Κυκλοφόρησαν τα Πρακτικά του «Ευρωπαϊκού Συνεδρίου Κατά των Διακρίσεων και του Στιγματισμού»

.

.

.

Κυκλοφόρησαν πρόσφατα, τα Πρακτικά του «Ευρωπαϊκού Συνέδριου Κατά των Διακρίσεων και του Στιγματισμού: Για μια Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση Προσανατολισμένη στο Χρήστη και για το Δικαίωμα για Άλλες Λύσεις»,  που πραγματοποιήθηκε από 28 Σεπτεμβρίου έως 1 Οκτωβρίου 2010 στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και για το οποίο είχαμε κάνει λόγο, σ’ αυτή την ανάρτηση.

Κι επειδή κάποιοι είχατε εκφράσει το ενδιαφέρον σας να τα αποκτήσετε, με χαρά σας ενημερώνω πως μπορείτε να τα κατεβάσετε από εδώ. Ευχαριστώ θερμά τον αναπληρωτή Καθηγητή Κλινικής Ψυχολογίας του  Α. Π. Θ., κ. Κώστα Μπαϊρακτάρη που φρόντισε να φτάσουν στα χέρια μου μαζί με το σχετικό dvd  (περιλαμβάνει το Ντοκιμαντέρ «Οι Επιζώντες» που σκηνοθέτησε ο Σταύρος Ψυλλάκης) κι επιφυλάσσομαι να επανέλθω στο θέμα, μόλις ολοκληρώσω την ανάγνωση τους.

Φυσικά σας προτείνω να παρακολουθήσετε κι εσείς το προαναφερόμενο ντοκιμαντέρ, κάνοντας κλικ σ’ αυτόν τον σύνδεσμο.

Να είστε καλά.
.

.

.

.

.

Καμπάνια κατά των ‘διορθωτικών’ βιασμών των ομοφυλόφιλων γυναικών στη Ν. Αφρική*

.

.

update : Διαβάστε κι αυτό.

.

*Αναδημοσίευση απ’ το αξιόλογο περιοδικό Asante

.

Τη βάρβαρη πρακτική των «διορθωτικών βιασμών» προσπαθεί να αναδείξει μια μικρή ομάδα ακτιβιστριών από τη Νότιο Αφρική, που έχει καταφέρει να στρέψει τα βλέμματα χιλιάδων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

Πρόκειται για ένα απάνθρωπο και άκρως διαδεδομένο φαινόμενο στη Ν. Αφρική, όπου αρκετοί άντρες βιάζουν ομοφυλόφιλες γυναίκες με σκοπό να τις «θεραπεύσουν» από την ομοφυλοφιλία.

«Το ξέρω πως είσαι λεσβία. Δεν είσαι άνδρας, νομίζεις πως είσαι, αλλά θα σου δείξω, είσαι γυναίκα» φέρεται πως είπε ο βιαστής της Millicent Gaika, τα μάτια της οποίας έχουν κρυφτεί πίσω από μεγάλες μελανιές, ενώ ο λαιμός της είναι γεμάτος κοψίματα και ουλές. Ο άντρας αυτός κυκλοφορεί ελεύθερος στους δρόμους, καθώς πλήρωσε τα 10 δολάρια του προστίμου.

Η Luleki Sizwe είναι μια μικρή εθελοντική οργάνωση που εδρεύει στις φτωχογειτονιές του Κέιπ Τάουν και υπερασπίζεται τα δικαιώματα της LGBT κοινότητας και των θυμάτων «διορθωτικού βιασμού». Ο τίτλος της οργάνωσης αποτελείται από τα ονόματα δύο γυναικών που έχασαν τη ζωή τους όταν κάποιοι θέλησαν να τις «θεραπεύσουν».

«Αυτά τα εγκλήματα συνεχίζονται εδώ και χρόνια. Δεν έχει γίνει τίποτα», λέει η ακτιβίστρια της οργάνωσης Billi du Preez, «η υπόθεση της Millicent αναβάλλεται συνέχεια. Όταν ο δράστης, που κυκλοφορεί ελεύθερος, άρχισε να την απειλεί ξανά, είπα ‘αρκετά'».

Έτσι, η Billi έγραψε ένα κείμενο και μαζί με την ανατριχιαστική φωτογραφία της Millicent, το έστειλε στη δημοφιλή πλατφόρμα κοινωνικής δράσης Change.org, με σκοπό να συλλέξει υπογραφές για να ανακηρυχθεί ο «διορθωτικός βιασμός» στην Ν. Αφρική έγκλημα μίσους. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, το συγκεκριμένο ψήφισμα έχει αναδειχθεί στο πλέον δημοφιλές της ιστοσελίδας, συγκεντρώνοντας περισσότερες από 130.000 υπογραφές και δίνοντας ελπίδες πως η νοτιοαφρικανική κυβέρνηση θα ασχοληθεί σοβαρά με το ζήτημα.

