Σοφία Κολοτούρου: Μήνυμα στο μπουκάλι..

..

..

..

«Ο άνθρωπος δεν γεννιέται ελεύθερος. Γεννιέται για να ελευθερωθεί«. Μ’ αυτές τις φράσεις του J. W. F. Hegel, καλωσορίζει η Σοφία Κολοτούρουτους αναγνώστες, στο site  της. Κι ο καλύτερος τρόπος να σας την συστήσω, αν δεν την γνωρίζετε ήδη, είναι το κείμενο του Χρήστου Α. Μιχαήλ:

..

«Η Σοφία Κολοτούρου είναι η συντάκτης του εν λόγω blog. Ιστορίες της καθημερινότητας μέσα από το πρίσμα μιας κωφής μα όχι άλαλης, μιας και καταφέρνει θαυμάσια να συνεννοείται μιλώντας σχεδόν κανονικά και παράλληλα να διαβάζει τα χείλη του συνομιλητή. Η Σοφία Κολοτούρου, δείχνει να απέχει πολύ από το μοντέλο του κωφού, όπως το έχουμε στο μυαλό μας. Μέσα από τα κείμενά της ανακαλύπτουμε κυρίως τις δικές μας αδυναμίες, τόσο ως άτομα αλλά και ως μέρη μιας κοινωνικής δομής που αρνείται πεισματικά να εξελιχθεί ισοσκελώς. «Η μεσαία (κοινωνική) τάξη είναι πάντα μια γκρίζα ζώνη, όπου ανάλογα με τις εμπειρίες και τις ευαισθησίες ο καθένας μπορεί ή όχι να προσεγγίσει το διαφορετικό, όπως την κώφωση. Κι εγώ η ίδια, αν δεν είχα μια αναπηρία, δεν ξέρω αν θα έμπαινα στη διαδικασία να γνωρίσω πραγματικά και με γνήσιο ενδιαφέρον συναναστροφής άλλους κωφούς και αναπήρους εν γένει. Νομίζω ότι εδώ παίζουν καταλυτικό ρόλο τα πρόσωπα, και όχι οι αναπηρίες».

..

Με όπλο το πανέξυπνό της χιούμορ, τον ανοιχτό πνευματικό της ορίζοντα και μια ευγενή καλοσύνη προς όλους όσους έχουν συναναστραφεί μαζί της (είτε επιτυχώς είτε όχι, δεν φαίνεται να κρατάει κακίες), η Σοφία Κολοτούρου δείχνει να μην διακατέχεται από κανενός είδους ανασφάλεια, φόβο, αμφιβολία και κόμπλεξ όσον αφορά τη σχέση της με τον φαινομενικά φυσιολογικό κόσμο. Ζει, εργάζεται, ψυχαγωγείται και απολαμβάνει την οικογένειά της. Δείχνει ένας άνθρωπος πλήρης κι ευτυχισμένος, σχεδόν απολαμβάνοντας όλα τα μικροπροβλήματα που προκύπτουν στα καθημερινά (..)  Η περίπτωση της Σοφίας Κολοτούρου είναι ειδική, ιδιαίτερη και αν μη τι άλλο χρήζει προσοχής. Κι αυτό γιατί αποτελεί έναν δημόσιο σύνδεσμο ανάμεσα στον κόσμο των κωφών και των ακουόντων, μεταφέροντας με έναν τρόπο απλό, ευχάριστο και κατανοητό τα προβλήματα της μιας πλευράς στην άλλη. Κάτι που μέχρι πρότινος, αν το καλοσκεφτούμε, συναντούσαμε μόνο σε βαρετά φυλλάδια με τίτλους απαξιωτικούς που κατέληγαν τις περισσότερες φορές στον πλησιέστερο κάδο σκουπιδιών. Διαβάζοντας λοιπόν κανείς το blog της, το οποίο ενημερώνεται αρκετά συχνά, καταφέρνει να αναθεωρήσει τεκμηριωμένα ένα μεγάλο μέρος της εικόνας που είχε ως τότε για τους κωφούς καθώς και διάφορες απόψεις που μέσα από την κοινωνική δομή και τις χρόνιες καταβολές, πακτώνονται οδηγούν σε χάσματα».

..

Διαβάζοντας καιρό τώρα πράγματα που την αφορούν και επικοινωνόντας μαζί της, μπορώ να προσυπογράψω ότι ξεχωρίζει για την ευγένεια, το χιούμορ  της, το γνήσιο ενδιαφέρον της για τους άλλους, το ταλέντο της στην ποίηση, τη δύναμη που έχει ως άνθρωπος να ξεπερνάει τα τραύματα και να συνεχίζει. Κι έχει και κάτι που εκτιμώ ιδιαιτέρως: Μνήμη. Δεν ξεχνάει.. Δεν το γράφω τυχαία αυτό. Κι εκείνη ξέρει τι εννοώ. Γιατί γνωριζόμασταν χωρίς να το ξέρουμε, μια ολόκληρη ζωή Σοφία. Και χαίρομαι πολύ που σε ‘ξαναβρήκα’ τώρα. Δεν θέλω να γράψω τίποτα άλλο λοιπόν εγώ. Θέλω τα δικά σου λόγια να πρωταγωνιστούν εδώ σήμερα κι αυτή σου την συνέντευξη την ξεχώρισα.

Θα παραθέσω όμως τις λέξεις σου που με άγγιξαν περισσότερο:

Για να καταλάβω τι λένε οι άλλοι πρέπει να διαβάζω τα χείλη τους. Όταν επικοινωνείς με τη χειλεοανάγνωση, τον πρώτο καιρό είσαι κάτι σαν γλωσσικός μετανάστης. Στην αρχή δυσκολεύεσαι πολύ να αντιληφθείς τον προφορικό λόγο, ακριβώς όπως ένας μετανάστης που έρχεται σε μια καινούργια χώρα και δεν ξέρει τη γλώσσα (..) Αισθάνομαι ότι γεννήθηκα παγιδευμένη σε ένα αδύναμο σώμα, περιορισμένη από τα κοινωνικά στερεότυπα και τις αντιλήψεις περί αναπηρίας. Ομως, όσο μεγαλώνω «ελευθερώνομαι», επειδή αφενός η γνώση είναι δύναμη που μας απελευθερώνει ψυχικά από τα κάθε είδους στερεότυπα, αφετέρου η ιατρική και τεχνολογική πρόοδος μας απελευθερώνει σε σωματικό και πρακτικό επίπεδο. Η απελευθέρωσή μου ήταν τεράστια μετά την εμφάνιση των γραπτών μηνυμάτων στα κινητά και του διαδικτύου στα 25 μου χρόνια. Θα σου έλεγα ότι αυτά τα δύο μου έλυσαν τα χέρια, αλλά στην περίπτωσή μου μάλλον μου… άνοιξαν τ’ αφτιά!

