Κραυγή αγωνίας απ’ τους εργαζομένους στο Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Εύβοιας

..

..

Για το θέμα, με ενημέρωσε η συνάδελφος Δήμητρα Βέλτσου και την ευχαριστώ πολύ. Δημοσιεύεται λοιπόν κι εδώ, η επιστολή των εργαζομένων στο Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Αυλίδας, προς τα ΜΜΕ. Εδώ υπάρχει και το σχετικό δημοσίευμα.

..

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Προς όλους αυτούς, που κατά καιρούς ένωσαν την φωνή τους μαζί μας, αλλά όταν ήρθαν στην εξουσία, τα ξέχασαν όλα και σιώπησαν ξαφνικά.

Δυστυχώς, σήμερα το Θεραπευτήριο αργοπεθαίνει αβοήθητο και μόνο. Οι περιθαλπόμενοι, βρίσκονται πλέον στα χερια του Θεού και του λιγοστού προσωπικού, που έχει απομείνει και που θα λιγοστέψει και άλλο μέχρι το τέλος του 2010, καθώς και του 2011.

Τα πλυντήρια αυτή την στιγμή βρίσκονται χωρίς προσωπικό στην ουσία, διότι οι δύο από τις τρείς υπαλλήλους που δούλευαν εκεί, συνταξιοδοτήθηκαν και η μία η οποία απέμεινε, έχει πολλά προβλήματα υγείας, με αποτέ λεσμα και να λείπει πολλές φορές με αναρρωτικές άδειες, αλλά και όταν είναι στην Υπηρεσία να μην μπορεί να προσφέρει το καλύτερο δυνατόν.

Η κουζίνα, εκτός του ότι βρίσκεται με μείον 12 τραπεζοκόμες, (μία τραπεζοκόμα το πρωί και μία το απόγευμα μαζί με μία άλλη που εκτελεί χρέη μάγειρα,για να ετοιμάσει τα πρωινά , να ταίσει τους περισσότερους περιθαλπόμενους και να μοιράσει το πρωινό και το φαγητό στους υπόλοιπους, να βοηθήσει στην προετοιμασία του φαγητού, το πλύσιμο των σκευών κ.λ.π), βρίσκεται τώρα και χωρίς μάγειρα λόγω συνταξιοδότησης της μοναδικής μαγείρισσας.

Στο νοσηλευτικό αντιστοχεί ένα άτομο για κάθε 40 περιθαλπόμενους, να τους σηκώσει από τα κρεβάτια τους, να τους πλύνει, να τους αλλάξει, να τους κατεβάσει στην τραπεζαρία, να ασχοληθεί με την φύλαξη τους και πολλές φορές με την νοσηλεία τους, να βοηθήσει το μεσημέρι στο φαγητό τους, να τους ανεβάσει ξανά στον όροφο και να τους βάλει στα κρεβάτια τους.

Στο τηλεφωνικό κέντρο όπου οι συνάδελφοι οι οποίοι υπηρετούν, λειτουργούν και ως φύλακες, ήδη έχουν καταθέσει για σύνταξη οι δύο απ’ αυτούς και ετοιμάζεται και τρίτος, με αποτέλεσμα να έχουμε σε λίγο καιρό το φαινόμενο, να μην υπάρχει κανένας σε ολόκληρη βάρδια (ήδη έχει παρατηρηθεί αυτό).

Επίσης μεγάλο πρόβλημα έχει δημιουργηθεί και θα γίνει μεγαλύτερο στο κοντινό μέλλον, και στις τεχνικές Υπηρεσίες και στο Διοικητικό προσωπικό αλλά και στους οδηγούς.

Το αποτέλεσμα ΤΡΑΓΙΚΟ. Η φύλαξη, η υγιεινή και περιποίηση των περιθαλπομένων (χάρη στην μεγάλη προσπάθεια των λιγοστών εργαζομένων), ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗΣ.

Δεκάδες ρεπό, αργίες ,εργασία από διπλοβάρδια, αλλά και άδειες από προηγούμενα χρόνια, χρωστάει η Υπηρεσία στους εργαζόμενους, που έτσι και οι εργαζόμενοι απαιτήσουν να τα πάρουν όλα μαζί, κάποιοι θα λείπουν μήνες από την Υπηρεσία. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν το δικαίωμα ούτε να αρρωστήσουν, ούτε να κάνουν χρήση κάποιων αδειών, διευκολύνσεων που τους παρέχει ο νόμος.