Ελπίζω να είστε κι εσείς, ανάμεσα στους ανθρώπους που θα κάνουν κλικ, θα δείτε την φωτογραφία της γυναίκας και θα υπογράψετε. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε.

.

.

**Και για να μην ξεχνάμε, μερικά αποσπάσματα απ’ το βιβλίο για το οποίο σας έκανα λόγο εδώ:

«Έκρυψα αυτό που ένιωθα από τον κόσμο γιατί ήξερα ότι οι άνθρωποι θα σκέφτονταν ότι είμαι άρρωστη κι ότι χρειάζομαι βοήθεια. ΝΤΡΟΠΗ. ΑΠΟΤΥΧΙΑ. Αυτές οι λέξεις περνούσαν από το μυαλό μου κάθε μέρα.. μαζί με άλλες που δεν ήταν καθόλου ευχάριστες. Πίστευα ότι μπορεί να ήταν μια παράξενη φάση. Δεν έβρισκα λέξη για να περιγράψω τον τρόπο που ένιωθα. Το ‘διαφορετική’ δεν μου αρκούσε. Ένιωθα σαν να ήμουν το μοναδικό άτομο στον κόσμο που σκέφτηκε ποτέ να βρίσκεται  με κάποια του ίδιου φύλου. Σκεφτόμουν ότι ήταν λάθος να φαντάζομαι τον εαυτό μου σε στενές καταστάσεις με μια φίλη. Με έκανε ‘ανώμαλη’ στα μάτια της κοινωνίας. Ήμουν οργισμένη που τα πράγματα εξελίχτηκαν έτσι. Γνώριζα ότι τα αισθήματα μου δεν ήταν φυσιολογικά. Ήμουν πολύ φοβισμένη. Συνέχιζα να ελπίζω ότι θα ξυπνούσα μια μέρα και θα ήμουν τρελή για τ’ αγόρια. Ποτέ δεν συνέβη.

Όταν τελικά έμαθα τι σήμαινε η λέξη γκέι, κι ότι δεν υπήρχε διαφυγή απ’ αυτό, έκλαψα. Έβλεπα τον εαυτό μου σαν αυτό το τρομερό πράγμα που δεν θα άρεζε ποτέ σε κανέναν. Τίποτα δεν με έκανε να μισήσω τόσο τον εαυτό μου, όσο το να είμαι γκέι. Πέρασα μια περίοδο που σκεφτόμουν την αυτοκτονία ως το μόνο πράγμα που θα βοηθούσε.

Όταν η μητέρα μου το έμαθε, φρικάρισε. Είπε ότι έπρεπε να είναι κάποια φάση. Μου είπε ότι θα περνούσε σύντομα. Ήθελα να την πιστέψω, αλλά ήξερα καλύτερα από αυτή. Όταν δεν εξαφανίστηκε όπως έλπιζε, η μητέρα μου έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη και κατηγορούσε τον εαυτό της που με είχε κάνει ‘τέτοια’. Με πήγε σε έναν ψυχίατρο και έλπιζε για το καλύτερο. Ήθελε να με ‘επιδιορθώσει’  ο γιατρός.»

Θέλω να ξέρω γιατί ο κόσμος μισεί τις λεσβίες και τους γκέι άντρες τόσο πολύ. Όπου και να πας, θα βρεις έναν υποκριτή. Προσπάθησα πολύ σκληρά, αλλά είναι δύσκολο να είσαι ευγενική με ανθρώπους που σε αποκαλούν ‘ανώμαλη’ ή ‘νταλικιέρισσα’. Πραγματικά πονά».

 

.

Ο γιατρός δεν την επιδιόρθωσε. Η Ελίζαμπεθ, ετών 16, από το Κάνσας, αυτοκτόνησε.

.

.

Peter Lehmann: «Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα»

..

.

Για τον Peter Lehmann, έχει γίνει ξανά λόγος εδώ, σ’ αυτήν και σ’ αυτήν την ανάρτηση. Αλλά έκρινα σκόπιμο να αναδημοσιεύσω κι αυτό εδώ το άρθρο της Έλλης Ισμαηλίδου από το «Βήμα«, γιατί έχει νόημα να γνωρίζετε αν όχι όλοι, όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι, ότι κάποιοι κατάφεραν να ξεφύγουν απ’ το ψυχιατρικό σύστημα χάρη στις ίδιες τους τις δυνάμεις. Και μιας και μ’ ενημέρωσαν και τα παιδιά απ’ το Στέκι Ψυχολογίας για μια σχετική συζήτηση που γίνεται εκεί, σας προτείνω να πάρετε κι εσείς μέρος αν θέλετε κάνοντας κλικ εδώ. Αφορά το αν μπορούν να καταπολεμηθούν οι ψυχικές ασθένειες με την σκέψη κι όχι με τα φάρμακα.  Ο Lehmann πάντως, είναι ένας απ’ τους  ανθρώπους που αντιμετώπισε ότι σου συνέβαινε με τις δικές του δυνάμεις και τα κατάφερε:

.

