Ocean heaven: Ο θρίαμβος της πατρικής αγάπης..

..

..

Ocean_Heaven_poster

..

..

update : Διαβάστε κι αυτή εδώ την ανάρτηση για τα παιδιά με νοητική υστέρηση, που ζουν στα ελληνικά ιδρύματα… Είναι προτιμότερο απ’ το να ανεβάσω εγώ κάτι, που μπορεί να περιμένει..

..

Για μια κινέζικη ταινία, συγκλονιστική κατά τη γνώμη μου, θα σας κάνω λόγο σήμερα. O τίτλος της είναι «Ocean heaven» και το θέμα της η σχέση ενός αυτιστικού παιδιού με τον πατέρα του. Μια σχέση που περιπλέκεται, όταν ο δεύτερος μαθαίνει ότι έχει καρκίνο και του απομένει λίγος καιρός. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εφιάλτης για τους γονείς που το παιδί τους, για λόγους υγείας, (σωματικής ή ψυχικής), δεν μπορεί να ζήσει ανεξάρτητο, απ’ το να μην μπορoύν να εξασφαλίσουν την επιβίωση του. Το ίδιο συμβαίνει και στον πρωταγωνιστή της ταινίας, όταν μαθαίνει τη διάγνωση  και ποιο είναι το προσδόκιμο ζωής του. Κι όπως θα δείτε στην αρχή του έργου, συντετριμμένος απ’ το βάρος αυτής της αλήθειας,  σκέφτεται σαν την καλύτερη λύση την αυτοκτονία. Στην πορεία όμως τα πράγματα αλλάζουν. Κι αυτό που με εμένα με συγκίνησε απίστευτα, ήταν ο τρόπος που σκέφτηκε αυτός ο άνθρωπος,  ώστε να προετοιμάσει τον γιο του για τον θάνατο του. Δεν θα σας γράψω άλλες πληροφορίες για την υπόθεση, γιατί αξίζει να την δείτε αυτή την ταινία κι ελπίζω να σας μεταγγίσει ελπίδα..

Θα μου πείτε όλα είναι πιο εύκολα στον κινηματογράφο, στη μυθοπλασία, αλλά εγώ πιστεύω πως όλα έχουν να κάνουν με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα που μας συμβαίνουν, με την εσωτερική δύναμη που κουβαλάμε ή που πρέπει να μάθουμε να έχουμε. Κι αν έχει κάτι περισσότερο αυτή η ταινία απ’ τις άλλες, είναι οι συντελεστές της, που γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει αυτισμός. Αρχικά, ο σκηνοθέτης της: ο Xue Xiaolu, ο καθηγητής της Ακαδημίας Κινηματογράφου του Πεκίνου, που επί 14 συναπτά έτη, είναι εθελοντής στην μη κυβερνητική, εκπαιδευτική  οργάνωση για αυτιστικά παιδιά, Beijing Stars and Rain. Και ο ένας εκ των πρωταγωνιστών όμως, για τον οποίο θα γίνει λόγος παρακάτω, ο διάσημος Jet Li, έχει άμεση εμπλοκή με το θέμα. Η ταινία λοιπόν του  Xue Xiaolu, βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες, στις εμπειρίες των γονιών που γνώρισε όλα αυτά τα χρόνια, σε όσα βλέπει να συμβαίνουν σε όσους διαγνώστηκαν ως αυτιστικοί και θίγει κάτι που συμβαίνει και στην χώρα μας: την απουσία δομών μετάβασης και φυσικά υποστηρικτικών κοινοτικών δομών, για ανθρώπους που είναι πολύ νέοι για να μπουν σε προγράμματα που αφορούν ηλκιωμένους και πολύ μεγάλοι απ’ την άλλη πλευρά, για να συνεχίσουν να παραμένουν σε προγράμματα που αφορούν παιδιά.

Ανθρώπους όμως, που για τον ένα ή άλλο λόγο, δεν μπορούν να ζήσουν ανεξάρτητα και αυτόνομα. Και που πρέπει λοιπόν να πάνε αυτοί οι άνθρωποι, όταν οι γονείς που τους φροντίζουν, φύγουν αργά ή γρήγορα απ’ τη ζωή; Τι εναλλακτικές υπάρχουν; Δυστυχώς καμία. Κι εδώ, όπως και στην μακρινή, αλλά τόσο κοντινή μ’ έναν άλλο τρόπο, Κίνα, ο καθένας πρέπει να βρει την λύση μόνος του. Κι ευτυχώς ως ένα βαθμό μπορεί να γίνει. Η ανάγκη βλέπετε, μπορεί να μας κάνει πολύ εφευρετικούς και επινοητικούς.

