Mad Pride: Περήφανοι (;) τρελοί..

.

.

.

Πιστεύω ότι λίγο-πολύ οι περισσότεροι γνωρίζετε σε τι αφορούν οι εκδηλώσεις εορτασμού και διεκδίκησης δικαιωμάτων Gay Pride.  Ανάλογη λοιπόν είναι και η εκδήλωση Mad Pride, καθώς σ’ αυτό το πρότυπο βασίστηκε και ξεκίνησε για πρώτη φορά στο Τορόντο του Καναδά, στις 18 Σεπτεμβρίου του 1993. Οργανώθηκε από χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας, πρώην ασθενείς και επιζώντες της ψυχιατρικής, ως απάντηση στις προκαταλήψεις της τοπικής κοινότητας έναντι των ψυχικά πασχόντων που ζούσαν στην περιοχή της πόλης που ονομάζεται Parkdale. Έκτοτε διοργανώνεται κάθε χρόνο (με εξαίρεση το 1996), στο Τορόντο, αλλά και σε διαφορετικά μέρη του κόσμου (Αγγλία, Αυστραλία, Νότιο Αφρική, Αμερική, Γαλλία).

Ο σκοπός αυτών των εκδηλώσεων είναι να γίνει κατανοητό πόσο κακό  είναι να χρησιμοποιούνται απ’ τα ΜΜΕ με οποιαδήποτε αφορμή οι λέξεις ‘τρελός’, ‘ψυχασθενής’ κ.τ.λ., να ενημερώνεται το ευρύ κοινό για τις αιτίες των ψυχικών διαταραχών, να γίνονται γνωστές οι εμπειρίες όσων χρησιμοποιούν το σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας κ.ο.κ. Ένας απ’ τους πρώτους ιδρυτές του Mad Pride,  ήταν ο Pete Shaughnessy, που αργότερα δυστυχώς αυτοκτόνησε. Το 2000 δημοσιεύτηκε κι ένα σχετικό βιβλίο που υπέγραψε ο Robert Dellar (πρωτοπόρος του Κινήματος) κι έχει τον τίτλο: Mad Pride: A celebration of mad culture.

Μεγάλες εφημερίδες όπως οι New York Times (δείτε εδώ), αλλά και τηλεοπτικοί σταθμοί όπως το ΑΒC (μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ),  έχουν κάνει αφιερώματα για το Mad Pride, το οποίο νομίζω στην Ελλάδα οι περισσότεροι καν δεν έχουμε ακούσει ότι υπάρχει. Kατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων που περιλαμβάνουν μουσική, αναγνώσεις ποιημάτων, θέατρο δρόμου, προβολές ταινιών κ.α., πέραν των σκοπών που ήδη ανέφερα παραπάνω, καταβάλλεται η μέγιστη δυνατή προσπάθεια ώστε να ενημερωθεί το ευρύ κοινό και για το χαμηλό επίπεδο επιλογής θεραπείας που έχει κάποιος που πάσχει ψυχικά και για την ανεξέλεγκτη ψυχιατρική βία που ασκείται σε πολλές περιπτώσεις. Φυσικά η ελαχιστοποίηση του στίγματος, θα έλεγα συνολικά, πως είναι ο στόχος όλων αυτών των εκδηλώσεων. Το τι πετυχαίνουν όμως τελικά και το αν αυτός ο τρόπος για να το πετύχουν είναι ο ενδεδειγμένος, είναι άλλη συζήτηση.

Για το  Mad Pride έχουν εκφράσει τις απόψεις τους, άνθρωποι όπως ο αξιόλογος Βρετανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Jonathan Saul Freedland, αλλά και η συγγραφέας Clare Allan. Στην  Clare Allan  (παρευρέθηκε σε τέτοια εκδήλωση στο Λονδίνο), θα πρότεινα όμως να σταθούμε, μιας και  δημοσίευσε ένα κείμενο που θα βρείτε εδώ και το σχολίασαν πολλοί ψυχικά πάσχοντες.  Το κείμενο λοιπόν, δημοσιεύτηκε στην έγκριτη εφημερίδα The Guardian κι όσοι το διαβάσετε,  θα διαπιστώσετε πως η Clare Allan γράφει, πως δεν υπάρχει κάτι άξιο εορτασμού όσον αφορά την τρέλα, επειδή όπως υποστηρίζει, η ψυχική ασθένεια δεν είναι ταυτότητα που προσδιορίζει το άτομο, όπως π.χ. ο σεξουαλικός προσδιορισμός. Αξίζει να διαβάσετε την άποψη της, αλλά κυρίως να διαβάσετε τα 80 σχόλια που έγιναν από πάσχοντες που διάβασαν όσα έγραψε. Εκείνοι  άλλωστε είναι που δικαιούνται περισσότερο από κάθε άλλον, να πουν πως αισθάνονται γι’ αυτές τις εκδηλώσεις. Κι οι απόψεις τους διίστανται.