..


ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ MATRIX

..

Σ’ εμένα απέτυχε η κασέτα εγγραφής-

Το matrix είχε σπάσει από καιρό.

Η γυάλινη μπάλα μου έσπασε

κι εκτινάκτηκε

το χιόνι.

Προσπάθησα να επανεγγράψω,

χρόνια αργότερα.

Προσπάθησα,

αλλά η γυάλινη μπάλα μου είχε σπάσει από καιρό,

συμπαρασύροντας στερεότυπα

και ψευδαισθήσεις.

Ανέβηκα

σε μια νιφάδα του χιονιού κι απέπλευσα.

Διέφυγα.

Τώρα,

μες το αχανές του Σύμπαντος περισυλλέγω

κι άλλους παράξενους συνταξιδιώτες γιατί έσπασε

η μήτρα των προτύπων εγγραφής και ταξιδεύουμε,

πέρα απ’ τις βεβαιότητες.

(2000)

..

Μελοποιημένα ποιήματα της Σοφίας Κολοτούρου, μπορείτε να δείτε εδώ.  Αλλά αξίζει να διαβάστε κι αυτά Το πρώτο της βιβλίο κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις ΚΨΜ, με τίτλο: «Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς; » και το ακόλουθο video σας το παρουσιάζει με χιούμορ. Για το δεύτερό της που κυκλοφόρησε πρόσφατα απ’ τις εκδόσεις Δαρδανός-Gutenberg, με τίτλο: «Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης«, μπορείτε να διαβάσετε εδώ περισσότερα πράγματα.

Σοφία, καλοτάξιδο!

..

..

..

Σοφία Κολοτούρου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και ειδικεύτηκε στην Κυτταρολογία στα νοσοκομεία Πανεπιστημιακό Ηρακλείου Κρήτης και Άγιος Σάββας Αθηνών.

Εξέδωσε μία συλλογή ποίησης, τα «Αν-επίκαιρα ποιήματα», εκδόσεις Δαρδανός-Τυπωθήτω, 2007 (σειρά Λάλον Ύδωρ), η οποία εντάχθηκε στη μικρή λίστα υποψηφιοτήτων για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω το 2008. Δύο από τα ποιήματα της συλλογής μελοποιήθηκαν, το ένα από τον B. D. Foxmoor των Active Member (στο άλμπουμ: Όταν οι μικρόνοοι hiphoραγούν) και το άλλο από τον Κώστα Παρίσση (στο δίσκο: One For the Road του Δώρου Δημοσθένους).

Από το 2008 διατηρεί στο ίντερνετ το προσωπικό της μπλογκ, με τίτλο: kofosi.blogspot.com, όπου περιγράφει ιστορίες από τη ζωή της, σχετικές με τη μεταγλωσσική κώφωση από την οποία πάσχει.
Το Σεπτέμβρη του 2010 εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο της, με τίτλο: ΚΟΥΦΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ; από τις εκδόσεις ΚΨΜ. Το βιβλίο περιλαμβάνει κείμενα από αυτό το μπλογκ καθώς και ένθετο 16-σέλιδο κόμικ σχεδιασμένο από τον γνωστό σκιτσογράφο Σπύρο Δερβενιώτη.

Συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες και έχει δημιουργήσει από τον Απρίλιο του 2009, μαζί με τον Κώστα Κουτσουρέλη, τη διαδικτυακή ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης σε παραδοσιακές μορφές, με τίτλο: Νέοι Ήχοι στο Παμπάλαιο Νερό ( pampalaionero.wordpress.com ).

..

..

..

..

..

Γυναίκες κρατούμενες σε γυναικείες (;) φυλακές – Η ζωή εν τάφω

.

update 20/2/2016

.

Σας προτείνω να διαβάσετε σήμερα, με αφορμή το πενθήμερο δράσεων για τις μωρομάνες στις Γυναικείες Φυλακές Ελαιώνα Θηβών το blog που διατηρούν οι κρατούμενες εκεί κι αποτελεί ουσιαστικά την ηλεκτρονική τους εφημερίδα.  Διαβάστε το μαζί αν θέλετε, με το ακόλουθο παλιότερο άρθρο απ’ την  «Αυγή«, που ‘δανείστηκα’  απ’ το Hellenic Action for Human Rights. Αν δεν έχετε ιδέα για το πως ζουν οι γυναίκες στις φυλακές, οι μαρτυρίες αυτές θα  σας δείξουν μερικές αλήθειες που πονάνε. Μερικές απ’ τις αλήθειες που έφερε στο φως η Κατερίνα Γκουλιώνη Τα δικά μου σχόλια, μπροστά στα λόγια τους περιττεύουν. Προσωπικά έχω υπογράψει το αίτημα τους που θα βρείτε εδώ. Ελπίζω να το κάνετε κι εσείς.

.

.

Γυναίκες κρατούμενες σε γυναικείες (;) φυλακές

 

.

Αναδημοσίευση από: http://www.avgi.gr

 

 Της Σοφίας Βογιατζή

.

Τη Δευτέρα 19 Μαΐου 2008 η μεγαλύτερη γυναικεία φυλακή της χώρας μεταφέρθηκε στις καινούριες φυλακές της Θήβας. Οι φυλακές Κορυδαλλού παραμένουν για τις υπόδικες. Επίσης, μικρός αριθμός γυναικών υποδίκων ή καταδίκων βρίσκονται και σε ειδικά τμήματα των φυλακών Διαβατών Θεσσαλονίκης και Νεάπολης Κρήτης.