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, κουρασμένοι σωματικά και ψυχικά, χωρίς βοήθεια από πουθενά, χωρίς να βλέπουν φως στο τούνελ, αλλά και χωρίς την ανάλογη συμπεριφορά και συνδρομή της Διοίκησης, έχουν ξεπεράσει από καιρό τα όρια αντοχής τους. Απευθυνόμαστε λοιπόν προς κάθε κατεύθυνση και ζητάμε ΒΟΗΘΕΙΑ, ελπίζοντας ότι θα υπάρχουν ακόμη ανοιχτά αυτιά και μάτια για να μας ΑΚΟΥΣΟΥΝ και να μας ΔΟΥΝ, ώστε να μην μπεί λουκέτο σ’ αυτό το ΙΔΡΥΜΑ που εκτός την εργασία που προσφέρει σε δεκάδες ανθρώπους, δίνει αγάπη και στοργή σε τόσους άλλους, που επειδή τους χτύπησε η μοίρα, βρίσκονται εκεί με μόνη οικογένεια τους εργαζόμενους.

..

Με την ελπίδα ότι κάποιος θα μας βοηθήσει, σας ευχαριστούμε για την φιλοξενία.

..

..

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

2 σκέψεις σχετικά με το “Κραυγή αγωνίας απ’ τους εργαζομένους στο Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Εύβοιας”

  1. Η γνωστή εγκατάλειψη ασθενών και εργαζομένων στα Θεραπευτήρια Χρόνιων Παθήσεων. Τουλάχιστον, ας αντικατασταθεί η λέξη «θεραπευτήριο» με μια άλλη που να δείχνει τις προθέσεις της πολιτείας (πχ καιάδας). Κανένας δεν ενδιαφέρθηκε γι’ αυτούς τους χώρους και φοβάμαι ότι κανένας δεν θα ακούσει και την έκκληση για βοήθεια.

    Να πω κουράγιο στους ανθρώπους του Θεραπευτηρίου δεν έχει νόημα, γιατί ξέρω ότι δεν μπορείς να κάνεις κουράγιο κάτω από αυτές τις συνθήκες. Να πάνε τα άπλυτα ρούχα (αφού δεν λειτουργούν τα πλυντήρια) έξω από την πόρτα του υπουργείου, ίσως να είναι πιο αποτελεσματικό.

    Θα το περάσω στο sidebar (με λινκ για εδώ), αν και φοβάμαι ότι αυτά τα θέματα τα ανακυκλώνουμε μεταξύ μας.

    Να είσαι καλά Κατερίνα

    (τι τα θες τα αφιερώματα στα άσυλα των περασμένων αιώνων; στην Ελλάδα τα έχουμε ακόμα)

  2. Psi-action, κι εγώ το ίδιο φοβάμαι. Πως τίποτα δεν θα γίνει, αλλά καταλαβαίνω την αγωνία κι αυτών των ανθρώπων. Ξέρουμε εξάλλου εμείς από τέτοια. Δεν μας είναι άγνωστα όσα περιγράφονται γλαφυρά σ’ αυτή την επιστολή τους. Μια λύση πιο ρεαλιστική απ’ το να περιμένουν το επίσημο κράτος να παρέμβει (που δεν το βλέπω), θα ήταν ίσως να κινητοποιηθεί η τοπική κοινωνία. Θέλει οργάνωση, δεν λέω πως είναι εύκολο και σίγουρα θα έχυν να ξεπεράσουν και τα ανάλογα γραφειοκρατικά προβλήματα, αλλά τουλάχιστον κάτι θα καταφέρουν. Αλλιώς τους βλέπω να περιμένουν για πολύ..

    Παίρνε ότι θες από ‘δω. Αφού ξέρεις.. Δεν τίθεται θέμα. Ο σκοπός είναι να γίνει γνωστό το πρόβλημα. Ο σκοπός είναι αν ενημερώνονται όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι. Κι εμένα συνάδελφος με ενημέρωσε άλλωστε.

    Δίκιο έχεις. Έχουμε εμείς άσυλα εν λειτουργία, ένα σωρό ακόμα. Για ποιο να πρωτογράψω μόνο δεν ξέρω. Δυστυχώς!

    Καλό Σαββατοκύριακο. Θα τα πούμε και στο δικό σου blog. Πέρασα και χτες, αλλά όπως εξηγούσα και στην Χάρη είναι στα πρόθυρα να κρασάρει ο σκληρός μου δίσκος και μου παίρνει αιώνες να ολοκληρώσω ένα σχόλιο. Με πετάει έξω συνεχώς.. Το γνωστό φαινόμενο της μπλε οθόνης. Τις περισσότερες αναρτήσεις τις είχα έτοιμες ευτυχώς (απ’ τις σπάνιες περιπτώσεις που υπήρξα προνοητική) και τις ανεβάζω με προγραμματισμό, μέχρι να δω τι θα κάνω. Αν με ‘χάσετε’ για λίγο, να ξέρετε..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s