Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Νεογνών: Τι πρέπει να ξέρουν οι γονείς για τα πρόωρα..

.


update 1/12/2015: Διαβάστε αυτό πρώτα, για να καταλάβετε σε τι χρειάζονται οι γονείς των πρόωρων.. Το δανείστηκα απ’ την Αριάδνη και την ευχαριστώ πολύ. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα είναι κι αυτή η είδηση.

.

Έγραψε αυτή εδώ την τρομερή ανάρτηση η Sheena πρόσφατα κι από κείνη τη στιγμή, σκέφτηκα να ψάξω κι εγώ με την σειρά μου και να σας πω τι γίνεται ανά τον κόσμο, όταν κάποιο μωράκι, εισάγετε στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Νεογνών. Θα προσπαθήσω να τα γράψω όσο πιο απλά γίνεται και να αποφύγω τους δύσκολους επιστημονικούς όρους, για να σας φανεί αυτή η ανάρτηση όσο το δυνατόν πιο χρήσιμη.

Και μόνο το να γίνει λόγος για εισαγωγή στην εντατική, αρκεί φυσικά, για να τρομοκρατηθεί ο γονιός. Σκεφτείτε τώρα λίγο, τι συμβαίνει όταν μόλις έχεις γεννήσει ένα παιδί, δεν το έχεις καν αγγίξει, αγκαλιάσει, δει, φιλήσει και στο παίρνουν για να το εισάγουν στην ΜΕΘ. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς τέτοια συναισθήματα. Και πρέπει να πας στην περίφημη αυτή εντατική για είσαι επιτέλους κοντά στο παιδί σου..

Η ψυχρολουσία ξεκινά με την είσοδο, με την ειδική στολή που πρέπει να φορέσει κανείς, με την αναμονή στην ουρά ή στον προθάλαμο (εκεί όπου όλοι οι γονείς περιμένουν κοιτώντας το ρολόι τους να δουν πόσος χρόνος θα τους μείνει τελικά για να δουν το μωρό τους), με το ατέλειωτο πηγαινέλα του νοσηλευτικού προσωπικού, με τους ήχους των μηχανημάτων που τρελαίνουν. Κι ύστερα η ενημέρωση απ’ τους γιατρούς και η επίσκεψη στο παιδί, όχι πάντα απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Οι ιατρικοί όροι που θα χρησιμοποιούνται απ’ τους γιατρούς (μια νέα, ξένη γλώσσα σχεδόν για σας) και τους οποίους δεν θα είναι εύκολο να καταλάβετε. Αλλά θα πρέπει να μάθετε να τους ζητάτε να σας τους εξηγούν χωρίς καθόλου να ντρέπεστε ή να διστάζετε. Μην ξεχνάτε πως έχει σημασία να καταλάβετε ακριβώς, ποια είναι η κατάσταση του μωρού σας.

Να έχετε πάντως υπόψη σας, πως απ’ τις πιο συνηθισμένες τακτικές των γιατρών στις απανταχού ΜΕΘ, είναι να μεταφέρουν τις ειδήσεις για την κατάσταση της υγείας των ασθενών τους, με τέτοιο τρόπο ώστε ότι κι αν συμβεί να είναι καλυμμένοι. Δύσκολα δηλαδή θα σας πουν κάτι που θα σας χαροποιήσει κι ακόμα κι αν υπάρχουν καλά νέα (αποτελέσματα  εξετάσεων π.χ. που δεν δείχνουν κανένα πρόβλημα), θα είναι υπέρ το δέον συγκρατημένοι. Όχι επειδή είναι κακοί άνθρωποι και θέλουν να σας βασανίσουν, αλλά επειδή είναι εργαζόμενοι που πρέπει να τηρούν άγραφους ‘νόμους’, γραπτούς κανόνες και πρωτόκολλα για τα οποία εμείς οι υπόλοιποι δεν έχουμε ιδέα. Και η αλήθεια είναι πως οποιαδήποτε στιγμή, μπορεί να συμβεί κάτι σε μια εντατική και να αλλάξουν όλα. Οπότε ναι, πρέπει να είναι καλυμμένοι. Και φυσικά δεν είναι όλοι ευγενικοί και ευαίσθητοι. Αυτά τα πράγματα δεν διδάσκονται. Ή τα έχει κανείς ή όχι. Μην παραξενευτείτε, αν σας αντιμετωπίσουν απολύτως ψυχρά λοιπόν.

Ως γονείς όμως, οφείλετε και πρέπει να είστε αισιόδοξοι ό,τι κι αν ακούτε. Αν δεν πιστέψετε εσείς στο παιδί σας, ποιος θα πιστέψει; Και το να κλάψετε και το να λυγίσετε είναι αποδεκτό και φυσικά κανείς δεν λέει πως δε θα συμβούν και γεγονότα που θα σας τρομοκρατήσουν (εντατική είναι αυτή άλλωστε), αλλά το καλύτερο είναι να βρίσκετε μέσα σας κουράγιο, ακόμα κι όταν νομίζετε πως δεν έχετε άλλο και να συνεχίζετε να ελπίζετε. Κι αυτό επειδή ο κάθε γιατρός, δεν παύει να είναι και άνθρωπος και άρα ερμηνεύει και τα στοιχεία που έχει, με τρόπο απολύτως προσωπικό, θέλοντας και μη. Κι επίσης ο γιατρός, ακριβώς επειδή είναι και άνθρωπος, κάνει και λάθη. Ρωτάτε πάντα λοιπόν, αν η ενημέρωση που σας κάνει, είναι για κάτι πρόσφατο, επειδή έχει παρατηρηθεί να γίνονται ενημερώσεις για πράγματα που συνέβησαν στο παιδί και τα ξεπέρασε κι ο γιατρός απλώς τότε δεν είχε βάρδια στην εντατική, συμβουλεύεται τα χαρτιά του και νομίζει πως σας λέει κάτι καινούριο.

Επίσης, να έχετε υπόψη, πως τα μωράκια όπως κι εσείς κι εγώ και όλοι, έχουν και καλές και άσχημες μέρες. Αν μια μέρα δεν πήγε καλά, έχετε ελπίδες για την επόμενη. Αυτά τα μικροσκοπικά πλάσματα είναι απίστευτα γενναία. Δείξτε τους περισσότερη εμπιστοσύνη λοιπόν. Έχω δει παιδιά, που υποτίθεται δεν θα ζούσαν, που οι γιατροί τα είχαν ξεγράψει, να μεγαλώνουν και να εξελίσσονται περίπου όπως όλα τα άλλα. Υπάρχουν βέβαια και κείνα, που απ’ τη γέννηση τους είναι πιο επιβαρυμένα, αλλά αυτό δεν λέει και τίποτα. Παίζει τεράστιο ρόλο το περιβάλλον, το υποστηρικτικό πλαίσιο (δηλαδή εσείς που τα αγαπάτε) και ευτυχώς υπάρχουν πια και πολλές μα πολλές θεραπείες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κάτι λύνουν. Δύναμη μόνο να έχει κανείς να το παλεύει. Γι’ αυτό μην δίνετε καμιά σημασία στους αριθμούς. Μην υπερεκτιμάτε την στατιστική. Δεν λένε τίποτα οι αριθμοί ειδικά και συγκεκριμένα για το δικό σας παιδί. Πρόκειται για γενικές προβλέψεις. Δεν έχει νόημα να σας απασχολούν τα ποσοστά επιβίωσης, αποκατάστασης, επιτυχίας μιας εγχείρισης κτλ κτλ. Εστιάστε στο παιδί σας.

