνται κι από αυτοκτονίες των δραστών.

Όσοι μελετούν τον εγκέφαλο πάλι, αποφαίνονται πως συμβαίνουν σημαντικές αλλαγές όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα και πως βλάβες στον υποθάλαμο, αυξάνουν την πιθανότητα της παιδοκτονίας (εδώ θα βρείτε μια σχετική έρευνα). Ούτε η βιολογική προσέγγιση βέβαια, ούτε οι άλλες αρκούν για να εξηγήσουν τέτοιες συμπεριφορές. Δεν πρόκειται για ένα στενά ατομικό πρόβλημα.

Γι’ αυτό, εξίσου σημαντικό είναι, να επεξεργάζεται και τα σήματα της συμπεριφοράς της μητέρας, το περιβάλλον της και να δρα ανάλογα. Αν το περιβάλλον γνωρίζει,  πως η μητέρα δεν θέλει για λόγους οικονομικούς, κοινωνικούς, ηθικούς κτλ., να φέρει στον κόσμο το μωρό που κυοφορεί, θα πρέπει να είναι σε εγρήγορση, για να μην το βλάψει αφού το γεννήσει. Κι αυτό δεν αφορά μόνο το στενό οικογενειακό της περιβάλλον, αλλά και τις κοινωνικές και ιατρικές υπηρεσίες, με τις οποίες έρχεται σε επαφή. Θίγονται έτσι στο βιβλίο κι οι άλλοι παράγοντες που συντελούν, ώστε να φτάσει ένα άτομο να διαπράξει έγκλημα,  ίσως όχι  στο βαθμό που θα έπρεπε, αλλά το κρατάω κι αυτό.

Ο συγγραφέας λοιπόν, έχει μελετήσει 32 γυναίκες που διέπραξαν παιδοκτονία και έχει αλλοιώσει για λόγους ευνόητους τα στοιχεία όλων, εκτός από μίας που η υπόθεση της συντάραξε τις ΗΠΑ και η δίκη της ήταν πολύκροτη.  Της Susan Smith. Περισσότερα στοιχεία για την υπόθεση της, θα βρείτε εδώ. Κάνει εκτενέστατη αναφορά σε όλες τις προηγούμενες έρευνες που αφορούν τις παιδοκτόνους, εξηγεί αναλυτικά τα συστήματα ταξινόμησης που τις κατατάσσουν σε διαφορετικές κατηγορίες και αφιερώνει και αρκετές σελίδες, στο θέμα της εγκατάλειψης των παιδιών.

Εξηγεί επίσης, τους νόμους που έχουν ψηφιστεί στην Αμερική, ώστε αν κάποια είναι αποφασισμένη να αφήσει το παιδί της, τουλάχιστον να μην το πετάει στα σκουπίδια ή να μην το αφήνει κάπου όπου σίγουρα δεν θα επιβιώσει, αλλά να το πηγαίνει σε κάποιο νοσοκομείο, χωρίς τον κίνδυνο να τιμωρηθεί. Είναι πολύ σπουδαίο αυτό, αν το σκεφτείτε. Και στη χώρα μας, συμβαίνει συχνά να εγκαταλείπονται παιδιά και θα μπορούσε να έχει προληφθεί  το φαινόμενο, με σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία, και εν συνεχεία με άλλα μέτρα που μπορούν να πάρουν οι κοινωνικές  και υγειονομικές υπηρεσίες. Φυσικά, απαιτείται ένα συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο, μια συγκεκριμένη πολιτική άποψη κ.ο.κ.

Θα μπορούσα να σας γράψω κι άλλα, αλλά έχει αξία να τα διαβάσετε μόνοι σας. Και μην σας τρομάζει η αγγλική γλώσσα. Είναι πολύ εύκολο να καταλάβετε τα πάντα.  Kι αν αναρωτιέστε γιατί διάλεξα αυτό να σας προτείνω, από τα άλλα παρόμοια, που θα δείτε πως υπάρχουν στο amazon κι όπου αλλού ψάξετε, ο λόγος είναι ότι δίνει βάρος στην πρόληψη. Διότι καλές είναι οι έρευνες και τα αποτελέσματα, αλλά το ακόμη καλύτερο είναι να προλαμβάνουμε τέτοια φοβερά γεγονότα.

Καλή ανάγνωση.

.

ΥΓ: Επειδή υπάρχουν κι ..άλλες Μάνες όμως, διαβάστε οπωσδήποτε κι αυτό.

.

.

.

.

.