Πόσο αξιόπιστες είναι οι ψυχιατρικές διαγνώσεις; Το πείραμα του Rosenham

rosenham

.

update 22/4/2010

.

Πως θα σας φαινόταν άραγε, αν σας έλεγα πως αρκετά εύκολα, θα μπορούσατε να ξεγελάσετε έναν ψυχίατρο και να σας διαγνώσει ως άτομο με σοβαρή ψυχική διαταραχή, ενώ είστε απολύτως υγιής; Έχω την αίσθηση πως οι περισσότεροι θεωρείτε πιθανότατο το να πετύχετε κάτι τέτοιο, αν λάβω υπόψη μου πόσοι άνθρωποι στην εποχή μας το κατορθώνουν όντως, είτε για να απαλλαγούν απ’ τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, είτε για να πετύχουν δικονομικά οφέλη. Το πετυχαίνουν μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε η καχυποψία πια να μας διακατέχει όλους και η έκφραση «το παίζει τρελός», να είναι ευρέως χρησιμοποιούμενη, καθημερινώς. Το θέμα είναι όμως, αν γνωρίζετε, πως ήδη απ’ την δεκαετία του ’70, όπου η ψυχιατρική έχαιρε απίστευτης εκτίμησης και ουδείς σκεφτόταν να την αμφισβητήσει, ο David Rosenham, το απέδειξε κιόλας

 Το πείραμα του είχε τίτλο:  On being sane in insane place κι έγινε η αφορμή για πολλές αλλαγές, αν μη τι άλλο, στη βίβλο των ψυχιάτρων, το περίφημο D.S.M. (Diagnostic Statistic Manual), για το οποίο κατά καιρούς απ’ αυτό το blog, έχω εκφράσει τις αντιρρήσεις μου κι αξίζει τον κόπο να διαβάσετε κι αυτό, για να καταλάβετε γιατί. Η μεγαλύτερη ωστόσο αξία του πειράματος, είναι ότι έβαλε τα θεμέλια για να αμφισβητηθούν οι επιστημονικές γνωματεύσεις και ν’ αναδειχτούν τα στερεότυπα, βάση των οποίων οι ψυχίατροι ταξινομούν τους ‘ασθενείς’.

Τι έκανε λοιπόν ο Rosenham, που τότε δεν κατείχε καμία θέση κύρους (μετέπειτα δίδαξε στο Stanford); Ζήτησε από 8 ανθρώπους (μια νοικοκυρά, ένα ζωγράφο, τρεις ψυχολόγους, έναν ψυχίατρο, έναν μεταπτυχιακό φοιτητή και έναν παιδίατρο), να υποκριθούν τους ψυχικά πάσχοντες, για να δει αν οι ψυχίατροι των αντίστοιχων ψυχιατρείων στα οποία θα παρουσιαζόντουσαν οι ψευδοασθενείς, μπορούσαν όντως να καταλάβουν την ‘απάτη’.  Οι οδηγίες που είχαν τα άτομα αυτά, ήταν οι εξής: πέντε μέρες, πριν από την ημερομηνία που θα παρουσιαζόντουσαν στα διάφορα ιδρύματα, να σταματήσουν να κάνουν ντους, να ξυρίζονται και να βουρτίζουν τα δόντια τους. Κι όταν θα παρουσιαζόντουσαν, να έλεγαν ότι ακούν μια φωνή που τους λέει: «γκντουπ!». Ο λόγος που επέλεξε αυτή την λέξη, είναι ότι είχε ψάξει και είχε βρει, ότι πουθενά στην βιβλιογραφία δεν αναφέρονταν περιστατικά ανθρώπων, που να άκουγαν φωνές, με προφανή παραπομπή σε κινούμενα σχέδια (διαβάστε όμως και το σχετικό σχόλιο του Yianni).

Πέραν αυτών των οδηγιών, τους ζήτησε να απαντήσουν ειλικρινά σε κάθε ερώτηση που θα τους γίνει απ’ το νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό, αποκρύπτοντας μόνο το αληθινό τους όνομα καθώς και το επάγγελμά τους και να μην προσποιηθούν κανένα, μα κανένα άλλο σύμπτωμα. Σε περίπτωση που τους γινόταν εισαγωγή, αμέσως έπρεπε να πουν πως η φωνή εξαφανίστηκε και αισθάνονται περίφημα.  Το παράδειγμά τους ακολούθησε κι ο ίδιος ο ερευνητής, μιας και ήθελε ιδίοις όμασι να διαπιστώσει, τι θα συμβεί.

Αναρωτιέστε για το αποτέλεσμα; Όλοι τους εισήχθησαν σε ψυχιατρεία με διάγνωση σχιζοφρένειας πλην ενός που διεγνώσθη ως μανιοκαταθλιπτικός, έλαβαν φαρμακευτική αγωγή (πάμπολλα χάπια τους δίνονταν τρεις φορές τη μέρα κι ευτυχώς είχαν εκπαιδευτεί να τα φτύνουν)  και παρέμειναν ως νοσηλευόμενοι από 7 ως 52 μέρες (μέσος όρος 19 μέρες εγλεισμού), αν και πλέον συμπεριφέρονταν απολύτως φυσιολογικά. Μάλιστα, το ότι κρατούσε σημειώσεις ο Rosenham,  θεωρήθηκε ως ένα ακόμα σύμπτωμα της σχιζοφρένειας του!

