Mad Pride: Περήφανοι (;) τρελοί..

.

.

.

Πιστεύω ότι λίγο-πολύ οι περισσότεροι γνωρίζετε σε τι αφορούν οι εκδηλώσεις εορτασμού και διεκδίκησης δικαιωμάτων Gay Pride.  Ανάλογη λοιπόν είναι και η εκδήλωση Mad Pride, καθώς σ’ αυτό το πρότυπο βασίστηκε και ξεκίνησε για πρώτη φορά στο Τορόντο του Καναδά, στις 18 Σεπτεμβρίου του 1993. Οργανώθηκε από χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας, πρώην ασθενείς και επιζώντες της ψυχιατρικής, ως απάντηση στις προκαταλήψεις της τοπικής κοινότητας έναντι των ψυχικά πασχόντων που ζούσαν στην περιοχή της πόλης που ονομάζεται Parkdale. Έκτοτε διοργανώνεται κάθε χρόνο (με εξαίρεση το 1996), στο Τορόντο, αλλά και σε διαφορετικά μέρη του κόσμου (Αγγλία, Αυστραλία, Νότιο Αφρική, Αμερική, Γαλλία).

Ο σκοπός αυτών των εκδηλώσεων είναι να γίνει κατανοητό πόσο κακό  είναι να χρησιμοποιούνται απ’ τα ΜΜΕ με οποιαδήποτε αφορμή οι λέξεις ‘τρελός’, ‘ψυχασθενής’ κ.τ.λ., να ενημερώνεται το ευρύ κοινό για τις αιτίες των ψυχικών διαταραχών, να γίνονται γνωστές οι εμπειρίες όσων χρησιμοποιούν το σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας κ.ο.κ. Ένας απ’ τους πρώτους ιδρυτές του Mad Pride,  ήταν ο Pete Shaughnessy, που αργότερα δυστυχώς αυτοκτόνησε. Το 2000 δημοσιεύτηκε κι ένα σχετικό βιβλίο που υπέγραψε ο Robert Dellar (πρωτοπόρος του Κινήματος) κι έχει τον τίτλο: Mad Pride: A celebration of mad culture.

Μεγάλες εφημερίδες όπως οι New York Times (δείτε εδώ), αλλά και τηλεοπτικοί σταθμοί όπως το ΑΒC (μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ),  έχουν κάνει αφιερώματα για το Mad Pride, το οποίο νομίζω στην Ελλάδα οι περισσότεροι καν δεν έχουμε ακούσει ότι υπάρχει. Kατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων που περιλαμβάνουν μουσική, αναγνώσεις ποιημάτων, θέατρο δρόμου, προβολές ταινιών κ.α., πέραν των σκοπών που ήδη ανέφερα παραπάνω, καταβάλλεται η μέγιστη δυνατή προσπάθεια ώστε να ενημερωθεί το ευρύ κοινό και για το χαμηλό επίπεδο επιλογής θεραπείας που έχει κάποιος που πάσχει ψυχικά και για την ανεξέλεγκτη ψυχιατρική βία που ασκείται σε πολλές περιπτώσεις. Φυσικά η ελαχιστοποίηση του στίγματος, θα έλεγα συνολικά, πως είναι ο στόχος όλων αυτών των εκδηλώσεων. Το τι πετυχαίνουν όμως τελικά και το αν αυτός ο τρόπος για να το πετύχουν είναι ο ενδεδειγμένος, είναι άλλη συζήτηση.

Για το  Mad Pride έχουν εκφράσει τις απόψεις τους, άνθρωποι όπως ο αξιόλογος Βρετανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Jonathan Saul Freedland, αλλά και η συγγραφέας Clare Allan. Στην  Clare Allan  (παρευρέθηκε σε τέτοια εκδήλωση στο Λονδίνο), θα πρότεινα όμως να σταθούμε, μιας και  δημοσίευσε ένα κείμενο που θα βρείτε εδώ και το σχολίασαν πολλοί ψυχικά πάσχοντες.  Το κείμενο λοιπόν, δημοσιεύτηκε στην έγκριτη εφημερίδα The Guardian κι όσοι το διαβάσετε,  θα διαπιστώσετε πως η Clare Allan γράφει, πως δεν υπάρχει κάτι άξιο εορτασμού όσον αφορά την τρέλα, επειδή όπως υποστηρίζει, η ψυχική ασθένεια δεν είναι ταυτότητα που προσδιορίζει το άτομο, όπως π.χ. ο σεξουαλικός προσδιορισμός. Αξίζει να διαβάσετε την άποψη της, αλλά κυρίως να διαβάσετε τα 80 σχόλια που έγιναν από πάσχοντες που διάβασαν όσα έγραψε. Εκείνοι  άλλωστε είναι που δικαιούνται περισσότερο από κάθε άλλον, να πουν πως αισθάνονται γι’ αυτές τις εκδηλώσεις. Κι οι απόψεις τους διίστανται.

Προσωπικά, δυσκολεύομαι να εκφράσω γνώμη για κάτι που δεν έχω παρακολουθήσει πως διαδραματίζεται από κοντά, φυσικά και πιστεύω πως είναι αναγκαίο να γνωρίζει όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος τι συμβαίνει όταν κάποιος πάσχει ψυχικά και συναλλάσσεται με το σύστημα υπηρεσιών υγείας, αλλά αμφιβάλλω αν υπάρχει κάτι άξιο εορτασμού στους τόσους αιώνες ψυχιατρικής βίας. Το έγραψα άλλωστε και στην ανάρτηση για το Bedlam, με αφορμή τις εκδηλώσεις που έγιναν γι’ αυτό. Νομίζω ότι η φράση «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις» ταιριάζει στην περίπτωση. Δεν αμφιβάλλω ότι με καλή πίστη ξεκίνησαν όλα αυτά, αλλά έχει σημασία και ο τρόπος που χρησιμοποιεί κανείς για να πετύχει κάτι. Κι εκεί βρίσκεται η λεπτή διαφορά.

Ωστόσο, επειδή παρόμοιους προβληματισμούς είχαν και οι πρώτοι διοργανωτές του Mad Pride (που αρχικά είχαν την ιδέα να ονομάσουν την εκδήλωση Crazy Day) και πάντα στις αναρτήσεις που γίνονται σ’ αυτό το blog προσπαθώ να καλύπτω σφαιρικά κάθε τι, σας προτείνω να διαβάσετε πως το σκέφτηκαν εκείνοι, για ποιο λόγο ήθελαν να είναι στα χνάρια του Gay Pride,  γιατί διαφώνησαν ως προς την αφίσα της πρώτης εκδήλωσης και γιατί εντέλει υλοποίησαν όπως σήμερα γνωρίζουμε,  το αρχικό σχέδιο των έξι στόχων. Οι απαντήσεις βρίσκονται στο άρθρο του Geoffrey Reaume.

Όλες τις πληροφορίες για την φετινή διοργάνωση του Mad Pride,  μπορείτε να τις βρείτε εδώ, η επίσημη ιστοσελίδα είναι αυτή, πρόσφατα άρθρα για το θέμα γράφτηκαν στο Neesweek και στο Psych Central.  Σχετικά video τέλος, υπάρχουν εδώ.

Να είστε καλά.

.

.

ΥΓ: Η αφίσα της πρώτης εκδήλωσης είναι από το σχετικό άρθρο της  Wikipedia.

.

.

.