Γιατί κάποιες μητέρες σκοτώνουν τα παιδιά τους;

..
..


.

Σ’ αυτό το ερώτημα προσπαθεί να απαντήσει ένα εξαιρετικό βιβλίο που διάβασα αυτές τις μέρες. Ο πρωτότυπος τίτλος του είναι: «Why mothers kill: A forensic psychologist’s casebook», κυκλοφορεί (πρώτη έκδοση, 2006) απ’ την έγκυρη Oxford University Press και το υπογράφει o Geoffrey R. McKee. Το βιβλίο λοιπόν αρχίζει, με  την ιστορία της Barbara που σκότωσε τα παιδιά της πιστεύοντας ότι είχαν καταλειφθεί από δαίμονες κι ότι έτσι όχι μόνο τα λύτρωνε, αλλά προστάτευε και τον άντρα της.

Μην βιαστείτε όμως να σκεφτείτε πως στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχουν προεξάρχουσες ψυχικές διαταραχές, γιατί το βιβλίο εξηγεί σαφώς, πως είναι δύσκολο να εξαχθεί ένα  και μόνο ένα «προφίλ» (η λέξη μπαίνει σε εισαγωγικά εσκεμμένα από μένα μιας κι όταν ασχολούμαστε με τα προφίλ είναι σαν να ξεχνάμε τους άλλους παράγοντες που παίζουν πάντα ρόλο στα λογής-λογής εγκλήματα και να θεωρούμε αποκλειστικά υπεύθυνο το φερόμενο ως δράστη, άτομο) για τις παιδοκτόνους.  Άλλες έχουν ψυχικές διαταραχές, άλλες όχι, άλλες είναι 16 κι άλλες 36, άλλες είναι μορφωμένες κι άλλες έχουν εγκαταλείψει σε μικρή ηλικία τις σπουδές τους, άλλες έχουν εξάρτηση απ’ το αλκοόλ ή και τα ναρκωτικά κι άλλες θέλουν απλώς να επιστρέψουν στην προ την γέννηση του παιδιού ζωή τους.

Ίσως νιώθετε αποτροπιασμό για όλα αυτά και αναρωτιέστε, πως μια μητέρα μπορεί να σκοτώσει το ίδιο της το παιδί ή ακόμη χειρότερα όλα τα παιδιά της. Κάποια το έκανε, επειδή σκόπευε ν’ αυτοκτονήσει και θεώρησε πως η ζωή των παιδιών μετά απ’ αυτό θα είναι οδυνηρή και το τραύμα αξεπέραστο. Οπότε σκότωσε πρώτα τα δύο παιδιά της και εν συνεχεία αυτοκτόνησε. Κάποια άλλη, σκότωσε το παιδι της, όταν εκείνο διαγνώστηκε με ανίατη ασθένεια.

Θέλω να πω, μοιάζει φυσικά αποτρόπαιο, αλλά στα κίνητρα των παιδοκτόνων δεν είναι πάντα το να βλάψουν. Μερικές φορές θεωρούν πως έτσι θα είναι καλύτερα για το παιδί, πως το προστατεύουν.  Άλλες όμως σκοτώνουν για ιδίους λόγους, καθαρά εγωιστικούς. Και όπως λέει ο συγγραφέας, το κάνουν συνήθως με τα χέρια τους και σπανιότερα χρησιμοποιώντας άλλα μέσα π.χ. μαξιλάρια για να πνίξουν τα παιδιά.

Φαντάζομαι πως ίσως μερικοί-ες  έχετε ήδη ανατριχιάσει με όλα αυτά, αλλά αν σκεφτείτε ορισμένες φορές που περάσατε τα αποδεκτά όρια όταν τιμωρούσατε το παιδί σας και που η οργή σας σας τρόμαξε, ίσως καταλάβετε λίγο περισσότερο αυτές τις γυναίκες.  Ο Μπρεχτ μάλιστα έχει γράψει ένα συγκλονιστικό σχετικό ποίημα:

.

Για την παιδοκτόνο Μαρία Φαρράρ

.

«…Μαρία Φαρράρ, γεννημένη έναν Απρίλη,

στου Μάισσεν πέθανε τη φυλακή,

κοριτσομάνα, καταδικασμένη,

του κάθε ανθρώπου τις αδυναμίες ιστορεί.