Αν κατάλαβαν κάποιοι ότι αυτοί οι 8  ‘ασθενείς’ προσποιούνταν; Μα βέβαια. Οι άλλοι νοσηλευόμενοι! Οι οποίοι τους πλησίαζαν και τους δήλωναν ξεκάθαρα πως έχουν καταλάβει πως δεν είναι τρελοί και άρα για άλλο λόγο βρίσκονται εκεί. Ένας μάλιστα ρώτησε τον Rosenham, αν κάνει κρυφά,  έλεγχο στο νοσοκομείο..

Τι έγινε μετά τη δημοσίευση αυτού του πειράματος; Πολλά. Ο Rosenham δέχτηκε κριτική, οι ψυχίατροι εξανέστηκαν, το σύστημα θορυβήθηκε κι από κάποιο νοσοκομείο έγινε η ‘πρόταση’ στον ερευνητή, να στείλει μες τους επόμενους 3 μήνες, όσους ψευδοασθενείς θέλει κι οι ψυχίατροι, θα τους ξεσκεπάσουν. Εκείνος δέχτηκε την πρόκληση τους κι όταν πέρασε το τρίμηνο, το προσωπικό του νοσοκομείου, ανέφερε στον Rosenham, ότι με επιτυχία είχαν ανακαλύψει 41 ψευδοασθενείς! Μόνο που εκείνος, δεν τους είχε στείλει κανέναν…

Σας βάζει σε σκέψεις, δεν είναι έτσι; Κι αυτό είναι καλό, γιατί δεν πρέπει να δεχόμαστε τίποτα άκριτα. Δείτε τους συνδέσμους για να μάθετε περισσότερα, διαβάστε το αυθεντικό άρθρο, παρακολουθήστε μερικά ενδιαφέροντα video εδώ και γενικά, όσον αφορά τα θέματα υγείας, καλό θα είναι να είστε πληροφορημένοι και να μην υποτάσσεστε σε οποιαδήποτε υπόδειξη για φαρμακευτική αγωγή χωρίς ερωτήσεις και χωρίς να πάρετε κι άλλη γνώμη. Οι εποχές που οι ‘αυθεντίες’ θριάμβευαν, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Φεβρουαρίου 11, 2010.

20 Σχόλια to “Πόσο αξιόπιστες είναι οι ψυχιατρικές διαγνώσεις; Το πείραμα του Rosenham”

  1. emeis an ertheis pote Iraklio PREPEI na milisoume.
    tha to ithela para poli.

  2. απολαυστικό ποστ Κατερίνα, απολύτως απολαυστικό! το λέω με το χέρι στην καρδιά…
    Είναι τόσο τεράστιο το θέμα όντως, αλλά μ’ αρέσει ο τρόπος που το θέτεις… να μην έχει κανείς και τόση εμπιστοσύνη σε διαγνώσεις… ειδικά σε ένα θέμα σαν αυτό, όπου στην ουσία «παίζουμε» σ’ έναν χώρο αχανή με πολύ λίγες και συγκεκριμενες «λέξεις»… (μια φίλη κάποτε (γνωστή γνωστού μάλλον) ψυχολόγος, θυμάμαι παλιά που τής είχα θέσει κάπως παρόμοια τό θέμα, μού είχε δώσει μια απάντηση αποστομωτική : «ο ψυχίατρος δεν είναι μέντιουμ να καταλάβει αν προσποιείσαι, η δουλειά του είναι, αν έχεις (ή παρουσιάζεις) τά συγκεκριμμένα συμπτώματα, να σού πει από τί πάσχεις … ) Με είχε αφήσει άναυδη αυτή η προσέγγιση, και βεβαια δεν ήξερα εγώ τότε για το πείραμα που μάς λες σήμερα…

    «Γέλασα» πολύ πάντως με τό ότι οι άλλοι «τρελοί» κατάλαβαν αμέσως τούς «ψευτοτρελούς»…

    αλήθεια θα μπορούσαμε να μιλάμε για μέρες…

    φιλιά

    🙂

  3. Αυτό που με ανησυχεί εμένα δεν είναι πόσο αξιόπιστες είναι οι ψυχικές διαγνώσεις (πράγμα γνωστό τοις πάσι για την υποκειμενικότητά του, ιδίως όταν κανείς πρέπει να λειτουργήσει διαγνωστικά στο πλαίσιο μιας και μόνο συνάντησης), αλλά πόσο αξιόπιστος είναι ο ψυχικός κόσμος πολλών ψυχιάτρων για τους οποίους η ψυχή τους μπορεί να είναι ένα πεδίο εξίσου άγνωστο με αυτό τον περισσοτέρων ασθενών τους…