Η επιλογή της μεταφοράς των φυλακών έξω από την Αθήνα αλλά και από την πόλη της Θήβας κάνει ακόμη πιο δύσκολη την πρόσβαση των συγγενών των κρατουμένων και των δικηγόρων τους.

Για τις κρατούμενες, στο άρθρο 13 του Σωφρονιστικού Κώδικα, ορίζεται ότι «οι γυναίκες εκτίουν την ποινή τους σε καταστήματα κράτησης ή σε ιδιαίτερα τμήματα άλλων καταστημάτων και απαγορεύεται η επικοινωνία τους με άλλες κατηγορίες κρατουμένων». Οι κανόνες διαβίωσης και τα προγράμματα που εφαρμόζονται είναι «προσαρμοσμένα στις ανάγκες του φύλου τους».

Εφαρμόζεται στην περίπτωση των γυναικείων φυλακών ο Σωφρονιστικός Κώδικας; Αναρωτιόμαστε πόσο μπορεί να θεωρήσει κανείς προσαρμοσμένη στις ανάγκες του γυναικείου φύλου την έκτιση ποινών όταν:

* Το νοσοκομείο και το ψυχιατρείο του Κορυδαλλού δέχεται μόνο άνδρες.

* Υπάρχει μόνο ένας ψυχολόγος για 500 περίπου κρατούμενες, ενώ απουσιάζει μόνιμο εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό (ψυχίατροι, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, εγκληματολόγοι).

* Δεν υπάρχει γυναικολόγος και η αίτηση εξέτασης από γυναικολόγο εγκρίνεται μετά την πάροδο ενός μηνός.

* Η γυναικολογική εξέταση γίνεται παρουσία δεσμοφυλάκων.

* Ένας παθολόγος έρχεται κάθε 15 ημέρες για δύο ώρες.

* Δεν υπάρχει ζεστό νερό ούτε τον χειμώνα.

* Οι κρατούμενες πρέπει να πληρώσουν για υπηρεσίες που θα έπρεπε να παρέχονται από τη διοίκηση των φυλακών, όπως χαρτί τουαλέτας, σερβιέτες, σαπούνι κ.λπ.;

* Δεν υπάρχει παιδότοπος για τα μικρά παιδιά των μητέρων κρατουμένων και τα παιδιά παίζουν στο τσιμεντένιο προαύλιο.

* Δεν υπάρχει παιδίατρος στο κατάστημα και οι κρατούμενες αναγκάζονται να πηγαίνουν στην Αθήνα.

* Παίρνουν λιγότερα μεροκάματα από τους άνδρες και δεν διευκολύνονται στη γρηγορότερη αποφυλάκιση.

* Δεν υπάρχουν αγροτικές φυλακές για γυναίκες και έτσι στερούνται σε σχέση με τους άνδρες το πλεονέκτημα της γρηγορότερης αποφυλάκισης και του καλύτερου περιβάλλοντος διαβίωσης.

Ακόμα και στη φυλακή λοιπόν, οι γυναίκες χαίρουν λιγότερων δικαιωμάτων. Το μοντέλο της φυλακής βέβαια παραμένει το ίδιο. Είναι το μοντέλο της φυλακής του νεοφιλελευθερισμού. Είναι οι φυλακές-αποθήκες ανθρώπων. Όσον αφορά το σωφρονιστικό σύστημα στη χώρα μας, η θέσπιση προωθημένων διατάξεων που δεν εφαρμόζονται στην πράξη αποτελεί συνηθισμένη πρακτική.

Επιπλέον, ανάμεσα στους νόμους και στην κακή πραγματικότητα εμφιλοχωρεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της φυλακής, η διαφθορά, το οποίο αναπαράγεται λόγω της αδιαφορίας των θεσμικά υπευθύνων. Οι Ένορκες Διοικητικές Εξετάσεις (ΕΔΕ) αργούν τόσο πολύ που τελικά επιβεβαιώνεται η εντύπωση της ατιμωρησίας. Ο υπουργός απουσιάζει. Δεν παρεμβαίνει στα θέματα της καθημερινής ζωής των κρατουμένων, ενώ και από καταγγελίες γνωρίζει ότι υπάρχει τεράστιο πρόβλημα αυθαιρεσίας και διαφθοράς, το οποίο διαπερνά τη φυλακή, ευνοεί τον διαχωρισμό των κρατουμένων με κοινωνικά και ταξικά κριτήρια και μετατρέπει τους περισσότερους κρατούμενους σε ουσιοεξαρτημένους, φοβισμένους, καταπιεσμένους, αποκλεισμένους, πειθήνιους, συνένοχους ή χωρίς φωνή απελπισμένους ανθρώπους. Όσοι κρατούμενοι καταγγέλλουν τις αυθαιρεσίες ή καταθέτουν μηνύσεις παίρνουν «δυσμενείς» μεταθέσεις σε απομακρυσμένες φυλακές. Οι γυναίκες, διπλά καταπιεσμένες, δύσκολα αντιστέκονται.

.

.

.

Συζήτηση: Οικονομική κρίση και Ψυχιατρική- 30 Μάρτη 2011 στο Παγκόσμιο Πολιτιστικό Ιδρυμα Ελληνισμού της Διασποράς

..

..

Οικονομική κρίση και Ψυχιατρική


Η κόλαση των ζωντανών δεν είναι κάτι που αφορά το μέλλον. Αν υπάρχει μια κόλαση είναι αυτή που υπάρχει ήδη εδώ, η κόλαση που κατοικούμε καθημερινά, που διαμορφώνουμε με τη συμβίωσή μας. Δυο τρόποι υπάρχουν για να μην υποφέρουμε. Ο πρώτος είναι για πολλούς εύκολος: να αποδεχθούν την κόλαση και να γίνουν τμήμα της μέχρι να μην βλέπουν πια. Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος και απαιτεί συνεχή προσοχή και διάθεση για μάθηση: να προσπαθήσουμε να μάθουμε και να αναγνωρίσουμε ποιος και τι, μέσα στην κόλαση, δεν είναι κόλαση, και να του δώσουμε διάρκεια, να του δώσουμε χώρο

(Ίταλο Καλβίνο, Αόρατες Πόλεις)