Σεις, που γεννάται σε κρεβάτια πεντακάθαρα

και «ευλογημένος» λέτε της κοιλιάς σας ο καρπός,

μη ρίχτε στους αδύναμους τ’ ανάθεμα.

Βαρύ ήτανε το κρίμα της, μα ο πόνος της πικρός.

             Γι’ αυτό, παρακαλώ, μη δείξτε καταφρόνια,

             γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια«.

.

Μπέρτολτ Μπρεχτ (μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης, «Ποιήματα», «Θεμέλιο», 2000)

.

Κι αυτό που εξετάζει ο συγγραφέας Geoffrey R. McKee, είναι το πως μπορούμε να τα προλάβουμε όλα αυτά. Βρήκε πολλά πράγματα λοιπόν που παίζουν ρόλο και που θα τα διαβάσετε μόνοι σας, ελπίζω.  Χοντρικά όμως θα σας πω, πως όταν υπάρχει υποστηρικτικό περιβάλλον και δεν είναι μόνη η γυναίκα όταν γεννάει ένα μωρό, μειώνονται οι παράγοντες κινδύνου. Η επιλόχια κατάθλιψη άλλωστε ευθύνεται για κάποιες τέτοιες παιδοκτονίες, που μπορεί να  ακολουθούνται κι από αυτοκτονίες των δραστών.

Όσοι μελετούν τον εγκέφαλο πάλι, αποφαίνονται πως συμβαίνουν σημαντικές αλλαγές όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα και πως βλάβες στον υποθάλαμο, αυξάνουν την πιθανότητα της παιδοκτονίας (εδώ θα βρείτε μια σχετική έρευνα). Ούτε η βιολογική προσέγγιση βέβαια, ούτε οι άλλες αρκούν για να εξηγήσουν τέτοιες συμπεριφορές. Δεν πρόκειται για ένα στενά ατομικό πρόβλημα.

Γι’ αυτό, εξίσου σημαντικό είναι, να επεξεργάζεται και τα σήματα της συμπεριφοράς της μητέρας, το περιβάλλον της και να δρα ανάλογα. Αν το περιβάλλον γνωρίζει,  πως η μητέρα δεν θέλει για λόγους οικονομικούς, κοινωνικούς, ηθικούς κτλ., να φέρει στον κόσμο το μωρό που κυοφορεί, θα πρέπει να είναι σε εγρήγορση, για να μην το βλάψει αφού το γεννήσει. Κι αυτό δεν αφορά μόνο το στενό οικογενειακό της περιβάλλον, αλλά και τις κοινωνικές και ιατρικές υπηρεσίες, με τις οποίες έρχεται σε επαφή. Θίγονται έτσι στο βιβλίο κι οι άλλοι παράγοντες που συντελούν, ώστε να φτάσει ένα άτομο να διαπράξει έγκλημα,  ίσως όχι  στο βαθμό που θα έπρεπε, αλλά το κρατάω κι αυτό.

Ο συγγραφέας λοιπόν, έχει μελετήσει 32 γυναίκες που διέπραξαν παιδοκτονία και έχει αλλοιώσει για λόγους ευνόητους τα στοιχεία όλων, εκτός από μίας που η υπόθεση της συντάραξε τις ΗΠΑ και η δίκη της ήταν πολύκροτη.  Της Susan Smith. Περισσότερα στοιχεία για την υπόθεση της, θα βρείτε εδώ. Κάνει εκτενέστατη αναφορά σε όλες τις προηγούμενες έρευνες που αφορούν τις παιδοκτόνους, εξηγεί αναλυτικά τα συστήματα ταξινόμησης που τις κατατάσσουν σε διαφορετικές κατηγορίες και αφιερώνει και αρκετές σελίδες, στο θέμα της εγκατάλειψης των παιδιών.

Εξηγεί επίσης, τους νόμους που έχουν ψηφιστεί στην Αμερική, ώστε αν κάποια είναι αποφασισμένη να αφήσει το παιδί της, τουλάχιστον να μην το πετάει στα σκουπίδια ή να μην το αφήνει κάπου όπου σίγουρα δεν θα επιβιώσει, αλλά να το πηγαίνει σε κάποιο νοσοκομείο, χωρίς τον κίνδυνο να τιμωρηθεί. Είναι πολύ σπουδαίο αυτό, αν το σκεφτείτε. Και στη χώρα μας, συμβαίνει συχνά να εγκαταλείπονται παιδιά και θα μπορούσε να έχει προληφθεί  το φαινόμενο, με σεξουαλική διαπαιδαγωγηση στα σχολεία, και εν συνεχεία με άλλα μέτρα που μπορούν να πάρουν οι κοινωνικές  και υγειονομικές υπηρεσίες. Φυσικά, απαιτείται ένα συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο, μια συγκεκριμένη πολιτική άποψη κ.ο.κ.

