«Η σκόνη των άστρων»

.

.

.

UPDATE: Στο τέλος της ανάρτησης η συνέντευξη.

 

Κάποιοι από σας, πρόσεξαν ήδη πως στα μέσα του Οκτώβρη, ένα εικονίδιο προστέθηκε σ’ αυτό εδώ το blog. Κάποιοι άλλοι θα το μάθουν σήμερα. Μερικοί με τους οποίους κάνουμε παρέα και φυσικά οι άνθρωποι που είναι πάντα κοντά μου,  ήξεραν ότι κάτι ετοίμαζα από το 2007.  Υπάρχουν όμως και οι φίλοι της μπλογκόσφαιρας και του Facebook που πρόλαβαν όχι μόνο να πληροφορηθούν την είδηση που με αφορά, αλλά μου έκαναν και την τιμή να με φιλοξενήσουν στον ηλεκτρονικό τους τοίχο. Με πρώτο τον Βασίλη που εκτός των άλλων, έκανε και σχετική ανάρτηση στο blog του και τον ευχαριστώ από καρδιάς, για τη συνεχή του υποστήριξη. Από καρδιάς όμως θέλω να ευχαριστήσω και την Θαλασσινή, την Ελευθερία, την Αλέκα, την Φωτεινή Ρεντίφη που αυθόρμητα πρότειναν το βιβλίο μου για ανάγνωση στο Facebook.

Γι’ αυτό λοιπόν σας γράφω σήμερα. Για το δεύτερο μυθιστόρημα μου που κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις «Μοντέρνοι Καιροί», με τίτλο «Η σκόνη των άστρων«. Κι επειδή δεν ήξερα πως ν’ αρχίσω, περίμενα να δημοσιευτεί η πρώτη μου συνέντευξη για να σας πω πως εκεί εξηγώ κάποια πράγματα. Κι αυτή η συνέντευξη,  κυκλοφόρησε σήμερα στο ένθετο ‘»Culture» της εφημερίδας «Επενδυτής». Χάρη στις εύστοχες ερωτήσεις της κυρίας Μυρτώς Τσελέντη, δεν έχω να προσθέσω και πολλά. «Η σκόνη των άστρων» είναι ένα βιβλίο που το δούλευα περίπου τρία χρόνια, άλλαξαν στην πορεία μέσα μου οι ήρωες και τώρα που κυκλοφορεί, χαίρομαι που έκανα κι αυτό το βήμα.

Θα χαιρόμουν περισσότερο όμως, αν δεν είχαν φύγει κάποιοι άνθρωποι τη χρονιά που διανύουμε. Αν δεν είχε φύγει ο Γλαρος Ιωνάθαν για τον οποίο ακόμα σχεδόν δεν μπορώ να μιλήσω.. Αν δεν είχε φύγει ο Μάνος Ξυδούς, γιατί με συντροφιά το δίσκο του «Τ’ αστέρια θα ‘ναι πάντα μακριά», γράφτηκαν πολλές απ’ τις σελίδες μου..  Και δεν πρόλαβα να του το πω και να το μάθει. Όπως έχω ξαναγράψει όμως, δεν χάνεται ότι αγαπάμε κι εγώ θέλω να πιστεύω πως είναι μαζί μου και οι δυό τους. Ο Γλάρος πετάει εδώ γύρω κι ο Μάνος ετοιμάζει καινούρια τραγούδια κάπου εκεί ψηλά.. Άλλωστε ένας απ’ τους λόγους που γράφω, είναι για να κρατάω ζωντανούς όσους έφυγαν από δω και μου λείπουν. Γιατί όπως έχω πει και θα ξαναπώ πολλές φορές ακόμα, άλλη Αθανασία απ’ την Μνήμη δεν υπάρχει. Αυτό τουλάχιστον πιστεύω εγώ.