Προσωπικά, δυσκολεύομαι να εκφράσω γνώμη για κάτι που δεν έχω παρακολουθήσει πως διαδραματίζεται από κοντά, φυσικά και πιστεύω πως είναι αναγκαίο να γνωρίζει όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος τι συμβαίνει όταν κάποιος πάσχει ψυχικά και συναλλάσσεται με το σύστημα υπηρεσιών υγείας, αλλά αμφιβάλλω αν υπάρχει κάτι άξιο εορτασμού στους τόσους αιώνες ψυχιατρικής βίας. Το έγραψα άλλωστε και στην ανάρτηση για το Bedlam, με αφορμή τις εκδηλώσεις που έγιναν γι’ αυτό. Νομίζω ότι η φράση «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις» ταιριάζει στην περίπτωση. Δεν αμφιβάλλω ότι με καλή πίστη ξεκίνησαν όλα αυτά, αλλά έχει σημασία και ο τρόπος που χρησιμοποιεί κανείς για να πετύχει κάτι. Κι εκεί βρίσκεται η λεπτή διαφορά.

Ωστόσο, επειδή παρόμοιους προβληματισμούς είχαν και οι πρώτοι διοργανωτές του Mad Pride (που αρχικά είχαν την ιδέα να ονομάσουν την εκδήλωση Crazy Day) και πάντα στις αναρτήσεις που γίνονται σ’ αυτό το blog προσπαθώ να καλύπτω σφαιρικά κάθε τι, σας προτείνω να διαβάσετε πως το σκέφτηκαν εκείνοι, για ποιο λόγο ήθελαν να είναι στα χνάρια του Gay Pride,  γιατί διαφώνησαν ως προς την αφίσα της πρώτης εκδήλωσης και γιατί εντέλει υλοποίησαν όπως σήμερα γνωρίζουμε,  το αρχικό σχέδιο των έξι στόχων. Οι απαντήσεις βρίσκονται στο άρθρο του Geoffrey Reaume.

Όλες τις πληροφορίες για την φετινή διοργάνωση του Mad Pride,  μπορείτε να τις βρείτε εδώ, η επίσημη ιστοσελίδα είναι αυτή, πρόσφατα άρθρα για το θέμα γράφτηκαν στο Neesweek και στο Psych Central.  Σχετικά video τέλος, υπάρχουν εδώ.

Να είστε καλά.

.

.

ΥΓ: Η αφίσα της πρώτης εκδήλωσης είναι από το σχετικό άρθρο της  Wikipedia.

.

.

.

Το αλκοόλ ως θεραπεία στα Βικτωριανά άσυλα

.

8436.de.9, plate I
G. Cruikshank -The Drunkard’s Children (1905)

.

Είναι δύσκολο να το φανταστούμε ίσως στην σημερινή εποχή, αλλά κάποτε το αλκοόλ χρησιμοποιήθηκε, κατά κόρον στην Μεγάλη Βρετανία αλλά και σε κάποια Άσυλα του Καναδά, ως θεραπευτικό μέσο και πολλές ελπίδες για την ίαση των ψυχικά πασχόντων (και όχι μόνο), εναποτέθηκαν στην μπύρα, το μπράντι, το κονιάκ, ακόμα και στο αψέντι. Τα αλκοολούχα ποτά θεωρούνταν ότι θεράπευαν την επιληψία, τους πονοκεφάλους, τους κολικούς, τον πυρετό, τα νεφρά, την ουρική αρθρίτιδα κ.α.

Στη βικτωριανή εποχή επίσης, ήταν απολύτως αποδεκτή η χρήση τους, με μέτρο φυσικά, στα ανώτερα και μέσα κοινωνικά στρώματα και συνόδευαν κάθε εκδήλωση. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πόσο δημοφιλές ήταν ακόμα και το κρασί κοκαΐνης, το οποίο έπιναν με μεγάλη αγαλλίαση εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής. Στα άσυλα πάντως το αλκοόλ,  χρησιμοποιούνταν κυρίως ως ηρεμιστικό φάρμακο ή ως διεγερτικό (ανάλογα με το τι πίστευε ο κάθε γιατρός που το χορηγούσε για την αποτελεσματικότητα του).

Όσοι το χρησιμοποιούσαν ως διεγερτικό, το έδιναν κατά προτίμηση σε χρόνιους ασθενείς με σκοπό να δράσει στην καρδιακή λειτουργία και να δώσει τρόπον τινά ένα έναυσμα για υγιέστερη δράση στον εγκέφαλο (προφανώς πίστευαν ότι γίνεται αυτή η αλυσιδωτή αντίδραση με κάποιο τρόπο).

Το 1874, το London Asylum ανέφερε ότι ξόδεψε στη διάρκεια ενός χρόνου σε αλκοολούχα ποτά, μπύρα και κρασί, 1850 δολάρια (το ποσό εκτιμάται σε δολάρια μιας και οι περισσότερες έρευνες για το θέμα, είναι αμερικανικές). Παρόμοιες ήταν και οι αναφορές για το Toronto Asylum.

Επειδή όμως υπήρξαν παράπονα απ’ το τοπικό νομοθετικό σώμα, ο επικεφαλής γιατρός του London Asylum,  Δρ. Henry Landor, προσπάθησε να μειώσει τον επόμενο χρόνο την χρήση του αλκοόλ κι αυτό σύμφωνα με τις αναφορές του είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των θανάτων. Το συνολικό χρηματικό ποσό δε που δαπανήθηκε το 1875, δεν διέφερε και πολύ απ’ αυτό του προηγούμενου χρόνου (1997.41 δολάρια).