Όσο ένα μωράκι νοσηλεύεται, ειδικά αν είναι πρόωρο, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να χρειαστεί και κάποια πολύπλοκη ιατρική επέμβαση, για την οποία θα χρειαστεί η υπογραφή σας. Δύσκολο να υπογράφεις για την ζωή ενός ανθρώπου, πόσο μάλλον για την ζωή ενός παιδιού, αλλά υποχρεωτικό. Μην διστάσετε να ρωτήσετε κάθε τι που σας απασχολεί τον θεράποντα γιατρό και αν έχετε τον απαιτούμενο χρόνο, πάρτε κι άλλη γνώμη από άλλο επιστήμονα. Αν δεν έχει και σχέση εξάρτησης με το νοσοκομείο στο οποίο νοσηλεύεται το παιδί σας, ακόμη καλύτερα. Αν ακούσετε διαφορετικές απόψεις, εμπιστευτείτε και το ένστικτο σας. Κυρίως όμως διαβάστε, διαβάστε, διαβάστε! Δεν αρέσουν στους γιατρούς οι ενημερωμένοι γονείς, αλλά κατά την γνώμη μου αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να υπερασπιστεί κανείς τη ζωή του παιδιού του: να είναι ενημερωμένος για την κατάσταση του. Εκτός κι αν κάτι τέτοιο, θα σας φορτώσει με περισσότερο άγχος. Σ’ αυτή την περίπτωση αποφύγετε το. Διαφορετικά,  υπάρχουν στο Διαδίκτυο ένα σωρό ιατρικά άρθρα κι αρκετά απ’ αυτά είναι έγκυρα και κατατοπιστικά. Διαβάστε! Το πιθανότερο είναι να σας ειρωνευτούν ορισμένοι που θεωρούν ότι κατέχουν το μονοπώλιο της γνώσης (αστείο από μια άποψη, ειδικά όταν γνωρίζουμε όλοι πως παίρνουν ορισμένοι τα πτυχία τους), επειδή όντως πολλές φορές δημοσιεύονται ηλεκτρονικά εντελώς αναξιόπιστες πληροφορίες (δείτε και το σχετικό άρθρο). Αλλά μην πτοείστε. Προτιμήστε τα άρθρα που υπογράφουν κάποιοι ειδικοί, αυτά που δεν ‘φωνάζουν’ ότι είναι διαφημιστικά, που δημοσιεύονται σε ιατρικά κυρίως site, διασταυρώστε τα με άλλα, ρωτήστε και κάποιον ακόμη ειδικό αν χρειαστεί και θα βγάλετε άκρη.

Κι αν πρέπει να αντιδικήσετε και να διαφωνήσετε με κάποιο γιατρό ή με το νοσηλευτικό προσωπικό, μην φοβάστε να το κάνετε, αν πιστεύετε σίγουρα πως είναι για το καλό του παιδιού σας. Αρκεί να είστε βέβαιοι για την ευθύνη που παίρνετε. Για παράδειγμα, γνωρίζω μητέρα που αρνήθηκε να χορηγηθεί στο παιδί της φάρμακο για να μην είναι «τόσο ζωηρό» και πολύ καλά έκανε. Δεν είναι δυνατόν για να διευκολυνθεί η δουλειά του νοσηλευτικού προσωπικού να φορτώνουμε τον οργανισμό ενός παιδιού με φάρμακα. Και ποιο μωρό δεν θα ήταν πολύ αντιδραστικό, αν το τσιμπούσαν συνεχώς (για να του πάρουν αίμα), δεν ταλαιπωρούνταν όντας συνδεδεμένο με οξύμετρα και αναπνευστήρες, καθηλωμένο με ορούς και ηλεκτρόδια; Μερικές φορές δηλαδή κοντεύουν μερικοί να ξεχάσουν και τα αυτονόητα.

Φάρμακα φυσικά εν αγνοία σας, θα δοθούν στο παιδί σας ένα σωρό. Και τα περισσότερα απ’ αυτά πρέπει να του χορηγηθούν και θα το βοηθήσουν να μην πονάει, να μην μάχεται τον αναπνευστήρα (αν αντιμετωπίζει αναπνευστική ανεπάρκεια) κτλ. Αλλά να μην φορτώνεται και με φάρμακα άνευ λόγου. Να σκέφτεστε και να κρίνετε όταν και αν απαιτείται η συγκατάθεση σας. Δεν λέει κανείς να γίνετε γιατροί στη θέση των γιατρών. Φυσικά εκείνοι έχουν τον πρώτο λόγο. Αλλά αν πρέπει να έχετε άποψη, να το σκεφτείτε καλά.

Και κυρίως μην δεχτείτε να πάρετε θέση επισκέπτη στη ζωή του παιδιού σας! Στα ελληνικά νοσοκομεία, υπάρχει η παγκόσμια ‘πρωτοτυπία’, να εκδιώκονται οι γονείς απ’ τις εντατικές, να τους αποθαρρύνουν με κάθε τρόπο να αγγίξουν τα παιδιά τους, να μην τους δίνουν χρόνο να μείνουν μαζί τους κτλ κτλ. Διαβάστε τι γράφει και η Sheena στην ανάρτηση της και να σας δώσω κι εγώ όσους συνδέσμους θέλετε να δείτε, για το τι γίνεται σε όλες τις άλλες χώρες. Να επιμείνετε και να προσπαθήσετε με κάθε τρόπο, όσο δυσάρεστοι κι αν γίνετε, να είστε κοντά με το παιδί σας, για όσο το δυνατόν περισσότερες ώρες. Έχει τεράστια σημασία για την ψυχολογική του εξέλιξη αλλά και σεις θα βοηθηθείτε, γιατί θα νιώσετε ότι του προσφέρετε κάτι κι ότι συμμετέχετε στη ζωή του. Και θα είναι και αλήθεια δηλαδή. Αν δεν έχετε πειστεί ακόμη, διαβάστε κι αυτό.

.

.

Φυσικά, πρέπει να σεβαστείτε τις ιατρικές πράξεις που οφείλει να διενεργήσει  το προσωπικό σε μια εντατική και να προσαρμοστείτε ανάλογα, αλλά οπωσδήποτε μην υπακούτε πειθήνια και άκριτα σε ανοησίες του τύπου: «δεν πρέπει να το αγγίξετε γιατί θα το μολύνετε«. Προφανώς το προσωπικό αγγίζει το παιδί σας πολλές φορές κάθε μέρα. Με τον ίδιο τρόπο και παίρνοντας τα ίδια μέτρα ασφάλειας και υγιεινής που απαιτούνται για την προστασία του (και θα τους ζητήσετε να σας δείξουν), μπορείτε να το αγγίζετε κι εσείς. Δεν λέω να το παίρνετε αγκαλιά αν είναι στον αναπνευστήρα και δεν επιτρέπεται (αν και στο εξωτερικό και γι’ αυτό υπάρχει λύση), αλλά μπορείτε να το αγγίζετε, να του μιλάτε και να κάνετε ότι άλλο χρειάζεται ώστε να σας νιώθει κοντά του. Εκεί είναι η θέση σας: δίπλα στο παιδί σας! Σε κανέναν μην επιτρέψετε να σας πείσει για κάτι διαφορετικό.

Υπάρχουν βέβαια  περιπτώσεις νεογνών που ενοχλούνται με το άγγιγμα και τρομάζουν κι αυτό είναι απολύτως αναμενόμενο να συμβεί, όταν σε αγγίζει κάποιος μόνο για να σε πονέσει (για να σου πάρει αίμα, να σου βάλει ορό, να σε συνδέσει με κάποιο μηχάνημα κτλ κτλ). Μαθαίνεις να συνδέεις το άγγιγμα με τον πόνο. Κι αυτό το παθαίνουν τα μωράκια στην εντατική. Και το προσωπικό το χρησιμοποιηθεί, για να αποθαρρύνει τους γονείς να αγγίξουν τα παιδιά τους: «μην το πιάνετε γιατί το αναστατώνετε«. Σας ρίχνουν και την ευθύνη πονηρά δηλαδή, πως εσείς φταίτε για την όλη κατάσταση και στην ουσία χρησιμοποιούν τις ενοχές που θέλει δεν θέλει κουβαλάει ο γονιός ενός πρόωρου μωρού. Πετάξτε τους πίσω το μπαλάκι κι εξηγήστε τους ευγενικά και ήρεμα (αν έχετε την αντοχή), πως κάτι λάθος έχουν καταλάβει.