    Εδώ ίσως δένει και ένα σχετικό αποφθέγματα του Sangharakshita:

    «What do you do for a living?» I asked.
    His hand shook so badly, as he lit another cigarette, that he knocked over the whisky bottle at his elbow.
    «Oh I’m a psychiatrist,» he said. «I help people who have problems.»
    Sangharakshita, Peace is a fire

  4. Γενικότερα στις μέρες μας θεωρώ ότι θα πρέπει να είμαστε καλά πληροφορημένοι και να μην δεχόμαστε αβασάνιστα οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή. Πέρα από τα όσα ακούγονται για τα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιρειών και τις σχέσεις τους με τους γιατρούς, ας μη ξεχνάμε ότι ο χαρακτηρισμός του ‘επαϊοντα’ γίνεται όλο και δυσκολότερο να αποδοθεί στους σημερινούς γιατρούς, λόγω της πολύ μεγάλης εξειδίκευσης, που, ως ένα βαθμό, τους κάνει να βλέπουν το δέντρο και να χάνουν το δάσος.
    Κατά τα άλλα, οφείλω να ομολογήσω, πως ο εγκλεισμός ενός υγιούς ανθρώπου σε ψυχιατρείο, -υπόθεση, που εξ άλλου έχει αποτελέσει και το σενάριο αρκετών ταινιών- μου δημιουργεί αισθήματα σχεδόν τρόμου.
    Καλή Καθαρά Δευτέρα να έχεις Κατερίνα μου.

  5. Maria, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα έρθω φέτος και θα τα πούμε. Κι εγώ θα το ήθελα!

    Τα φιλιά μου έχεις..

  6. Χάρη μου, ήθελα να είναι πιο σαφές γιατί διαφωνώ με κάποια πράγματα (βλέπε: DSM) και γιατί πιστεύω πως οι άνθρωποι που έχουν ένα πρόβλημα υγείας και απευθύνονται σε οιονδήποτε ειδικό, πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί και να παίρνουν οπωσδήποτε και δεύτερη γνώμη. Είναι τόσο εύκολο, να πέσει κανείς στον λάθος άνθρωπο και μετά άντε να συμμαζέψεις τα ασυμάζευτα.

    Σαφώς και οι του ψ χώρου, δεν είναι μέντιουμ. Πιθανότατα κανείς μας δεν μπορεί να καταλάβει αν κάτι που ακούει σε μια συνεδρία π.χ. είναι ψέμα ή αλήθεια, αλλά ποιο ψέμα επιλέγει κάποιος να μας πει, αυτό είναι που έχει μεγάλη σημασία. Όταν όμως κάποιος που δεν μπορεί να κάνει καν σωστή διάγνωση κρατάει το μέλλον άλλων ανθρώπων στα χέρια του, όπως καταλαβαίνεις το πράγμα αλλάζει..

    Κι εγώ σ’ αυτό το σημείο γέλασα Χάρη μου, αλήθεια. Έτσι για να μην παίρνουν και αέρα τα μυαλά ορισμένων που νομίζουμε πως είμαστε τρομεροί και φοβεροί ειδήμονες, ε;

    Καλό βράδυ σου εύχομαι και Θα τα πούμε..

  7. Greek-translation, καίριο ζήτημα αυτό που θίγεις. Θεωρητικά, όλοι οι του ψ χώρου, πρέπει να περνάμε από θεραπεία, πριν αποφασίσουμε ότι είμαστε έτοιμοι να ‘θεραπεύσουμε’ άλλους.

    Απλώς θα προσθέσω, ότι η θεραπεία καλώς ή κακώς δεν επιτυγχάνει πάντα και δεν ενδείκνυται για όλους και ο νοών νοείτο..

    Έξοχο το απόσπασμα. Χαμογέλασα..

  8. Houlk, έτσι ακριβώς! Αυτό που σχολίασες, είναι στις σκέψεις μου εδώ και χρόνια. Άσχημο βέβαια να μην μπορείς πια, ούτε τον γιατρό σου να εμπιστευτείς (για να αναφερθώ ευρύτερα στον χώρο της υγείας), αλλά έτσι είναι. Προσωπικά αν δεν ψάξω και μόνη μου κι αν δεν τσεκάρω τι μου λένε, δεν παίρνω ούτε ..καραμέλες από χέρι γιατρού. Διότι σαφώς είναι η συντριπτική τους πλειοψηφεία διαπλεκόμενη με τις φαρμακευτικές και σαφώς ο χαρακτηρισμός του ‘επαϊοντα’, είναι δύσκολο να αποδοθεί σε πολλούς, ειδικά όταν συνεχώς αλλάζουν τα δεδομένα για το δίπολο υγεία-ασθένεια και ξέρουμε δα πολλοί, πως τα πήραν τα πτυχία τους.