Κι επειδή έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να αναγνωρίζω και το παραμικρό ή το κάτι μεγάλο που μου προσφέρουν οι άλλοι, θέλω να πω μερικά ακόμα ευχαριστώ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν θέλω να το πω στην κυρία Νάταλι Καρακιουλάφη των εκδόσεων «Μοντέρνοι Καιροί», για την άψογη συνεργασία που είχαμε, για το ότι βοήθησε με κάθε τρόπο ώστε το βιβλίο να εκδοθεί το συντομότερο δυνατόν και  μου έλυσε κάθε πρόβλημα. Ευχαριστώ επίσης όλους τους ανθρώπους που εργάστηκαν για να βγει αυτό το βιβλίο: τον Αργύρη Παλούκα και την Λητώ Δούμουρα που είχαν την επιμέλεια του κειμένου, την Δήμητρα Ζαμπουρα και Δώρα Σταυροπούλου που σχεδίασαν αυτό το όμορφο εξώφυλλο, την Τζίνα Γεωργίου και τον Γιάννη Αλέκου που έκαναν την σελιδοποίηση, τους Λίνο Καμσή, Σπύρο Καμσή και Νικήτα Κοντογιαννάτο που έκαναν την παραγωγή και φυσικά τον εκδότη Κώστα Α. Γιαννίκο.

Ξεχωριστά, θέλω να ευχαριστήσω τον Apos, που φρόντισε μέσα σε λίγες ώρες απ’ την άφιξη του στη Νέα Υόρκη, να μου στείλει φωτογραφίες από συγκεκριμένα σημεία του Central Park, στα οποία αναφέρομαι στο βιβλίο. Σπανίζουν τέτοιοι άνθρωποι καλέ μου φίλε. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Με διευκόλυνες αφάνταστα γιατί δεν μπορώ να γράψω για κάτι που δεν έχω δει κι αυτή τη φορά δεν μπορούσα να ταξιδέψω τόσο μακριά. Αναγκαστικά δούλεψα πολύ με φωτογραφίες και με τις δικές σου πέρασα κάμποσες ώρες. Να ‘σαι καλά!

Οι φίλοι είναι ευλογία κι εγώ έχω αξιωθεί να σταθούν κοντά μου άνθρωποι που εκτιμώ απεριόριστα και θέλω να τους αναφέρω όπως μου έρχονται στο μυαλό, με σειρά τυχαία. Ευχαριστώ λοιπόν τον Χρήστο Φραγκιουδάκη, την Ευανθία Σακελλάρη, την Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου, τον Σάββα Γεωργιάδη, τον Γιάννη Κάτσαρη, την Βάσια Αραμπατζή, τον Αντώνη Τσόκο, τον Γιώργο Τσιτούρα, την Μαίρη Λύτρα, τον Σπύρο Σαρανταένα, τον Κωστή Σχιζάκη, τον Γιώργο Κωνσταντινίδη, την Ελευθερία Παλληκαρά, την Σύλβια Πετραλή, την Γωγώ Πετραλή, την Άννα Κοκκινάκη, την Γεωργία Χαριτάκη, την Δήμητρα Παπαγεωργίου, τον Θοδωρή Σουνδία, την Άννα Παρίση, τον Θοδωρή Μεσσαριτάκη, τον Χρήστο Κώγο, την Χάρη Σταθάτου, την Μάγδα Ευθυμιάδου, την Σίνα Δημητρίου, την Μιχαέλα Παπαστεργίου, την Λία Μητσέα, τον Μιχάλη Λιβιτσιάνη, τον Πάρη Λιβιτσιάνη, την Κλεοπάτρα Σταματιάδου, την Αθηνά Κίτση, τον Κώστα Σταθάκη, τον Γιώργο Συριανό, τον Στέφανο Μαγουλάκη, την Εβίτα Παπατσώρη, τον Γιάννη Βήχο, τον Μάριο Αλεξόπουλο,την Χριστιάννα Οικονόμου, τον Κώστα Χασουράκη, την Μαρία Κανακάκη, την Μαρίνα Σπανάκη, τον Μανώλη Καλλέργη..  Επειδή δεν αποκλείεται κάποιους να ξέχασα, θα επανέλθω αν χρειαστεί με ‘αθόρυβο’ update. Να ξέρετε πως γράφοντας τα ονόματά σας, ζούσα πάλι τις όμορφες, δύσκολες, ιδιαίτερες στιγμές που πέρασα μαζί σας και είναι μια καλή ευκαιρία να σας πω, πως χαίρομαι πολύ που βρεθήκατε στον δρόμο μου ή εγώ στο δικό σας.

