Ένα μπουκαλάκι θάλασσα…

 

 

 

 

Πλησιάζουν οι μέρες που θα φύγω και σκεφτόμουν τι να σας γράψω, πριν σας αφήσω. Τι να σας γράψω γι’ αυτό το παράξενο καλοκαίρι, το καλοκαίρι της κρίσης, το καλοκαίρι των απωλειών.. Τι να αφήσω εδώ για να διαβάζετε, μέχρι να τα ξαναπούμε. Και δυσκολεύτηκα μέχρι ν’ αποφασίσω. Μόνο ο τίτλος αυτής της ανάρτησης, ήρθε αβίαστα στο μυαλό μου. Τίτλος δανεικός, τίτλος ενός ορχηστρικού θέματος του Σταμάτη Σπανουδάκη, απ’ την ταινία «Ξαφνικός έρωτας». Και να δείτε, που όταν έψαχνα στο διαδίκτυο για σχετικό video,  βρήκα απ’ την ίδια ταινία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου, το «Ένα μπουκαλάκι με βροχή» και καθόλου τυχαίο δεν μου φάνηκε, φέτος που τα σύννεφα ρίχνουν τόσο γκρι στο μπλε μας.

Πριν σας προτείνω λοιπόν, όσα νομίζω πως αξίζει να διαβάσετε, να δείτε και ν’ ακούσετε κατά την απουσία μου, θέλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στην Βίκυ Παπαπροδρόμου, τον Σπύρο Δόικα την a-prosar και την MeDuSa, που αναδημοσίευσαν την «Εξομολόγηση» μου και έγιναν η αφορμή για να διαβάσουν αυτό το κείμενο πολλοί περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσοι ποτέ φαντάστηκα. Για παρόμοιους λόγους και γι’ αυτό εδώ το κείμενο, ευχαριστώ και την Psychia.

Αλλά ένα μεγάλο ευχαριστώ, θέλω να πω από δω  και στους ανθρώπους που μου έγραψαν προσωπικά τόσο τις απόψεις τους για το βιβλίο μου όσο και γι’ αυτό το blog. Κι ο μόνος λόγος που δεν γράφω τα ονόματά σας, είναι επειδή δεν ξέρω αν θα το θέλατε. Ήταν πολύ ευγενικό εκ μέρους σας όμως και θέλω να το γνωρίζετε πως με τίμησαν τα λόγια σας και χαίρομαι πολύ που ‘συναντήθηκα’ μαζί σας, έστω κι έτσι, εδώ μέσα.

Κι ακόμη περισσότερο χάρηκα και με τις συναντήσεις που έγιναν με κάποιους από σας, έξω. Αντώνη,  Σπύρο,  Γιώργο, Χάρη, psi-action, sillentcrossing, headcharge, σίγουρα θα τα ξαναπούμε. Σας ευχαριστώ για την παρέα και τα δώρα σας.

Ένα ακόμα ξεχωριστό ευχαριστώ θέλω να πω και στον Απόστολο, τον Αpos (όπως έχει συνηθίσει να τον φωνάζουν), γιατί φρόντισε να έρθουν στα χέρια μου κάποιες φωτογραφίες που χρειαζόμουν από τη Νέα Υόρκη, μέσα σε λίγες ώρες απ’ τη στιγμή που έφτασε εκεί. Δεν υπάρχει περίπτωση, Απόστολε να ξεχάσω αυτό που έκανες.. Τέτοιες χειρονομίες είναι τόσο σπάνιες πια στην εποχή μας. Επιφυλάσσομαι λοιπόν…