Μια συζήτηση για την ψυχιατρική στον καιρό της κρίσης… Με θεματολογία που όσο και να αφορούσε  το σήμερα και τις υπάρχουσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, μοιραία στράφηκε στο χθες, στην ιστορική εξέλιξη της αποτυχίας αυτού που ονομάστηκε ψυχιατρική μεταρρύθμιση, στις ιστορίες των ανθρώπων που ήταν άμεσα συνδεδεμένες με την αποτυχία αυτή. Άτομα με ψυχιατρική εμπειρία και οι συλλογικότητες τους, λειτουργοί ψυχικής υγείας  στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, άνθρωποι που οργίζονται ή ανησυχούν για την προοδευτική απαξίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών ψυχικής υγείας και όχι μόνο, συγκεντρώθηκαν στις 28 Φεβρουαρίου στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Οι θέσεις, τα βιώματα, οι προτάσεις που ξετυλίχθηκαν ανέδειξαν τον προβληματισμό, την αγωνία και την αγανάκτηση ανθρώπων που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συνάντησαν τους ψυχιατρικούς θεσμούς ή έμαθαν για αυτούς μέσα από τις αφηγήσεις άλλων. Γιατί από την χρεωκοπημένη, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ιστορία του ‘Ψυχαργώς’ έως την ιστορία της βίας και του εγκλεισμού στο ψυχιατρείο η απόσταση δεν είναι μεγάλη. Σε έναν κόσμο που κυριαρχείται όλο και πιο πολύ από τις επιταγές τις κανονικότητας, με ένα κράτος διεφθαρμένο που αβαντάρει τον κάθε τυχοδιώκτη έμπορο της ψυχικής υγείας και έναν ψυχιατρικό θεσμό ποτέ δεν υπήρξε ποτέ φορέας εναλλακτικών θέσεων και προτάσεων (τουλάχιστον στην Ελλάδα) η αποασυλοποίηση κατάντησε κενό γράμμα και η εξαγγελίες περί μεταρρύθμισης μια φάρσα. Η κόλαση της Λέρου είναι ακόμα εδώ. Όχι μόνο για τα παιδιά στο  ΚΕΠΕΠ Λεχαινών αλλά και  για νοσηλευόμενους σε ψυχιατρεία και σε κλινικές γενικών νοσοκομείων, για ενοίκους δομών ψυχοκοινωνικής «αποκατάστασης», για ανθρώπους που η διάγνωση συνοδεύεται από πολλά φάρμακα

Και φυσικά σε μία κουβέντα δεν είναι δυνατόν καλυφτεί όλο το φάσμα των προβλημάτων και των προβληματισμών. Για το λόγο αυτό και συμφωνήθηκε  νέα συνάντηση προκειμένου να συνεχιστεί ο διάλογος που ξεκίνησε και να καταγραφούν πιο συγκεκριμένες προτάσεις. Οι δύο βασικοί άξονες που ανεδείχθησαν στην κουβέντα ήταν:


– Ψυχιατρική καταστολή και καταπάτηση δικαιωμάτων

– Πολιτικές στο χώρο της ψυχικής υγείας


Σε κάθε περίπτωση, όπως αναφέρεται και στο αρχικό κάλεσμα, στόχος είναι μέσα από ποικίλες συναντήσεις, συζητήσεις, ανταλλαγές, να διαμορφωθεί  ένα κίνημα για την ψυχική υγεία. Η ανάγκη μας παραμένει να συναντηθούμε να δώσουμε στις ιδέες μας και στη δράση μας χώρο και να αποκτήσουμε διάρκεια.

Για να μιλήσουμε για την κόλαση, για να δούμε τις εναλλακτικές μας απαντήσεις, για να αναζητήσουμε κοινούς δρόμους αντιμετώπισης…


Τετάρτη, 30 Μάρτη 2011, ώρα 18.00

στο Παγκόσμιο Πολιτιστικό Ιδρυμα Ελληνισμού της Διασποράς

Δεκελείας 122 & Ατταλείας

Νέα Φιλαδέλφεια


Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση, Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας, Ομάδα Αυτοεκπροσώπησης μελών ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων, Δίκτυο ανθρώπων που ακούνε φωνές (Hearing Voices Network), Επιτροπή ‘χρηστών’, πρώην ‘χρηστών’ και επιζώντων της Ψυχιατρικής, ΚΟΙΣΠΕ Χανίων, Ομάδα Προαγωγής Αυτοβοήθειας ΚΨΥ Χανίων

..

..

Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΨΝΑ ΣΤΟ ΔΑΦΝΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ: «Ενας στους δύο σε μηχανική καθήλωση»*

.

.

*Αναδημοσίευση απ’ την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία«. Άρθρο της Ελιζαμπέττας Καζαλόττι

.

Το φάντασμα της Λέρου περιπλανιέται ακόμη στο χώρο της ψυχικής υγείας… Και όσα ήλθαν πρόσφατα στο φως της δημοσιότητας για το «ίδρυμα της ντροπής» στα Λεχαινά δεν αποτελούν εξαίρεση, αφού στις ψυχιατρικές κλινικές των γενικών νοσοκομείων, στα ιδιωτικά ιδρύματα και κλινικές, ακόμη και στα γηροκομεία εφαρμόζονται πρακτικές, όπως είναι η μηχανική καθήλωση, που όχι μόνο πλήττουν την αξιοπρέπεια των ασθενών, αλλά θέτουν και σε σοβαρό κίνδυνο τη ζωή τους.

Σπασμένο πόδι έχει ο ασθενής στη φωτογραφία. Δεν ήταν βίαιος. Απλώς ζητούσε επίμονα, τα ρούχα του...

.

Σπασμένο πόδι έχει ο ασθενής στη φωτογραφία. Δεν ήταν βίαιος. Απλώς ζητούσε επίμονα, τα ρούχα του…

.