    Σενάριο τρόμου όντως. Κι αυτοί οι άνθρωποι που συμμετείχαν στο πείραμα, αισθάνθηκαν ανάλογα. Σαν να είχε καταργηθεί η ίδια τους η ύπαρξη. Σαν να ήταν αόρατοι. Κάπου είναι καταγεγραμμένο, ότι μια νοσηλεύτρια έφτιαχνε μπροστά τους τον στηθόδεσμό της, σαν να μην υπήρχαν.. Κι αυτό που σου αναφέρω, είναι το πιο ανώδυνο, όπως καταλαβαίνεις..

    Καλό σου βράδυ. Τα φιλιά μου έχεις!

  9. Καλησπέρα Κατερίνα και λοιποί!

    Βρήκα την ανάρτηση αυτή κατά τύχη και την απόλαυσα δεόντως μαζί με τα εξαιρετικά υψηλού επιπέδου σχόλια. Αυτή είναι μία ιστορία που δεν ήξερα και που μου απαντάει κάποιες ερωτήσεις ως προς την εξέλιξη αυτής της επιστήμης.

    Κάτι που δεν θίχτηκε είναι πως σημασία έχει και η χρονική περίοδος. Το πείραμα διαδραματίστηκε στην Αμερική του 70. Η οποία ενδεχομένως να είναι η Ελλάδα του σήμερα, κάτι που δεν γνωρίζω καθόλου εκ πείρας. Όπως αναφέρεται στην αρχή του κειμένου το πείραμα αυτό έγινε η αιτία της επανάστασης στην ψυχιατρική, της προσπάθειας του να σπάσει ο δογματισμός.

    Η ψυχιατρική όπως όλες οι επιστήμες έκανε τεράστια άλματα έκτοτε και τα συστήματα υγείας στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες έχουν πάρει πολύ διαφορετικές, πιο patient friendly μορφές. Σήμερα ένας ασθενής με αυτή την συμπτωματολογία θα μπορούσε να παρακολουθηθεί εξωτερικά ή εναλλακτικά η νοσηλεία του θα ήταν σαφέστατα μικρότερη. Κυρίως λόγω κόστους αλλά και δυνατοτήτων.

    Φυσικά, παρ όλες τις προόδους που γίνονται με τις μελέτες σε γενετικό επίπεδο, το πρόβλημα παραμένει. Εφόσον δεν υπάρχει ευρεία παροχή σχετικά φτηνών εξετάσεων, και δεν μπορούμε όπως λ.χ οι παθολόγοι να πούμε «να, έχεις ψηλό ζάχαρο, είσαι διαβητικός», χωρίς χειροπιαστές αποδείξεις, τα πάντα είναι αμφισβητήσιμα.

  10. […] και ο οποίος apparently έγινε το νέο μου ίνδαλμα. Νιώθω πιο φωτισμένη. Τα σχόλια εξαιρετικά. Το δικό μου κυρίως. Εκεί θα […]

  11. Psychia, καλώς ήρθες!

    Σημαντικότατο παράγοντα έβαλες στην συζήτηση: το ιστορικό πλαίσιο λοιπόν, το οποίο σαφέστατα παίζει ρόλο (όπως και το κοινωνικό-πολιτιστικό πλαίσιο κάθε εποχής). Αυτό το στοιχείο με έκανε να ψάχνω ακόμα το θέμα της ανάρτησης (οι περισσότερες αναρτήσεις εδώ ανανεώνονται) κι η αλήθεια είναι ότι βρήκα κάτι, για το τι αποτέλεσμα θα μπορούσε να έχει σήμερα ένα τέτοιο πείραμα.

    Δεν ξέρω αν έχεις υπόψη σου την Lauren Slater (όχι πως είναι απαραίτητο), η οποία και πολλές περγαμηνές επιστημονικές διαθέτει και η ίδια πέρασε απ’ το ψυχιατρικό σύστημα (ως χρήστρια υπηρεσιών ψυχικής υγείας) και ενδιαφέροντα βιβλία έχει γράψει. Σ’ ένα δικό της βιβλίο λοιπόν, που κυκλοφορεί και στη χώρα μας με τον τίτλο: «Το κουτί της ψυχής» (εκδ. Οξύ), βρήκα τη ..συνέχεια αυτής της ιστορίας, που σαφέστατα την έψαξε καλύτερα από μένα.

    Τόλμησε μάλιστα η ίδια να κάνει το πείραμα (λέγοντας πάλι την ίδια λέξη ‘γκντουπ!’ κι ακολουθώντας τα βήματα που αναφέρουμε κι εμείς πριν παρουσιαστεί στα ψυχιατρεία) και ω του θαύματος, διαγνώστηκε ως άτομο με «ψυχωσική κατάθλιψη» , αλλά τουλάχιστον δεν της έγινε εισαγωγή. Κι αυτό πραγματικά έχει σημασία να το λάβουμε υπόψη. Καταλαβαίνουμε όλοι, πόσο μετράει.