Θα μπορούσα να σας γράψω κι άλλα, αλλά έχει αξία να τα διαβάσετε μόνοι σας. Και μην σας τρομάζει η αγγλική γλώσσα. Είναι πολύ εύκολο να καταλάβετε τα πάντα.  Kι αν αναρωτιέστε γιατί διάλεξα αυτό να σας προτείνω, από τα άλλα παρόμοια, που θα δείτε πως υπάρχουν στο amazon κι όπου αλλού ψάξετε, ο λόγος είναι ότι δίνει βάρος στην πρόληψη. Διότι καλές είναι οι έρευνες και τα αποτελέσματα, αλλά το ακόμη καλύτερο είναι να προλαμβάνουμε τέτοια φοβερά γεγονότα.

Καλή ανάγνωση.

.

ΥΓ: Επειδή υπάρχουν κι ..άλλες Μάνες όμως, διαβάστε οπωσδήποτε κι αυτό.

..

..

..

..

..

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Δεκέμβριος 10, 2009.

9 Σχόλια to “Γιατί κάποιες μητέρες σκοτώνουν τα παιδιά τους;”

  1. Μια μανα
    που σκοτωνει το παιδι της ειναι μια διαταραγμενη προσωπικοτητα
    πιστευω πως το σκοτωνει
    ειτε απο βαθια αρνηση για τη ζωη και τις δυσκολιες της θελοντας να το προφυλαξει
    ειτε απο βαθυ μισος για τον ιδιο της τον εαυτο μη θελοντας να συνεχισει η προεκταση αυτου μεσα απο το παιδι…

    -το εγκλημα στο μυαλο της ειναι λυτρωση

    δε μπορω να σκεφτω τιποτα αλλο ..

  2. Κατερίνα αγγίζεις θέματα που … μ’ έχουν αγγίξει πολύ …
    Όχι λόγω επιστημονικών γνώσεων που τις έχεις εσύ και όχι εγώ, αλλά λόγω λογοτεχνίας: (έχω φάει πολλά έτη συναπτά με τήν Μήδεια (τού Ευριπίδη) – μερικά έχω γράψει σε μια σημείωση αυτής τής ανάρτησης :

    http://www.simiomatariotexnon.gr/mypost.php?ider=47

    συμφωνώ βέβαια απόλυτα ότι δεν πρόκειται ακριβώς (πάντα) για «διαταραγμένες» προσωπικότητες, όσο κι αν η Τάλι θα μέ μαλώσει εδώ… Πολλές φορές θα μπορούσε τό πράγμα να αποφευχθεί όπως λες κι εσύ, και όπως λέει και το βιβλίο που παραπέμπεις (btw θα φτηνήνει όταν αρχίσει να διατίθεται και σε paper-cover, περίμενε λίγο, κι εγώ έτσι κάνω…είναι αμερικάνικα έθιμα αυτά…) αν δηλαδή τα κορίτσια που γεννάνε χωρίς να το θέλουν (και σ’ αυτήν τήν περίπτωση δεν έχουνε καν τήν νοοτροπία «μάνας», έχουν την νοοτροπία ενός ανθρώπου βιασμένου, καταπιεσμένου, ταπεινωμένου, και σε πλήρες αδιέξοδο)… εύρισκαν κατανόηση και συμπαράσταση, και δεν τούς φόρτωναν απλώς όλες τις ευθύνες οι υπόλοιποι, σαν αν είναι οι ίδιοι αμέτοχοι – ενώ αισθάνονται όλοι δικαιωματικά «συμμέτοχοι» στον καταλογισμό τής ποινής…

    Αυτή είναι η μία πλευρά βέβαια μόνο …

    Η άλλη, που τήν διαπίστωσα μόνη μου (στην πορεία τών «ερευνών» μου για τή «Μήδεια») είναι ότι δεν σκοτώνουν μ ό ν ο οι μανάδες τα παιδιά τους (σ’ αυτήν τήν περίπτωση εξαιτίας μιας προδοσίας ή μιας εγκατάλειψης) αλλά κ α ι οι πατεράδες… Κάνουμε λάθος να μη δίνουμε σημασία σ’ αυτό. Υπάρχουν στοιχεία, τουλάχιστον στις εφημερίδες που’χω ψάξει – και δ ε ν είναι λίγα…