Το αποκάλυψε στην «Ε» ο ψυχίατρος διευθυντής του 9ου Ψυχιατρικού Τμήματος του ΨΝ Αττικής. Ο κύριος Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου καταγγέλλει ότι σύμφωνα με έρευνες και ανακοινώσεις, οι οποίες συνήθως αποκρύπτονται εσκεμμένα, ένας στους δύο ασθενείς που εισάγονται με ακούσια νοσηλεία στα ελληνικά ψυχιατρεία υφίσταται μηχανική καθήλωση, η οποία μπορεί να διαρκέσει από μερικές ώρες μέχρι και πολλές ημέρες, ακόμη και μήνες.

Ακούσια νοσηλεία

Ο ψυχίατρος αναφέρθηκε επίσης στο γεγονός ότι περίπου το 60% των ασθενών στη χώρα νοσηλεύεται σε ψυχιατρεία με ακούσια νοσηλεία (το ποσοστό αυτό είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη) και τόνισε ότι η πρακτική της μηχανικής καθήλωσης δεν μπορεί καθ’ ουδένα τρόπο να θεωρηθεί ιατρική πράξη, ενώ εφαρμόζεται συχνά σε ανθρώπους που απλώς εκδηλώνουν τον πανικό τους με ψυχοκινητική διέγερση.

«Παρόμοιοι ασθενείς», είπε χαρακτηριστικά, «που βρίσκονται σε δύσκολη φάση χρειάζονται απλώς ειδική αντιμετώπιση από εκπαιδευμένο ιατρικό προσωπικό και χρόνο για να κατανοηθούν και να αντιμετωπιστούν τα αίτια του πανικού τους».

Ο κ. Μεγαλοοικονόμου αναφέρθηκε και σε συγκεκριμένα παραδείγματα που αντικατοπτρίζουν την κατάντια του συστήματος στην Ελλάδα. «Πρόσφατο είναι ένα από τα εκατοντάδες παρόμοια περιστατικά που συναντάμε στο Δαφνί.

Αφορά νεαρή ασθενή που οδηγήθηκε στο ψυχιατρείο με εκούσια διαδικασία, με τη συγκατάθεσή της δηλαδή, αν και με μεγάλη αμφιθυμία. Ακριβώς στην είσοδο του ψυχιατρείου κατελήφθη από πανικό και άρχισε να φωνάζει. Πριν καν εξεταστεί από ψυχίατρο, ο εφημερεύων γιατρός έδωσε εντολή να τη δέσουν στα τέσσερα και να της χορηγήσουν ηρεμιστική ένεση.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι όταν αργότερα εξετάστηκε, οι γιατροί έκριναν ότι μολονότι παρουσίαζε προβλήματα, δεν χρειαζόταν καν να νοσηλευτεί. Είναι ένα ακραίο παράδειγμα καθήλωσης ασθενούς που δεν είχε καν εξεταστεί». «Ωστόσο», διευκρίνισε ο ψυχίατρος, «πρόκειται για συνηθισμένη πρακτική που έχει ως αποτέλεσμα ασθενείς να παραμένουν δεμένοι για μεγάλο χρονικό διάστημα και να απειλείται ακόμη και η ζωή τους».

Επίσης πρόσφατη είναι, σύμφωνα πάντα με τις καταγγελίες του Θ. Μεγαλοοικονόμου, η περίπτωση ασθενούς του ιδίου ψυχιατρικού νοσοκομείου που έμοιαζε ανήσυχος και παρουσίαζε συμπτώματα στηθάγχης. Αντί να υποβληθεί σε εξετάσεις καθηλώθηκε, με αποτέλεσμα να υποστεί καρδιακό επεισόδιο, να καταλήξει… δεμένος στο κρεβάτι του και να αποκρύβουν τα αίτια του θανάτου του.

Οι πρακτικές αυτές, επισήμανε ο κ. Μεγαλοοικονόμου, ανήκουν στον χώρο της αυθαιρεσίας και αποδεικνύουν την ανεπάρκεια του όλου συστήματος στη χώρα. Έχουν επιπλέον σοβαρές συνέπειες στον ψυχισμό των ασθενών. Ο ασθενής ενσωματώνει την εμπειρία και κουβαλά μέσα του την απαξίωση που έχει νιώσει. Είναι πρακτικές που εφαρμόζονται πολλές φορές ακόμη και αυθαίρετα, απλώς με σκοπό να εμποδιστεί ο ασθενής να περιφέρεται από θάλαμο σε θάλαμο ή να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του απέναντι στους νοσηλευτές.

Συγκλονιστική είναι και η μαρτυρία του 34χρονου ασκούμενου δικηγόρου Χ.Κ., που αποφάσισε να μιλήσει στην «Ε» για να καταγγείλει όσα βίωσε στο πετσί του ως τρόφιμος ψυχιατρείων.

«Έχω νοσηλευτεί τρεις φορές», είπε, «και με έχουν δέσει επανειλημμένα, ακόμη και για ημέρες ολόκληρες. Η καθήλωση στα ελληνικά ψυχιατρεία χρησιμοποιείται ως μέθοδος εξαναγκασμού… Σου λένε δηλαδή ότι αν δεν είσαι σωστός και δεν κάνεις αυτά που πρέπει, θα καθηλωθείς . Εμένα π.χ. μου φώναζαν «κάτσε καλά, αλλιώς θα σε δέσουμε». Υποτίθεται ότι η καθήλωση σε προστατεύει από το να βλάψεις τον εαυτό σου ή τους άλλους, χρησιμοποιείται όμως για διαφορετικούς σκοπούς».

Εμπειρίες από το ψυχιατρείο της Τρίπολης, όπου νοσηλεύτηκε πριν από τέσσερα χρόνια, μετέφερε επίσης ο Χ.Κ.: «Εκεί η κατάσταση είναι πολύ άσχημη. Μας έκαναν μπάνιο με λάστιχα, σε κάποιους χώρους νοσηλείας δεν υπήρχαν καν νοσηλευτές και η επαφή μου με την ψυχίατρο που κατέληξε στη διάγνωση της ασθένειάς μου και της θεραπείας είχε ολιγόλεπτη διάρκεια. Απαγόρευαν επίσης σε φίλους και συγγενείς να με επισκέπτονται».