.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ μεταφρασμένος σε δεκάδες γλώσσες. Διακεκριμένο μέλος του κινήματος της «ανθρωπιστικής αντι-ψυχιατρικής». Ερευνητής της Κοινωνικής Παιδαγωγικής και από τον περασμένο Σεπτέμβριο επίτιμος διδάκτωρ Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Και όμως η ακαδημαϊκή πορεία του γερμανού δρος Πέτερ Λέμαν δεν ξεκίνησε στα πανεπιστημιακά έδρανα αλλά στο… ψυχιατρείο. Για την ακρίβεια, στο Δημόσιο Ψυχιατρείο της Στουτγάρδης όπου εγκλείστηκε παρά τη θέλησή του και χωρίς δικαστική απόφαση στην ηλικία των 27 ετών. Η κατάστασή του χαρακτηρίστηκε βαριά: σχιζοφρένεια, ηβηφρένεια, παράνοια, κατατονία ήταν μόνο τέσσερις από τις συνολικά δεκαπέντε(!) διαφορετικές διαγνώσεις. Ακολούθησαν η φρίκη του εγκλεισμού, οι υψηλές δόσεις ψυχοφαρμάκων και ο αγώνας να απεξαρτηθεί από αυτά, η επάνοδος στη ζωή και η διαρκής προσπάθεια να κινητοποιήσει άλλους να κάνουν το ίδιο. Τριάντα χρόνια αργότερα ο δρ Λέμαν, ο μοναδικός στον κόσμο διδάκτωρ Ψυχολογίας που έχει περάσει από ψυχιατρείο, μιλάει στο «Βήμα» για μια άλλη ψυχιατρική που θα έχει επίκεντρο τον άνθρωπο αντί για τις χημικές ουσίες.

«Δεν μου έδωσαν βοήθεια, μου έδωσαν μόνο ψυχοφάρμακα. Είχα καταλήξει σαν φυτό παίρνοντας καμιά εικοσαριά χάπια την ημέρα. Οι γιατροί πίστευαν ότι ήμουν ξεγραμμένος και δεν μου επέτρεπαν καν να  έχω πρόσβαση στον ψυχιατρικό μου φάκελο. Και όμως κατάφερα να επιβιώσω. Οχι χάρη στα φάρμακα αλλά χάρη στις δικές μου δυνάμεις και στους (ελάχιστους) φίλους που μου είχαν απομείνει όταν με “πέταξαν” έξω από το ψυχιατρείο εν μια νυκτί» διηγείται ο δρ Λέμαν.

Ωστόσο η προσωπική του ανάρρωση και η επάνοδος στη «φυσιολογική» ζωή δεν ήταν αρκετές. Επρεπε να κινητοποιήσει κι άλλους. Λίγους μήνες μετά την επιστροφή του στο πανεπιστήμιο εγκαταλείπει μια θέση διδακτορικού φοιτητή στην Κοινωνική Παιδαγωγική για να αφοσιωθεί στην οργάνωση του κινήματος της «αντι-ψυχιατρικής» και στη συγγραφή βιβλίων που θα συγκέντρωναν αληθινές ιστορίες ανθρώπων που απεξαρτήθηκαν από τα ψυχοφάρμακα. Αρθρογραφεί ενάντια σε βίαιες πρακτικές όπως το ηλεκτροσόκ και το ινσουλινοσόκ.  Καταγγέλλει παραβιάσεις δικαιωμάτων των εγκλείστων και ενθαρρύνει τους γερμανούς πολίτες να συντάξουν ειδικά νομικά έγγραφα- διεθνώς χρησιμοποιείται ο όρος «advanced directive», που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «εκ των προτέρων εντολή»- όπου θα προσδιορίζουν λεπτομερώς τις πρακτικές στις οποίες συναινούν σε περίπτωση νοσηλείας τους.

«Ο αγώνας για την ευτυχία είναι προσωπικός»