    Το θέμα είναι σίγουρα τεράστιο

    Η περιρρέουσα «κοινωνία» δε, δεν είναι καθόλου αμέτοχη ευθυνών, εφόσον κλαίει και θρηνεί για τα παιδιά μόνο α φ ο ύ δολοφονηθούν, ενώ δεν κάνει απολύτως τίποτα για τήν ζωή τους (και εδώ θα μπορούσαμε να πούμε πολλά) μέσα στη φτώχεια, ή σε μια οικογένεια στην οποία τ α ί δ ι α ξέρουν ή αισθάνονται ότι κινδυνεύουν…
    Ένα μικρό παράδειγμα είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τα δικαστήρια τό θέμα τής «κηδεμονίας» όταν προκύπτει διαζύγιο τών γονιών : οι μόνοι που δεν έχουν λόγο για το με ποιον γονιό θέλουν να ζήσουν, είναι οι ίδιοι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, δλδ τα παιδιά…

    Κατασκευάζουμε ένα παράλογο σύστημα, και όταν προκύπτουν «παραλογότερες» συμπεριφορές, είμαστε έτοιμοι να βρούμε πάντα τον ευκολότερο ένοχο…

    αλλά είπαμε, τό θέμα είναι τεράστιο – κι εσύ μάς δίνεις λόγους να κατεβάζουμε σεντόνια…

    καλό σου βράδυ, και φιλιά
    χχχ

  3. Για το ίδιο το θέμα της μητροκτονίας δύσκολο να μιλήσεις αν δεν είσαι γυναίκα. Από την άλλη, θυμήθηκα εκείνο το διήγημα του Κούντερα (από την Ταυτότητα νομίζω) που περιγράφει την ανακούφιση της μητέρας που το παιδί της πέθανε. Ανατριχιαστικό; Ίσως. Μπορεί κανείς να κατανοήσει το βάθος αυτής της γυναίκας; Και με το παραπάνω, μόνο που απαιτείται η σταυροβελονιά ενός Κούντερα.

    Θα σταθώ όμως στο θέμα των ιδρυμάτων. Σωστή εννοείται η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, σωστή και η ενημέρωση (αυτά για άλλες χώρες, όχι για εδώ), όμως σε όλες τις κοινωνίες και όλες τις εποχές μητέρες εγκατέλειπαν τα παιδιά τους για πολλούς και διαφορετικούς λόγους (κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα, συναισθηματικές διαταραχές κλπ.). Ενώ σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν δομές φιλοξενίας, στην Ελλάδα η εγκατάλειψη ενός βρέφους σημαίνει το υπέρτατο ταμπού: η κοινωνία δείχνει με το δάχτυλο να κάνει υποδείξεις και κανείς δεν πιέζει για τη δημιουργία χώρων όπου θα μεγαλώσουν αυτά τα παιδιά.

    Δεν εξηγείται αλλιώς πως δεν υπάρχουν δημόσια ιδρύματα στην ελλάδα, αλλά μόνο ιδιωτικά, υποχρηματοδοτούμενα και σίγουρα όχι με κρατικούς πόρους. Ενώ παράλληλα οι δομές των δημόσιων νοσοκομείων παίδων (άθλιοι χώροι, χωρίς προσωπικό, με δημοσιουπαλληλίστικη νοοτροπία), διοχετεύουν μαζικά, άκριτα και απροετοίμαστα τα εγκατελειμμένα παιδιά σε ιδρύματα άμφιβόλου ηθικής (ναι, ηθικής), λες και επρόκειτο για σακιά.

    Εντάξει, βγήκα εκτός θέματος, αλλά το ζήτημα με θυμώνει όσο τίποτα…

  4. Talisker, δεν υπάρχει πιο αποτρόπαια πράξη, απ’ το να στερεί η ίδια η μητέρα, την ζωή του παιδιού που φέρνει στον κόσμο. Μας προκαλεί τέτοια φρίκη και αγγίζει τόσο αρχέγονους φόβους μας, που είναι λογικό αυτό να είναι το πρώτο που σκεπτόμαστε: πως είναι διαταραγμένη μια τέτοια μητέρα. Αλλά… όπως και η Χάρη, ήδη ξέρει, δεν πρόκειται πάντα για γυναίκες με ψυχιατρικό ιστορικό.