    Ωστόσο, της συνταγογραφήθηκαν συνολικά 60 αντικαταθλιπτικά κι 25 αντιψυχωτικά (risperdal σχεδόν όλες τις φορές). Είχε φροντίσει να ενημερώσει μάλιστα για το ΄πείραμα’ της, τον καθηγητή R. Spitzer του Εργαστηρίου Βιομετρικής, του Πανεπιστημίου της Columbia, ο οποίος απογοητεύτηκε οικτρά με τ’ αποτελέσματα και προσπαθώντας να τα εξηγήσει είπε, πως οι ψυχίατροι στην εποχή μας δείχνουν υπέρμετρο ζήλο στις συνταγογραφήσεις και δεν τους αρέσει (των γιατρών γενικά) να λένε ‘δεν ξέρω’.

    Αποτελεί πράγματι μια εξήγηση, αλλά υποθέτω πως θα υπάρχουν κι άλλες, που απλώς ακόμα δεν τις έχουμε βρει.

    Ποιος είναι όμως ο R. Spitzer και γιατί έχει τόση σημασία η δική του γνώμη; Είναι ο ψυχίατρος που κατά κύριο λόγο, ανέλαβε να κριτικάρει το πείραμα για το οποίο γίνεται λόγος στην ανάρτηση, αυτός που προσπάθησε να άποκαταστήσει την χαμένη ‘τιμή’ της ψυχιατρικής (εξ’ αιτίας αυτού του πειράματος) κι αυτός που μαζί με μια ομάδα άλλων ψυχιάτρων αναθεώρησε το DSM, ώστε να μην γίνονται πια τα χονδροειδή λάθη που έγιναν όσο διαρκούσε το πείραμα κι αμέσως μετά.

    Το έλεγξε εξονυχιστικά, περιόρισε τα διαγνωστικά κριτήρια, χάραξε αυστηρές κατευθυντήριες γραμμές κτλ κτλ. Το DSM-III δηλαδή, είναι και δικό του (για να μην πω ως επί το πλείστον), δημιούργημα. Γι’ αυτό και η Slater, συνομίλησε μαζί του. Ο Spitzer, είχε αισιόδοξα προβλέψει πως δεν θα είχε επιτυχία ένα τέτοιο πείραμα πια, πως δεν θα την δεχόταν σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, πως δεν θα της γινόταν εισαγωγή και πως η διάγνωση της θα έμπαινε ‘σε εκρεμμότητα’. Τα συμπεράσματα δικά σου (μου, μας).

    Εσύ, όπως βλέπεις μάλλον πλησίασες περισσότερο την αλήθεια.

    Αλλά είναι τρομερό, οι οικονομικοί παράμετροι να είναι η αιτία της μείωσης των εισαγωγών (πράγμα που σαφέστατα συμβαίνει στην Αμερική και όχι μόνο) κι όχι η αλλαγή κατεύθυνσης των επιστημών που ασχολούνται με την ψυχική υγεία (συμπεριλαμβάνω και την Ψυχολογία), όσον αφορά την περίθαλψη και την αποκατάσταση.

    Ο λόγος που τα ψάχνω κι εγώ όλα αυτά, είναι επειδή είμαι φύση σκεπτικίστρια, αλλά ελπίζω ότι αντιλαμβάνομαι (όσο μπορώ) την ουσιώδη ένταση μεταξύ σκεπτικισμού και ευπιστίας (όπως την διατύπωσε ο T. Kuhn). Η Επιστήμη, η αληθινή Επιστήμη, ευτυχώς αυτο-αναιρείται, πράγμα που την διαχωρίζει απ’ τις Ψευδο-επιστήμες κι οπωσδήποτε εδώ, μ’ αυτή την ανάρτηση, δεν είχα σκοπό να θίξω την Ψυχιατρική, απλώς επειδή συμβαίνει να σπούδασα Ψυχολογία. Είχα σκοπό να θυμίσω σε όλους μας, ότι ο δογματισμός δεν ταιριάζει στους επιστήμονες και γενικότερα στους πολιτισμένους και έξυπνους ανθρώπους. Επειδή το ξεχνάμε συνήθως. Όλοι. Κι η διαψευσιμότητα είναι ενδιαφέρουσα παράμετρος, όταν γίνεται λόγος για επιστήμες.

    Σ’ ευχαριστώ πολύ που ήρθες, που σχολίασες και που έκανες κι εσύ ανάρτηση σχετική και γίνεται αυτή η ωραία ‘συζήτηση’ που με ενδιαφέρον παρακολουθώ στο blog σου. Εννοείται θα τα πούμε ξανά εκεί, αλλά ήθελα πρώτα να σας παραθέσω (σε σένα κι όσους μας διαβάζουν) κι αυτά τα σημαντικά (κατά την ταπεινή μου άποψη), στοιχεία, ώστε να έχετε πιο ολοκληρωμένη άποψη.

    Καλό ξημέρωμα!

  12. Και αυτό το άρθρο νομίζω, εξηγεί κάποια πράγματα ακόμα…

    Καταγγελία για την «επιρροή» των φαρμακοβιομηχανιών στην ψυχιατρική

    Σικάγο

    Ο επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ καλεί τους ψυχιάτρους να εγκαταλείψουν την «κουλτούρα επιρροής» που έχουν δημιουργήσει οι συναλλαγές τους με τη φαρμακοβιομηχανία.