Τα λόγια του δρος Λέμαν αποκαλύπτουν μια ψυχιατρική πραγματικότητα σχεδόν τρομακτική, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια από τον εγκλεισμό του. «Η σύγχρονη κοινωνία έχει εθιστεί στα ψυχοφάρμακα ως την εύκολη λύση και δυστυχώς οι ψυχίατροι υποστηρίζουν αυτή τη νοοτροπία. Αυτό που δεν μας λένε ωστόσο είναι ότι τα εν λόγω χημικά, πρώτον, έχουν σοβαρότατες παρενέργειες, δεύτερον προκαλούν σοβαρό εθισμό και, τρίτον, μακροπρόθεσμα καταπολεμούν απλώς τα συμπτώματα χωρίς να λύνουν τα προβλήματα που υποβόσκουν». Το κίνημα της «αντι-ψυχιατρικής», αντιθέτως, ρίχνει το βάρος στον προσωπικό σκληρό αγώνα του καθενός μας απέναντι στα ψυχικά του προβλήματα. «Αυτό όμως είναι δύσκολο. Και στις ημέρες μας ψάχνουμε την εύκολη λύση: φάρμακα. Για τα παιδιά που δεν συγκεντρώνονται εύκολα, για τις γυναίκες που πιέζονται συναισθηματικά σε μια φαλλοκρατική κοινωνία, για τους ηλικιωμένους που βυθίζονται στην κατάθλιψη, για τα ζευγάρια που είναι δυστυχισμένα στον γάμο τους. Η λίστα δεν έχει τέλος» τονίζει ο δρ Λέμαν. Σε αντίθεση με την κοινή παρανόηση, η «αντι-ψυχιατρική» δεν τάσσεται ενάντια στον ρόλο του ψυχιάτρου ούτε υποβαθμίζει τη σημασία του επαγγελματία στον χώρο της Υγείας. «Προχωρεί ένα βήμα πιο πέρα και αναπροσδιορίζει τον ρόλο του επαγγελματία. Ο ψυχίατρος είναι εκεί για να σε βοηθήσει, να σε καθοδηγήσει, να είναι συνοδοιπόρος στην ανάρρωση. Οχι για να “ναρκώσει” τα προβλήματά σου μέσω των φαρμάκων.  Η χημική αντιμετώπιση πρέπει πάντα να αποτελεί την έσχατη λύση» καταλήγει ο δρ Λέμαν.

* Το βιβλίο του δρος Πέτερ Λέμαν με τίτλο «Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νησίδες.

Οι έλληνες Επιζώντες Ψυχιατρικής μιλούν για την εμπειρία τους

Η ψυχιατρική εμπειρία αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί ταμπού για την ελληνική κοινωνία. Οσοι έχουν γνωρίσει το ψυχιατρείο εκ των έσω προσπαθούν να το αποκρύψουν, αν όχι να το…ξεχάσουν. Υπάρχει όμως ένα δίκτυο ανθρώπων που δεν διστάζουν να μιλήσουν ανοιχτά για τις εμπειρίες τους από τον εγκλεισμό, τα ψυχοφάρμακα και τον αγώνα για αποϊδρυματοποίηση. Πρόκειται για το Δίκτυο Πρώην Χρηστών και Επιζώντων Ψυχιατρικής, το οποίο μέσω της αλληλεγγύης και της κοινής εμπειρίας των μελών του προωθεί την αποασυλοποίηση και την ανεξαρτητοποίηση των πρώην τροφίμων. «Είναι ελάχιστοι οι ψυχίατροι που θα στηρίξουν τον πρώην τρόφιμο στην προσπάθεια για αυτοδιάθεση.  Τα ταμπού και οι προκαταλήψεις συνεχίζονται και η αρχική διάγνωση είναι σαν “ταφόπλακα” για το μέλλον σου»σχολιάζει ο εκπρόσωπός του Δικτύου κ.Γιώργος Γιαννουλόπουλος. Ο 55χρονος ιδιωτικός υπάλληλος κατόρθωσε να επιστρέψει στη «φυσιολογική» ζωή έπειτα από…είκοσι ολόκληρα χρόνια εγκλεισμού. «Μπήκα στο ψυχιατρείο στα είκοσι και βγήκα στα σαράντα, έχασα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Κανείς ποτέ δεν με ενθάρρυνε να ανεξαρτητοποιηθώ, να κοινωνικοποιηθώ. Αλλωστε, η ιδρυματοποίηση συμφέρει οικονομικά το σύστημα. Γι΄ αυτό και είναι ελάχιστοι αυτοί που καταφέρνουν να ξεφύγουν»καταλήγει.

Ο 35χρονος κ.Μιχάλης Ν., έτερο μέλος του Δικτύου, μιλάει για την ανάγκη του για ουσιαστική επικοινωνία με τους επαγγελματίες υγείας, η οποία πάντα έμενε ανεκπλήρωτη. «Είχα ανάγκη να με ακούσουν, να μου κρατήσουν το χέρι, να με βοηθήσουν να πιστέψω στην ανάρρωση. Οχι τρία λεπτά εξέταση, μια συνταγή και τέλος»λέει στο «Βήμα». Από την άλλη, ο 39χρονος κ. Νίκος Γ., ο οποίος νοσηλεύτηκε ήδη από την ηλικία των 20 ετών με τη διάγνωση της ψυχωσικής συνδρομής, αναφέρει ότι η πρώτη φορά που ένιωσε ουσιαστική επαφή ήταν όταν συμμετείχε σε ομάδα αυτοβοήθειας πρώην εγκλείστων. «Μιλάμε για τις εμπειρίες μας, για τα προβλήματα και το πώς τα αντιμετωπίσαμε. Παίρνουμε κουράγιο ο ένας από τον άλλον. Στην ομάδα παρίσταται και ψυχολόγος, ο οποίος λειτουργεί ως συντονιστής και καθοδηγητής στη νέα μας ζωή» σχολιάζει.


.
.
.
.
.

