Ocean heaven – Ο θρίαμβος της πατρικής αγάπης…

.

Ocean_Heaven_poster

.

Για μια κινέζικη ταινία, συγκλονιστική κατά τη γνώμη μου, θα σας κάνω λόγο σήμερα. O τίτλος της είναι «Ocean heaven» και το θέμα της η σχέση ενός αυτιστικού παιδιού με τον πατέρα του. Μια σχέση που περιπλέκεται, όταν ο δεύτερος μαθαίνει ότι έχει καρκίνο και του απομένει λίγος καιρός. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εφιάλτης για τους γονείς που το παιδί τους, για λόγους υγείας, (σωματικής ή ψυχικής), δεν μπορεί να ζήσει ανεξάρτητο, απ’ το να μην μπορούν να εξασφαλίσουν την επιβίωση του. Το ίδιο συμβαίνει και στον πρωταγωνιστή της ταινίας, όταν μαθαίνει τη διάγνωση  και ποιο είναι το προσδόκιμο ζωής του. Κι όπως θα δείτε στην αρχή του έργου, συντετριμμένος απ’ το βάρος αυτής της αλήθειας,  σκέφτεται σαν την καλύτερη λύση την αυτοκτονία. Στην πορεία όμως τα πράγματα αλλάζουν. Κι αυτό που με εμένα με συγκίνησε απίστευτα, ήταν ο τρόπος που σκέφτηκε αυτός ο άνθρωπος,  ώστε να προετοιμάσει τον γιο του για τον θάνατο του. Δεν θα σας γράψω άλλες πληροφορίες για την υπόθεση, γιατί αξίζει να την δείτε αυτή την ταινία κι ελπίζω να σας μεταγγίσει ελπίδα..

Θα μου πείτε όλα είναι πιο εύκολα στον κινηματογράφο, στη μυθοπλασία, αλλά εγώ πιστεύω πως όλα έχουν να κάνουν με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα που μας συμβαίνουν, με την εσωτερική δύναμη που κουβαλάμε ή που πρέπει να μάθουμε να έχουμε. Κι αν έχει κάτι περισσότερο αυτή η ταινία απ’ τις άλλες, είναι οι συντελεστές της, που γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει αυτισμός. Αρχικά, ο σκηνοθέτης της: ο Xue Xiaolu, ο καθηγητής της Ακαδημίας Κινηματογράφου του Πεκίνου, που επί 14 συναπτά έτη, είναι εθελοντής στην μη κυβερνητική, εκπαιδευτική  οργάνωση για αυτιστικά παιδιά, Beijing Stars and Rain. Και ο ένας εκ των πρωταγωνιστών όμως, για τον οποίο θα γίνει λόγος παρακάτω, ο διάσημος Jet Li, έχει άμεση εμπλοκή με το θέμα. Η ταινία λοιπόν του  Xue Xiaolu, βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες, στις εμπειρίες των γονιών που γνώρισε όλα αυτά τα χρόνια, σε όσα βλέπει να συμβαίνουν σε όσους διαγνώστηκαν ως αυτιστικοί και θίγει κάτι που συμβαίνει και στην χώρα μας: την απουσία δομών μετάβασης και φυσικά υποστηρικτικών κοινοτικών δομών, για ανθρώπους που είναι πολύ νέοι για να μπουν σε προγράμματα που αφορούν ηλικιωμένους και πολύ μεγάλοι απ’ την άλλη πλευρά, για να συνεχίσουν να παραμένουν σε προγράμματα που αφορούν παιδιά.

.

Ανθρώπους όμως, που για τον ένα ή άλλο λόγο, δεν μπορούν να ζήσουν ανεξάρτητα και αυτόνομα. Και που πρέπει λοιπόν να πάνε αυτοί οι άνθρωποι, όταν οι γονείς που τους φροντίζουν, φύγουν αργά ή γρήγορα απ’ τη ζωή; Τι εναλλακτικές υπάρχουν; Δυστυχώς καμία. Κι εδώ, όπως και στην μακρινή, αλλά τόσο κοντινή μ’ έναν άλλο τρόπο, Κίνα, ο καθένας πρέπει να βρει την λύση μόνος του. Κι ευτυχώς ως ένα βαθμό μπορεί να γίνει. Η ανάγκη βλέπετε, μπορεί να μας κάνει πολύ εφευρετικούς και επινοητικούς.

.

.

Για την ιστορία, θα σας αναφέρω πως η ταινία προβλήθηκε στις 24 Ιουνίου του 2010, στο Διεθνές Φεστιβάλ της Σαγκάης, απέσπασε τα βραβεία καλύτερης ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη και καλύτερου ηθοποιού και στοίχισε μόλις 7 εκατομμύρια γιουάν (περίπου ένα εκατομμύριο δολάρια). Η μουσική είναι του Joe Hisaishi,  για τον οποίο τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια και έργα του οποίου μπορείτε να ακούσετε κάνοντας κλικ εδώ.  Το βραβείο καλύτερου ηθοποιού το πήρε ο εκπληκτικός Wen Zhang, που υποδύεται τον αυτιστικό Dafu. Αξιοσημείωτο είναι πως δεν ήξερε να κολυμπάει κι έγινε δεινός κολυμβητής και δύτης για τις ανάγκες της ταινίας. Για τον ίδιο λόγο επισκεπτόταν καθημερινά σχολείο με αυτιστικούς μαθητές κι εξομολογήθηκε πως ανακάλυψε εξ’ αιτίας αυτής της ταινίας, πως υπάρχει κάτι πολύ πιο σημαντικό απ’ την ηθοποιία.

.

Αλλά και ο πολύ μεγάλος σταρ, Jet Li, που υποδύεται τον πατέρα, πήγαινε καθημερινά στο Ocean Park του Χονγκ Κονγκ με μια ομάδα αυτιστικών, να επισκεφτεί τα δελφίνια. Δεν δέχτηκε να πάρει αμοιβή γι’ αυτή την ταινία, εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια για τους σκοπούς της φιλανθρωπικής οργάνωσης One Foundation κι έχει έναν ανιψιό, που έχει διαγνωστεί ως αυτιστικός. Πατέρας κι ο ίδιος τεσσάρων παιδιών, εξομολογήθηκε πως έκλαψε πολύ όταν διάβασε το σενάριο. Πράγματι είναι αδύνατο, να μην κλάψεις βλέποντας κάτι τέτοιο.. Θα το διαπιστώσετε όσοι αποφασίσετε να δείτε την ταινία.

Να είστε καλά.

.

.

 

.

.

.