Όταν όμως τον διαδέχτηκε ο Δρ. Maurice Bucke, κατάλαβε σύμφωνα με τις σχετικές πηγές, πως το αλκοόλ δεν είχε κανένα θεραπευτικό αντίκτυπο για τους ασθενείς κι αποφάσισε να διακόψει την χρήση του.

Με περηφάνια στην αναφορά του το 1884, υποστήριξε ότι ήταν ο δεύτερος χρόνος που οι 900 ασθενείς του (σκεφτείτε πόσοι άνθρωποι διέμεναν εκεί), απείχαν ολοκληρωτικά απ’ αυτό. Έφερνε ως παράδειγμα της επιτυχίας του μάλιστα μια γυναίκα, που σηκώθηκε από το κρεβάτι της, ενώ όλοι πίστευαν πως αν της κόψουν το αλκοόλ θα πεθάνει και άρχισε να περπατάει κιόλας, ενώ ήταν κλινήρης για μήνες.

Tο Hamilton Asylum, ακολούθησε το παράδειγμα του London Asylum και σταμάτησε στα 1880 οριστικά την χρήση του αλκοόλ ως φαρμάκου στους ενοίκους του. Στα 1920 όμως, άλλαξαν πάλι τα πράγματα, όταν διευθυντής στο London Asylum που προαναφέραμε, έγινε ο Δρ. George H. Stevenson και επανέφερε το αλκοόλ, καθώς ήταν πεπεισμένος για την θεραπευτική του αξία.

Υπάρχουν όμως και αναφορές που εντάσσουν το αλκοόλ  στο διαιτολόγιο των ασθενών ως κίνητρο για εργασία. Συγκεκριμένα στο Sussex County Lunatic Asylum, το οποίο διηύθυνε ο συμπονετικός Δρ. Charles Lockhart Robertson, (που μεταξύ άλλων κατάργησε τη χρήση ιμάντων και διέταξε πλέον να μην είναι σιδεροδέσμιοι οι ασθενείς), η μπύρα ζυμωνόταν επί τόπου και ήταν μέρος της καθημερινής διατροφής των εγκλείστων.

Αλλά και στο Stafford Asylum το 1854, οι άντρες ασθενείς έπιναν 14 ποτήρια μπύρα την εβδομάδα,  μόνο ως μέρος της διατροφής τους όπως αναφέρει ο Niall McCrae, στο πιο εμπεριστατωμένο άρθρο που βρήκα για το θέμα και μπορείτε εδώ να δείτε την περίληψη του.

Την δεκαετία του ’50 πια όμως, σταμάτησε οριστικά η χρήση αλκοολούχων ποτών για θεραπευτικούς λόγους, καθώς αναγνωρίστηκε επίσημα ο αλκοολισμός ως ασθένεια.

.

.

ΥΓ:  Και σε ανάρτηση με θέμα που αφορά τα άσυλα, αδύνατον να μην αναφερθεί κανείς στο περίφημο βιβλίο του Erving Goffman, που αν δεν έχετε διαβάσει ως σήμερα, αξίζει να το κάνετε οπωσδήποτε. Εδώ μπορείτε να δείτε μια ενδιαφέρουσα βιβλιοκριτική, εδώ ένα αξιόλογο άρθρο για τον Goffman κι εδώ λεπτομέρειες για το βιβλίο.

Καλή σας ανάγνωση.

.

.

.

.

.

Bedlam: Το παλιότερο φρενοκομείο-κολαστήριο του κόσμου

.

bedlam

.

Τον περασμένο Μάρτιο,  προβλήθηκε στο εξωτερικό, απ’ το History Channel, ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για το παλιότερο φρενοκομείο-κολαστήριο ψυχικά πασχόντων της Ευρώπης  και όλου του κόσμου: το Bedlam. Κατάφερα να το δω κι εγώ πρόσφατα κι αυτό αποτέλεσε την αφορμή για να σας γράψω μερικά πράγματα σήμερα για το εν λόγω ίδρυμα, στο οποίο ίσως θυμάστε πως αναφέρεται και ο Michel Foucault στο βιβλίο του «Η ιστορία της τρέλας«.

Το Bedlam λοιπόν, άνοιξε λοιπόν για πρώτη φορά τις πύλες του το 1247, με τις ενέργειες του Σερίφη και δημοτικού συμβούλου του Λονδίνου, πρώην σταυροφόρου, Simon FitzMary, ως η Μόνη Saint Mary of Bethlehem, ένα είδος κοινοβίου θα λέγαμε, που φιλοξένησε αρχικά τις μοναχές και μοναχούς του τάγματος Star of Bethlehem . Το 1329 μετατράπηκε σε ξενώνα και συγκέντρωνε ελεημοσύνες για τους απόρους και φτωχούς, ενώ το 1375 άρχισε να λειτουργεί ως Βασιλικό Νοσοκομείο. Δύο χρόνια αργότερα, από γραπτές αναφορές της εποχής, φαίνεται πως ‘φροντίζει’ και ψυχικά πάσχοντες και το 1403 είχε πλέον εξειδικευτεί σ’ αυτού του είδους την ‘φροντίδα’.