Για να γνωρίζετε επίσης και κάτι ακόμα, να σας εξηγήσω, πως οι τελευταίες έρευνες  δείχνουν,  ότι επειδή μόλις δύο βδομάδες (όταν φτάσουν δηλαδή στην 35η ως 38η εβδομάδα) πριν γεννηθούν τα μωράκια, μπορούν να διακρίνουν την διαφορά μεταξύ αγγίγματος και πόνου (τότε ‘ωριμάζουν’ ας πούμε, τα σχετικά κέντρα του εγκεφάλου), γι’ αυτό συμβαίνει να δυσανασχετούν κάποιες φορές όταν τ’ αγγίζει κάποιος. Δεν μπορούν να διακρίνουν την διαφορά. Αυτός βέβαια δεν είναι λόγος για να μην σας επιτρέπεται ν’ αγγίξετε το παιδί σας. Τα οφέλη απ’ την επαφή μαζί σας είναι ασύγκριτα περισσότερα  (αναπτύσσεται πιο γρήγορα η καρδιά, οι πνεύμονες, το μωράκι παίρνει βάρος, κοιμάται καλύτερα, έχει λιγότερο στρες, γίνεται πιο έξυπνο κ.α.) και για να γίνει η προσκόλληση του παιδιού και να προχωρήσει η ανάπτυξη του πρέπει οπωσδήποτε να έχει απτική επαφή με τους γονείς του.

Σε καμία περίπτωση λοιπόν, μην πιστέψετε πως θα του κάνετε κακό αν το αγγίξετε. Για να διαλυθούν και οι τελευταίες αμφιβολίες σας, διαβάστε κι αυτό. Και καταλάβετε, ότι σιγά σιγά, ακόμη κι αν το παιδάκι σας είναι τρομαγμένο ή μπερδεμένο, ευτυχώς θα μάθει ότι κάποιος το αγγίζει για να το ανακουφίσει και θα περιμένει να έρθει αυτή η στιγμή. Τις ανάγκες του παιδιού να κοιτάτε και να εμπιστεύεστε το ένστικτο σας.

Κι επειδή αναφέρθηκα και στον πόνο, αν σας καθησυχάζει να σας πω, πως αφενός χορηγούνται στα μωράκια ειδικά φάρμακα ώστε να μην πονάνε όσο το δυνατόν βέβαια (γι’ αυτό θα τα βλέπετε κοιμισμένα σε πολλές επισκέψεις σας) κι αφετέρου οι μελέτες που βρήκα και διάβασα λένε πως δεν υπάρχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες απ’ αυτό τον πρόωρο πόνο που βιώνουν τα παιδιά. Ευτυχώς!

Για σας πάλι που σίγουρα θα πονάτε με πολλούς και διάφορους τρόπους εξαιτίας όσων βιώνετε, δεν υπάρχει τίποτα για να σας παραπέμψω στην Ελλάδα, πλην της υποστηρικτικής θεραπείας που θα μπορούσατε να κάνετε σε κάποιοιν ιδιώτη, αν νιώθετε πως το χρειάζεστε. Είναι απαράδεκτο το ότι οι ΜΕΘ δεν φροντίζουν ούτε καν με τη μορφή φυλλαδίου, να ενημερώνουν τους γονείς για κάποια πράγματα. Και στην πλειοψηφεία τους τα μαιευτήρια είναι ιδιωτικά, πράγμα που σημαίνει πως χρήματα υπάρχουν. Ειλικρινά δεν έχω λόγια. Βοηθάει όμως πολύ το να μοιράζεστε όλα τα άγχη και τους φόβους και τις αγωνίες σας, με τους άλλους γονείς που περνάνε τα ίδια. Αυτές οι άτυπες ομάδες ομοτίμων λειτουργούν ως προστατευτικό δίχτυ κι αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί το τραύμα που βιώνει κάποιος σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ μεγάλο. Είναι μια μορφή πένθους για το όνειρο του τέλειου μωρού που χάθηκε.

Οι ειδικοί στον τομέα αυτό κάνουν λόγο για διαταραχή μετατραυματικού στρες (post traumatic stress disorder αλλά και για acute stress disorder-εδώ μπορείτε να διαβάσετε και μια σχετική έρευνα), αλλά όλα εξαρτώνται απ’ το ποιος είναι ο άνθρωπος που βιώνει κάτι τέτοιο. Πόσο κουράγιο και δύναμη διαθέτει, πόσο τον υποστηρίζει το περιβάλλον του, ποια είναι η σχέση του με τον άλλο γονιό, πόσο αισιόδοξος-η είναι κτλ κτλ. Αν χρειαστείτε πάντως επαγγελματική βοήθεια, ζητήστε την.

Για το τέλος κράτησα να σας προτείνω, πολλούς συνδέσμους και παραπομπές, επειδή έχει νόημα να είστε όσο το δυνατόν πιο ενημερωμένοι γι’ αυτό. Αναλυτικά λοιπόν:

  • Εδώ θα βρείτε ένα σχετικό βιβλίο στα αγγλικά (η συγγραφέας το γράφει ξεκάθαρα: Parents need to be involved in their baby’s care, and members of the baby’s care team need to encourage parents to learn about their baby. Professionals need to remember that parenting is extremely important in the baby’s convalescence. Babies whose parents are actively involved in care help to influence a healthier outcome for their child. Και στην ίδια σελίδα, υπάρχουν και όλα τα άλλα βιβλία για πρόωρα που κυκλοφορούν στο εξωτερικό. Κατεβάστε την ως κάτω και θα τα βρείτε.
  • Εδώ οι ειδικοί εξηγούν πολλά για το τι συμβαίνει όταν ένα παιδί μπαίνει στην εντατική, σας καθοδηγούν στο τι πρέπει να ρωτάτε και σας λύνουν γενικώς αρκετές απορίες για τα πρόωρα (όλα στα αγγλικά).
  • Εδώ θα βρείτε το πολύ καλά ενημερωμένο site του California Pacific Medical Center, το οποίο αξίζει να διαβάσετε για να δείτε ότι ενθαρρύνει τους γονείς να επισκέπτονται τα παιδιά τους κάθε στιγμή (επιτρέπει ακόμη και τις επισκέψεις των στενών συγγενών, ενώ στην Ελλάδα οι θείοι, θείες, γιαγιάδες και παππούδες είναι εξόριστοι) και εξηγεί πως δεν πρέπει οι γονείς να είναι επισκέπτες στη ζωή των μωρών τους (αυτό που σας γράφω κι εγώ παραπάνω δηλαδή): Interacting with your baby is very important to his recovery and your own peace of mind. We encourage you to touch your baby and become involved in his care when possible. As your baby recuperates, you will be able to hold and feed him. You are not a “visitor,” but an essential part of your baby’s care. Parents are welcome in the unit at any time!
  • Εδώ υπάρχει ένα φόρουμ με θέμα «Θηλασμός και πρόωρα μωρά» (όλα στα ελληνικά).
  • Εδώ, εδώ κι εδώ κατατοπιστικά άρθρα για τα πρόωρα μωράκια (στα ελληνικά).
  • Εδώ θα βρείτε ένα άρθρο με χρήσιμες συμβουλές στα αγγλικά.  Σας το προτείνω επειδή με απλό τρόπο εξηγεί αρκετά πράγματα για την ψυχολογία του γονιού που αποκτά πρόωρο μωρό, αλλά ταυτόχρονα είναι και χρηστικό, κι
  • Εδώ πολλά χρήσιμα video.