.

.

.

Για την ιστορία, θα σας αναφέρω πως η ταινία προβλήθηκε στις 24 Ιουνίου του 2010, στο Διεθνές Φεστιβάλ της Σανγκάης, απέσπασε τα βραβεία καλύτερης ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη και καλύτερου ηθοποιού και στοίχισε μόλις 7 εκατομμύρια γιουάν (περίπου ένα εκατομμύριο δολλάρια). Η μουσική είναι του Joe Hisaishi,  για τον οποίο τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια και έργα του οποίου μπορείτε να ακούσετε κάνοντας κλικ εδώ.  Το βραβείο καλύτερου ηθοποιού το πήρε ο εκπληκτικός Wen Zhang, που υποδύεται τον αυτιστικό Dafu. Αξιοσημείωτο είναι πως δεν ήξερε να κολυμπάει κι έγινε δεινός κολυμβητής και δύτης για τις ανάγκες της ταινίας. Για τον ίδιο λόγο επισκεπτόταν καθημερινά σχολείο με αυτιστικούς μαθητές κι εξομολογήθηκε πως ανακάλυψε εξ’ αιτίας αυτής της ταινίας, πως υπάρχει κάτι πολύ πιο σημαντικό απ’ την ηθοποιία.

Αλλά και ο πολύ μεγάλος σταρ, Jet Li, που υποδύεται τον πατέρα, πήγαινε καθημερινά στο Ocean Park του Χονγκ Κονγκ με μια ομάδα αυτιστικών, να επισκεφτεί τα δελφίνια. Δεν δέχτηκε να πάρει αμοιβή γι’ αυτή την ταινία, εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια για τους σκοπούς της φιλανθρωπικής οργάνωσης One Foundation κι έχει έναν ανηψιό, που έχει διαγνωστεί ως αυτιστικός. Πατέρας κι ο ίδιος τεσσάρων παιδιών, εξομολογήθηκε πως έκλαψε πολύ όταν διάβασε το σενάριο. Πράγματι είναι αδύνατο, να μην κλάψεις βλέποντας κάτι τέτοιο.. Θα το διαπιστώσετε όσοι αποφασίσετε να δείτε την ταινία.

Να είστε καλά.

.

.

ΥΓ: Αν χρειάζεται ή θέλετε  να μάθετε περισσότερα πράγματα για τον αυτισμό, σας παραπέμπω γι’ ακόμα μια φορά, εδώ.

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Οκτώβριος 14, 2010.

11 Σχόλια to “Ocean heaven: Ο θρίαμβος της πατρικής αγάπης..”

  1. ΜΠΡΑΒΟ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕΣ ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΔΩ ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΕΡΓΟ..

    • Αννούλα, τυπικά σε καλωσορίζω εδώ γιατί εμείς τα λέμε έτσι κι αλλιώς. Δεν ξέρω πότε θα κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα, αλλά αν μάθω θα σας πω και σίγουρα θα το βρεις σε dvd. Όπως θα πρόσεξες και στο trailler, υπάρχουν αγγλικοί υπότιτλοι.

      Σε φιλώ! Κι ευχαριστώ που πέρασες και σχολίασες. Χάρηκα. 🙂

  2. Η ταινιά δείχνει συγκλονιστική … πραγματικά! και ο τίτλος απο τι φαίνεται τα λέει όλα.Σίγουρα θα προπαθήσω να την δω!
    Και έχεις δίκαιο τις ταινίες πολλες φορές τα πραγματα είναι πολυ εύκολα .. πόσο λυπάμαι όμως που δεν μπορούν οι φορείς και το κράτος να έχουν λίγη απο την «φαντασία» των ταινιών ώστε να μπορούν να κάνουν την ζωής κάποιων ανθρώπων πιο …. οχι ευκολή … πιο σύγχρονη!

    • Afroditi, ευτυχώς που υπάρχουν που και που μερικοί άνθρωποι, που κάνουν από μόνοι τους την διαφορά και την αλλαγή. Στο λέω με αφορμή αυτό εδώ το γεγονός που συνέβη στην Θεσσαλονίκη.

