Η επίδραση του Πυγμαλίωνα – Υπάρχουν παιδιά-θαύματα;

.

william-beechey-the-oddie-children-1789-1347515217_b

.

Σήμερα θα σας γράψω πάλι για ένα πείραμα. Αυτό του  καθηγητή R. Rosenthal, που έκανε το 1968 σε συνεργασία με τον L. Jacobson. Οι δυό τους, επισκέφτηκαν ένα σχολείο μιας φτωχής περιοχής του Chicago και εφάρμοσαν σε 18 τάξεις ένα μη λεκτικό τεστ νοημοσύνης, το οποίο ονόμασαν οι ίδιοι: «The Harvard Test of Inflected Acquisition». Υποτίθεται πως αυτό το τεστ θα έδειχνε ποια παιδιά μελλοντικά θα γινόταν ιδιοφυΐες, ποια ήταν δηλαδή εξαιρετικά προικισμένα από άποψη νοημοσύνης.

Με εντελώς τυχαίο τρόπο επέλεξαν το 20% των παιδιών των 18 τάξεων, για να τα ‘χρίσουν’ ως εξαιρετικά ευφυή και είπαν στους δασκάλους τους πως αυτά τα παιδιά θα ‘άνθιζαν’ μέσα στους επόμενους 8 μήνες που θα ολοκληρωνόταν η σχολική χρονιά. Τάχα το προέβλεψε το τεστ. Ωστόσο η διαφορά αυτών των παιδιών από τα άλλα, στην πραγματικότητα υπήρχε μόνο στο μυαλό των δασκάλων τους. Κι όμως.

Όταν οι οχτώ μήνες πέρασαν, τα τυχαία επιλεγμένα παιδιά εξετάστηκαν με το ίδιο τεστ που είχε χρησιμοποιηθεί και στην αρχή και βρέθηκε να έχουν κάνει σημαντικότατη πρόοδο. Πράγμα το οποίο εξηγεί τον ρόλο των προσδοκιών του περιβάλλοντος, των δασκάλων εν προκειμένω, στην νοητική ανάπτυξη των παιδιών. Οι ερευνητές ονόμασαν αυτό το φαινόμενο Pygmalion effects in the classroom, δανειζόμενοι τον μύθο του βασιλιά της Κύπρου Πυγμαλίωνα που ερωτεύτηκε το άγαλμα της κοπέλας που ο ίδιος έφτιαξε (σύμφωνα τουλάχιστον με τον Οβίδιο).

Το τεστ έγινε ξανά μετά από δύο χρόνια και τα παιδιά αυτά εξακολουθούσαν να έχουν το προβάδισμα, σε σχέση με τα παιδιά της ομάδας ελέγχου, για τα οποία δεν έγινε καμία πρόβλεψη σχετικά με την νοητική τους εξέλιξη.

Σκοπός του πειράματος, ήταν να αποδείξει πως η πραγματικότητα, μπορεί να επηρεαστεί απ’ τις προσδοκίες των άλλων και περιττό να πούμε, ότι το αποτέλεσμα δικαίωσε πανηγυρικά τους δύο ερευνητές.

Από τότε ακολούθησαν πολλές έρευνες και βρέθηκαν κι άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν τους δασκάλους και τους οδηγούν να σχηματίσουν θετική γνώμη για ένα παιδί και να το βοηθήσουν περισσότερο από ένα άλλο, όπως για παράδειγμα η εξωτερική εμφάνιση. Αν σας ενδιαφέρει μάλιστα, αυτό το θέμα, εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα. Γίνεται συσχέτιση κυρίως με την παραπτωματική συμπεριφορά, αλλά θεωρώ ότι είναι εντός του θέματος μας η ανάρτηση, εφόσον αναφέρεται στην επίδραση του περιβάλλοντος.

Επιδρούν οπωσδήποτε λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί στην  νοητική ανάπτυξη των μαθητών τους και το πως γίνεται αυτό είναι αρκετά περίπλοκο, για να εξηγηθεί εδώ από μένα σε μια απλή ανάρτηση. Υπάρχουν πιο ειδικοί, που έχουν ασχοληθεί επί σειρά ετών με τέτοια θέματα. Αυτό που μπορούμε εμείς να κρατήσουμε, είναι αυτό που απέδειξε το πείραμα: η νοημοσύνη επηρεάζεται απ’ τις προσδοκίες του περιβάλλοντος. Και πειραματικά, αποδείχτηκε και κάτι ακόμα:

«..πως κατά τη διόρθωση γραπτών δοκιμίων οι δάσκαλοι συνηθίζουν να παραβλέπουν διάφορα λάθη στα γραπτά των καλών μαθητών και μάλιστα πολύ περισσότερα σε ποσοστό από εκείνα των μέτριων ή αδύνατων μαθητών. Γι’ αυτό και επιμένουν πολλοί στην κάλυψη του ονόματος του μαθητή κατά τις γραπτές εξετάσεις».