    Είναι δύσκολο να μελετηθεί ένα τέτοιο «δείγμα», όπως αντιλαμβάνεσαι, όμως οι 32 γυναίκες που έχει βρει και μιλήσει μαζί τους ο συγγραφέας, δεν είναι και λίγες. Μας δίνουν μια ξεκάθαρη εικόνα οι απαντήσεις τους. Αν συνυπολογίσεις δε, πως έχει λάβει υπόψη του και όλες τις προηγούμενες σχετικές μελέτες, καταλαβαίνεις..

    Υπάρχει μάλιστα μια ειδική αναφορά στο λεγόμενο «ταμπεραμέντο» του θύματος. Κατά κάποιο τρόπο, αν το παιδί ήταν ζωηρό και απείθαρχο, θεωρούν (οι μητέρες αυτές), πως με την συμπεριφορά του, τις οδήγησε μοιραία, σ’ αυτό το τέλος. Για να μην αναφέρω την κυνικότατη μαρτυρία άλλης (νεαρής-έχει σημασία) μητέρας, που το παιδί της απλά στεκόταν εμπόδιο στο να ζήσει ανέμελα και το σκότωσε για να επιστρέψει στα πάρτι κτλ κτλ.

    Μερικές όντως, τα σκοτώνουν για να τα λυτρώσουν, κατά την άποψη τους βέβαια. Άλλες πάλι, δεν σκέφτονται τίποτα παρά μόνο τις προσωπικές τους επιδιώξεις. Ωστόσο και σ’ αυτές τις περιπτώσεις, εγώ προσωπικά θεωρώ ότι δεν φταίει μόνο η (όποια) μητροκτόνος. Φταίει και η κοινωνία στην οποία μεγάλωσε, ο τρόπος που ανατράφηκε απ’ την οικογένεια της, η εκπαίδευση που είχε κ.ο.κ. Είναι πολυσύνθετο νομίζω το φαινόμενο και κυρίως εκεί εστιάζεται και η διαφωνία μου στην μελέτη περιπτώσεων, γενικότερα. Ότι ενοχοποιούμε το άτομο, πράγμα πολύ εύκολο, κοιτώντας το δέντρο και κάνοντας πως δεν βλέπουμε το δάσος. Γιατί δεν μας συμφέρει να το δούμε.

    Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο σου, γιατί μου έδωσες και την ευκαιρία να εξηγήσω, που διαφωνώ με τέτοιες προσεγγίσεις.

    Καλή σου μέρα, Talisker. Τα φιλιά μου έχεις.

  5. Χάρη, καλησπέρα. Ήθελα να διαβάσω και την ανάρτηση σου και μετά να σου απαντήσω. Λες και το ‘ξερες πάντως. Γίνεται αναφορά και στην εκδίκηση και την ζήλεια, ως κίνητρα κάποιων γυναικών που σκοτώνουν τα παιδιά τους, για να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με τους συντρόφους τους ή και συζύγους τους. Δεν είναι τα συχνότερα (ευτυχώς δηλαδή), αλλά υπάρχουν.

    Μου άρεσε όμως, πολύ αυτό εδώ που έγραψες: «..σαν να είναι οι ίδιοι αμέτοχοι – ενώ αισθάνονται όλοι δικαιωματικά “συμμέτοχοι” στον καταλογισμό τής ποινής…» Εξηγώ παραπάνω και στην Talisker, ότι αυτό ακριβώς είναι που με ενοχλεί στην μελέτη περιπτώσεων: η τάση να θεωρήσουμε το δράστη, εν προκειμένω αυτές τις μητέρες, ως τον μόνο ένοχο. Αθώες του αίματος, οι οικογένειες, οι κοινωνίες κτλ. Κι όμως, κάποιες απ’ τις παιδοκτόνους, έχουν ιστορικό σεξουαλικής κακοποίησης στην παιδική τους ηλικία κι άλλες ακόμη χειρότερα, σκοτώνουν το μωρό, επειδή προηγήθηκε βιασμός τους. Που είναι οι ευθύνες της κοινωνίας, όλων μας δηλαδή, σε όλα αυτά; Στην Ινδία για παράδειγμα, που τα νεογέννητα κορίτσια είναι τρεις φορές πιο πιθανό να δολοφονηθούν απ’ ότι τα νεογέννητα αγόρια, τις πταίει; Μόνο οι μητέρες; Η κοινωνία δεν είναι που έχει σ’ αυτή την περίπτωση το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης; Συμφωνούμε εν ολίγοις, όπως καταλαβαίνεις.