Οι ψυχικά πάσχοντες ήταν αλυσοδεμένοι στους τοίχους, τους κατάβρεχαν με νερό όταν θεωρούσαν ότι είναι βίαιοι, τους τάιζαν πετώντας τους φαγητό μέσα στα σιδερένια κλουβιά που τους έκλειναν και εφάρμοζαν πάνω τους την ‘θεραπεία’ του μαστιγίου συχνά-πυκνά. Φυσικά δεν υπήρχε ειδικευμένο προσωπικό, αλλά απλοί φύλακες, που πληρώνονταν για την ‘φροντίδα’ κάθε ψυχικά πάσχοντα είτε απ’ την ενορία στην οποία εκείνος ανήκε, είτε απ’ τους συγγενείς του) και η όλη ατμόσφαιρα θύμιζε πράγματι φυλακή.

Στις αρχές του 16ου αιώνα, ήδη υπήρχε συνωστισμός και σε χώρο που προβλεπόταν να ‘περιθάλπτονται’ 24 άνθρωποι, ζούσαν 31. Μερικοί απ’ αυτούς, που η κατάστασή τους κρινόταν ως ηπιότερη, είχαν την δυνατότητα να φύγουν απ’ το άσυλο, αρκεί να φορούσαν πλέον στο αριστερό τους χέρι, μια μεταλλική ‘ετικέτα’  που θα δήλωνε την κατάσταση τους. Αυτούς τους ανθρώπους τους ονόμαζαν «anticks» ή «God’s minstrels«, αλλά ήταν γνωστοί και ως Bedlamers, Bedlamites, ή  Bedlam Beggars.

Το 1547, ο βασιλιάς Henry VIII, παραχώρησε το Bedlam (σύντμηση που επικράτησε της λέξης Bethlehem) με το σύνολο των εσόδων του, στις αρχές του Λονδίνου με τον όρο να δαπανήσει η πόλη τα ανάλογα ποσά, ώστε να χτίσει νέα κτήρια και να εκσυγχρονίσει το φρενοκομείο, στο οποίο πλέον η κατάσταση ήταν αφόρητη.  Και ήταν το 1615 που τελικά χτίστηκαν τα νέα κτήρια και πλέον γινόταν λόγος για παλιό και νέο Bedlam. Στην είσοδο των κτηρίων αυτών υπήρχαν τα  περίφημα αγάλματα του Caius Cibber, Melancoly και Raving Madness.

Κι αργότερα χτίστηκαν κι άλλα κτήρια (ανέκαθεν οι χωροταξικές ρυθμίσεις ήταν πιο εύκολες), αλλά η ειρωνία είναι, πως όλους τους αιώνες που λειτούργησε το φρενοκομείο, ανεξαρτήτως που στεγαζόταν, υπήρχαν πάντα αναφορές για καταχρήσεις όσον αφορά την οικονομική διαχείριση και είχαν συσταθεί αρκετές ερευνητικές επιτροπές.

Έργα του Louis William Wain
(πηγή: Wikipedia)

Το 1620, οι ίδιοι οι ψυχικά πάσχοντες μάλιστα, έστειλαν από κοινού μια αναφορά (Petition of the Poor Distracted People in the House of Bedlam (concerned with conditions for inmates), για τις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης τους, στη Βουλή των Λόρδων, που όπως φαίνεται δεν πέτυχε το στόχο της.

Τον 17ο αιώνα δε, που ακόμα το μέρος αυτό ήταν το μοναδικό που ‘περιθάλπει’  ψυχικά πάσχοντες, μια άλλη ‘μόδα’ επικράτησε στο αριστοκρατικό Λονδίνο. Άπαντες επισκεπτόταν το Bedlam, για να διασκεδάσουν με τους ψυχικά πάσχοντες που νοσηλεύονταν εκεί. 

Έργο του William Hogarth,  In The Madhouse  ( wikimedia)

Μια σιδερένια πύλη χώριζε τους άντρες απ’ τις γυναίκες και μπορούσαν να μπουν οι «επισκέπτες» δίνοντας μάλιστα και μια δεκάρα (άλλοι ιστορικοί ισχυρίζονται πως υπήρχε διακύμανση στην τιμή) για την είσοδο (εκτός απ’ την πρώτη Τρίτη κάθε μήνα που ήταν δωρεαν). Μόνο τον πρώτο χρόνο αυτής της ‘διασκέδασης’, υπολογίζεται ότι πήγαν στο φρενοκομείο περίπου 100.000 επισκέπτες. Καταλαβαίνετε λοιπόν, για τι προσοδοφόρα επιχείρηση μιλάμε.

 Η απεχθής αυτή ‘διασκέδαση’ φαίνεται να σταμάτησε εν μέρει περίπου στα 1770, όταν έγινε αντιληπτό πως οι επισκέπτες  τάραζαν την ηρεμία των ασθενών. Ωστόσο με κάποιου είδους εισιτήριο και πιο αυστηρό έλεγχο, μπορούσε ακόμη κάποιος να επισκεφτεί το Bedlam. Και σύμφωνα με ορισμένες πηγές, το 1814 (η διασταύρωση των γεγονότων πραγματικά είναι πολύ δύσκολη), πραγματοποιήθηκαν περίπου 96.000 επισκέψεις.