    Σε άρθρο σχολιασμού που δημοσιεύεται στην Επιθεώρηση του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου, ο Δρ Τόμας Ίνσελ αποφεύγει να κάνει άμεσα λόγο για διαφθορά. Καταγγέλλει όμως μεροληψία υπέρ της χρήσης φαρμάκων, καθώς πολλές θεραπείες που δεν βασίζονται σε φάρμακα παραμένουν «θλιβερά ανεκμετάλλευτες».

    Επισημαίνει επίσης ότι υπάρχει «μεροληψία στις πρακτικές συνταγογράφησης» η οποία ευνοεί τα πρωτότυπα φάρμακα εις βάρος των φθηνότερων γενόσημων (αντιγράφων των πρωτότυπων φαρμάκων).

    Εκτιμά μάλιστα ότι η επιρροή της βιομηχανίας στην ψυχιατρική έρευνα και πρακτική είναι μεγαλύτερη από ό,τι σε άλλες ιατρικές ειδικότητες, καθώς οι ισχύοντες κανονισμοί δεν επαρκούν.

    Οι καταγγελίες του Ίνσελ έρχονται ταυτόχρονα με την ψήφιση του ιστορικού, μεταρρυθμιστικού νομοσχεδίου για την Υγεία που κατέθεσε η κυβέρνηση Ομπάμα. Η νέα νομοθεσία απαιτεί από τις φαρμακοβιομηχανίες να δηλώνουν σε ετήσια βάση κάθε οικονομικό δεσμό τους με τους γιατρούς, από τα ερευνητικά κονδύλια μέχρι τα εταιρικά δώρα.

    Ο νόμος προβλέπει επίσης τη δημιουργία μιας βάσης δεδομένων που θα επιτρέπει στους ίδιους τους ασθενείς να εξετάζουν αυτά τα στοιχεία για τους γιατρούς τους.

    Σύμφωνα με τον Ίνσελ, οι σημερινοί κανόνες του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας δεν είναι αρκετά σαφείς. Οι ερευνητές είναι μεν υποχρεωμένοι να δηλώνουν τις οικονομικές σχέσεις τους με τις εταρείες, εναπόκειται όμως στη δική τους προσωπική κρίση να αποφασίζουν τι συνιστά σημαντικό οικονομικό συμφέρον. Επιπλέον, οι σημερινοί κανονισμοί εξαιρούν ποσά κάτω των 10.000 δολαρίων ή συμμετοχές σε εταιρείες με ποσοστά κάτω του 5%.

    Πολλές συναλλαγές φαίνεται πως πράγματι δεν καταγράφονται. Έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2008 από επιτροπή του Κογκρέσου εντόπισε ποσά εκατομμυρίων δολαρίων που είχαν διατεθεί σε ερευνητές Ψυχιατρικής χωρίς να έχουν δηλωθεί.

    Το θέμα έχει απασχολήσει τα τελευταία χρόνια και πολλά ιατρικά έντυπα -τα περισσότερα απαιτούν πλέον από τους ερευνητές να δηλώνουν αν έχουν οικονομικά συμφέροντα από τις μελέτες τους.

    Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

    .

    *Το βρήκα εδώ, χάρη στον Σπύρο. Σπύρο, ευχαριστώ!

  13. Πολύ ενδιαφέρουσες οι παραπάνω ιστορίες, μα λίγο πολύ εύλογες οι εξηγήσεις. Οι οποιοιδήποτε ειδικοί που είτε ακολουθούν τον τυφλοσούρτη, είτε δεν διανοούνται να πουν «δεν ξέρω», είτε συνταγογραφούν ως μέτοχοι των εταιριών, όλα αυτά είναι σημαντικά προβλήματα που χρειάζονται συστηματική αντιμετώπιση μέσα στο πλαίσιο του συστήματος.

    Όμως εμένα εκείνο που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η ευθυκρισία των υπόλοιπων νοσηλευόμενων. Οι νοσηλευόμενοι αυτοί που παρά τις όποιες διαταραχές τους και τις φαρμακευτικές αγωγές που προφανώς θα έπαιρναν, κατάφεραν να είναι πιο κοντά στην κοινή λογική και στην κοινή πονηριά.
    Μήπως λοιπόν οι κάπως «τρελαμένοι» θεραπευτές (σαν αυτόν που αναφέρεται στην ιστορία του greek-translation), μήπως αυτοί είναι τελικά πολύ πιο αξιόπιστοι από αυτούς που είτε νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, είτε ακολουθούν τον τυφλοσούρτη, είτε συνταγογογραφούν ακατάσχετα;
    Και αυτό φυσικά δεν αφορά μόνο τους γιατρούς…

  14. Eryx-t, καλώς ήλθατε.

    Δικαίως λέει η γνωστή παροιμία: «Από μικρό κι από τρελό, μαθαίνεις την αλήθεια». Δεν βρίσκετε, ότι ταιριάζει και στην περίπτωση αυτή; Εξάλλου, έχω να θυμηθώ μερικά σχόλια ψυχικά πασχόντων για πρόσωπα του ψ χώρου, τα οποία ήταν ευστοχότατα. Το ότι πάσχει η ψυχή βλέπετε, δεν σημαίνει ότι επηρεάζονται πάντα και οι άλλες νοητικές λειτουργίες. Το ότι υπάρχει ένα πρόβλημα κάπου στον εγκέφαλο, σε μια σύναψη, σε κάποιους νευροδιαβιβαστές, σε ορισμένες ορμόνες κτλ κτλ, δεν σημαίνει ότι δυσλειτουργεί το άτομο ως ψυχοσωματική οντότητα.

