Internet Addiction: Tο νέο βιβλίο της Kimberly S. Young και του Cristiano Nabuco de Abreu

.

.

.

Το όνομα της Kimberly S. Young, είχε αναφερθεί ξανά στην ανάρτηση που αφορούσε την Εξάρτηση από το Διαδίκτυο μιας και είναι η κατεξοχήν ειδική για το θέμα. Αυτή τη φορά λοιπόν, έρχομαι να σας παρουσιάσω το νέο βιβλίο (κυκλοφόρησε στις 26 Οκτωβρίου) που έγραψε με τον Cristiano Nabuco de Abreu και στο οποίο αναφέρεται ότι καινούριο υπάρχει, τόσο ερευνητικά όσο και από πλευράς θεραπειών, γι’ αυτή την νέα  εξάρτηση.

Στα 15 κεφάλαια εξετάζονται αναλυτικά θέματα όπως ο ηλεκτρονικός τζόγος, το cybersex, ο εθισμός στα παιχνίδια ρόλων που παίζονται online, η κοινωνική δικτύωση κ.α. Το βιβλίο ουσιαστικά όμως χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο δίνεται βάρος στην κατανόηση της εξαρτητικής συμπεριφοράς (Understanding Internet Behavior and Addiction) και στο δεύτερο γίνεται λόγος για την ψυχοθεραπεία, την αντιμετώπιση και την πρόληψη (Psychotherapy, Treatment and Prevention).

Φυσικά ένα ολόκληρο κεφάλαιο του (το κεφάλαιο 10), αφιερώνεται στους εξαρτημένους εφήβους και στον τρόπο που ειδικοί και γονείς θα πρέπει να τους αντιμετωπίσουν (μία από τις θεραπευτικές προτάσεις είναι και η Οικογενειακή Θεραπεία), αφού το ποσοστό αυτών που  κάνουν κατάχρηση του Internet, αυξάνεται καθημερινά, ωστόσο, δεν ξεπερνά το 4.6-4.7%.

Ενδιαφέρον όμως είναι πως στις μελέτες που παρουσιάζονται και αφορούν διαφορετικές χώρες, φαίνεται πως οι φοιτητές που έχουν εύκολη πρόσβαση στο Διαδίκτυο είναι και η πιο εθισμένη σ’ αυτό, ομάδα του πληθυσμού. Το ποσοστό δε εκείνων που πληρούν τα κριτήρια για να χαρακτηριστούν εθισμένοι, είναι πάνω από 10% είτε η μελέτη έχει γίνει σε Πανεπιστήμιο του Τέξας, είτε σε Πανεπιστήμιο της Ταϊβάν. Φτάνει μάλιστα ως το 14%. Στην Κίνα ειδικά,  οι στατιστικές μελέτες κάνουν λόγο για δέκα εκατομμύρια εθισμένων νέων.

Στην εισαγωγή του βιβλίου τώρα,  αναφέρεται πως η A. P. A (American Psychiatric Association), αποφάσισε στο DSM-5, να συμπεριλαμβάνεται επισήμως και ως διαταραχή ο εθισμός στο Διαδίκτυο. Τη γνώμη μου για το DSM και τα λοιπά διαγνωστικά εγχειρίδια κατάταξης ελπίζω να την ξέρετε, οπότε ποσώς εντυπωσιάζομαι. Το αναφέρω μόνο για όσους ενδιαφέρονται (και αν δεν έχουν γνώση της διαπλοκής των φαρμακοβιομηχανιών με το DSM, τους προτείνω να διαβάσουν αυτή την ανάρτηση για να καταλάβουν την αντίδραση μου).

Τι οδηγεί όμως κάποιον να φτάσει να κάνει τέτοια χρήση του Internet, ώστε να αισθάνεται πως αν δεν είναι συνδεδεμένος στον παγκόσμιο ιστό  κάτι του λείπει και να εμφανίζει συμπτώματα κατάθλιψης και μεγάλης δυσφορίας; Tι είναι αυτό που τον κάνει  να αναβάλλει διάφορες εργασίες προκειμένου να μπορεί να ξοδέψει περισσότερο χρόνο όντας on line, να χάνει τον ύπνο του ή να ονειρεύεται πράγματα που σχετίζονται με την εικονική του ζωή;

Απ’ ότι φαίνεται, πολλά πράγματα: χαμηλή αυτοεκτίμηση, αδυναμία δημιουργίας και διατήρησης αληθινών στενών διαπροσωπικών σχέσεων,  οικογενειακά προβλήματα, προβλήματα υγείας, επαγγελματικές συγκρούσεις, έλλειψη ικανοποίησης απ’ τη ζωή, απώλεια της ελπίδας,  κτλ κτλ. Είχαμε θίξει αυτό το θέμα και στην ανάρτηση που αναφέρω στην αρχή αυτής της παρουσίασης, οπότε ίσως θα ήταν χρήσιμο να την διαβάσετε κι εκείνη για να έχετε ολοκληρωμένη άποψη.