Πιο χρήσιμο ολοκληρώνοντας, θεωρώ ότι είναι το να σας αναφέρω, πως υπάρχει αυτό εδώ το site πια, στο οποίο συγκεντρώνονται πολλά άρθρα για την προωρότητα (πάντα βέβαια να ελέγχετε το αν η πηγή είναι αξιόπιστη), εμπειρίες γονέων κτλ. Ως εκ τούτου, αυτή η ανάρτηση δεν θα ενημερώνεται, εκτός κι αν υπάρξουν νέα δεδομένα που θεωρήσω απαραίτητο να τα προσθέσω. Επιτέλεσε  τον σκοπό της, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν ούτε πολλές, ούτε συγκεντρωμένες πληροφορίες για το θέμα.

Να είστε καλά.

 

*Η φωτογραφία είναι από εδώ.

.

.

ΕΠΕΙΓΟΝ: Μια υπογραφή για την Μαρία…

..

..

UPDATE: Η Μαρία πρέπει να συγκεντρώσει περισσότερες υπογραφές. Προωθήστε το θέμα της, όσο μπορείτε. Στο σχόλιο της ανάρτησης, σας γράφω αναλυτικά και το ποιοί λογαριασμοί ανοίχτηκαν για κείνη, αν κάποιος θελήσει να βοηθήσει και με αυτόν τον τρόπο.


Για κείνη, την Μαρία Δημητρίου, το Μαράκι, την Maria Tweety όπως την ξέρουμε εμείς οι υπόλοιποι μέσα απ’ το blog της, μου είχε μιλήσει ο Γλάρος Ιωνάθαν. Περνάει έναν Γολογοθά, για τον οποίο έγραψε αυτή εδώ την ανάρτηση η Τρυποκάρυδος. Σήμερα αναδημοσιεύω κι εγώ με την σειρά μου απ’ το ίδιο ιστολόγιο το παρακάτω κείμενο, επειδή η Μαρία πρέπει να φύγει επειγόντως για την Αμερική μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες και στόχος είναι να μαζευτούν 10.000 υπογραφές το 24ωρο. Θέλω να ελπίζω πως θα υπογράψετε όσο το δυνατόν περισσότεροι και θα αναδημοσιεύσετε όλοι όσοι περνάτε από ‘δω. Η Μαρία δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει. Η ζωή της εξαρτάται απ’ αυτό! Να είστε καλά.

..

..

Αξιότιμε κ. Υπουργέ Υγείας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
κ Χρίστο Πατσαλίδη


Δεν γνωρίζω εάν η περίπτωσή της Μαρίας Δημητρίου σας είναι γνωστή, ή αν οι επιστολές που σας έστειλε η μητέρα της δεν έφτασαν ποτέ στα χέρια σας, όπως και ή ίδια δεν κατάφερε ποτέ ως τώρα να σας συναντήσει. Παίρνω το θάρρος να σας πω πως η Μαρία πεθαίνει και αυτό δεν είναι αστείο! Δεν υπάρχει πια χρόνος! Ή θα νοσηλευθεί στη Mayo Clinic ή απλά θα χάσει τη ζωή της.


Η Μαρία πάσχει από μια σπάνια ασθένεια που λέγεται «Neuro-behcet’s disease«, ουσιαστικά από μια ασθένεια που δημιουργεί πλήθος άλλων ασθενειών και αναπηριών.


1. Ρευματοειδής αρθρίτιδα
2. Σκλήρυνση κατά πλάκας
3. Επιληπτικές κρίσεις
4. Crohn’s disease
5. Αναιμία  

Επίσης έχει τις ακόλουθες αναπηρίες

1. απώλεια όρασης στο αριστερό μάτι και μειωμένη όραση στο δεξί μάτι
2. μερική απώλεια ακοής
3. αρκετά μειωμένη γεύση και οσμή
4. εξαιρετικά μειωμένη ούρηση γιατί αφού τη χτύπησε και νευρολογικά, ο εγκέφαλος της δεν έχει τη δυνατότητα να δώσει εντολές για σωστές λειτουργίες του σώματος. εξαιτίας της μειωμένης ούρησης, αναγκαστικά μαζεύονται όλα τα υγρά γύρω από την καρδιά, τους πνεύμονες και γύρω στα νεφρά (υδρονεφρωση)… Λύση για να μπορεί να βγάζει τα ούρα της, όπως φαίνεται δεν υπάρχει. Δοκίμασε με καθετήρα, αλλά η συνεχής χρήση του της δημιούργησε καρκίνο στην ουροδόχο κύστη που ήδη ξεκίνησε. Επίσης, δεν μπορεί να τραφεί φυσιολογικά επειδή μαζεύονται πολλά υγρά σε όλο το σώμα και μονίμως νιώθει φουσκωμένη με γεμάτο στομάχι, με αποτέλεσμα να έχει πάθει υποσιτισμό. Αν γεμίσει το στομάχι της με ένα πιάτο φαγητό όπως ένας φυσιολογικός άνθρωπος αμέσως θα κάνει εμετό. Έφτασε στο σημείο να παίρνει τα φάρμακα της (συμπεριλαμβάνοντας και τα χημειοθεραπευτικα) σχεδόν με άδειο στομάχι. Τρέφεται με ελάχιστη υγιεινή τροφή και με πολλά συμπληρώματα διατροφής. Οι νεφρολόγοι και οι ουρολόγοι της είπαν πως αν δεν χρησιμοποιεί καθετήρα καθημερινά, ή αν δε βάλει χειρουργικά μόνιμο (που κάθε 2 μήνες θα πρέπει να επεμβαίνουν για να τον αλλάζουν) σύντομα θα πάθει νεφρική ανεπάρκεια.
5. Η καρδιά της είναι πιο μεγάλη από το φυσιολογικό λόγω των ταχυκαρδιών που προέρχονται από πολλούς παράγοντες, και οι πνεύμονες της έχουν μικρύνει (χρησιμοποιεί κάποιες φορές οξυγόνο λόγω χαμηλής οξυγόνωσης), επίσης από πολλούς παράγοντες.
6. Το εγκεφαλονωτιαίο υγρό και το σπονδυλικό έχουν φλεγμονή. Πάσχει δηλαδή από χρόνια εγκεφαλίτιδα και λαμβάνει αντιβιοτικά, παυσίπονα και διάφορα δηλητήρια όπως πεθιδινη (ενέσιμα), κάθε 4 ώρες, (λόγω πονοκεφάλου) για να μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι. Πολλές φορές ούτε και αυτά βοηθούν με αποτέλεσμα τις λιποθυμιές και τις κωματώδεις καταστάσεις. Αφού λοιπόν υπάρχει αυτό το πρόβλημα στο κεφάλι το ενδοκρανιακο υγρό διαμαρτύρεται και έτσι κάνει ενδοκρανιακη πίεση. Εκτός από την ασθένεια που κάνει αυτά τα συμπτώματα υπάρχουν και στο κεφάλι της κάτι καρκινώματα κοντά στην υπόφυση, τα οποία εγχείρησε στα 16 της στο Λονδίνο. Τότε ο γιατρός της είπε πως δεν θα ξανά εμφανιστούν αλλά μια εβδομάδα μετά ξανά εμφανίστηκαν και υπάρχουν μέχρι τώρα και κάνουν και αυτά πολύ καλά την δουλειά τους…
7. Οι πιο πρόσφατες εξετάσεις της Μαρίας έδειξαν πως οι όγκοι που εμφανίστηκαν στη κοιλιά της είναι κακοήθεις! Επίσης, οι γιατροί στην Κύπρο έχουν ξεκαθαρίσει πως δεν μπορούν να κάνουν κάτι για το κεφάλι, για τον όγκο – αδένωμα στην υπόφυση, αφού πρόκειται για ένα σπάνιο είδος όγκου. Της ξεκαθάρισαν επίσης πως ούτε για τους όγκους στην κοιλιά μπορούν να κάνουν κάτι, και οι μεταστάσεις ξεκίνησαν.