«Αιτία θανάτου: Ευθανασία. Εργα από τη συλλογή Prinzhorn» – Έκθεση με 96 έργα ψυχικά πασχόντων στο Μουσείο Μπενάκη

..

..

Γι’ αυτή την έκθεση που ξεκίνησε στις 20 του μήνα και θα διαρκέσει ως τις 13 Μαρτίου έχουν γραφτεί εξαιρετικά άρθρα καθώς και αναρτήσεις και προτιμώ να σας προτείνω να διαβάσετε αυτά, απ’ το να σας γράψω κάτι παρόμοιο κι εγώ. Θέλω μόνο να προσθέσω πως υπάρχει για όσους ενδιαφέρονται κι ένα σχετικό βιβλίο που μπορείτε να βρείτε στο Amazon, με τίτλο: Beyond Reason: Art and Psychosis: Works From the Prinzhorn Collection, καθώς και μια παρουσίαση του βιβλίου εδώ. Για τον γιατρό, συγγραφέα και ιστορικό τέχνης Hans Prinzholn, που συγκέντρωσε τα έργα των ψυχικά πασχόντων από διάφορες κλινικές κι έγραψε βιβλία για το θέμα, μπορείτε να μάθετε περισσότερα κάνοντας κλικ στο όνομα του. Υπάρχουν όμως σκοτεινά σημεία για τις σχέσεις του με τον ναζισμό και ο psi-action αναφέρει αρκετά πράγματα που μπορείτε να διαβάσετε στην σχετική του ανάρτηση. Τέλος εδώ θα βρείτε το site που είναι αφιερωμένο στην συλλογή αυτή (όλες οι πληροφορίες είναι στην γερμανική γλώσσα).


Στην «Ελευθεροτυπία» λοιπόν, υπάρχει το άρθρο της Πάρης Σπίνιου: Επιχείρηση ‘Ευθανασία’ .

Στο «Βήμα», η Κατερίνα Λυμπεροπούλου έγραψε για την Επιχείρηση: ‘εξοντώστε τους τρελούς’ .

Στην «Καθημερινή»,  δημοσιεύτηκε το σχετικό άρθρο του Ηλία Μαγκλίνη: «Φρίκη και έμπνευση στην «τρελή» ζωγραφική- Εκθεση με 96 έργα ψυχικά ασθενών, οι οποίοι υπήρξαν θύματα ευθανασίας .

..

Διαβάστε τα όλα αυτά, αλλά κυρίως πηγαίνετε να δείτε την έκθεση.

Να είστε καλά.

..

*Η φωτογραφία είναι από εδώ.

..


Όταν σε ξεχνούν οι γονείς σου..

..

..

*Τίτλος και κείμενο του Σπύρου Σαρανταένα. Αναδημοσίευση από εδώ.


«Πονούσα όσο δεν φαντάζεται άνθρωπος. Ο πόνος ξεκινούσε από το μυαλό μου σαν να είχε διογκωθεί τόσο ο εγκέφαλος και οι σκέψεις δεν χωρούσαν πια στο κρανίο μου. Δεν είχα άλλη λύση. Δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι. Μόνο που οι άλλοι αυτό δεν το καταλάβαιναν. Και μου το υπενθύμιζαν οι φωνές. Πολλές φωνές, άλλοτε γλυκές και νηφάλιες, που σχεδόν με αποκοίμιζαν και άλλοτε στυγνές και επιτακτικές. Ήταν δύσκολη εποχή. Δεν άντεχα τον ίδιο τον εαυτό μου. Βυθιζόμουν όλο και πιο βαθιά.

Όλοι οι υπόλοιποι ζούσαν τη δική τους πλάνη. «Το παιδί είναι ιδιαίτερο, χαρισματικό. Τι να τα κάνει τα κορίτσια; Δεν πειράζει που δεν πηγαίνει στις εκδρομές, που δεν θέλει να βγαίνει. Που κλειδώνεται με τις ώρες στο δωμάτιό του. Διαβάζει! Θα πάει καλά. Θα περάσει εύκολα στο Πανεπιστήμιο. Ε, Χρήστο, περήφανος δεν είσαι για τον γιο σου;».
Θυμάμαι πόσο ντράπηκα τη μέρα που ο λυκειάρχης ρώτησε πόσοι θα πάνε πενθήμερη. Σήκωσαν όλοι τα χέρια εκτός από μένα. Από την ντροπή μου σήκωσα και εγώ το χέρι. Οι γονείς μου χάρηκαν όταν τους ζήτησα χρήματα για Ρόδο. «Άντε να ξεσκάσεις λίγο πριν τις Πανελλήνιες, φτάνει τόσο διάβασμα». Φοβόμουν. Του κερατά! Ανέβηκα στο καράβι κατατρομαγμένος. Πρώτο βράδυ εν πλω. Κοιμόμασταν σε καμπίνες ανά τέσσερις. Οι άλλοι τρεις, φυσικά, δεν εμφανίστηκαν ποτέ στην καμπίνα. Έβγαλα τα ρούχα και τα έκανα έναν μπόγο δίπλα μου. Στο κέντρο τύλιξα το πορτοφόλι μου. Τα έβαλα όλα στο σακίδιό μου.