Το ζήτημα είναι πως ανεξαρτήτων των λόγων, αυτό που είναι σαφές είναι πως η παθολογική ενασχόληση με το Διαδίκτυο, είναι ένα είδος ψυχολογικής διεξόδου από τα προβλήματα της αληθινής ζωής, από τις ματαιώσεις που αυτή περιλαμβάνει.

Και πως θεραπεύεται αυτός ο εθισμός; Με διάφορους τρόπους που φτάνουν πλέον ως την φαρμακοθεραπεία, αλλά συμπεριλαμβάνουν και πιο ήπιες μεθόδους, όπως οι ψυχοθεραπείες (π.χ. γνωστική-συμπεριφορική ανάλυση), που βοηθά το άτομο να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους αναζητά αυτή την διέξοδο και να αλλάξει κατά το δυνατόν τη ζωή του.

Οι νευροψυχολόγοι πάντως ερευνώντας ακόμη τον νέο αυτό τομέα, κάνουν λόγο για την δράση της ντοπαμίνης, για συγκεκριμένους νευροδιαβιβαστές που επηρεάζουν τον εγκέφαλο κι εμπλέκονται γενικότερα στις εξαρτητικές συμπεριφορές των ανθρώπων κ.α.  Άλλοι επιστήμονες όμως του ίδιου κλάδου εκφράζουν ριζικές διαφωνίες. Όπως είπαμε, το θέμα είναι καινούριο και χωράει μεγάλη συζήτηση.

Γι’ αυτό πρέπει να σας αναφέρω, ότι υπάρχουν και ενστάσεις, για το αν μπορούμε καν να κάνουμε λόγο για Διαταραχή Εθισμού στο Διαδίκτυο ή πρόκειται για υπερβολές των ειδικών. Η αλήθεια ίσως να βρίσκεται κάπου στη μέση. Γιατί δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς και το πόσοι άνθρωποι είναι νυχθημερόν συνδεδεμένοι στο Διαδίκτυο, χρησιμοποιώντας ακόμα και τα κινητά τους τηλέφωνα για να έχουν πρόσβαση σ’ αυτό όταν οδηγούν, δουλεύουν, βρίσκονται μακριά από τον υπολογιστή τους κ.ο.κ.

Ούτε μπορεί να αγνοήσει όμως κανείς και την ίδια την αλλαγή της κοινωνίας που πλέον χρησιμοποιεί το Διαδίκτυο, όχι μόνο ως τον κατεξοχήν τρόπο ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και για την προώθηση επαγγελματικών σχεδίων, για τη δημιουργία μικρών φτηνών επιχειρήσεων, για ψυχαγωγία κτλ. Γεγονός επίσης είναι πως το Διαδίκτυο βοηθά ανθρώπους μοναχικούς ή με σοβαρά προβλήματα υγείας, να νιώθουν ότι έχουν παρέα μέσω των κοινωνικών δικτύων, παρέχει συμβουλές για διάφορα θέματα (ιατρικά, ανατροφής παιδιών, εργασιακά, κτλ), γίνεται αφορμή για να δημιουργηθούν φιλίες ακόμη και να ανθίσουν έρωτες και κάποιες φορές είναι ένας έξοχος τρόπος για να επικοινωνούν με τον υπόλοιπο κόσμο, άνθρωποι που ζουν σε απομακρυσμένες γεωγραφικά περιοχές του πλανήτη.

Πρέπει για να αποφανθεί κανείς, να λάβει υπόψη του και το κοινωνικό-ιστορικό-πολιτισμικό πλαίσιο λοιπόν, στο οποίο αυτές οι αλλαγές στη συμπεριφορά των ανθρώπων λαμβάνουν χώρα, για να μην οδηγηθεί σε λάθος συμπεράσματα. Και στο βιβλίο για το οποίο γίνεται λόγος εδώ σήμερα, αυτό συμβαίνει, καθώς αναφέρονται από την αρχή σχεδόν οι ιδιαιτερότητες της ινδικής και κινέζικης κοινωνίας σε σχέση με την χρήση του Διαδικτύου.