Μόνη λύση ώστε να παραμείνει στη ζωή η Μαρία είναι να μεταφερθεί για νοσηλεία και θεραπεία στην Αμερική στη Mayo Clinic, μια και μονάχα εκεί μπορούνα να αντιμετωπίσουν ένα τόσο δύσκολο περιστατικό. Διαφορετικά μια ζωή θα χαθεί. Η Μαρία γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου του 1985, είναι μόλις 25 ετών και αντί να χαίρεται τη ζωή είναι μονίμως νοσηλευόμενη κάνοντας αποτυχημένες θεραπείες και περιμένοντας το θάνατο. Θα το θέλατε αυτό για την κόρη σας, την αδερφή σας, τη σύντροφό σας, τη κολλητή σας φίλη, τη γειτόνισσα σας, την ανιψιά σας ή για οποιονδήποτε άνθρωπο; Εγώ πάντως δεν το θέλω! Δεν της αξίζει! Και είναι κρίμα επειδή δεν έχει 200.000- 300.000 δολάρια, που είναι τα έξοδα για τις θεραπείες στην συγκεκριμένη κλινική η Μαρία να μην επιβιώσει. Όχι, η ανθρώπινη ζωή είναι ανεκτίμητη και δεν κοστολογείται.

Εγώ η Ευαγγελία Πακάκη , όλοι αναγνώστες του ιστολογίου μου http://trupokarudos.blogspot.com, και όλοι οι φίλοι από την Ελλάδα, την Κύπρο και από αλλού που συνυπογράφουμε αυτή την επιστολή

ΖΗΤΑΜΕ:

1. ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΡΜΟΔΙΟΙ ΚΡΑΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΨΟΥΝ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΣΗΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΙΚΗ MAYO CLINIC KAI AYTO NA ΓΙΝΕΙ ΑΜΕΣΑ ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ.

2. ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙ ΓΙΑ ΝΟΣΗΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ Η ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ 2 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ.

Μη ξεχνάτε πως στη θέση της Μαρίας θα μπορούσε να είναι ένας δικός σας άνθρωπος.

Ελπίζω να ευαισθητοποιηθείτε και να δράσετε άμεσα! 

Σας ευχαριστούμε για την προσοχή σας.

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΟΛΟΙ ΕΔΩ :

http://www.gopetition.com/petition/40743.html

..

..

..

«Η σκόνη των άστρων»

.

.

.

UPDATE: Στο τέλος της ανάρτησης η συνέντευξη.

 

Κάποιοι από σας, πρόσεξαν ήδη πως στα μέσα του Οκτώβρη, ένα εικονίδιο προστέθηκε σ’ αυτό εδώ το blog. Κάποιοι άλλοι θα το μάθουν σήμερα. Μερικοί με τους οποίους κάνουμε παρέα και φυσικά οι άνθρωποι που είναι πάντα κοντά μου,  ήξεραν ότι κάτι ετοίμαζα από το 2007.  Υπάρχουν όμως και οι φίλοι της μπλογκόσφαιρας και του Facebook που πρόλαβαν όχι μόνο να πληροφορηθούν την είδηση που με αφορά, αλλά μου έκαναν και την τιμή να με φιλοξενήσουν στον ηλεκτρονικό τους τοίχο. Με πρώτο τον Βασίλη που εκτός των άλλων, έκανε και σχετική ανάρτηση στο blog του και τον ευχαριστώ από καρδιάς, για τη συνεχή του υποστήριξη. Από καρδιάς όμως θέλω να ευχαριστήσω και την Θαλασσινή, την Ελευθερία, την Αλέκα, την Φωτεινή Ρεντίφη που αυθόρμητα πρότειναν το βιβλίο μου για ανάγνωση στο Facebook.

Γι’ αυτό λοιπόν σας γράφω σήμερα. Για το δεύτερο μυθιστόρημα μου που κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις «Μοντέρνοι Καιροί», με τίτλο «Η σκόνη των άστρων«. Κι επειδή δεν ήξερα πως ν’ αρχίσω, περίμενα να δημοσιευτεί η πρώτη μου συνέντευξη για να σας πω πως εκεί εξηγώ κάποια πράγματα. Κι αυτή η συνέντευξη,  κυκλοφόρησε σήμερα στο ένθετο ‘»Culture» της εφημερίδας «Επενδυτής». Χάρη στις εύστοχες ερωτήσεις της κυρίας Μυρτώς Τσελέντη, δεν έχω να προσθέσω και πολλά. «Η σκόνη των άστρων» είναι ένα βιβλίο που το δούλευα περίπου τρία χρόνια, άλλαξαν στην πορεία μέσα μου οι ήρωες και τώρα που κυκλοφορεί, χαίρομαι που έκανα κι αυτό το βήμα.

Θα χαιρόμουν περισσότερο όμως, αν δεν είχαν φύγει κάποιοι άνθρωποι τη χρονιά που διανύουμε. Αν δεν είχε φύγει ο Γλαρος Ιωνάθαν για τον οποίο ακόμα σχεδόν δεν μπορώ να μιλήσω.. Αν δεν είχε φύγει ο Μάνος Ξυδούς, γιατί με συντροφιά το δίσκο του «Τ’ αστέρια θα ‘ναι πάντα μακριά», γράφτηκαν πολλές απ’ τις σελίδες μου..  Και δεν πρόλαβα να του το πω και να το μάθει. Όπως έχω ξαναγράψει όμως, δεν χάνεται ότι αγαπάμε κι εγώ θέλω να πιστεύω πως είναι μαζί μου και οι δυό τους. Ο Γλάρος πετάει εδώ γύρω κι ο Μάνος ετοιμάζει καινούρια τραγούδια κάπου εκεί ψηλά.. Άλλωστε ένας απ’ τους λόγους που γράφω, είναι για να κρατάω ζωντανούς όσους έφυγαν από δω και μου λείπουν. Γιατί όπως έχω πει και θα ξαναπώ πολλές φορές ακόμα, άλλη Αθανασία απ’ την Μνήμη δεν υπάρχει. Αυτό τουλάχιστον πιστεύω εγώ.

Κι επειδή έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να αναγνωρίζω και το παραμικρό ή το κάτι μεγάλο που μου προσφέρουν οι άλλοι, θέλω να πω μερικά ακόμα ευχαριστώ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν θέλω να το πω στην κυρία Νάταλι Καρακιουλάφη των εκδόσεων «Μοντέρνοι Καιροί», για την άψογη συνεργασία που είχαμε, για το ότι βοήθησε με κάθε τρόπο ώστε το βιβλίο να εκδοθεί το συντομότερο δυνατόν και  μου έλυσε κάθε πρόβλημα. Ευχαριστώ επίσης όλους τους ανθρώπους που εργάστηκαν για να βγει αυτό το βιβλίο: τον Αργύρη Παλούκα και την Λητώ Δούμουρα που είχαν την επιμέλεια του κειμένου, την Δήμητρα Ζαμπουρα και Δώρα Σταυροπούλου που σχεδίασαν αυτό το όμορφο εξώφυλλο, την Τζίνα Γεωργίου και τον Γιάννη Αλέκου που έκαναν την σελιδοποίηση, τους Λίνο Καμσή, Σπύρο Καμσή και Νικήτα Κοντογιαννάτο που έκαναν την παραγωγή και φυσικά τον εκδότη Κώστα Α. Γιαννίκο.