«Αγριες καταστάσεις»

Ωστόσο, σύμφωνα με όσα τόνισε ο Χ.Κ., η μηχανική καθήλωση ως θεραπευτική μέθοδος εφαρμόζεται και στην Αθήνα σε νοσοκομεία όπως το «Δρομοκαΐτειο» και το «Σωτηρία», όπου τα δικαιώματα των ασθενών καταπατώνται αυθαίρετα. «Ειδικά στο «Δρομοκαΐτειο»», θυμήθηκε ο Χ.Κ. με αγανάκτηση, «επειδή διαμαρτυρήθηκα για την κατασταλτική λειτουργία των ψυχιατρείων στην Ελλάδα και παρατήρησα ότι υπάρχει ένας αυξημένος αριθμός ακούσιων νοσηλειών σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, θεώρησαν σωστό να με δέσουν». «Μιλάμε για άγριες καταστάσεις», πρόσθεσε. «Όταν είσαι καθηλωμένος, υποχρεούσαι ακόμη και να ουρήσεις στο πάτωμα, καθώς συχνά στον χώρο δεν υπάρχει επίβλεψη της νοσοκόμας. Εμένα με εξυπηρετούσαν πολλές φορές άλλοι ασθενείς…».

.

.

.

Η «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ» ΣΤΙΣ ΑΤΡΑΠΟΥΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΕΕΕ/ΔΝΤ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΙΣΠΕ ΣΕ ΔΡΟΜΟ ΟΛΙΣΘΗΡΟ

..

..

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

..

Η «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ» ΣΤΙΣ ΑΤΡΑΠΟΥΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΕΕΕ/ΔΝΤ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΙΣΠΕ ΣΕ ΔΡΟΜΟ ΟΛΙΣΘΗΡΟ

Ενόψει του συνεδρίου «Κοινωνική Οικονομία, Απασχόληση, Κοινωνική Ενταξη», στις 9-11/3/2011, και καθώς οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, τα «άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας», μένουν στην συντριπτική τους πλειονότητα «εκτός» (καθώς κάποιοι, οι συνήθεις «άλλοι», ενεργούν γι΄ αυτούς χωρίς αυτούς), μερικές παρατηρήσεις ως προς την μέχρι τώρα εμπειρία, τις διαδικασίες, καθώς και κάποιες διαφαινόμενες επιδιώξεις στο νέο «μνημονιακό» πλαίσιο εντός του οποίου και σε συνάρτηση με το οποίο όλα αυτά λαμβάνουν χώρα, έχουν σημασία, μεταξύ άλλων και ως ερεθίσματα για συζήτηση.

1. Υστερα από δέκα χρόνια από τότε που θεσμοθετήθηκαν  οι ΚΟΙΣΠΕ, ένας θεσμός πολλά υποσχόμενος (παρά τα εξαρχής γνωστά προβλήματα στην συγκρότηση και λειτουργία του) για την εργασιακή ένταξη των ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας και με μεταρρυθμιστικό δυναμικό (καθώς η ίδρυση και λειτουργία τους είχε συνδεθεί με την υπέρβαση των ψυχιατρείων), το αποτέλεσμα ήταν, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όχι απλώς κατώτερο των προσδοκιών, αλλά εν πολλοίς και σε αντίθετη κατεύθυνση από τις προσδοκίες.

Κατ΄ αρχήν, το ίδιο το νομοθέτημα που τους θεσμοθετούσε, αφαιρούσε εξ’ αρχής στοιχειώδη πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα από τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, δίνοντας εκ των προτέρων την διαχειριστική εξουσία στους καθ’ ύλην υγιείς.

Με ελάχιστη και περιστασιακή χρηματοδότηση, χωρίς σχεδιασμό και συνέχεια στις επιχειρηματικές τους δράσεις, με σχεδόν μηδαμινή δημιουργία θέσεων εργασίας για τους «άμεσα ενδιαφερόμενους» και ακόμα περισσότερο, εργασίας με κανονική αμοιβή, με έναν άκρως ετεροβαρή προσανατολισμό στην πρόσληψη (ή στην μετακίνηση) προσωπικού για την στελέχωση των διοικητικών/διαχειριστικών λειτουργιών τους, οι ΚΟΙΣΠΕ μετατράπηκαν σε όχημα προσωπικών φιλοδοξιών και «σχέσεων εξουσίας» εντός της εξουσίας και ουδόλως σε μέσο (εργαλείο) για τους «χρήστες» και από τους «χρήστες». Σε ένα απλό όνομα χωρίς υλικό αντίκρισμα. Αυτό είχε ως συνέπεια, ακόμα  και σε περιπτώσεις που υπήρχε μια παραδειγματική παράδοση στην εργασιακή ένταξη των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, η αποπνικτική γραφειοκρατική προσέγγιση των ομάδων και των εξουσιών που ελέγχουν τους ΚΟΙΣΠΕ να τείνει ν΄ ακυρώνει και αυτές τις παραδοσιακά πρωτοποριακές εμπειρίες.

Η ίδρυση και λειτουργία ΚΟΙΣΠΕ από τον λεγόμενο ιδιωτικό «μη κερδοσκοπικό» τομέα δεν ξεπέρασε ποτέ το στόχο της απλής αναπαραγωγής της εκάστοτε ΜΚΟ ως παρουσίας στο χώρο της ψυχικής υγείας χωρίς, όπως και στον δημόσιο τομέα, να δημιουργεί όρους, προϋποθέσεις και πλαίσιο για νέες θέσεις εργασίας με κανονική αμοιβή – υπερβαίνοντας, δηλαδή, την αμειβόμενη εργοθεραπεία, στην οποία καταλήγουν να επανεγκλωβίζονται, τόσο στον δημόσιο, όσο και στο ιδιωτικό τομέα.

Επιπλέον, η μετατροπή τους σε νεόκοπους μηχανισμούς δημιουργίας και αναπαραγωγής θέσεων απασχόλησης για τους ποικίλους διαχειριστές των ΚΟΙΣΠΕ και των ΜΚΟ, εις βάρος των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, δημιουργεί ένα ζήτημα, πέρα από πολιτικής, και ηθικής τάξης.

Εν ολίγοις, η τύχη των ΚΟΙΣΠΕ ήταν όπως αυτή του «Ψυχαργώς» στο σύνολό του: ο νεο-ιδρυματισμός στο χώρο της (μη) εργασιακής ένταξης. Αντί για «κοινωνική οικονομία», νεο-ιδρυματική παρα-οικονομία και διαιωνιζόμενη ανεργία και κοινωνικός αποκλεισμός.