Έργο του Richard Dadd (πηγή: Museums of the world)

Αξίζει να σημειώσουμε πως το 1725 άρχισαν να χτίζονται και δύο ακόμη πτέρυγες, για τους ανιάτους, όπου και πάλι χωριστά νοσηλευόταν οι άντρες απ’ τις γυναίκες (αργότερα όμως επιτράπηκε όσοι αντιλαμβάνονταν και καταλάβαιναν την μουσική, αν ήθελαν να χορεύουν μαζί σε μια αίθουσα χορού που διαμορφώθηκε γι’ αυτό το λόγο). Κανείς ασθενής πάντως δεν πήγαινε αμέσως στις πτέρυγες των ανιάτων. Έπρεπε πρώτα να μείνει στο κεντρικό κτήριο για 12 μήνες κι αν κρινόταν ως «ανίατος», γινόταν η μεταφορά του.

Αναφέρεται, χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες,  ότι υπήρχε ασθενής που κρίθηκε βίαιος και ανίατος και παρέμεινε για το λόγο αυτό, επί 14 χρόνια αλυσοδεμένος.

Τα πράγματα άλλαξαν ουσιαστικά  το 1851, όταν μετά από μια ακόμη έρευνα, το φρενοκομείο περιήλθε στον τακτικό έλεγχο του κράτους και  άρχισε πλέον να φροντίζει με ανθρώπινους όρους τους ψυχικά πάσχοντες που φιλοξενούσε. Ξεκίνησαν οι θεραπείες με ένυδρη χλωράλη (που είχε κατασταλτική δράση), δόθηκε περισσότερη προσοχή στην επίπλωση των χώρων και στο ημερήσιο πρόγραμμα των νοσηλευομένων που περιλάμβανε εργασία και διάφορους τρόπους απασχόλησης και οι φύλακες αντικαταστάθηκαν με νοσηλευτές.

Το Bedlam σ’ εκείνη τη φάση, μπορούσε  να περιθάλψει ως και 300 άτομα και έκανε (;) πλέον τόσο καλή δουλειά που κάθε χρόνο, παραπάνω απ’ τους μισούς, έπαιρναν εξιτήριο και θεωρούνταν θεραπευμένοι. Από το 1864, απομακρύνθηκαν και οι ποινικοί κρατούμενοι που βρίσκονταν κι αυτοί στο Bedlam και έτσι εκεί παρέμειναν μόνο οι ψυχικά πάσχοντες.

Το 1930 το Bedlam μεταφέρθηκε και πάλι, σε μια παλιά εξοχική κατοικία στο Kent αυτή τη φορά, όπου υπήρχαν περισσότεροι χώροι, καθαρός αέρας και φως. Το 1948 συγχωνεύτηκε με το Maudsley Hospital και εντάχθηκε στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Μεγάλης Βρετανίας ((σήμερα η έδρα του βρίσκεται στο Beckenham).

Το 1997, έγιναν εορτασμοί με αφορμή την 750η του επέτειο, πράγμα που δημιούργησε  δικαιολογημένο σάλο στην κοινότητα των (πρώην) χρηστών υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Οι Επιζήσαντες της Ψυχιατρικής διαμαρτυρήθηκαν σθεναρά, μιας και δεν υπάρχει όντως κάτι άξιο εορτασμού σε ένα τέτοιο χώρο σκληρότητας και βαρβαρότητας.

Σύμφωνα με ένα εμπεριστατωμένο αφιέρωμα του BBC, που αφορά την ιστορία του κολαστηρίου, υπάρχουν κάποια στοιχεία που αξίζει κανείς να γνωρίζει για το Bedlam, όπως το ότι το όνομά του έγινε συνώνυμο ενός τόπου αναταραχής και σύγχυσης, εξαιτίας των συνθηκών που επικρατούσαν εκεί για πολλούς αιώνες. Αναφέρεται επίσης πως στο Bedlam είχαν εφεύρει και χρησιμοποιούσαν ένα ειδικά σχεδιασμένο μεταλλικό εργαλείο-κλειδί, για όσους ασθενείς αρνούνταν να λάβουν την φαρμακευτική τους αγωγή (μ’ αυτό τους άνοιγαν το στόμα παρά τη θέληση τους).


Στο Bedlam, νοσηλεύτηκε μεταξύ άλλων και ο διάσημος καλλιτέχνης Richard Dadd (έργα του ως σήμερα φιλοξενούνται στην συλλογή της  Tate) που σκότωσε τον πατέρα του, ο θεατρικός συγγραφέας Nathaniel Lee,  αλλά και ο Louis Wain, «ο άνθρωπος που ζωγράφιζε τις γάτες» (αν σας ενδιαφέρει εδώ θα βρείτε ένα video για κείνον). Έχει διασωθεί μια αξιόλογη μάλιστα συλλογή με έργα ασθενών του Bedlam.

Όσοι-ες-α δεν θα μπορέσετε να δείτε το σπουδαίο αυτό ντοκιμαντέρ, μπορείτε να επισκεφτείτε το Μουσείο του Bedlam, κάνοντας κλικ εδώ κι εδώ, να δείτε που βρίσκονται τα κτήρια που το στέγασαν κατά καιρούς (πραγματικά πολύ μπερδεμένο το θέμα αυτό των κτηρίων, αφού συνεχώς τα παλιά αντικαθίστανταν από καινούρια), να διαβάσετε αναφορές για τα είδη της ‘θεραπείας’ που εφαρμόζονταν, να δείτε φωτογραφίες και να πάρετε πολλές ακόμα χρήσιμες πληροφορίες.  Πιο εξειδικευμένο υλικό (όπως π.χ. φακέλους ασθενών), μπορείτε να βρείτε εδώ. Εξαιρετικό είναι επίσης και το blog που είναι αφιερωμένο στο Bedlam και απ’ το οποίο μπορείτε να μάθετε πολλά πράγματα για τον τρόπο που αντιμετωπίζονταν στους προηγούμενους αιώνες, οι ψυχικά πάσχοντες. Και τέλος, ένα απ’ τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία, σχετικά με το Bedlam, είναι αυτό της Catherine Arnold.