Κι αυτό το blog όμως, γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους κι ελπίζω η γνωριμία μας να συνεχιστεί. Θέλω να ευχαριστήσω λοιπόν την Αλέκα Μπλάνα, τον Γιώργο Κάππα, την Νατάσσα Συλιγνάκη, την Ειρήνη Χατζή, τον Γιώργο Βαρβάκη, την Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη, τον Βασίλη Κουγιουμτσιάδη, τον Λευτέρη Οικονόμου, τον Τάσσο Παγιασλή, τον Κώστα Σδράκα, τον Σπύρο Καραγιάννη, τον Σπύρο Δόικα, την Βίκυ Παπαπροδρόμου, τον silentcrossing, τον head-charge, τον psi-action, την roadartist, τον thesikaleon, τον aplous..

Και χαίρομαι πολύ που υπάρχουν και με υποστηρίζουν και οι άνθρωποι απ’ την Σάμο: η Εύα Δήμα, η Φωτεινή Ρεντίφη,  ο Οδυσσέας Αποστολάκης, ο Δημήτρης Τσιρίγος, η Μαρία Μάρκου, η Άντζελα Κουκούλη.. Έχει και τα καλά του το Facebook.  Μας βοηθάει να μην χανόμαστε.. Ένα θα σας πω μόνο: είμαστε όλοι από το ίδιο χωριό, τη Χώρα. Άλλοι είναι φίλοι κι άλλοι συγγενείς. Όλοι τους υπάρχουν στις αναμνήσεις μου από έναν τόπο που άφησα πριν πολλά χρόνια κι επισκέπτομαι πια σπάνια.. Ίσως γι’ αυτό να υπάρχει η Σάμος σ’ αυτό το βιβλίο. Ίσως να είναι μια προσπάθεια επανασύνδεσης με τον γενέθλιο τόπο..

Κι ένα ευχαριστώ τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό είναι για όλους εσάς που πήρατε το «Βενετσιάνικο χρυσάφι«, το πρώτο μου μυθιστόρημα  και μου γράψατε ή δεν μου γράψατε την άποψη σας γι’ αυτό. Ευχαριστώ για την υποστήριξη, τα αφιερώματα στα blog, τα e-mail σας..

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως και το περιοδικό CITY της Θεσσαλονίκης, τον εκδότη του Σπύρο Σαρανταένα και τον δημοσιογράφο Σωτήρη Ζήκο, που μου πήραν την πρώτη και μοναδική τότε, συνέντευξη. Δεν ξεχνάω ..και σας εύχομαι κάθε επιτυχία!

.

Να είστε καλά όλοι και να σας φέρει η ζωή ότι αξίζετε, επιθυμείτε και σας χρειάζεται για να είστε ευτυχισμένοι. Σας ευχαριστώ!

.

.

ΥΓ: Τις φωτογραφίες της συνέντευξης στο «Culture«, τράβηξε ο Παναγιώτης Κουφαλέξης, το hair styling επιμελήθηκε η Ράνια Αγοραστούδη και make up artist ήταν η Ματίνα Γκάκια. H φωτογράφηση έγινε στο στέκι του καλλιτεχνικού φωτογράφου, Ιπποκράτη Ναυρίδη. Κι εκείνος και η Αφροδίτη, βοήθησαν με κάθε τρόπο.  Κύριε Ναυρίδη καλή επιτυχία την έκθεση σας. Σας ευχαριστώ όλους!

 


.