Κι είναι λογικό αυτό, καθώς η Young ξέρει καλά τη δουλειά της, είναι πρωτοπόρος στη μελέτη αυτού του φαινομένου (το μελετά απ’ το 1995) και μαζί με τον συνεργάτη της, έγραψαν ένα βιβλίο που καλύπτει κάθε τι σχετικό. Διαβάζεται με μεγάλο ενδιαφέρον και θα είναι χρήσιμο σίγουρα σε όλους τους εδικούς του χώρου. Δεν ξέρω αν θα το επέλεγε για μελέτη κάποιος-α που δεν έχει σχετίζεται επαγγελματικά με το θέμα, αλλά και πάλι κάτι θα μάθαινε. Θέλω να πω δηλαδή πως δεν υπάρχουν ιδιαίτερες δυσκολίες λόγω λεξιλογίου, επιστημονικών όρων κτλ. Με λίγη προσπάθεια όλοι μπορούν να το κατανοήσουν.

Και εντέλει πως κλείνει κανείς ένα τέτοιο θέμα; Νομίζω πως έχει νόημα να τονίσω  ένα μόνο  πράγμα: οι άνθρωποι που συνήθως εξαρτώνται από κάτι, δεν εξαρτώνται μόνο από το Διαδίκτυο. Έχουν μια εν γένει εξαρτητική συμπεριφορά, που καλό και χρήσιμο θα είναι να μάθουν πως και γιατί την ανέπτυξαν κι αν τους ενδιαφέρει να προσπαθήσουν να την αλλάξουν. Δείτε τι γράφει κι εδώ, στην ιστοσελίδα του προγράμματος του 18 Άνω, που αντιμετωπίζει την Προβληματική Χρήση στο Διαδίκτυο:

Σημειώνεται ότι μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων που είναι εθισμένοι στη χρήση του διαδικτύου, πληρούν επίσης τα κριτήρια για διαταραχές της εξάρτησης από ψυχοτρόπες ουσίες (Anderson, 2001; Bai et al., 2001), και άλλες διαταραχές του ελέγχου των παρορμήσεων, όπως η παθολογική χαρτοπαιξία (Morahan-Martin, 2005). Υποστηρίζεται μάλιστα, ότι οι χρήστες εκείνοι με προφίλ, που περιλαμβάνει τις εν λόγω διαταραχές, έχουν ήδη κάνει το πρώτο βήμα για την υπερβολική χρήση του (Pratarelli & Browne,2002). Σε ακολουθία με τα παραπάνω ξεκινά η υποδοχή εξαρτημένων από τον ιστό σε χώρο της μονάδας, για ψυχοθεραπευτική εκτίμηση και αντιμετώπιση , αποσκοπώντας στην απεξάρτηση από το internet και τις υπηρεσίες του διαδικτύου.

Προσωπικά δεν θα πρότεινα σε κανέναν φαρμακοθεραπεία για κάτι τέτοιο (ευτυχώς δεν έχει διαδοθεί κιόλας ως θεραπευτική λύση), όχι επειδή φυσικά δεν είναι ο τομέας μου, αλλά επειδή με το χάπι, με το κάθε είδους χάπι που προσπαθεί να ρυθμίσει μια συμπεριφορά μας, είναι σαν να βάζεις το πρόβλημα κάτω απ’ το χαλάκι. Το κρύβεις, δεν το βλέπεις, αλλά εξακολουθεί να είναι εκεί.

Αν αισθάνεστε λοιπόν ότι σας αγγίζει όλο αυτό, αν πιστεύετε πως είστε εθισμένοι στο Διαδίκτυο, απευθυνθείτε στο 18 Άνω, για το πρόγραμμα του οποίου μπορείτε εδώ να βρείτε όλες τις σχετικές πληροφορίες. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το θέμα, διαβάστε τα άρθρα που θα βρείτε σ’ αυτή τη σελίδα.  Και να θυμάστε πάντα, πως το πρώτο βήμα, είναι η συνειδητοποίηση και παραδοχή του προβλήματος.

Να είστε καλά.

.

.

*Από 1 εως 3 Απριλίου 2011, θα διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη το 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο Διαταραχής Εθισμού στο Διαδίκτυο. Ευχαριστώ πολύ, τον αγαπημένο μου φίλο παιδοψυχίατρο, Σάββα Γεωργιάδη, που μ’ ενημέρωσε και σας παραπέμπω για πληροφορίες εδώ. Φυσικά θα εξακολουθήσω να παρακολουθώ το θέμα και θα επανέρχομαι με αναρτήσεις όταν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον, που έχει σημασία να γνωρίζουμε όλοι μας.

.

.