.

ΚοιΣΠΕ: Ο μαζικός θεσμός που απειλείται απ’ το νέο νομοσχέδιο

..

..

update: Διαβάστε εδώ την επιστολή των εκπροσώπων των ΚοιΣΠΕ προς την υπουργό Εργασίας Λούκα Κατσέλη, που φιλοξενεί στο blog του ο Psi-action.


Πρόσφατα είχε γίνει εδώ μια ανάρτηση για τους ΚοιΣΠΕ, τους Κοινωνικούς Συνεταιρισμούς δηλαδή Περιορισμένης Ευθύνης, στους οποίους εργάζονται ψυχικά πάσχοντες και σχολιάζαμε με τον psi-action πόσα θέματα ανακύπτουν γενικότερα (παραγωγικότητα, ανταγωνιστικότητα, όροι εργασίας κτλ) και πόσα πράγματα γι’ αυτό το θεσμό, αγνοεί ο κόσμος. Σήμερα με ενημέρωσε για το τι φέρνει το νέο νομοσχέδιο και ταυτόχρονα δημοσιεύτηκε μια έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), απ’ τον ειδικό λειτουργικό επιστήμονα του Κέντρου Δ. Ζιώμα. Μια έρευνα που ξεκαθαρίζει το τοπίο σχετικά με τους ΚοιΣΠΕ και παρουσιάστηκε στη Λέρο, στο πλαίσιο της 1ης Πανελλαδικής Συνάντησης  Εκπροσώπων  ΚοιΣΠΕ, στις 14-16 Οκτωβρίου.

Σύμφωνα μ’ αυτήν λοιπόν,περίπου 2.000 μέλη αριθμούν οι 16 ΚοιΣΠΕ της χώρας. Από αυτά, το 45% (940 άτομα) είναι αποασυλοποιημένοι ψυχικώς πάσχοντες, οι οποίοι αποτελούν επίσης το 75% (290 άτομα) των εργαζομένων στους ΚοιΣΠΕ. Τα υπόλοιπα στοιχεία μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ κι εμείς θα πούμε μόνο επ’ αυτού, πως οι εκπρόσωποι των 15 από τους 16 ΚοιΣΠΕ αποφάσισαν, κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησής τους στη Λέρο, να συστήσουν πανελλαδική Ομοσπονδία.

Νέο πρόβλημα ανακύπτει όμως, καθώς απ’ το νομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας, που αφορά την κοινωνική οικονομία, εξαιρούνται οι ΚοιΣΠΕ! Αναδημοσιεύω απ’ το blog, No Budget blog, ένα μικρό απόσπασμα και σας προτρέπω να διαβάσετε ολόκληρη την ανάρτηση, καθώς και το δημοσιεύμα της «Αυγής», που θα βρείτε εδώ.:

..

Το νομοσχέδιο, το οποίο αναμένεται να κατατεθεί εντός των ημερών στη Βουλή, βρίθει αντιφάσεων, περιλαμβάνει μία σειρά… νεολογισμών, όπως «άτομα με σωματικές και ψυχικές διαταραχές» (sic), και προδίδει την άγνοια του συντάκτη του σχετικά τόσο με την κοινωνική οικονομία όσο και με τη φυσιολογία των ψυχικώς πασχόντων συνανθρώπων μας, τους οποίους θεωρεί συλλήβδην και διαρκώς ως άτομα χωρίς δικαιοπρακτική ικανότητα!

Η πρόθεση της υπουργού Εργασίας Λ. Κατσέλη να προχωρήσει στην κατάθεση του νομοσχεδίου στη Βουλή, ύστερα από μία υποτυπώδη διαβούλευση και αφού αγνόησε παντελώς τις αιτιάσεις και την επιχειρηματολογία των εκπροσώπων των ΚοιΣΠΕ, έχει προκαλέσει βαθιά απογοήτευση, ματαίωση, αλλά και οργή και αγανάκτηση στον χώρο της Ψυχικής Υγείας και των ψυχικώς πασχόντων. Ο προβληματισμός σχετικά με το παρόν και το μέλλον της πολύτιμης και πολύπαθης ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και της αποασυλοποίησης των ψυχικώς πασχόντων στη χώρα μας βαθαίνει…

..

Το σκεπτικό αυτής της απόφασης, βασίζεται στο ότι:

«Δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αποτελεσματική και γνήσια οικονομική δραστηριότητα αν αποτελεί απλά και μόνο ένα μέσο για την επανένταξη των ατόμων στο κοινωνικό πλαίσιο και ο σκοπός της αμειβόμενης εργασίας, που είναι προσαρμοσμένη στις φυσικές και νοητικές ικανότητες κάθε ατόμου, είναι να βοηθήσει αυτά τα άτομα να επανακτήσουν την ικανότητά τους να αναλάβουν κανονική εργασία ή να ζήσουν μια κατά το δυνατόν κανονική ζωή»…


Το δικό μου σχόλιο, όπως καταλαβαίνετε, περιττεύει.. Θα παρακολουθούμε τις εξελίξεις ελπίζοντας πως κάτι θα αλλάξει και θα σας ενημερώνουμε. Psi-action , σ’ ευχαριστώ.