«Μην τα χάσεις και τι θα τρως» είχε πει η μάνα μου. Τρόμαξα ακόμα περισσότερο, μόνο στην ιδέα.
Με ξύπνησε ο ήλιος που έμπαινε από το φινιστρίνι. Μια ανακοίνωση ότι πλησιάζουμε στο λιμάνι της Ρόδου. Βγήκα βιαστικά. Άπλωσα το χέρι να πιάσω το σακίδιο να ντυθώ. Έλειπε! Σηκώθηκα στο κέντρο της καμπίνας, γυμνός σχεδόν. Κοίταξα έναν γύρω το στενάχωρο δωματιάκι. Ψυχή! Τα ρούχα μου! Τι θα τρώω; Πως έγινε αυτό; Φωνές! Πολλές φωνές! Μέσα μου, έξω στο διάδρομο. Γέλια! Κυρίως μέσα μου…»
Αυτά συνέβησαν κάπου στο Μάιο του 2004

Απρίλιος 2005
Ηταν ήρεμος και χαλαρός. Κοίταξε έξω από το παράθυρο. «Έλα, πάμε λίγο έξω», είπε. Σηκώθηκε με αργές κινήσεις. Περπατήσαμε στο προαύλιο του ιδρύματος. «Δεν κατάλαβα πως ήρθα εδώ. Θυμάμαι το σπίτι μου. Κοιμόμουν πολλές μέρες νομίζω. Έχω ένα κενό. Πολλά φάρμακα, πάρα πολλά. Ξυπνούσα και λίγο μετά ξανακοιμόμουν. Μετά ήρθε ασθενοφόρο και με πήρε από το σπίτι. Αυτό το θυμάμαι! Και με έφερε εδώ. Ο πρώτος γιατρός που μου μίλησε κανονικά μου είπε πως είχα βγει γυμνός στο κατάστρωμα, ούρλιαζα και έκλαιγα ταυτόχρονα. Είχα προλάβει να σπάσω ένα τζάμι όταν με μάζεψαν. Δεν θυμάμαι τίποτα! Το πιστεύεις; Μετά την τελευταία ερώτησή του γέλασε χαρούμενα. «Πως με πήραν, ποιος με πήρε, μην με ρωτάς» Κάθησα περίπου μια ώρα μαζί του, διψούσε να κουβεντιάσει να ανοίξει τη καρδιά του. Όταν έφευγα και το χαιρέτισα όπως απομακρυνόμουν, ένιωσα αυτό που νιώθεις όταν αισθάνεσαι ότι κάποιος σε κοιτάζει χωρίς εσύ να το βλέπεις. Χωρίς να σταματήσω γύρισα το κεφάλι και τον είδα να με κοιτάζει. Χαμογέλασε σήκωσε το χέρι του και με ξαναχαιρέτισε.

Σεπτέμβριος 2006
«Οι δικοί μου είπαν σε όλους ότι έφυγα για σπουδές στην Αμερική» μια λάμψη σκοτεινή μελαγχολική πέρασε αστραπιαία από το μάτια του. Έκλεισαν τα μάτια πίσω από την βαριά πόρτα του ψυχιατρείου και τον ξέχασαν. «Κάποια στιγμή όμως θα βγω», είπε και το μειδίαμα έγινε πλατύ χαμόγελο. «Δεν θα γυρίσω… το αποφάσισα, θα μείνω σε ένα σπίτι με άλλους μαζί. Από το Ψυχιατρείο μου είπαν πως θα με βοηθήσουν να βρω δουλειά. Τέλεια ε;»