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο και να σκεφτείτε με την ησυχία σας, αν πρέπει να παίρνουμε σοβαρά τους βαθμούς γενικώς και κατά πόσον αυτοί όντως είναι ενδεικτικοί για τις νοητικές ικανότητες των παιδιών.

Κι αυτό σχετίζεται έμμεσα, με το ερώτημα του τίτλου αυτής της ανάρτησης. Υπάρχουν λοιπόν, όντως παιδιά-θαύματα, παιδιά που από τη γέννηση τους είναι πιο προικισμένα νοητικά από άλλα ή η νοητική εξέλιξη οφείλεται και πάλι στην επίδραση του περιβάλλοντος; Μήπως πρόκειται για ένα συνδυασμό κληρονομικών χαρακτηριστικών, επίδρασης του περιβάλλοντος και των σημαντικών άλλων της ζωής ενός ανθρώπου;

Ένα πράγμα θα σας ξεκαθαρίσω από τώρα. Δεν είμαι αρμόδια να δώσω μια και μόνη απάντηση, αλλά όσο έψαξα κι εξακολουθώ να μελετώ, βλέπω ότι οι επιστήμονες τείνουν να καταλήξουν πως δεν υπάρχουν.

«…η κατηγοριοποίηση μερικών παιδιών ως έμφυτα ταλαντούχων είναι μεροληπτική. Τα στοιχεία δείχνουν ότι τέτοια κατηγοριοποίηση είναι άδικη και άχρηστη διότι εμποδίζει νεαρά άτομα να επιδιώξουν κάποιο στόχο λόγω της αβάσιμης πεποίθησης των δασκάλων και των γονέων τους ότι αυτά δεν θα επωφελούνταν από τις μεγάλες ευκαιρίες που δίνονται σε εκείνα που θεωρούνται ταλαντούχα.  Στο ερώτημα, «Αν δεν υπάρχουν ταλέντα, πώς μπορεί κανείς να εξηγήσει τα φαινόμενα που τους αποδίδονται;», οι συγγραφείς δεν ισχυρίζονται ότι έχουν μια πλήρη απάντηση. Εντούτοις, έχουν παραθέσει μια σειρά πιθανών επιρροών, καθώς και υποστηρικτικά στοιχεία για τα αποτελέσματά τους.  Τα έμφυτα ταλέντα είναι συναγόμενα και όχι άμεσα παρατηρήσιμα. Ένας λόγος υποθετικής ύπαρξης τους είναι για να εξηγήσει ατομικές διαφορές, αλλά αυτές μπορούν επαρκώς να αιτιολογηθούν ως οφειλόμενες σε διαφορές στις εμπειρίες όπως η εκπαίδευση και η εξάσκηση, καθώς και σε βιολογικές επιρροές που όμως δεν σχετίζονται με την ιδέα του ταλέντου».

Αξίζει να διαβάσετε φυσικά, ολόκληρη την εργασία, που θα την βρείτε εδώ, αλλά έχει νόημα να σημειώσουμε πως παίζουν ρόλο, κάποιοι σημαντικοί παράμετροι που οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας. Καταρχήν οι αυτοαναφορές. Θυμάστε τι έγραφε στην αδερφή του ο Galton, για τις γνώσεις που ήδη είχε  σε πολύ μικρή ηλικία; Γνώσεις ομολογουμένως αξιοθαύμαστες. Το θέμα όμως είναι, πως το έγραφε ο ίδιος. Τι θέλω να πω μ’ αυτό; ‘Οτι όπως διάβασα κι εγώ με τη σειρά μου, οι περισσότερες μαρτυρίες για παιδιά-θαύματα είναι αυτοαναφορικές, ετεροχρονισμένες και ανεκδοτολογικού χαρακτήρα. Σε ελάχιστες περιπτώσεις υπάρχουν και άλλοι, που επιβεβαιώνουν τα επιτεύγματά τους.