Ξεχωριστά, θέλω να ευχαριστήσω τον Apos, που φρόντισε μέσα σε λίγες ώρες απ’ την άφιξη του στη Νέα Υόρκη, να μου στείλει φωτογραφίες από συγκεκριμένα σημεία του Central Park, στα οποία αναφέρομαι στο βιβλίο. Σπανίζουν τέτοιοι άνθρωποι καλέ μου φίλε. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Με διευκόλυνες αφάνταστα γιατί δεν μπορώ να γράψω για κάτι που δεν έχω δει κι αυτή τη φορά δεν μπορούσα να ταξιδέψω τόσο μακριά. Αναγκαστικά δούλεψα πολύ με φωτογραφίες και με τις δικές σου πέρασα κάμποσες ώρες. Να ‘σαι καλά!

Οι φίλοι είναι ευλογία κι εγώ έχω αξιωθεί να σταθούν κοντά μου άνθρωποι που εκτιμώ απεριόριστα και θέλω να τους αναφέρω όπως μου έρχονται στο μυαλό, με σειρά τυχαία. Ευχαριστώ λοιπόν τον Χρήστο Φραγκιουδάκη, την Ευανθία Σακελλάρη, την Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου, τον Σάββα Γεωργιάδη, τον Γιάννη Κάτσαρη, την Βάσια Αραμπατζή, τον Αντώνη Τσόκο, τον Γιώργο Τσιτούρα, την Μαίρη Λύτρα, τον Σπύρο Σαρανταένα, τον Κωστή Σχιζάκη, τον Γιώργο Κωνσταντινίδη, την Ελευθερία Παλληκαρά, την Σύλβια Πετραλή, την Γωγώ Πετραλή, την Άννα Κοκκινάκη, την Γεωργία Χαριτάκη, την Δήμητρα Παπαγεωργίου, τον Θοδωρή Σουνδία, την Άννα Παρίση, τον Θοδωρή Μεσσαριτάκη, τον Χρήστο Κώγο, την Χάρη Σταθάτου, την Μάγδα Ευθυμιάδου, την Σίνα Δημητρίου, την Μιχαέλα Παπαστεργίου, την Λία Μητσέα, τον Μιχάλη Λιβιτσιάνη, τον Πάρη Λιβιτσιάνη, την Κλεοπάτρα Σταματιάδου, την Αθηνά Κίτση, τον Κώστα Σταθάκη, τον Γιώργο Συριανό, τον Στέφανο Μαγουλάκη, την Εβίτα Παπατσώρη, τον Γιάννη Βήχο, τον Μάριο Αλεξόπουλο,την Χριστιάννα Οικονόμου, τον Κώστα Χασουράκη, την Μαρία Κανακάκη, την Μαρίνα Σπανάκη, τον Μανώλη Καλλέργη..  Επειδή δεν αποκλείεται κάποιους να ξέχασα, θα επανέλθω αν χρειαστεί με ‘αθόρυβο’ update. Να ξέρετε πως γράφοντας τα ονόματά σας, ζούσα πάλι τις όμορφες, δύσκολες, ιδιαίτερες στιγμές που πέρασα μαζί σας και είναι μια καλή ευκαιρία να σας πω, πως χαίρομαι πολύ που βρεθήκατε στον δρόμο μου ή εγώ στο δικό σας.

Κι αυτό το blog όμως, γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους κι ελπίζω η γνωριμία μας να συνεχιστεί. Θέλω να ευχαριστήσω λοιπόν την Αλέκα Μπλάνα, τον Γιώργο Κάππα, την Νατάσσα Συλιγνάκη, την Ειρήνη Χατζή, τον Γιώργο Βαρβάκη, την Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη, τον Βασίλη Κουγιουμτσιάδη, τον Λευτέρη Οικονόμου, τον Τάσσο Παγιασλή, τον Κώστα Σδράκα, τον Σπύρο Καραγιάννη, τον Σπύρο Δόικα, την Βίκυ Παπαπροδρόμου, τον silentcrossing, τον head-charge, τον psi-action, την roadartist, τον thesikaleon, τον aplous..

Και χαίρομαι πολύ που υπάρχουν και με υποστηρίζουν και οι άνθρωποι απ’ την Σάμο: η Εύα Δήμα, η Φωτεινή Ρεντίφη,  ο Οδυσσέας Αποστολάκης, ο Δημήτρης Τσιρίγος, η Μαρία Μάρκου, η Άντζελα Κουκούλη.. Έχει και τα καλά του το Facebook.  Μας βοηθάει να μην χανόμαστε.. Ένα θα σας πω μόνο: είμαστε όλοι από το ίδιο χωριό, τη Χώρα. Άλλοι είναι φίλοι κι άλλοι συγγενείς. Όλοι τους υπάρχουν στις αναμνήσεις μου από έναν τόπο που άφησα πριν πολλά χρόνια κι επισκέπτομαι πια σπάνια.. Ίσως γι’ αυτό να υπάρχει η Σάμος σ’ αυτό το βιβλίο. Ίσως να είναι μια προσπάθεια επανασύνδεσης με τον γενέθλιο τόπο..

Κι ένα ευχαριστώ τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό είναι για όλους εσάς που πήρατε το «Βενετσιάνικο χρυσάφι«, το πρώτο μου μυθιστόρημα  και μου γράψατε ή δεν μου γράψατε την άποψη σας γι’ αυτό. Ευχαριστώ για την υποστήριξη, τα αφιερώματα στα blog, τα e-mail σας..

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως και το περιοδικό CITY της Θεσσαλονίκης, τον εκδότη του Σπύρο Σαρανταένα και τον δημοσιογράφο Σωτήρη Ζήκο, που μου πήραν την πρώτη και μοναδική τότε, συνέντευξη. Δεν ξεχνάω ..και σας εύχομαι κάθε επιτυχία!

.

Να είστε καλά όλοι και να σας φέρει η ζωή ότι αξίζετε, επιθυμείτε και σας χρειάζεται για να είστε ευτυχισμένοι. Σας ευχαριστώ!

.

.

ΥΓ: Τις φωτογραφίες της συνέντευξης στο «Culture«, τράβηξε ο Παναγιώτης Κουφαλέξης, το hair styling επιμελήθηκε η Ράνια Αγοραστούδη και make up artist ήταν η Ματίνα Γκάκια. H φωτογράφηση έγινε στο στέκι του καλλιτεχνικού φωτογράφου, Ιπποκράτη Ναυρίδη. Κι εκείνος και η Αφροδίτη, βοήθησαν με κάθε τρόπο.  Κύριε Ναυρίδη καλή επιτυχία την έκθεση σας. Σας ευχαριστώ όλους!

 


.

Φεστιβάλ Emotion Pictures-Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία: Η υπογραφή σας χρειάζεται!

..

..

update

..

Η Stella, άφησε το παρακάτω σχόλιο που δημοσιεύω σήμερα, για ένα Φεστιβάλ που το παρακολουθούμε και έπεσε θύμα της κρίσης φέτος. Μπορείτε να διαβάσετε εδώ τι ακριβώς συμβαίνει και να βοηθήσετε τους διοργανωτές με τις υπογραφές σας. Η δική μου μπήκε ήδη.

..

Αγαπητοί φίλοι,
Το Φεστιβάλ Emotion Pictures – Ντοκιμαντέρ & Αναπηρία (www.ameamedia.gr)
δεν πραγματοποιήθηκε φέτος.