      Κατα τ’ άλλα, ειδικά στην εποχή που διανύουμε με το άλλοθι της κρίσης, δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από ένα κράτος που αδιαφορεί για τα προβλήματα υγείας π.χ. των διαβητικών και περικόπτει ανερυθρίαστα (τις έτσι κι αλλιώς πενιχρές) αμοιβές των ψυχικά πασχόντων, στους διάφορους ΚοιΣΠΕ.

      Χειρότερη είναι η κατάσταση πολλών γονιών που έχουν παιδιά με πρόβλημα, ανεξαρτήτως τι ταμπέλα έχει αυτό. Αλλά τουλάχιστον έστω και μόνοι καμιά φορά μπορούν κάποιοι να βρουν ένα δρόμο και να ξεπεράσουν τα εμπόδια. Αυτό κάνει και ο πρωταγωνιστής της ταινίας κι αυτό αξίζει να κρατήσουμε.

  3. θα ψαξω την ταινια…
    σ ευχαριστω πολυ!

    • Νηφάλια μέθη, καλώς ήρθες. Πέρασα ήδη μια βόλτα απ’ το αξιόλογο blog σου και σίγουρα θα ξανάρθω. Έχουμε κοινά ενδιαφέροντα άλλωστε.

      Εγώ σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο. Καλό σου βράδυ!

  4. Όσοι με ρωτήσατε εδώ και στο Facebook για το dvd της ταινίας, να σας ενημερώσω πως έχει βγει στην Ασία απ’ τον Σεπτέμβριο. Εδώ και οι λεπτομέρειες.

  5. Γεια σου Κατερίνα. Εκμεταλλεύτηκα την αργία για να σε διαβάσω, γιατί είχα να περάσω καιρό και βρήκα αυτήν εδώ την ταινία. Πραγματικά πρέπει να είναι τρομερή. Απ’ ότι είδα μπορείς να την παραγγείλεις κι αυτό το σάιτ που λες εσύ αλλά κι από αλλού γιατί δεν πιστεύω πως θα την προβάλουν εδώ κάπου. Ξέρεις τίποτα εσύ; Πάντως μιλάμε κι εμείς για προβλήματα ενώ άλλοι άνθρωποι έχουν ν’ αντιμετωπίσουν τέτοιες καταστάσεις. Πάω να σου γράψω και για κάτι άλλο.

    • Poison, καλησπέρα. Ελπίζω να ήμουν καλή παρέα.

      Η ταινία είναι συγκλονιστική. Δεν χωράει σε λέξεις ότι αισθάνεσαι βλέποντας τον αγώνα αυτού του πατέρα.

      Μέχρι τη στιγμή αυτή δνε βλέπω ότι υπάρχει κάτι που να αφορά την Ελλάδα, σχετικά με την επίσημη προβολή της. Το παρακολουθώ όμως το θέμα και αν μάθω κάτι θα το γράψω εδώ.

      Μπορείς να την βρεις κι από άλλα site, σίγουρα. Εγώ έβαλα το πιο δημοφιλές που βρήκα για την Ασία, για περισσότερη ευκολία κι επειδή αυτός είναι ο νόμιμος τρόπος για να δει κάποιος την ταινία.

      Όσο για το ζήτημα που θίγεις, ένα θα σου πω: σχετικό είναι. Ότι πονάει τον καθένα είναι πρόβλημα. Όντως κάποια προβλήματα είναι πιο σοβαρά από άλλα, αλλά ο καθένας ζει όπως σου έγραψα με ότι τον πονάει. Ήσσονος ή ελάσσονος σημασίας.. Κάποιες φορές παίρνει κουράγιο βλέποντας ότι άλλοι άνθρωποι παλεύουν καθημερινά με τον πόνο κι άλλες φορές λέει ‘ναι μεν, αλλά..εμένα με νοιάζει το δικό μου θέμα’. Έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Τουλάχιστον ας έχουμε το κουράγιο να παλεύουμε με τα προβλήματα μας, όποια κι αν είναι αυτά και να μην παραδινόμαστε αμαχητί.

  6. Καλημέρα Κατερίνα… και από εδώ…. Υπέροχη πρόταση!

    • Charitsofn, καλησπέρα κι από ‘δω. 🙂

      Όπως γράφω και παραπάνω, δεν χωράει σε λέξεις αυτή η ταινία. Όταν την δεις, θα καταλάβεις γιατί και θα τα ξαναπούμε τότε..

      Να ‘σαι καλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s