Να ‘στε καλά.

..

..

..

Ocean heaven – Ο θρίαμβος της πατρικής αγάπης…

.

Ocean_Heaven_poster

.

Για μια κινέζικη ταινία, συγκλονιστική κατά τη γνώμη μου, θα σας κάνω λόγο σήμερα. O τίτλος της είναι «Ocean heaven» και το θέμα της η σχέση ενός αυτιστικού παιδιού με τον πατέρα του. Μια σχέση που περιπλέκεται, όταν ο δεύτερος μαθαίνει ότι έχει καρκίνο και του απομένει λίγος καιρός. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εφιάλτης για τους γονείς που το παιδί τους, για λόγους υγείας, (σωματικής ή ψυχικής), δεν μπορεί να ζήσει ανεξάρτητο, απ’ το να μην μπορούν να εξασφαλίσουν την επιβίωση του. Το ίδιο συμβαίνει και στον πρωταγωνιστή της ταινίας, όταν μαθαίνει τη διάγνωση  και ποιο είναι το προσδόκιμο ζωής του. Κι όπως θα δείτε στην αρχή του έργου, συντετριμμένος απ’ το βάρος αυτής της αλήθειας,  σκέφτεται σαν την καλύτερη λύση την αυτοκτονία. Στην πορεία όμως τα πράγματα αλλάζουν. Κι αυτό που με εμένα με συγκίνησε απίστευτα, ήταν ο τρόπος που σκέφτηκε αυτός ο άνθρωπος,  ώστε να προετοιμάσει τον γιο του για τον θάνατο του. Δεν θα σας γράψω άλλες πληροφορίες για την υπόθεση, γιατί αξίζει να την δείτε αυτή την ταινία κι ελπίζω να σας μεταγγίσει ελπίδα..

Θα μου πείτε όλα είναι πιο εύκολα στον κινηματογράφο, στη μυθοπλασία, αλλά εγώ πιστεύω πως όλα έχουν να κάνουν με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα που μας συμβαίνουν, με την εσωτερική δύναμη που κουβαλάμε ή που πρέπει να μάθουμε να έχουμε. Κι αν έχει κάτι περισσότερο αυτή η ταινία απ’ τις άλλες, είναι οι συντελεστές της, που γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει αυτισμός. Αρχικά, ο σκηνοθέτης της: ο Xue Xiaolu, ο καθηγητής της Ακαδημίας Κινηματογράφου του Πεκίνου, που επί 14 συναπτά έτη, είναι εθελοντής στην μη κυβερνητική, εκπαιδευτική  οργάνωση για αυτιστικά παιδιά, Beijing Stars and Rain. Και ο ένας εκ των πρωταγωνιστών όμως, για τον οποίο θα γίνει λόγος παρακάτω, ο διάσημος Jet Li, έχει άμεση εμπλοκή με το θέμα. Η ταινία λοιπόν του  Xue Xiaolu, βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες, στις εμπειρίες των γονιών που γνώρισε όλα αυτά τα χρόνια, σε όσα βλέπει να συμβαίνουν σε όσους διαγνώστηκαν ως αυτιστικοί και θίγει κάτι που συμβαίνει και στην χώρα μας: την απουσία δομών μετάβασης και φυσικά υποστηρικτικών κοινοτικών δομών, για ανθρώπους που είναι πολύ νέοι για να μπουν σε προγράμματα που αφορούν ηλικιωμένους και πολύ μεγάλοι απ’ την άλλη πλευρά, για να συνεχίσουν να παραμένουν σε προγράμματα που αφορούν παιδιά.

.

Ανθρώπους όμως, που για τον ένα ή άλλο λόγο, δεν μπορούν να ζήσουν ανεξάρτητα και αυτόνομα. Και που πρέπει λοιπόν να πάνε αυτοί οι άνθρωποι, όταν οι γονείς που τους φροντίζουν, φύγουν αργά ή γρήγορα απ’ τη ζωή; Τι εναλλακτικές υπάρχουν; Δυστυχώς καμία. Κι εδώ, όπως και στην μακρινή, αλλά τόσο κοντινή μ’ έναν άλλο τρόπο, Κίνα, ο καθένας πρέπει να βρει την λύση μόνος του. Κι ευτυχώς ως ένα βαθμό μπορεί να γίνει. Η ανάγκη βλέπετε, μπορεί να μας κάνει πολύ εφευρετικούς και επινοητικούς.

.

.