Το Φεστιβάλ έχει σκοπό να ενισχύσει τον κοινωνικό μας προβληματισμό, να ευαισθητοποιήσει νέους και μεγαλύτερους μέσα από την θεματολογία του, που έχει στο επίκεντρό της την αναπηρία.

Αποτελεί το πρώτο κινηματογραφικό φεστιβάλ του είδους του στην Ελλάδα.

Φίλοι του Φεστιβάλ από το εξωτερικό ξεκίνησαν ένα petition για τη συγκέντρωση υπογραφών για να μην καταργηθεί η διοργάνωση, το οποίο και μας προώθησαν.

Σας το στέλνουμε και αν μπορείτε, προωθήστε το όπως κρίνετε καλύτερο.

Μια ψήφος θα δείξει την συμπαράσταση σας ώστε να μην καταργηθεί το Φεστιβάλ.

http://www.thepetitionsite.com/1/support-emotion-pictures-festival—quotdocumentary-disabilityquot/
Facebook group:
http://www.facebook.com/home.php#!/group.php?gid=138139822896524

Η συμπαράστασή σας είναι πολύτιμη.
Με εκτίμηση

..

..

*Και κάνοντας λόγο για υπογραφές, δεν μπορώ να μην σας θυμίσω κι αυτό εδώ το ζήτημα για το οποίο η  Χάρη Σταθάτου έχει γράψει και εξακολουθεί να είναι επείγον. Αν δεν το είχατε υπόψη σας, προωθήστε το. Η ζωή κάποιων γυναικών εξαρτάται απ’ τη στάση όλων μας. Δείτε κι εδώ τι συμβαίνει.

..

..

Το μυστικό της Νοημοσύνης: Οι 12 πυλώνες της σοφίας

.

.


.

Μ’ αυτό το αφιέρωμα στο εξώφυλλο του, κυκλοφόρησε πρόσφατα (30/10/2010), το περιοδικό «New Scientist» και μιας κι ασχολούμαστε εδώ με τα ζητήματα που σχετίζονται με το IQ, σκέφτηκα να σας αναφέρω τι γράφει ο Adrian Owen σ’ αυτό το άρθρο.  Ο Owen,  είναι ειδικός στις νευροεπιστήμες, εργάζεται στο Medical Research Council στο Cambridge (MRC Cognition and Brain Sciences Unit) και θεωρείται ένας απ’ τους 100 επιστήμονες με την μεγαλύτερη επιρροή στην Βρετανία, σύμφωνα με τη λίστα του Times Eureka Science Magazine.

Αρχικά λοιπόν ο Owen,  ξεκινά με μια διαπίστωση, για την οποία έχει γίνει λόγος ξανά απ’ αυτό το blog: ότι δηλαδή ακόμα δεν μπορούν να συμφωνήσουν όλοι όσοι ασχολούνται μ’ αυτό τον επιστημονικό τομέα, σε έναν και μόνο όρο που να εξηγεί συγκεκριμένα, τι ακριβώς είναι η νοημοσύνη. Και άρα καταλαβαίνετε αρχικά, πόσο προβληματικό είναι το να μετράει κάποιος κάτι το οποίο ακόμα δεν μπορεί να οριστεί πλήρως. Αν προσθέσετε τώρα σ’ αυτό το πρόβλημα, ένα ακόμα, ότι δηλαδή ούτε στον τρόπο μέτρησης της νοημοσύνης συμφωνούν οι ειδικοί, θα αντιληφθείτε πόσο σαθρά είναι τα αποτελέσματα των απανταχού τεστ νοημοσύνης. Πως λοιπόν να γίνει λόγος για αξιοπιστία και εγκυρότητα;

Δεν τίθεται θέμα φυσικά, για το αν υπάρχουν όντως ατομικές διαφορές στις γνωστικές ικανότητες, αλλά το ζήτημα είναι πως αυτές οι διαφορές, δεν μπορούν να μετρηθούν με τον αντικειμενικό τρόπο που θα μετρούσαμε π.χ. το ύψος και το βάρος κάποιου. Αλλά κι όταν μετριούνται αυτές οι διαφορές, όπως τέλος πάντων κι αν μετριούνται, πόσο αξιόπιστο είναι το αποτέλεσμα; Ποιος ο δείκτης συσχέτισης των τεστ IQ με την γενικότερη επιτυχία στη ζωή κάποιου; Ή με την ευτυχία; Και πως επηρεάζεται το τελικό σκορ, απ’ το πολιτισμικό υπόβαθρο του εξεταζόμενου;

Παρ’ όλα αυτά τα προβλήματα που ανακύπτουν όμως, όπως ήδη σας έγραψα,  ευρέως χρησιμοποιούνται τα τεστ νοημοσύνης, με πιο δημοφιλές το Wechsler (Adult Intelligence Scale). Απ’ το 1955 που δημοσιεύτηκε αυτό το τεστ, γίνονται προσπάθειες ώστε να διερευνηθεί από ποια στοιχεία ακριβώς αποτελείται η νοημοσύνη, καθώς έχει παρατηρηθεί ότι υπάρχουν συγκεκριμένες συνάφειες: π.χ. αυτοί που είναι καλοί στα μαθηματικά, θυμούνται και καλύτερα αριθμούς κτλ. Τι μας κάνει όμως λιγότερο ή περισσότερο έξυπνους από άλλους; Δηλώνει όντως κάτι για μας, ο περίφημος και οπωσδήποτε αμφιλεγόμενος δείκτης νοημοσύνης;

Σ’ αυτό δεν χρειάζεται καν να σας αναπτύξω τα προσωπικά μου επιχειρήματα. Θα σας παραθέσω απλώς ένα παλιότερο απόσπασμα απ’  το ίδιο περιοδικό και θα σας προτείνω να διαβάσετε αυτό εδώ το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία»:

Αμερικανοί και Καναδοί ερευνητές αμφισβήτησαν την ακρίβεια και την αξιοπιστία του λεγόμενου Δείκτη Νοημοσύνης (IQ), επικαλούμενοι μάλιστα ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα «ευφυούς» ανθρώπου, την περίπτωση του τέως προέδρου των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους. Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, ο Μπους συγκαταλέγεται στο 10% των πλέον ευφυών ανθρώπων στον κόσμο (!), σύμφωνα τουλάχιστον με τον Δείκτη Νοημοσύνης του (περίπου 120), κάτι που δεν επαληθεύτηκε καθόλου στην πράξη, δεδομένων των αμέτρητων ανοησιών που διέπραξε στη διάρκεια της θητείας του.

Ο David Perkins, ο οποίος διδάσκει Παιδαγωγική Ψυχολογία στο Harvard Graduate School, υποστηρίζει ότι κάθε άνθρωπος με υψηλό δείκτη νοημοσύνης έχει ασφαλώς κάποια πλεονεκτήματα, αυτό όμως δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι πρόκειται για ένα πραγματικά ευφυές άτομο. «Ο υψηλός δείκτης νοημοσύνης είναι ό,τι και το υψηλό ανάστημα για έναν καλαθοσφαιριστή. Για να γίνει κάποιος καλός καλαθοσφαιριστής ασφαλώς βοηθάει το ύψος, αλλά αυτό από μόνο του δεν επαρκεί. Κατ’ αναλογία, για να σκέπτεται κάποιος σε βάθος, δεν αρκεί να διαθέτει έναν δείκτη νοημοσύνης πάνω από το μέσο όρο. Θα πρέπει να έχει πολύ περισσότερα προσόντα».