——————————————————————————————-
Παρένθεση….
Δυστυχώς οι γονείς του τον «ξέχασαν» όπως και πολλοί συγγενείς και φίλοι. Και αυτό είναι κάτι που γίνεται σχετικά  συχνά όταν ένας συνάνθρωπος μας εξοβελιστεί από τη ¨καθώς πρέπει¨ κοινωνία μας. Συνήθως όταν κάποιος κλειστεί σε Ψυχιατρείο, ή σε κάποια κλινική αποτοξίνωσης ή στη φυλακή η συνήθης δικαιολογία των δικών του είναι «λείπει στο εξωτερικό για δουλειές…»  Υπερισχύει των δεσμών η βλακεία και η προκατάληψη που δέρνoυν όλους εμάς, τους υγιείς, τους ηθικούς τους «απέξω»! Και όμως ούτε η τρέλα είναι κολλητική ασθένεια, ούτε το να πάει για αποτοξίνωση σημαίνει ότι είναι εγκληματίας. Και με το να κλειστεί στη φυλακή δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον διαγράψουμε από τα τεφτέρια μας εμείς όλοι οι άσπιλοι και αμόλυντοι… Αντίθετα για όλους τους έγκλειστους με τον αλφα ή βήτα τρόπο οφείλουμε (ναι οφείλουμε) να τους δείξουμε την στοργή μας, εφόσον βέβαια αυτή υπάρχει. Αυτήν έχουν ανάγκη όλοι όσοι βρίσκονται έγκλειστοι. Να σπάσουν τα κάγκελα απομόνωση να πάψει πια ο αποκλεισμός και ο στιγματισμός του καθένα!
Η φίλη ψυχολόγος και συγγραφέας Κατερίνα Τεμπέλη όταν της διηγήθηκα αυτή την ιστορία και  τη ρώτησα τι νομίζει πως χρειάζονται αυτοί πού ‘ναι έγκλειστοι σε κάποιο Ίδρυμα, απάντησε :
«οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται ότι χρειαζόμαστε όλοι μας, πρώτα από όλα τους φίλους και  την οικογένειά τους. Να σταθούν δίπλα τους. Στερούνται πολλά από ρούχα και είδη πρώτης ανάγκης μέχρι τη δυνατότητα να αγοράσουν ξυραφακια για το ξύρισμα. Για να καταλάβεις υπάρχουν άνθρωποι που δεν ακούν και δεν υπάρχουν χρήματα να αγοράσουν ακουστικά, με αποτέλεσμα να μειώνεται ο βαθμός επικοινωνίας τους με τους υπόλοιπους για έναν τέτοιο χαζό λόγο. Τίποτε όμως δεν μετράει τόσο όσο η απομόνωση τους… Το πιο σημαντικό από όλα, αυτό που δεν πρέπει να τους στερήσεις είναι  μια επίσκεψη, μια επικοινωνία.. Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει  είναι υπόθεση όλων μας μιας και το «κακό»  δεν ξέρουμε πότε θα μας χτυπήσει την πόρτα, γενικώς… Αυτά είναι τα πρώτα που σκέφτομαι, σκόρπια και χύμα. Μια πρωτοποριακή ιδέα, θα ήταν να «υιοθετήσει» ο καθένας μας από έναν άνθρωπο, που να μην έχει κανέναν να τον επισκεφτεί και να τον φροντίζει και να πράξουμε τα δέοντα».

———————————————————————————–

Και η συνέχεια της ιστορίας μας………..

Βρεθήκαμε μερικές φορές ακόμη… Όταν βγήκε από το ίδρυμα αποφάσισε να αλλάξει πόλη, να ξεκινήσει από την αρχή κάπου που κανείς δεν θα τον ήξερε.

Ιανουάριος 2011.
Τον είδα στο δρόμο.. στο κέντρο της Αθήνας, στο πεζόδρομο Αιόλου με Κολοκοτρώνη να βγαίνει από ένα cafe. Πλάι του βάδιζε μια ομορφούλα! Του χαμογέλασα.
«Να που βρεθήκαμε πάλι…»
«Ναι …είδες πως τα φέρνει η τύχη;» απάντησε με ένα μειδίαμα που ήξερα πια καλά.
«Να σου γνωρίσω τη Ντινα» συμπλήρωσε με ένα πιο πλατύ χαμόγελο. Χαιρετηθήκαμε. Είπαμε όσα ήταν δυνατόν να ειπωθούν σε μια συνάντηση καταμεσής του δρόμου και μετά ανταλλάξαμε νούμερα από τα τηλέφωνα μας με τις γνωστές υποσχέσεις να μη χαθούμε και όλα τα παρόμοια.

Αυτός τρυφερά πέρασε το δεξί χέρι στους ώμους της, αυτή αφέθηκε στον εναγκαλισμό του και τράβηξαν το δρόμο τους…. Στάθηκα και τους κοίταζα αφηρημένα την ώρα που σιγά-σιγά απομακρυνόντουσαν. Και τότε έχοντας κάνει καμιά δεκαριά μέτρα, σήκωσε το αριστερό χέρι και έστειλε ένα χαιρετισμό, ένα αντίο, ένα γεια. Απλά χωρίς καν να γυρίσει το κεφάλι του και να δει κούνησε το χέρι, λες και με κάποιο τρόπο μάντεψε ότι τον παρακολουθούσα. Κατάλαβα… δεν θα επικοινωνούσε ποτέ. Αποτελούσα και εγώ μέρος από το παρελθόν του. Ήθελε, είχε όλους τους λόγους του κόσμου, να μην έχει παρελθόν παρά μόνο παρόν και μέλλον, τον καταλάβαινα. Βρήκε τη στοργή που είχε ανάγκη για να ζήσει. Δεν θα το διακινδύνευε…

Σπύρος Σαρανταένας
ss@cityportal.gr

—————————————————————-
ποίημα του Παναγιώτη Ντανσκόι (περιγράφει γλαφυρά πώς περνάει η μέρα στο ψυχιατρείο)

Ο ΦΟΒΟΣ
Οι νότες στο ραδιόφωνο
κυλούν απαλά
και μεις πεθαίνουμε ζωντανοί…

Σ’ αυτόν εδώ τον τόπο που ζούμε
που μας ζουν φύλακες άγγελοι…

Χασκογελούν!..
και δε φοβούνται
μη σε ξυπνήσουν
απ’ το θάνατο
στον οποίο ζεις!