Ωστόσο υπάρχουν και περιπτώσεις παιδιών, που αναμφίβολα είχαν να επιδείξουν εξαιρετικές γνώσεις, όπως ο William James Sidis, που έμαθε να διαβάζει μόνος του όταν ήταν μόλις δεκαοχτώ μηνών. Στα οχτώ του γνώριζε οχτώ γλώσσες και στα έντεκα γράφτηκε στο Χάρβαρντ και έδωσε διάλεξη για τον τετραδιάστατο χώρο, στη Μαθηματική Εταιρία του Πανεπιστημίου. Έγραψε το δικό του βιβλίο γεωμετρίας στα αρχαία ελληνικά. Είχε το υψηλότερο IQ που έχει καταγραφεί στην ιστορία και πολυσχιδείς ικανότητες που άφηναν τους πάντες άφωνους. Ήταν αδιαμφισβήτητα μία ιδιοφυΐα (κι όμως πέθανε μόνος, φτωχός και ξεχασμένος απ’ όλους).

Αλλά είδατε τι υποστηρίζουν οι επιστήμονες παραπάνω. Κάνουν λόγο για ατομικές διαφορές, για διαφορετικές εμπειρίες στην εκπαίδευση και την εξάσκηση και βιολογικές επιρροές, που κανείς δεν αμφιβάλλει πως υπάρχουν.

Αν το θέλετε πάντως και με ποσοστά, που εμένα ως γνωστόν δεν μου λένε τίποτα, μόνο το 1% των παιδιών θεωρείται ότι μπορεί να είναι χαρισματικό.

Όσο διάστημα ψάχνω το θέμα (εξ’ ου και η διαφορά στην ημερομηνία δημοσίευσης με την ημερομηνία της ανάρτησης), διάβασα κάποιες ενδιαφέρουσες δημοσιεύσεις, που σας τις προτείνω ανεπιφύλακτα. Θα τις βρείτε εδώ, εδώ κι εδώ. Δεν είναι οι μοναδικές φυσικά. Αν θελήσετε να ψάξετε, θα βρείτε αρκετό υλικό για μελέτη. Kαι βέβαια αρκετά video, σχετικά με την επίδραση του Πυγμαλίωνα.

Καλή σας ανάγνωση.

 

.

.

.

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

11 σκέψεις σχετικά με το “Η επίδραση του Πυγμαλίωνα – Υπάρχουν παιδιά-θαύματα;”

  1. Καλησπέρα Κατερίνα μου.
    Ενδιαφέρουσα, όπως πάντα, η ανάρτησή σου.
    Και επιβεβαιώνει την άποψη οτι οι γονείς πρέπει, όσο μπορούν, να ενθαρρύνουν (με την έννοια, που αναφέρεται στο κείμενο) τα παιδιά τους.
    Αναρωτιέμαι όμως πραγματικά, τελικά, για το πώς καταλήγουν τα ‘χαρισματικά’ άτομα. Θέλω να πώ, το γεγονός της ιδιαιτερότητας τους,-ειδικά όταν μιλάμε για παιδιά- μήπως τελικά οδηγεί σε περιεργους ‘διαχωρισμούς’ και κοινωνική απομόνωση ;

    1. Houlk, καλησπέρα κι από μένα. Πολύ μου άρεσε η σχεδόν ρητορική ερώτηση σου. Υπάρχουν αρκετά άρθρα για το θέμα και όπως δείχνουν οι έρευνες είναι ευχή όσο και κατάρα να είναι κανείς ‘χαρισματικός’. Τα εισαγωγικά τα βάζω στη λέξη, ακριβώς επειδή έχουμε κι εδώ να κάνουμε με το θέμα του υψηλού IQ, αλλά ας είναι.

      Αντιγράφω εδώ μια παράγραφο απ’ αυτή την ανάρτηση του αναπτυξιακού εργοθεραπευτή κου Στέλιου Μαντούδη, μιας και στο μέλλον θα πούμε περισσότερα, που δίνει νομίζω ικανοποιητική απάντηση σε όσα σκέφτηκες.

      «Τα προβλήματα λοιπόν, που μπορούν να εμφανίσουν τα χαρισματικά παιδιά είναι:

      -Μια ενδεχόμενη αποτυχία μπορεί να τα απογοητεύσει σε τέτοιο βαθμό που να εκδηλώσουν αποστροφή προς την πηγή της.
      -Το 25% των χαρισματικών παιδιών εκδηλώνουν πρόβλημα στον κοινωνικό και συναισθηματικό τομέα. Βιώνουν κοινωνική απομόνωση και περιθωριοποίηση από τους συνομήλικους.
      -Σύμφωνα με στοιχεία ένα μεγάλο ποσοστό χαρισματικών παιδιών (περίπου το 50% ) εγκαταλείπουν τις σπουδές τους όταν φτάσουν σε εφηβική ηλικία
      -Πολλά χαρισματικά παιδιά υποβαθμίζουν τις ικανότητες τους και τους εαυτούς τους προκειμένου να μην διαφέρουν και να ενταχτούν στην ομάδα των συνομηλίκων τους».