    Γι’ αυτό και θυμώνω απίστευτα, με ανθρώπους τάχα πολιτισμένους, που δεν χάνουν την ευκαιρία μόλις δουν ένα διαφορετικό παράδειγμα διαβίωσης, (ή θεραπευτικής πρότασης στην περίπτωση μας) να κάνουν λόγο για ‘τρέλα’, μόλις ακούσουν κάποιον να σκέφτεται διαφορετικά, δεν διστάζουν να τον χαρακτηρίσουν ‘παρανοϊκό’. Πόσο έλειμμα ανθρωπιάς θα πρέπει να έχει κανείς, για να προσπαθήσει να μειώσει συνάνθρωπό του, να ακυρώσει τον λόγο του, επικαλούμενος ψυχική διαταραχή, άραγε;

    Σας ευχαριστώ ιδιαιτέρως που μου δώσατε την ευκαιρία, να το θίξω κι αυτό με αφορμή, το σχόλιο σας. Καιρό ήθελα να το γράψω.

    Οπότε αντιλαμβάνεστε, πως προσωπικά καθόλου δεν με ενοχλούν οι «τρελαμένοι» θεραπευτές. Ίσως να είναι και αποτελεσματικότεροι. Ποιος μπορεί να ξέρει; Εν κατακλείδι, στο ρητορικό σας ερώτημα, πρόσθεσα κι ένα ακόμα.

    Και φυσικά, όλα αυτά δεν αφορούν μόνο τους γιατρούς. Συμφωνούμε.

    Χαίρομαι που συναντηθήκαμε εδώ. Θαύμαζα τις φωτογραφίες σας πριν λίγο.. Θα τα ξαναπούμε σίγουρα. Και πάλι σας ευχαριστώ.

    Καλό σας βράδυ.

  15. Yeia sou Katerina! Apologoumai gia ta greeklish, ta opoia katholou den sympathw, alla grafw apo to exoteriko xwris Elliniko pliktrologio. Theorisa poly endiaferon to keimeno sou, gegonos pou me odigise na diavasw to authentiko arthro tou Rosenhan sto Science (Vol.179, No.4070). Ekei perigrafei tin methodologia tou «peiramatos». Aplws thelw na diefkrinisw oti sxetika me to pws periegrafan oi astheneis tis fones, parathetei to exis: «Asked what the voices said, he replied that they were often unclear, but as far as he could tell they said «empty», «hollow» and «thud». … «The choice of those symptoms was also determined by the absence of a single rapport of existential psychoses in the literature.»

    Den anaferei kapou diladi to epifwnima «Gdoup!», oute parapompi se kinoumena sxedia. (sto arthro toulaxisto pou diavasa).

    Eyxaristw omws gia to poly endiaferon sou artro, opws kai tin Psychia mesa apo to blog tis opoias odigithika sto arthro sou 🙂

    Filika,
    Yiannis

  16. Yiannis, καλώς ήλθες και μην απολογείσαι για τα greeklish. Καταλαβαίνω και γενικώς δεν υπάρχει πρόβλημα εδώ με τα ‘διαδικαστικά’.

    Χαίρομαι μάλιστα ιδιαίτερα που άφησες αυτό το σχόλιο, γιατί νόμιζα πως είχα βάλει σε σύνδεσμο το αυθεντικό άρθρο, αλλά έκανα λάθος, είχα παραθέσει μόνο την περίληψη και κακώς το έκανα. Τα προσέχω συνήθως αυτά. Μου δίνεις την ευκαιρία λοιπόν να πω τώρα, σε όσους μας διαβάζουν, πως κάνοντας κλικ εδώ, μπορούν να το διαβάσουν και να σχηματίσουν δική τους άποψη.

    Πραγματικά το άρθρο του ’73 που έγραψε ο Rosenham για το Science αυτά αναφέρει, που παρέθεσες κι εσύ. Ωστόσο, στα ελληνικά η μετάφραση είναι αυτή (Γκντουπ!) και η αιτιολογία επίσης αυτή που ανέφερα. Η λέξη χρησιμοποιήθηκε επειδή δεν υπήρχε σχετική αναφορά στα ψυχιατρικά διαγνωστικά βιβλία. Ποιος το λέει; Μεταξύ άλλων και η Lauren Slater, συγγραφέας του βιβλίου «Το κουτί της ψυχής», που αναφέρω και σε προηγούμενο σχόλιο μου στην Psychia (θα το είδες μάλλον), βασιζόμενη στην προσωπική μαρτυρία μεταξύ άλλων και ενός εκ των συμμετεχόντων, δηλαδή του Martin Selingman. Με την ίδια λέξη, έκανε κι εκείνη την επανάληψη του πειράματος. Το τσέκαρα και τώρα (με αφορμή το σχόλιο σου) κι είναι ακριβώς όπως στο λέω. Δεν ξέρω αν μας διαβάζει η κυρία Δέσποινα Αλεξανδρή που έχει κάνει την μετάφραση, ώστε να μας πει κάτι περισσότερο, αλλά ωραία θα ήταν.