2. Και αντί να υπάρξει ένα σοβαρός προβληματισμός για το πώς πρακτικά θα μπορούσε ν΄ αντιστραφεί αυτή η κατάσταση, είμαστε μάρτυρες εδώ και ένα χρόνο μιας διαδικασίας πολυδάπανης (περί τις 200.000 ευρώ), υπό τον έλεγχο και την πρωτοκαθεδρία των εκπροσώπων των ΜΚΟ, προς ένα δευτεροβάθμιο όργανο, την Ομοσπονδία των ΚΟΙΣΠΕ. Οπως σχολίασαν κάποιοι (ουδόλως κακεντρεχείς), πόσο άραγε κοστίζει η σύνταξη ενός καταστατικού για μια Ομοσπονδία; Και πόσα από αυτά τα χρήματα πήγαν σε ενέργειες και δράσεις που θα δημιουργούσαν ένα δυναμικό ανάπτυξης, με ουσιαστικό και υλικό αντίκρισμα στους «άμεσα ενδιαφερόμενους», τα υπό εργασιακή, υποτίθεται, ένταξη άτομα με ψυχιατρική εμπειρία; ‘Η μήπως έχουμε ένα ακόμα παράδειγμα απορρόφησης από το ΕΣΠΑ στην εποχή του «μνημόνιου», όπου, καθώς κανένα έργο ουσιαστικής ανάπτυξης και δημιουργίας θέσεων εργασίας (τη στιγμή που οι υπάρχουσες καταστρέφονται)  δεν είναι δυνατό, οι όποιες απορροφήσεις γίνονται για σκοπούς και με «τερματικούς σταθμούς» τελείως άσχετους με αυτούς, στο όνομα των οποίων εκταμιεύονται;

3. Περισσότερο, όμως, και από τα πλουσιοπάροχα ιδρυτικά κονδύλια της Ομοσπονδίας, αυτό που προβληματίζει είναι η σύνδεση και η προώθηση, διαμέσου του συνεδρίου, του νέου κατασκευάσματος της κυβέρνησης – εντολοδόχου του μνημονίου ΕΕ/ΔΝΤ για τις «Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις».

Το σχετικό νομοσχέδιο, που δεν έχει δοθεί ακόμα στη δημοσιότητα, προβλέπει αυτές τις ΚΟΙΝ.ΣΥΝ.ΕΠ. ως κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, στο όνομα της πολύπαθης «κοινωνικής οικονομίας», που πρακτικά και πέρα από τις όποιες προθέσεις, αποδείχτηκε ένα βολικό άλλοθι, με ιδεολογικές αποχρώσεις, για την υποκατάσταση του «δημόσιου» από ένα «ιδιωτικό» με ψευδοκοινωνικό μανδύα.

Όπως διαβάζουμε, ο ίδιος ο GAP έχει αναλάβει πρωτοβουλία γι΄ αυτό το νέο νομοθετικό κατασκεύασμα, που ως τέτοιο, στην εποχή της υποτελούς στους διεθνείς δανειστές διακυβέρνησης, που προβλέπει ότι καμιά νομοθετική πρωτοβουλία στην οικονομική σφαίρα (και όχι μόνο) δεν είναι δυνατή χωρίς να έχει επιβληθεί ή να έχει την έγκριση της τρόϊκας, θα είναι προφανώς ενταγμένο στους κατευθυντήριους άξονες αυτής της πολιτικής. Όπως ενδεικτικά αναφέρεται, «ο πρόεδρος θέλει ένα θεσμικό πλαίσιο ‘ανοικτό’ και όχι ‘καχεκτικό’»…που «να μην περιορίζεται μόνο σε ανέργους και ευπαθείς ομάδες».

Οι  ΚΟΙΣΠΕ, όμως, σε μιαν εποχή πολύ πριν από αυτή της οικονομικής κατάρρευσης, διόγκωσης της ανεργίας και πλήρους ελαστικοποίησης της αγοράς εργασίας, έγιναν ακριβώς για να διασφαλίσουν εργασία στα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία – ακριβώς αυτά που και σε εποχές οικονομικά καλλίτερες από αυτήν δεν έβρισκαν εργασία στην λεγόμενη «ελεύθερη αγορά». Παρόλο που πρόβλεπαν (και καλώς) την πρόσληψη και άλλων ατόμων, χωρίς ψυχιατρική εμπειρία, ωστόσο διασφάλιζαν την πρώτη ομάδα με συγκεκριμένο τρόπο. Ως πρόθεση, γιατί, όπως ξέρουμε, η πρόθεση αυτή έμεινε στα χαρτιά.

Τώρα, όμως, ανοίγει ο δρόμος για την (και) τυπική κατάργηση των ΚΟΙΣΠΕ, καθώς «οι υφιστάμενες ΜΚΟ, τα σωματεία, αλλά και οι ΚΟΙΣΠΕ μπορούν να μετασχηματιστούν σε Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση». Επομένως, μπαίνουν σε αμφισβήτηση και οι όποιες δικλείδες, από νομοθετική άποψη τουλάχιστον, που διασφάλιζαν την πρόσληψη ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία.

Είναι προφανές ότι, πέρα από την πιθανολογούμενη ως πιο αποτελεσματική απορρόφηση κάποιων διατιθέμενων κονδυλίων, ο σκοπός αυτών των ΚΟΙΝ.ΣΥΝ.ΕΠ. είναι η χρησιμοποίηση πάμφθηνης εργασίας (στα όρια του απλού χαρτζιλικιού) από ένα διαρκώς διευρυνόμενο φάσμα ανέργων και εξαθλιωμένων κοινωνικών στρωμάτων. Ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχει κανείς για την λεγόμενη «κοινωνική οικονομία», ποιος πραγματικά πιστεύει ότι αυτή η «κοινωνική οικονομία», που ως παρωδία εισήλθε σ΄ αυτή τη χώρα την προηγούμενη περίοδο, θα ανθίσει, και μάλιστα με το τρόπο που σερβίρεται, στην εποχή του μνημονιακού ζόφου;

Για το ζήτημα των ΚΟΙΝ.ΣΥΝ.ΕΠ. θα χρειαστεί προφανώς να επανέλθουμε. Όπως επίσης και αν και όταν διαπιστωθεί (πράγμα που το απευχόμαστε) ότι, μέσω αυτών, η νέα Ομοσπονδία μετατρέπεται σε όχημα για την διάλυση των ΚΟΙΣΠΕ, αντί για την αναβάθμιση και ανάπτυξή τους υπό την διαχείριση και τον έλεγχο των «άμεσα ενδιαφερομένων», των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία.