Κι αφού έγραψα τα σπουδαιότερα κι ελπίζω να μην ξέχασα τίποτα και κανέναν, θα σας κάνω και τις προτάσεις μου για το φετινό καλοκαίρι. Το πάλεψα στο μυαλό μου, όπως ήδη σας είπα, αλλά θέλω να πιστεύω πως δεν θα σας απογοητεύσουν οι επιλογές μου. Για σας λοιπόν, που εκτιμάτε τις έρευνες, τα ιδιαίτερα ντοκιμαντέρ και τις ψαγμένες παραγωγές, ένα link έχω να προτείνω και πιστέψτε με είναι κάτι παραπάνω από αρκετό. Κάντε κλικ εδώ και θα καταλάβετε.. Εννοείται πως αν έχετε χάσει κάτι απ’ τον «Εξάντα» του Γιώργου Αυγερόπουλου, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ, να βρεθείτε στην ταινιοθήκη της εκπομπής και να συμπληρώσετε τα κενά.

Για σας πάλι, που δεν βολεύεστε με τις κατασκευασμένες πληροφορίες, αλλά θέλετε να ψάχνετε κάτω απ’ την επιφάνεια των πραγμάτων, υπάρχει το antidogma και το  skepdic. Είναι τόσο μεγάλος ο κατάλογος των θεμάτων τους, που δεν θα ξέρετε τι να επιλέξετε.

Περάστε όμως κι αυτό εδώ το blog και δείτε, πως μια ομάδα παιδιών άλλαξε κάποια κακώς κείμενα στο Α. Π. Θ., έτσι για να βεβαιωθείτε πως μερικά πράγματα είναι στο δικό μας χέρι και μπορούν ν’ αλλάξουν. Και πρέπει ν’ αλλάξουν. Για οτιδήποτε αφορά στον ψ-χώρο, σας αφήνω στα καλά χέρια του psi-action, που παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις.

Από μεριάς μου, ενημέρωσα ήδη, κάποιες απ’ τις παλιές αναρτήσεις, για τις οποίες υπάρχουν και νεότερα δεδομένα και θα ενημερώσω και μερικές ακόμη πριν φύγω, ώστε να ξέρετε τι γίνεται. Ελπίζω όταν επιστρέψω, να σας λύσω κι άλλες απορίες σχετικά με την νοημοσύνη και το IQ, μιας και δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα αυτό το θέμα και να κάνω και κάποιες αναρτήσεις για θέματα που θεωρώ εξαιρετικά ενδιαφέροντα αλλά δεν πρόλαβα φέτος ούτε καν ν’ αγγίξω.

Θέλω να σας πω, τέλος, πως είχα την διάθεση και την πρόθεση να περνάω περισσότερο απ’ τα blog σας και να τα λέμε (κι εσείς που με γνωρίσατε ξέρετε αν το εννοώ αυτό ή όχι), αλλά δεν υπήρχε ειλικρινά διαθέσιμος χρόνος. Το φθινόπωρο, θα μάθετε και το γιατί.

Θα τα ξαναπούμε λοιπόν.. Κι ως τότε, ένα μόνο δίσκο, θα σας προτείνω να ακούσετε, ξανά και ξανά. Αυτόν του Μάνου Ξυδού. Και δεν νομίζω πως χρειάζεται να εξηγήσω το γιατί..

Να ‘στε καλά!

«Τα Tετράδια Ψυχιατρικής»: Ύστατος αποχαιρετισμός στον καθηγητή Πέτρο Σιφναίο

.

.

Με συγκίνηση διάβασα πριν λίγες μέρες στα «Τετράδια ψυχιατρικής», το κείμενο ύστατου αποχαιρετισμού του κου Γ. Τσαμασίρου, στον μεγάλο ψυχίατρο-ψυχαναλυτή Πέτρο Σιφναίο, που έφυγε από τη ζωή στις 9 Δεκεμβρίου 2008 στο σπίτι του στο Belmont, στη Βοστόνη της Μασαχουσέτης. Κι αυτό, επειδή υπήρξα  μαθήτρια του στο ελληνικό πρόγραμμα της STAPP, το οποίο διευθύνει ο εξαιρετικός Γιάννης Τσαμασίρος. Για όσους δεν γνωρίζετε τίποτα για κείνον, αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω δυο λέξεις, μιας και ο Πέτρος Σιφναίος υπήρξε πρωτοπόρος στο πεδίο της βραχείας δυναμικής ψυχοθεραπείας αλλά και της ψυχοσωματικής Ιατρικής και ήταν επί σειρά ετών καθηγητής Ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Harvard.