Πήρατε νομίζω μια ιδέα και αν διαβάσετε και το άρθρο που σας προτείνω θα καταλάβετε ακόμη περισσότερα πράγματα. Για να γυρίσουμε εμείς τώρα στο αφιέρωμα του «New Scientist».. Ποιοί είναι οι 12 πυλώνες της σοφίας, για τους οποίους γίνεται λόγος; Θα σας αναφέρω μερικoύς απ’ αυτούς: την οπτικοχωρική μνήμη, την πνευματική περιστροφή, τον επαγωγικό συλλογισμό, την λεκτική διατύπωση συλλογισμών και την οπτική προσοχή. Για ευνόητους λόγους δεν γίνεται και δεν πρέπει να αναπαραγάγω εδώ ολόκληρο το άρθρο, αλλά έστω και με αυτές τις αναφορές νομίζω ότι καταλαβαίνετε πως αυτό που προσπαθούν να πετύχουν οι επιστήμονες, είναι ένα είδος διάσπασης της νοημοσύνης, στα στοιχεία που την συνθέτουν. Προσπαθούν δηλαδή να καταλάβουν,  ποιες επιμέρους γνωστικές ικανότητες, συνθέτουν την συνολική νοημοσύνη ενός ατόμου.

Προκαλούν μάλιστα και τους αναγνώστες του περιοδικού όχι μόνο να πάρουν μέρος σ’ ένα test που πλαισιώνει το αφιέρωμα, για να τσεκάρουν επιτόπου το αν διαθέτουν αυτές τις ικανότητες, αλλά και σε μια ακόμη δοκιμασία που θα βρείτε online εδώ και η οποία χρειάζεται περίπου μισή ώρα για να ολοκληρωθεί. Φυσικά, θα αξιοποιήσουν πλήρως όλα τα αποτελέσματα αυτών των δοκιμασιών και φαντάζομαι ότι στο μέλλον, θα μας πουν κι άλλα για τον ακόμα ερευνούμενο τομέα της νοημοσύνης.  Αν έχετε μισή ώρα ελεύθερη και γνωρίζετε καλά αγγλικά, δεν χάνετε τίποτα να το τολμήσετε.  Κάτι θα μάθετε οπωσδήποτε για την ευφυΐα σας.

Να είστε καλά.

.

.

.

Κραυγή αγωνίας απ’ τους εργαζομένους στο Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Εύβοιας

..

..

Για το θέμα, με ενημέρωσε η συνάδελφος Δήμητρα Βέλτσου και την ευχαριστώ πολύ. Δημοσιεύεται λοιπόν κι εδώ, η επιστολή των εργαζομένων στο Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Αυλίδας, προς τα ΜΜΕ. Εδώ υπάρχει και το σχετικό δημοσίευμα.

..

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Προς όλους αυτούς, που κατά καιρούς ένωσαν την φωνή τους μαζί μας, αλλά όταν ήρθαν στην εξουσία, τα ξέχασαν όλα και σιώπησαν ξαφνικά.

Δυστυχώς, σήμερα το Θεραπευτήριο αργοπεθαίνει αβοήθητο και μόνο. Οι περιθαλπόμενοι, βρίσκονται πλέον στα χερια του Θεού και του λιγοστού προσωπικού, που έχει απομείνει και που θα λιγοστέψει και άλλο μέχρι το τέλος του 2010, καθώς και του 2011.

Τα πλυντήρια αυτή την στιγμή βρίσκονται χωρίς προσωπικό στην ουσία, διότι οι δύο από τις τρείς υπαλλήλους που δούλευαν εκεί, συνταξιοδοτήθηκαν και η μία η οποία απέμεινε, έχει πολλά προβλήματα υγείας, με αποτέ λεσμα και να λείπει πολλές φορές με αναρρωτικές άδειες, αλλά και όταν είναι στην Υπηρεσία να μην μπορεί να προσφέρει το καλύτερο δυνατόν.

Η κουζίνα, εκτός του ότι βρίσκεται με μείον 12 τραπεζοκόμες, (μία τραπεζοκόμα το πρωί και μία το απόγευμα μαζί με μία άλλη που εκτελεί χρέη μάγειρα,για να ετοιμάσει τα πρωινά , να ταίσει τους περισσότερους περιθαλπόμενους και να μοιράσει το πρωινό και το φαγητό στους υπόλοιπους, να βοηθήσει στην προετοιμασία του φαγητού, το πλύσιμο των σκευών κ.λ.π), βρίσκεται τώρα και χωρίς μάγειρα λόγω συνταξιοδότησης της μοναδικής μαγείρισσας.

Στο νοσηλευτικό αντιστοχεί ένα άτομο για κάθε 40 περιθαλπόμενους, να τους σηκώσει από τα κρεβάτια τους, να τους πλύνει, να τους αλλάξει, να τους κατεβάσει στην τραπεζαρία, να ασχοληθεί με την φύλαξη τους και πολλές φορές με την νοσηλεία τους, να βοηθήσει το μεσημέρι στο φαγητό τους, να τους ανεβάσει ξανά στον όροφο και να τους βάλει στα κρεβάτια τους.

Στο τηλεφωνικό κέντρο όπου οι συνάδελφοι οι οποίοι υπηρετούν, λειτουργούν και ως φύλακες, ήδη έχουν καταθέσει για σύνταξη οι δύο απ’ αυτούς και ετοιμάζεται και τρίτος, με αποτέλεσμα να έχουμε σε λίγο καιρό το φαινόμενο, να μην υπάρχει κανένας σε ολόκληρη βάρδια (ήδη έχει παρατηρηθεί αυτό).

Επίσης μεγάλο πρόβλημα έχει δημιουργηθεί και θα γίνει μεγαλύτερο στο κοντινό μέλλον, και στις τεχνικές Υπηρεσίες και στο Διοικητικό προσωπικό αλλά και στους οδηγούς.

Το αποτέλεσμα ΤΡΑΓΙΚΟ. Η φύλαξη, η υγιεινή και περιποίηση των περιθαλπομένων (χάρη στην μεγάλη προσπάθεια των λιγοστών εργαζομένων), ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗΣ.

Δεκάδες ρεπό, αργίες ,εργασία από διπλοβάρδια, αλλά και άδειες από προηγούμενα χρόνια, χρωστάει η Υπηρεσία στους εργαζόμενους, που έτσι και οι εργαζόμενοι απαιτήσουν να τα πάρουν όλα μαζί, κάποιοι θα λείπουν μήνες από την Υπηρεσία. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν το δικαίωμα ούτε να αρρωστήσουν, ούτε να κάνουν χρήση κάποιων αδειών, διευκολύνσεων που τους παρέχει ο νόμος.

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, κουρασμένοι σωματικά και ψυχικά, χωρίς βοήθεια από πουθενά, χωρίς να βλέπουν φως στο τούνελ, αλλά και χωρίς την ανάλογη συμπεριφορά και συνδρομή της Διοίκησης, έχουν ξεπεράσει από καιρό τα όρια αντοχής τους. Απευθυνόμαστε λοιπόν προς κάθε κατεύθυνση και ζητάμε ΒΟΗΘΕΙΑ, ελπίζοντας ότι θα υπάρχουν ακόμη ανοιχτά αυτιά και μάτια για να μας ΑΚΟΥΣΟΥΝ και να μας ΔΟΥΝ, ώστε να μην μπεί λουκέτο σ’ αυτό το ΙΔΡΥΜΑ που εκτός την εργασία που προσφέρει σε δεκάδες ανθρώπους, δίνει αγάπη και στοργή σε τόσους άλλους, που επειδή τους χτύπησε η μοίρα, βρίσκονται εκεί με μόνη οικογένεια τους εργαζόμενους.

..

Με την ελπίδα ότι κάποιος θα μας βοηθήσει, σας ευχαριστούμε για την φιλοξενία.

..

..