      Εδώ κι εδώ, μπορείς κι εσύ κι όσοι ενδιαφέρεστε να διαβάσετε και κάτι ακόμα.

      Τα φιλιά μου έχεις! Καλό σου βράδυ και σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο.

  2. εμας παντως μας εμαθαν πως το καθε παιδι
    ειναι αγραφο χαρτι…

    ετσι θα επρεπε να το αντιμετωπιζουμε ετοιμο να γεμισει σε καθε περιθωριο χρωματα , ζωγραφιες και γνωσεις

    το πολυ κακο ειναι ..
    πως δεν μας ξεμαθαν την προκαταληψη

    φιλια Κατερινα μου!

    1. Talisker, θέλω να πιστεύω πως οι καλοί εκπαιδευτικοί, έχουν υπόψη τους όλα αυτά που παίζουν ρόλο στην σχέση τους με τους μαθητές τους και στο μέτρο του δυνατού, προσπαθούν να δίνουν ευκαιρίες σε όλα τα παιδιά και να τους φέρονται κατά το δυνατόν ισότιμα. Ε απ’ τα λάθη τώρα, κανείς μας δεν ξεφεύγει. Άνθρωποι γαρ. Κι η προκατάληψη, όπως και να το κάνεις, δεν ξεμαθαίνεται εύκολα. Όλα αυτά εξάλλου τα θέματα, σίγουρα τα ξέρεις πολύ μα πολύ καλύτερα από μένα.

      Σε φιλώ! Χάρηκα που πέρασες..

  3. κατά σύμπτωση ( ; ) Κατερίνα (αλλά δεν νομίζω ότι γίνεται τίποτα τυχαία εδώ…), τούτο το πείραμα, στα δικά μου τουλάχιστον τα μάτια, επιβεβαιώνει τήν άλλη σου ανάρτηση περί τού νευρωτικού κυρίου Galton, «από τήν ανάποδη» θα’λεγε κανείς :

    δείχνει δηλαδή ότι είναι ένα (άλλο) πράγμα οι ικανότητες που έχουν φύσει οι άνθρωποι, και ένα (τελείως) άλλο το αν αυτές θα εκδηλωθούν και πόσο και πώς… Δείχνει επίσης ότι αυτό που εμφανίζεται (απατηλά) ως «πραγματικότητα» δεν είναι παρά ένα μέρος της, που έχει ήδη προκαθοριστεί από τις αποφάσεις άλλων, και από τις προκαταλήψεις τους – είτε τών γονιών, είτε τών δασκάλων, είτε τής κοινωνίας ολόκληρης…

    και γιατί χρειάζεται τεράστια δύναμη να έχεις εμπιστοσύνη στις ικανότητές σου (ή τις ιδέες σου – καμιά φορά είναι το ίδιο) όταν όλοι γύρω σου δείχνουν να είναι σίγουροι για τα αντίθετα… Και θα’μαστε ανεδαφικοί αν κατηγορούσαμε τα παιδιά ότι πολλές φορές τούς λείπει αυτή η δύναμη, και συνεπώς υποτάσσονται στις ιδέες που έχουν γι’ αυτά εκ τών προτέρων οι γονείς τους : μ’αυτήν την έννοια οι άνθρωποι είναι κατασκευές τού «κοινού λόγου» που κυριαρχεί τριγύρω – και το βλέπουμε (πάλι «από την ανάποδη») όταν οι προκαταλήψεις τής κοινωνίας εναντίον μιας ομάδας «αμβλύνονται» (ή εξαφανίζονται) :

    Κάποτε πίστευαν π.χ. ότι οι γυναίκες «δεν είναι καλές» στα μαθηματικά – και συνεπώς όλες οι «πόρτες» ήταν εκ τών προτέρων κλεισμένες γι’ αυτές σ’ αυτόν τόν τομέα. Τώρα εδώ γράφουμε στον κομπιούτερ μας και όλη αυτή η τεχνολογία βασίστηκε στη σκέψη μιας γυναίκας – που είχε τη δύναμη να «ασκήσει» τις ικανότητές της «στην λογική», – κι ας προερχότανε κι από ένα τελείως «παράλογο» σόϊ (ήταν η κόρη τού λόρδου Βύρωνα που ξεχνάω τ’ όνομα της αυτή τή στιγμή!) (Πριν από λίγο καιρό από την wordpress νομίζω μάς ήρθε και μια ανακοίνωση για «μια μέρα αφιερωμένη στη μνήμη της»!)

    Τώρα, εσύ ανέβασες καινούργιο ποστ για ανθρώπους που πιστεύουν στις «άλλες» ικανότητες κάποιων «άλλων» παιδιών, αλλά εγώ σού χρώσταγα ένα σχόλιο εδωπέρα – δεν πειράζει λοιπόν λέω, έστω και καθυστερημένα 🙂

    φιλιά

    1. Χάρη μου, έτσι ακριβώς είναι. Τι να την κάνεις και την όποια ευφυία, αν δεν μπορείς να την αξιοποιήσεις; Ή αν ακόμα χειρότερα, σε οδηγεί εντελώς λάθος στη ζωή σου;

      Όσο για την πραγματικότητα, αυτή κι αν είναι σχετική. Και δυστυχώς ‘κατασκευάζεται’ ερήμην μας, κάποιες φορές, από έχοντες τη δύναμη και την εξουσία, τρίτους.

      Πάντα λοιπόν, έβρισκα ανόητες αυτές τις απόψεις για τις γυναίκες και τα μαθηματικά, για τις γυναίκες και την ενασχόληση τους με την τεχνολογία κτλ κτλ. Μα πως γίνεται να θεωρεί κανείς εαυτόν ανώτερο, από άλλον-η, που ποτέ δεν ασχολήθηκε στον ίδιο βαθμό με το περί ου ο λόγος κάθε φορά, γνωστικό αντικείμενο; Είναι σαν κι αυτό το ‘ανέκδοτο’ ορισμένων που θεωρούν ότι είναι διάνοιες στους υπολογιστές κι επιδίδονται σε λεονταρισμούς έναντι όσων δεν έχουν ιδέα (επειδή δεν ασχολήθηκαν, όχι επειδή πνευματικά υστερούν). Κι όταν ο μαθητής ξεπερνάει τον δάσκαλο, σφυρίζουν κλέφτικα.

      Με τον ίδιο τρόπο, καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής τους ζωής τα παιδιά δε συναντούν ποτέ, ούτε ένα όνομα γυναίκας που να έχει διακριθεί στους επιστημονικούς τομείς των Μαθηματικών και της Φυσικής (να μια ακόμα κατασκευασμένη πραγματικότητα). Τους δημιουργείται λοιπόν η εντύπωση ότι οι γυναίκες δεν ασχολήθηκαν μ’ αυτές τις επιστήμες, είτε γιατί αυτές δεν ταιριάζουν με τη φύση τους ή γιατί δεν έχουν τις απαιτούμενες πνευματικές ικανότητες. Συνήθως πιστεύουν το δεύτερο και τα στερεότυπα θριαμβεύουν. Κι όμως.. Μια ενδεικτική λίστα γυναικών που διέπρεψαν στις θετικές επιστήμες, που αξίζει να τις ψάξει κανείς στο google και να μάθει περισσότερα γι’ αυτές, είναι η παρακάτω:

      Υπατία η Αλεξανδρινή
      Ελορίς η Σαμία
      Αίθρα
      Θεανώ
      Δαμώ
      Πολυγνώτη
      Agnesi Maria Gaetana
      Ardinghelli Maria Angela
      Byron Ada
      Cavendish Margaret
      Cunitz Maria
      De Breteuil Emilie
      Germain Sophie
      Kovalevski Sophia
      Noether Emily
      Somerville Mary
      Winkelman Maria

      Φαντάζομαι στη Bayron Ada, αναφέρεσαι κι εσύ. Και καλά κάνεις, που το άφησες εδώ το σχόλιο, για να έχουμε όλοι στο νου μας (και οι εκπαιδευτικοί πολύ περισσότερο), πως είναι ανεπίτρεπτο να διαιωνίζονται τέτοια στερεότυπα. Αστεία-αστεία, κάτι προσέφερε προς αυτή την κατεύθυνση με την ταινία του για την Υπατία την Αλεξανδρινή και ο Alejandro Amenabar.

      Φιλιά κι από μένα και θα τα πούμε.. Σ’ ευχαριστώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s