8/3/2011

..

..


Μια βραδιά για την Μαρία..

..

..


..

..

Για κείνη, έχω ξαναγράψει.. Και θα ξαναγράψω όσες φορές χρειαστεί, χωρίς να έχω την ψευδαίσθηση πως κάτι κάνω επί της ουσίας. Έχει νόημα όμως να ξέρει πως τη νοιαζόμαστε, πως δεν είναι μόνη και πως θα προσπαθούμε, ο καθένας με τις μικρές του δυνάμεις, να την βοηθήσουμε να πετύχει το σκοπό της: να μεταβει στις ΗΠΑ για την θεραπεία που θα την βοηθήσει να κερδίσει την ζωή της. Διαβάστε σας παρακαλώ λοιπόν, το παρακάτω Δελτίο Τύπου του κυρίου Δημήτρη Βεριώνη και αναδημοσιεύστε το αν θέλετε. Αν μπορείτε να βοηθήσετε και μ’ άλλους τρόπους, ως άνθρωποι, πράξτε κατά συνείδηση. Παλεύει πολύ καιρό και της αξίζει να τα καταφέρει.


..

..

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Μαρία χρειάζεται τη βοήθεια όλων μας. Αντιμέτωπη με μια σπάνια εκφυλιστική ασθένεια και σε κακή οικονομική κατάσταση, η 25χρονη Μαρία Δημητρίου αγωνίζεται και ελπίζει.
Την Τετάρτη 9 Μαρτίου 2011 θα γίνει μία μεγάλη ακουστική συναυλία στην “Αυλαία” (Αγ. Όρους 15 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός), στην οποία θα συμμετάσχουν πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες, με σκοπό την οικονομική ενίσχυση της νεαρής κοπέλας. Τα χρήματα που θα συγ…κεντρωθούν θα κατατεθούν στον τραπεζικό λογαριασμό της Μαρίας, ώστε να χρησιμοποιηθούν για την οικονομική διευκόλυνσή της.
Η ασθένεια διαγνώστηκε όταν η Μαρία ήταν 15 ετών. Ονομάζεται νόσος του Αδαμαντιάδη- Behcet. Πρόκειται για μια πολυσυστηματική, αυτοάνοση ασθένεια. Αποτέλεσματα της ασθένειας στη Μαρία είναι οι επιληπτικές κρίσεις, η αναιμία, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η σκλήρυνση κατά πλάκας, η πλήρης απώλεια όρασης στο αριστερό μάτι, η μειωμένη όραση στο δεξί, η μερική απώλεια ακοής, γέυσης και οσμής, οι ταχυκαρδίες, η υδρονέφρωση και η χρόνια εγκεφαλίτιδα. Η Μαρία έχει ένα σπάνιο είδος όγκου στο κεφάλι, το οποίο της δημιουργεί διαταραχές του εγκεφαλονωτιαίου υγρού, που έχουν ως αποτέλεσμα απότομες και συνεχείς αυξομειώσεις της ενδοκρανιακής πίεσης. Έχει κάνει πολλές παρακεντήσεις, ενώ δύο φορές τοποθετήθηκε βαλβίδα για την αποσυμπίεση του εγκεφάλου και έγινε αφαίρεση όγκων. Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση της Μαρίας έχει επιδεινωθεί, ενώ παράλληλα με τους όγκους στον εγκέφαλο, το 2005 διαγνώστηκαν κύστες στην κοιλιά οι οποίες έχουν εξελιχθεί σε καρκινώματα. Για να αντιμετωπιστεί κάπως ο πόνος, οι γιατροί έδωσαν το πράσινο φως για καθημερινή χρήση μορφίνης.
Στόχος της Μαρίας είναι η μεταφορά της στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο εξειδικευμένο ιατρικό κέντρο Mayo Clinic, όπου εκεί υπάρχουν ελπίδες να τη βοηθήσουν να έχει σταθερότητα και μια ποιότητα στη ζωή της, που τόσο χρειάζεται. Το κόστος της μετάβασης στην Αμερική είναι τεράστιο και δυσβάστακτο για τη Μαρία και την οικογένεια της. Ελπίζουμε πως θα έρθετε να τραγουδήσετε μαζί μας για τη Μαρία.
Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες είναι:

Γιώργος Αετόπουλος
Δημήτρης Βεριώνης
Νίκος Γώγος
Γιώργος Δημητριάδης
Στάθης Δρογώσης
Νίκος Ζιώγαλας
Μάρκος Κούμαρης (Locomondo)
Λεωνίδας Μπαλάφας
Στέλλα Πιλάτη
Μάνος Πυροβολάκης
Ζακ Στεφάνου
Οδυσσέας Τσάκαλος

Διοργάνωση: Δημήτρης Βεριώνης
Άρης Μπάτρης «Αυλαία»

Είσοδος: 15 Ευρώ (με κρασί/ μπύρα).
Τα 10 Ευρώ από την είσοδο πάνε για την οικονομική ενίσχυση
της Μαρίας.

Όσοι θέλουν να βοηθήσουν περαιτέρω, μπορούν στον παρακάτω λογαριασμό:
Τράπεζα Κύπρου
DEMETRIOU MARIA (Δημητρίου Μαρία)
CY65 0020 0107 0000 0000 0213 6300 (ΙΒΑΝ)
ή
BCYPCY2N (Swift)

Όποιος νιώθει ότι θέλει να επικοινωνήσει με τη Μαρία μπορεί να το κάνει στο email: mariademetriou@ymail.com
Το blog της Μαρίας είναι http://mariatweety.blogspot.com/

..

..

..