    Βέβαια, δεν αλλάζει ουσιαστικά τίποτα, είτε έτσι είναι, είτε αλλιώς, είτε η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, αφού το πείραμα πέτυχε. Φαντάζομαι θα ξέρεις, πως μπορείς να πεις και πιο αστεία πράγματα απ’ το Γκντουπ! και πάλι να το εξασφαλίσεις το ‘τρελόχαρτο’, χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα.

    Ωστόσο, εδώ διαπιστωμένα γεννάται μια εύγλωττη απορία, που δεν ξέρω ποιος θα μπορούσε να μας την λύσει. Δηλαδή γιατί αυτό γράφει ο Rosenham και γιατί κάτι άλλο η Slater. Κι ο Rosenham δεν γνωρίζω αν ζει ακόμα. Νοσηλευόταν με σοβαρό πρόβλημα υγείας, που δεν του επέτρεπε ούτε να μιλήσει, ούτε να αναπνεύσει μόνος του, όσο τον έψαχνε η Slater. Είχαν παραλύσει ακόμη και οι φωνητικές του χορδές.

    Αλλά, επειδή είμαι άνθρωπος της λεπτομέρειας (κι ως φαίνεται όχι μόνον εγώ) και της ιστορικής αλήθειας, προσωπικά τουλάχιστον με έβαλες σε σκέψεις. Οπότε, αν κάποιος ξέρει κάτι περισσότερο (θα το ψάχνω κι εγώ εντωμεταξύ), ας μας διαφωτίσει όλους. Εγώ πάντως, θα φροντίσω να μπει και σε σύνδεσμο το άρθρο εντός του κειμένου αλλά και να διαβαστεί το σχόλιο σου από κάθε ενδιαφερόμενο.

    Σ’ ευχαριστώ πολύ για την συμβολή σου σ’ αυτή την ανάρτηση κι ελπίζω να τα ξαναπούμε!

  17. Εξακολουθώντας να ψάχνω το θέμα λοιπόν, σας παραπέμπω εδώ, για να διαβάσετε σχετικά με την Lauren Slater και διευκιρνίζω πως το βιβλίο που σας ανέφερα, τιτλοφορείται στα αγγλικά: Opening Skinner’s Box: Great Psychological Experiments of the Twentieth Century (2004). Υπάρχει μια παρουσίαση του εδώ για όποιον ενδιαφέρεται. Προσπαθώ να το βρω, ώστε να διαπιστώσουμε πως ακριβώς αναφέρεται η επίμαχη λέξη (Γκντουπ!), στο πρωτότυπο κείμενο μήπως και μας λυθεί η απορία, αλλά προς το παρόν δεν τα έχω καταφέρει. Αντιθέτως βρήκα άρθρο στο οποίο αναφέρεται η λέξη «Quack» (μπορείτε να το δείτε εδώ), το οποίο βέβαια επίσης παραπέμπει σε κινούμενα σχέδια. Kαι το μπέρδεμα, συνεχίζεται…

  18. Εξαιρετικό το άρθρο, Κατερίνα. Η ανάγκη της ύπαρξης διαγνωστικής «ταμπέλας» είναι καθαρά επιφανειακή, αλλά και παραπλανητική, τις περισσότερες φορές. Αντιθέτως, η σωστή αξιολόγηση ενός θεραπευόμενου χρειάζεται να γίνεται σε σχέση με τις ιδιαιτερότητες και τις δυσκολίες του και όχι με το αν χωράει ή όχι σε κάποια δεδομένα διαγνωστικά «καλούπια». Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι η διαγνωστική διαδικασία ουσιαστικά δεν τελειώνει ποτέ, αλλά συνεχίζεται σε όλη τη διάρκεια της συνεργασίας με τον θεραπευόμενο, μπορεί να επιβεβαιωθεί, να τροποποιηθεί ή και να αλλάξει εντελώς αναλόγως με την πορεία της θεραπείας…

    • Pglian, θα συμφωνήσω.. Όσο απομακρυνόμαστε από διαχειριστικές λογικές και λειτουργούμε με γνώμονα το σεβασμό στην προσωπικότητα των άλλων που τυχαίνει ν’ αντιμετωπίζουν κι ένα ψ πρόβλημα, τόσο θα τους είμαστε πιο χρήσιμοι, μέχρι να μην μας χρειάζονται καθόλου.

  19. Το link προς το αυθεντικό άρθρο, λειτουργεί κανονικά τώρα. Μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο. Σας ευχαριστώ για την ενημέρωση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s