Για την ιστορία, θα σας αναφέρω πως η ταινία προβλήθηκε στις 24 Ιουνίου του 2010, στο Διεθνές Φεστιβάλ της Σαγκάης, απέσπασε τα βραβεία καλύτερης ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη και καλύτερου ηθοποιού και στοίχισε μόλις 7 εκατομμύρια γιουάν (περίπου ένα εκατομμύριο δολάρια). Η μουσική είναι του Joe Hisaishi,  για τον οποίο τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια και έργα του οποίου μπορείτε να ακούσετε κάνοντας κλικ εδώ.  Το βραβείο καλύτερου ηθοποιού το πήρε ο εκπληκτικός Wen Zhang, που υποδύεται τον αυτιστικό Dafu. Αξιοσημείωτο είναι πως δεν ήξερε να κολυμπάει κι έγινε δεινός κολυμβητής και δύτης για τις ανάγκες της ταινίας. Για τον ίδιο λόγο επισκεπτόταν καθημερινά σχολείο με αυτιστικούς μαθητές κι εξομολογήθηκε πως ανακάλυψε εξ’ αιτίας αυτής της ταινίας, πως υπάρχει κάτι πολύ πιο σημαντικό απ’ την ηθοποιία.

.

Αλλά και ο πολύ μεγάλος σταρ, Jet Li, που υποδύεται τον πατέρα, πήγαινε καθημερινά στο Ocean Park του Χονγκ Κονγκ με μια ομάδα αυτιστικών, να επισκεφτεί τα δελφίνια. Δεν δέχτηκε να πάρει αμοιβή γι’ αυτή την ταινία, εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια για τους σκοπούς της φιλανθρωπικής οργάνωσης One Foundation κι έχει έναν ανιψιό, που έχει διαγνωστεί ως αυτιστικός. Πατέρας κι ο ίδιος τεσσάρων παιδιών, εξομολογήθηκε πως έκλαψε πολύ όταν διάβασε το σενάριο. Πράγματι είναι αδύνατο, να μην κλάψεις βλέποντας κάτι τέτοιο.. Θα το διαπιστώσετε όσοι αποφασίσετε να δείτε την ταινία.

Να είστε καλά.

.

.

 

.

.

.

Οι μη κανονικοί – Michel Foucault

.
“Η πολιτική εξουσία, σε κάποιες τουλάχιστον κοινωνίες και σε κάθε περίπτωση και στη δική μας, μπορεί να δώσει στον εαυτό της -και έδωσε πράγματι- τη δυνατότητα να μεταδίδει τις συνέπειές της, και ακόμη περισσότερο να βρίσκει την ίδια την πηγή των συνέπειών της , σε μια γωνιά η οποία απαξιώνεται εμφανώς, ρητά και εκουσίως, ως βλελυρή, άτιμη ή γελοία. Άλλωστε, αυτή η γκροτέσκα μηχανική της εξουσίας, αυτό το γρανάζι του γκροτέσκου στη μηχανική της εξουσίας, έχει μεγάλη ιστορία στις δομές και την πολιτική λειτουργία των κοινωνιών μας”.

.
Michel Foucault, “Οι μη κανονικοί”

.

.

 

Με αυτό τον τίτλο, «Οι μη κανονικοί» δηλαδή, κυκλοφόρησε στην Ελλάδα πρόσφατα απ’ τις εκδόσεις «Εστία», σε μετάφραση του Σωτήρη Σιαμανδούρα, το βιβλίο του Michel Foucault«Les anormaux«. Πρόκειται για μια σειρά παραδόσεων που έδωσε στο Collège de France, το 1974-1975, σε ένα ακροατήριο που συχνά ξεπερνούσε τα 500 άτομα, αν και οι θέσεις ήταν μόλις 300. Οι παραδόσεις ήταν ελεύθερες για το κοινό κι αφορούσαν αυτούς που η κοινωνία ονόμαζε «ανώμαλους, μη κανονικούς». Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνονται 11 απ’ αυτές τις θρυλικές παραδόσεις.

Ερευνώντας λοιπόν πολλές και ποικίλες πηγές (εκκλησιαστικές, νομικές και ιατρικές), πράγμα που συνήθιζε άλλωστε να κάνει στα περισσότερα έργα του, ο Foucault μελετάει το πρόβλημα των μη κανονικών, των ανωμάλων, τους οποίους διακρίνει σε τρεις βασικούς τύπους: το τέρας, τον αδιόρθωτο και τον αυνανιζόμενο. Μέσα από τη μελέτη αυτών των τύπων, και στο πλαίσιο πάντα της γενικότερης προβληματικής του για τη σχέση γνώσης και εξουσίας, εκείνο που ενδιαφέρει τον Foucault,  είναι να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκε στη νεότερη Δύση η έννοια της μη κανονικότητας.

Για το βιβλίο γράφτηκαν εδώ κι εδώ κάποιες εξαιρετικές παρουσιάσεις κι έτσι σας παραπέμψω κατευθείαν σ’ αυτά τα κείμενα που αξίζει να διαβάσετε. Video (πολλά εξ’ αυτων μόνο στα γαλλικά, αλλά όχι όλα), που αφορούν τη ζωή του, τις ιδέες του και κάποιες συνεντεύξεις του  θα βρείτε εδώ και ένα site αφιερωμένο σε κείνον που οπωσδήποτε πρέπει να επισκεφτείτε υπάρχει εδώ. Kάποια στιγμή, όμως, υπόσχομαι να σας γράψω περισσότερα πράγματα για κείνον που είπε:

«Θα ήθελα τα βιβλία μου να είναι βόμβες μολότοφ ή ναρκοπέδια. Θα ήθελα να αυτοκαταστρέφονται μετά τη χρήση, όπως τα πυροτεχνήματα»

 

Καλή σας ανάγνωση.

.

.

.

ΥΓ: Η φωτογραφία είναι από εδώ.

.

.

.