Μόνο που δεν είμαι
μόνον εγώ
είμαστε όλοι
νεκροί ζωντανοί
σε μια κοιμισμένη πολιτεία
κανείς δεν ενδιαφέρεται
ζούμε ή πεθάναμε.

Ο Μανώλης, ο Γιώργης, ο Κώστας,
ο Δημήτρης, η Μαρία, η Ελένη,
άλλοι πλέκουν, άλλοι κεντούν,
άλλοι ζωγραφίζουν,
άλλοι γράφουν ποιήματα.

Μα εσύ δεν φοβάσαι
τίποτε άλλο
παρά μη σε ξυπνήσουν
και πεταχτείς από τον τάφο
και χρειαστεί ξανά να πεθάνεις!

..

..

Άρωμα Σάμου..

.

.

.

Για το νησί μου θα σας γράψω λίγα πράγματα σήμερα.. Για την Σάμο. Για τα όμορφα που γίνονται στο Δημοτικό Σχολείο των Μυτιληνιών όπου τα παιδιά ηχογραφούν cd, κάνουν συναυλίες αφιερωμένες στους ρεμπέτες της Σάμου, εκδίδουν εφημερίδα.. Έβλεπα τώρα το site τους και σκεφτόμουν πόσα αξιόλογα πράγματα συμβαίνουν, όταν οι εκπαιδευτικοί έχουν όρεξη και όραμα. Δείτε το κι εσείς εδώ, ακούστε τα τραγούδια τους, μάθετε για την ιστορία του τόπου. Αξίζει το χρόνο σας η προσπάθεια τους.

.

Κι αν δεν γνωρίζατε ότι το ρεμπέτικο άνθισε στη Σάμο, αν δεν έτυχε ν’ ακούσετε ποτέ για τον θρυλικό Μανώλη Καραπιπέρη και για τους αδερφούς Γιαγά, μπορείτε να διαβάσετε την εξαιρετική μελέτη του Νίκου Διονυσόπουλου που εκδόθηκε απ’ τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης με τίτλο: «Η Σάμος στις 78 στροφές«.  Συνοδεύεται από δύο cd και εδώ θα πληροφορηθείτε τα πάντα  για το θέμα.

.

Κι ύστερα, μπορείτε να μάθετε για ένα σχετικό άγνωστο μνημείο, για το Ευπαλίνειο Όρυγμα, ένα υδραγωγείο 2500 ετών, μήκους 1036 μέτρων, που με συντονιστή τον Κώστα Ζάμπα (γνωστό απ’ τα έργα στην Ακρόπολη), αποκαταστάθηκε και είναι προσβάσιμο σε όλους τους επισκέπτες. Ο Ευπάλινος, που το σχεδίασε και ήταν ο μηχανικός του έργου, το ξεκίνησε το 550 π.Χ, με εντολή του τυράννου Πολυκράτη και κατάφερε να λύσει το πρόβλημα λειψυδρίας που αντιμετώπιζε το νησί, φέρνοντας νερό στην εντός των τειχών πόλη από την περιοχή των Αγιάδων.

 

Αρχικά ήταν επισκέψιμα τα πρώτα 500 μέτρα της διαδρομής, αλλά αργότερα λόγω της επικινδυνότητας σε διάφορα σημεία του ορύγματος, περιορίστηκε η πρόσβαση στο κοινό σε απόσταση μόλις 100 μέτρων. Μπορείτε να δείτε  εδώ ένα ακόμη σχετικό video κι αν σας δοθεί η ευκαιρία, δείτε το κι από κοντά. Δεν περιγράφεται η αίσθηση του να περπατάει κάποιος εκεί.

.

Γενικά η Σάμος προσφέρεται για περιπάτους.  Κάποτε μάλιστα ονομαζόταν κι Άνθεμις αλλά κι Ανθεμούσα, εξαιτίας των πολλών λουλουδιών που ανθίζουν εκεί όλες τις εποχές του έτους. Μερικά απ’ αυτά τα λουλούδια είναι εξαιρετικά σπάνια, όπως κάποια είδη άγριας ορχιδέας κι εδώ μπορείτε να δείτε σχετικές φωτογραφίες.

.

Κανονικά υπάρχει εδώ ολόκληρη κατηγορία με προτεινόμενα blogs που αφορούν το νησί, αλλά μπορώ να σας προτείνω τα δύο που επισκέπτομαι συχνότερα και είναι αυτό κι αυτό. Όχι επειδή βάλθηκα να σας διαφημίσω την Σάμο, αλλά επειδή όντως εκεί συμβαίνουν κάποια αξιοπρόσεκτα πράγματα και θεωρώ ότι αξίζει να τα γνωρίζετε.

.

Να είστε καλά!

.

.

.

.

.