Δέκα…

..

..

..

..

Αρκετές μέρες πριν, με κάλεσε η Houlk να παίξω κι εγώ σ’ αυτό το παιχνίδι που βλέπω ότι είναι πολύ δημοφιλές τελευταία στα blogs και την ευχαριστώ που το έκανε. Αν μη τι άλλο είναι μια απόδειξη πως δεν με θεωρεί σοβαροφανή (χαμογελάω Houlk και στο γράφω αυτό).  Να γράψω πρέπει λοιπόν για δέκα πράγματα που αγαπώ. Κι άργησα και ζητώ την κατανόηση της για την καθυστερημένη μου ανταπόκριση, αλλά φταίει που δυσκολεύομαι αρκετά..  Είναι αυτό το μεγαλείο της λέξης Αγάπη, που με κάνει να προσέχω. Είναι που σε άλλη χρονική στιγμή, θα ‘κανα άλλη ανάρτηση απ’ αυτήν που διαβάζετε τώρα. Είναι πολλά..

Έχω και μια τάση να σπάω τους κανόνες, άρα πάει και ο αριθμός δέκα.. Έγραψε κι η Houlk, τα περισσότερα απ’ τα πράγματα που μου αρέσει να κάνω, έχω εξομολογηθεί  μερικά άλλα για μένα κατά καιρούς εδώ (το αναφέρω μιας και μες στους στόχους του παιχνιδιού είναι να γνωριστούμε καλύτερα) και δεν ξέρω τι μένει.

Όσες μέρες ανέβαζα άλλες αναρτήσεις, στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε και το παιχνίδι κι όλο μια λέξη επισκίαζε τις υπόλοιπες: Άνθρωποι. Δεν έχω μεγαλύτερη Αγάπη απ’ αυτήν. Είναι απ’ τα λίγα πράγματα, για τα οποία είμαι απολύτως σίγουρη: πολύ έχω αγαπήσει κι αγαπώ στη ζωή μου, Ανθρώπους. Δικούς μου και ‘ξένους’, έτσι ακριβώς όπως τους περιγράφουν οι στίχοι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Άλλοι με καθόρισαν με το φως τους, άλλοι με το σκοτάδι τους..

Στο μέτρημα των Ανθρώπων μου όμως, σημειώνονται πια απουσίες, πολύ σημαντικές για μένα. Απουσίες Εκείνων που έφυγαν νωρίς, που μου λείπουν, που είχαν κι άλλα να προσφέρουν. Αλλά έτσι συμβαίνει συνήθως. Κι όποιος πει ότι δεν πονάει όλο αυτό, θα είναι ψέμα. Δεν χάνεται όμως ότι αγαπάμε βαθιά κι αληθινά. Κι αυτό είναι μια παρηγοριά για τους περισσότερους από μας. Άλλη Αθανασία απ’ τη Μνήμη, δεν πιστεύω άλλωστε ότι υπάρχει. Κι οι φωνές των αγαπημένων που μπορούμε ν’ ακούμε ακόμα κι όταν δεν είναι πια εδώ και τα πρόσωπά τους με τα ηλεκτρισμένα βλέματα που μένουν στις φωτογραφίες της ψυχής μας,  τους κάνει να ζουν πάντα μέσα μας..

Τίποτα άλλο δεν μπορώ λοιπόν, να λογαριάσω ως Αγάπη, Houlk. Κάτι μου λέει πως θα με καταλάβεις και θα με συγχωρήσεις που ‘έπαιξα’ μ’ αυτόν τον τρόπο, επειδή ειλικρινά δεν μπορώ αλλιώς να κάνω.  Σ’ αυτούς τους Γενναίους,  Σεμνούς, Λαμπρούς Ανθρώπους που γνώρισα, που γνωρίζω, θέλω μόνο ν΄αναφερθώ με τις απλούστερες λέξεις. Σ’ αυτούς που δίνουν ή έδωσαν τις μάχες τους και τους κουβαλάω μαζί μου. Που συντροφεύουν τις νύχτες και τις μέρες μου.

Κάποιοι ‘έφυγαν’ αυτή την χρονιά όπως σας είπα ήδη, άλλους τους έχω ακόμα εδώ και είμαι τόσο τυχερή.. Γιατί  μου έμαθαν, μου μαθαίνουν, ο καθένας με τον τρόπο του,  τα βήματα σ’ έναν δρόμο που ακόμα βαδίζω και ξέρω πως έχει τέρμα. Μου έμαθαν, μου μαθαίνουν, πως ότι αξίζει κανείς να απολαμβάνει και να χαίρεται είναι μονάχα η στιγμή.  Και σ’ αυτήν την υποτίθεται ξεχωριστή για μένα μέρα, Εκείνους μόνο θέλω να σκέφτομαι, να θυμάμαι και να Ευχαριστώ που υπήρξαν, που υπάρχουν.. «Οι δικοί μου ανθρώποι, της καρδιάς μου οι τόποι».. Δεν πήρα ποτέ καλύτερο Δώρο απ’ τη ζωή.

..

..

..