    Όσον αφορά τώρα τους πατεράδες που σκοτώνουν τα παιδιά τους, φυσικά και υπάρχουν και γίνεται αναφορά και σ’ αυτούς στο βιβλίο. Δεν συμπεριλαμβάνονται όμως συνεντεύξεις τέτοιου είδους, ούτε φυσικά ανάλογες μελέτες περιπτώσεων. Ωστόσο, υπάρχουν ερευνητές που έχουν ασχοληθεί μ’ αυτό το θέμα και αναφέρονται περιληπτικά τα πορίσματά τους (αν σ’ ενδιαφέρει περαιτέρω, πες μου να σου προτείνω κάποιες πηγές για μελέτη).

    Σε γενικές γραμμές λοιπόν, έχουν βρει, πως τα κίνητρα των αντρών που σκοτώνουν τα παιδιά τους δεν είναι τόσο πολύπλοκα όσο αυτά των γυναικών, ούτε και τόσο περιπλεγμένα αν θες. Kυρίως σκοτώνουν, στην προσπάθεια τους να πειθαρχήσουν τα παιδιά τους. Μάλιστα τα αγόρια ηλικίας 10-18, είναι 5 φορές πιο πιθανό να σκοτωθούν απ’ τους πατεράδες τους, σε σχέση με τα κορίτσια της ίδιας ηλικίας, κατά τη διάρκεια ενδο-οικογενειακών διαπληκτισμών.

    Πήρες μια ιδέα ελπίζω και χάρηκα κι εγώ που το σχόλιο σου έγινε η αφορμή για να μην το αφήσουμε εκτός της συζήτησης μας κι αυτό το θέμα. Ευτυχώς που γράφετε σεντόνια δεν λες; Αλλιώς πως θα είχα την ευκαιρία κι εγώ, να γράψω όλα όσα δεν συμπεριλαμβάνονται στις μικρές (συνήθως) αναρτήσεις μου; Όσο για το βιβλίο, το έχω ήδη πάρει, αλλά δίκιο έχεις. Θα πέσει η τιμή. Τουλάχιστον να το λάβουν υπόψη, όσοι μπορεί να θέλουν να το αγοράσουν.

    Καλό βράδυ Χάρη. Τα φιλιά μου έχεις!

  6. Silentcrossing, αρχίζω απ’ το τέλος. Δύσκολο να ενοχληθώ εγώ τουλάχιστον, αν βγήκες εκτός θέματος. Σ’ αυτό το blog, κάθε θέμα μπορεί να συζητηθεί κι όλα σχετίζονται τελικά μ’ ένα τρόπο. Eιδικά αυτά που αναφέρεις, δεν είναι καθόλου άσχετα, εφόσον μιλάμε για παιδιά που εγκαταλείπονται και για πρόληψη. Στην Αμερική βλέπεις, έχουν ψηφίσει σχετικούς νόμους (“safe haven” laws), και φρέναραν την κατάσταση, ενώ εδώ τα πράγματα είναι όπως τα περιγράφεις.

    Έχει και χειρότερα βέβαια. Αναφέρεται η Ουγγαρία στο βιβλίο, με τρομερά ποσοστά εγκατάλειψης παιδιών, στην οποία το επίσημο κράτος διπλασίασε το κόστος της νόμιμης έκτρωσης και τετραπλασίασε την μέγιστη ποινή για τις παιδοκτόνους. Δηλαδή είναι ν’ αναρωτιέσαι τι σκεφτόντουσαν μ’ αυτά τα μέτρα (ειδικά με το πρώτο, σε μια χώρα με τέτοιου μεγέθους οικονομικά προβλήματα), αλλά εννοείται πως εμείς κοιτάμε τα καλύτερα παραδείγματα. Δεν το συζητώ καν.