 

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

4 σκέψεις σχετικά με το “Internet Addiction: Tο νέο βιβλίο της Kimberly S. Young και του Cristiano Nabuco de Abreu”

  1. Το διαδίκτυο με την ποικιλία που διαθέτει, με τον πλούτο του και την αίσθηση ελευθερίας κι ανωνυμίας που προσφέρει, μπορεί πολύ εύκολα να σε παρασύρει και να εθιστείς. Και βέβαια, όπως σε κάθε εθισμό, δεν μπορείς να καταλάβεις πότε πέρασες το όριο και δύσκολα μπορείς να απεξαρτηθείς. Υπάρχουν παραδείγματα γονέων που άφησαν τα βρέφη τους να πεθάνουν από την πείνα για να ταΐσουν τα «ψηφιακά» τους παιδιά, στην εικονική ζωή που είχαν πλάσει στο διαδίκτυο. Θέλει προσοχή το φαινόμενο αυτό και πάνω από όλα αυτοκυριαρχία σε όλους μας. Μέτρον άριστον…

    1. Τελευταίος.. καλησπέρα και ζητώ συγνώμη που απαντάω καθυστερημένα. Φοβάμαι πως σ’ αυτό το blog, η ..τελευταία πάντα είμαι εγώ. Ελπίζω να προστεθείτε κι εσείς στους σχολιαστές που δεν με παρεξηγούν, γιατί ποτέ ο χρόνος δεν μου κάνει χατήρια.

      Στο σχόλιο σας δύσκολα θα μπορούσε κανείς να προσθέσει κάτι, αφού το βάζετε στις σωστές του βάσεις το ζήτημα. Θα πω λοιπόν μόνο, επειδή είναι κάτι που συνηθίζω να κάνω, πως πέρα απ’ την προσωπική υπαιτιότητα καλό είναι να εξετάζεται και η ευθύνη μιας κοινωνίας που με κανένα τρόπο δεν προωθεί τις αληθινές και ουσιαστικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Δεν γνωρίζουμε τους ανθρώπους που ζουν δίπλα μας, αλλά στο Διαδίκτυο άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο καλά τα πάμε από γνωριμίες. Οχυρωμένοι πίσω από γραφεία και πληκτρολόγια, κάμερες και μικρόφωνα ή ακόμη χειρότερα πίσω από ψεύτικα προφίλ.

      Σας ευχαριστώ πολύ. Καλό σας βράδυ.

  2. Μάλιστα. Κατάλαβα. Δύσκολο το θέμα αλλά έτσι που τα γράφεις κι εσύ νομίζω τα βάζεις σε μια σωστή σειρά. Ούτε να τρελαθούμε και να είμαστε μέσα μέρα-νύχτα, ούτε να μένουμε και πίσω όμως. Είναι πολύ χρήσιμο το ίντερνετ για κάποιους ανθρώπους. Στην εποχή μας πως να το πω σαν αναλφάβητος είσαι αν δεν ξέρεις από υπολογιστές. Εγώ Κατερινάκι μάλλον μείωσα τις ώρες μου εδώ μέσα, αφού αυξήθηκε ο χρόνος που πρέπει να δουλεύω. Δύσκολη χρονιά εργασιακά και οικονομικά και να δούμε.. Αλλά όταν μπορώ με χαρά σε διαβάζω πάντα. Όλο και κάτι μαθαίνω. 🙂 Θα τα ξαναπούμε.

    1. Poison, καλησπέρα και σε σένα. Δεν θα διαφωνήσω. Χρήσιμο, χρησιμότατο είναι το Internet. Δεν θα δαιμονοποιήσουμε το μέσο άλλωστε για να δικαιολογήσουμε την εξαρτητική συμπεριφορά. Απλώς κοιτάμε να δούμε, που μπαίνει το όριο και προσπαθούμε(;) να μην το ξεπερνάμε. Εκείνες τις 40 ώρες που συζητούσαμε και τότε, αν θυμάσαι, δεν ξέρω αν πρέπει να τις παίρνουμε και τοις μετρητοίς. Αλλά να υπάρχει ένα όριο θεωρώ πως πρέπει. Να μην αποβαίνει εις βάρος των άλλων δραστηριοτήτων της ζωής μας, η ενασχόληση με το Διαδίκτυο.

      Δύσκολη δεν θα πει τίποτα και δεν έχουμε να περιμένουμε και πολλά πλέον. Καταλαβαίνω.. Ότι καλύτερο εύχομαι όμως. Θέλω να πιστεύω πως δεν σκύβουμε τόσο εύκολα το κεφάλι..

      Κι εγώ μαζί σας τα μαθαίνω Poison. Μην νομίζεις. Δεν γεννήθηκα γνωρίζοντας τα όλα αυτά. 🙂

      Να ‘σαι καλά και βέβαια θα τα ξαναπούμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s