Ο Πέτρος Σιφναίος γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1920 στη Μυτιλήνη, αποφοίτησε από το Κολέγιο Αθηνών και εν συνεχεία σπούδασε Χημεία στη Σορβόννη. Λόγω της γερμανικής κατοχής διέφυγε στο Παρίσι και μετά από πολλές περιπέτειες έφτασε στην Αμερική, όπου συνέχισε τις σπουδές του αρχικά στο MIT και εν συνεχεία στο Harvard. Όπως αναφέρει ο κύριος Τσαμασίρος:  «συνειδητοποίησε ότι τον ενδιέφερε περισσότερο να εργάζεται με ανθρώπους παρά με άψυχα αντικείμενα στο εργαστήριο» κι έτσι στράφηκε προς την βιοχημεία, την οργανική χημεία και εν τέλει την ιατρική.

Αποφοίτησε απ’ το Harvard το 1946, υπηρέτησε για δύο χρόνια στον αμερικανικό στρατό στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας κι εργάστηκε πλέον ως ψυχίατρος στα πανεπιστημιακά νοσοκομεία του Harvard McLean και Massachusetts General. Η ψυχαναλυτική του εκπαίδευση περατώθηκε το 1958, στο ψυχαναλυτικό ινστιτούτο της Βοστόνης. Είχε ήδη αρχίσει όμως να βάζει τα θεμέλια για την ανάπτυξη της βραχείας δυναμικής ψυχοθεραπείας και την εξέλιξη αυτής της πορείας, αξίζει να την διαβάσετε στο κείμενο του κου Τσαμασίρου.  Εγώ σας παραθέτω απλώς, τι έχει πει σχετικά σε συνεντεύξεις του στην Ελλάδα:

«Πιστεύω ότι είναι δικό μας λάθος, των ψυχιάτρων εννοώ και των ψυχολόγων, που για πολύ καιρό δημιουργήσαμε την εντύπωση ότι είμαστε όλοι ίδιοι και άρα απαιτείται για όλους μας το ίδιο χρονικό διάστημα για την επίλυση των ψυχολογικών προβλημάτων μας. Tο γεγονός αυτό δεν ισχύει, από τη στιγμή που οι άνθρωποι δεν είναι όλοι βιολογικά ίδιοι».

«H μέθοδός μου ενδείκνυται για τη θεραπεία ατόμων που παρουσιάζουν ψυχολογικά συμπτώματα ήπιας βαρύτητας, όπως: κατάθλιψη, άγχος, αντιδράσεις πένθους, μεμονωμένες φοβίες, δυσκολίες στις διαπροσωπικές σχέσεις και ψυχαναγκαστικές ενασχολήσεις. Eντόπισα επίσης ορισμένες παραμέτρους στη δομή του χαρακτήρα του ασθενούς, που θεωρώ απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της θεραπείας. Πιστεύω ότι το σημαντικότερο, για να υποβληθεί κάποιος σε τέτοιου είδους θεραπεία, είναι να τον διακατέχει ένα έντονο κίνητρο για αλλαγή. Θεωρώ επίσης απαραίτητο ο ασθενής να είναι σε θέση να δημιουργήσει ουσιαστικές σχέσεις. Nα γνωρίζει, με λίγα λόγια, από τα παιδικά του χρόνια τη αμοιβαιότητα των σχέσεων, το λεγόμενο «πάρε – δώσε», να μην περιμένει τη «σωτηρία» να έρθει αποκλειστικά από τον άλλο. Aπαιτείται επίσης η συνειδητοποίηση εκ μέρους του ασθενούς ότι τα συμπτώματά του έχουν ψυχολογική προέλευση».

Εγώ αυτό που θα ήθελα να προσθέσω, πριν σας προτείνω κάποιες συμπληρωματικές πηγές για ενημέρωση και μελέτη, είναι ότι συχνά φέρνω στο νου μου πράγματα που μας είχε πει κατά τη διδασκαλία του, όχι μόνο για την ψυχανάλυση, αλλά και γενικότερα για την θεραπεία και θεωρώ μεγάλη τύχη, το ότι συναντήθηκα μαζί του. Αξίζει θεωρώ κι εσείς, να μάθετε περισσότερα για την αλεξιθυμία, όρο που εκείνος είχε προτείνει όταν διαπίστωσε πως:

«… υπήρχαν άνθρωποι που δεν έμπαιναν σε αυτό το καλούπι, δεν έλεγαν τα προβλήματά τους. Για παράδειγμα, ερχόταν ασθενής που μου έλεγε ότι έγινε ένας καβγάς. Του έλεγα «πώς αισθανθήκατε; » κι άρχιζε να περιγράφει τι έγινε, αλλά χωρίς συναισθήματα. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι τα περιγράφουν πολύ καλά, αλλά μόλις τους πεις, «τι σκεφθήκατε, τι πέρασε από το μυαλό σας;», λένε «δεν κατάλαβα». Δεν έχουν λέξεις, τρόπους να περιγράψουν αισθήματα».

«Bιολογικά, όσοι πάσχουν απ’ αυτή την ασθένεια αντιλαμβάνονται τα αισθήματα, αλλά δεν είναι σε θέση να τα επεξεργαστούν και να μιλήσουν γι’ αυτά. Aντιδρούν στα αισθήματα με πρωτόγονο τρόπο, όπως τα ζώα. Π.χ., μια γάτα μπροστά στον κίνδυνο καταφεύγει αμέσως στη δράση ή επιτίθεται, δηλαδή ή αποχωρεί ή παγώνει. Στον άνθρωπο, το γεγονός αυτό εξηγείται βιολογικά. Στην αλεξιθυμία το μέρος του εγκεφάλου, όπου παράγονται τα αισθήματα, λειτουργεί φυσιολογικά, όπως και το μέρος που τα επεξεργάζεται. Ομως, μεταξύ τους δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνδέσεις, με αποτέλεσμα έλλειμμα ως προς τα αισθήματα και έλλειψη δυνατότητας αξιολόγησής τους. H αλεξιθυμία παρουσιάζεται συχνά σε ανθρώπους που πάσχουν από ορισμένες ψυχοσωματικές ασθένειες, όπως το άσθμα, το έλκος κ.λπ. Σε αλκοολικούς, σε εξαρτημένους από ναρκωτικά και σε ανθρώπους που έχουν διαταραχές της προσωπικότητας και καταφεύγουν σε εγκληματικές πράξεις. Aυτοί οι άνθρωποι στερούνται πρόσφορων συναισθηματικών αντιδράσεων».

Όσοι ενδιαφέρεστε να κατανοήσετε περισσότερα πράγματα, μπορείτε να διαβάσετε  συνεντεύξεις και κείμενα του αείμνηστου Πέτρου Σιφναίου, που θα βρείτε εδώ κι  εδώ και είναι στην ελληνική γλώσσα. Ο ίδιος γράφει για τον εαυτό του κάποια πράγματα, εδώ κι εδώ, μπορείτε να βρείτε τα βιβλία του.

Για το τέλος, κράτησα τα δικά του λόγια:

Finally, I emphasize my fascination at witnessing the psychological process as a continuum, and of observing the ever-changing variations in pattern and style offered to me by my patients during the process of exploring the magnificent horizons of their minds. I am infinitely grateful to them for what they have taught me, and for making my life worth while.

.

.