    Δεν θα μπορούσαμε όμως, να έχουμε στην δευτεροβαθμια πρόληψη, υποστηρικτικη ψυχοθεραπεία για μητέρες που γέννησαν πρόσφατα και παρουσιάζουν αλλαγές διάθεσης, κατάθλιψη, απροθυμία να φροντίσουν το μωρό κτλ; Δηλαδή, είναι πολύ απλό να εφαρμοστεί αυτό, αν συντονιστούν σωστά οι υγειονομικές και κοινωνικές υπηρεσίες. Και στην ουσία δεν μιλάμε και για κάποιο τεράστιο κόστος. Θα μπορούσε να είναι κάτι που εντάσσεται στο ρόλο των Κέντρων Ψυχικής Υγιεινής (ένα απλό παράδειγμα αναφέρω). Και βεβαίως να γίνεται η εκτίμηση και η παραπομπή είτε απ’ το νοσοκομείο που γεννάει η μητέρα (φαίνεται νωρίς αν υπάρχει πρόβλημα), είτε από εμπλεκόμενη κοινωνική υπηρεσία. Αλλά χρειάζεται και ενημερότητα απ’ το περιβάλλον της νέας μητέρας, και δομές φιλοξενίας, όπως σωστά αναφέρεις για τα παιδιά και νομοθετικό πλαίσιο και απ’ όλα. Αλλιώς τα πράγματα φτάνουν στο μη περαιτέρω.

    Όσον αφορά τώρα αυτό που γράφεις στην αρχή, όσο ανατριχιαστικό κι αν είναι, είναι αληθινό. Πολλές μητέρες αισθάνονται ανακούφιση όταν σκοτώνουν τα παιδιά τους, ειδικά αν θεωρούν ότι τα απελευθερώνουν από κάτι, που στο μυαλό τους είναι υπαρκτό και εξ’ αιτίας αυτού, τα παιδιά τους βασανίζονται. Ο τρόπος αντίληψης της πραγματικότητας, είναι όπως καλά ξέρεις, τόσο υποκειμενικός.

    Κι αν δεν έτυχε να ρίξεις μια ματιά παραπάνω, δες αν σ’ ενδιαφέρει τι συμβαίνει και με τους πατεράδες που σκοτώνουν τα παιδιά τους. Νομίζω πως είναι χρήσιμο να βλέπει κανείς κι αυτή την πλευρά του προβλήματος. Το έθιξε η Χάρη και το συζητήσαμε λίγο.

    Καλό ξημέρωμα. Σ’ ευχαριστώ κι εσένα για το σχόλιο σου.

  7. […] το άρθρο. var addthis_language = 'en'; Filed under Uncategorized Βρετανίδα […]

  8. Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το θέμα της παιδοκτονίας, δημοσιεύτηκε πρόσφατα (6 Αυγούστου 2010-Τεύχος 375) στο περιοδικό «Κ» της εφημερίδας «Καθημερινή». Το υπογράφει η Μάρω Βασιλειάδου και έχει τίτλο: «Τι κάνει μια μητέρα παιδοκτόνο;». Εκεί μπορείτε να διαβάσετε την συνέντευξη της ψυχαναλύτριας-ψυχολόγου Σόφι Μαρινόπουλος, που είναι ειδική στο σύνδρομο «άρνησης της εγκυμοσύνης». Περισσότερα για την Σόφι Μαρινόπουλος, που είναι συγγραφέας 6 βιβλίων και εδώ και δέκα χρόνια έχει δημιουργήσει στη Ναντ ένα πρότυπο συμβουλευτικό κέντρο για μητέρες και παιδιά, μπορείτε να βρείτε εδώ. To κείμενο είναι στα γαλλικά, αλλά εδώ μπορείτε να βρείτε και ένα αγγλικό κείμενο που αναφέρεται και σε κείνη με αφορμή την υπόθεση μιας γαλλίδας, που σκότωσε τα οκτώ μωρά της. Η Μαρινόπουλος δημοσίευσε το 2008, το βιβλίο: «Η συνηθισμένη ζωή μιας μητέρας δολοφόνου», που υπάρχει στο γνωστό μας Amazon και θα το βρείτε εδώ. Σχετικά με την παιδοκτονία όμως έχει γράψει κι ακόμα δύο βιβλία: αυτό κι αυτό. Οφείλω όμως να σας ενημερώσω πως διίστανται οι απόψεις στην επιστημονική κοινότητα όσον αφορά το σύνδρομο «άρνησης της εγκυμοσύνης». Μπορείτε να διαβάσετε εδώ κι εδώ σχετικά δημοσίευματα και θα καταλάβετε.

  9. […] στο παρελθόν είχε παρουσιαστεί απ’ αυτό το blog, ένα βιβλίο που αφορούσε στις μητέρες που σκοτώνουν. Από τότε, […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: