«Βενετσιάνικο χρυσάφι» στη «Σκόνη των άστρων»- Μέρος ΙΙΙ

..

..

..

Δεν θα κουραστώ να το γράφω, ότι θέλω να τιμώ τους ανθρώπους που με τιμούν κι έτσι εδώ σήμερα με  λίγα λόγια αλλά πολλά συναισθήματα, θέλω να  ευχαριστήσω κάποια ξεχωριστά για μένα άτομα, που μου έστειλαν προσωπικά μηνύματα για να μου πουν την γνώμη τους, που έκαναν αναρτήσεις για τα βιβλία μου, που με εξέπληξαν ευχάριστα με τα μοναδικά τους δώρα και κυρίως με την εκτίμηση τους.

Αρχής γενομένης απ’ τον Γιώργο Τριανταφύλλου, που είχε την καλοσύνη όχι μόνο να γράψει για την «Σκόνη των άστρων» στις Notes του στο Facebook, αλλά και να με συστήσει στους συντελεστές της παράστασης «Ωχ, τα νεφρά μου«. Δηλαδή στον κύριο Αντώνη Αντωνίου, στον κύριο  Τάκη Βαμβακίδη, στον κύριο Ηλία Κατέβα και στην γλυκύτατη κυρία Νατάσα Ασίκη. Όλοι τους με υποδέχτηκαν θερμά, πέρασα μια πολύ όμορφη βραδιά μαζί τους και με μεγάλη μου χαρά θα τους δω ξανά στη σκηνή. Ο κύριος Αντωνίου επιλέγει πάντα ξεχωριστά έργα και τέτοιους θιάσους που υπηρετούν το καλό θέατρο, αξίζει να τους στηρίζουμε.

Από καρδιάς ευχαριστώ και τον Τελευταίο, που έκανε αυτή την ανάρτηση για την «Σκόνη των άστρων» και προσπάθησε με έναν διαφορετικό τρόπο που είχε μεγάλο ενδιαφέρον, να προτείνει το βιβλίο στους αναγνώστες του blog του.

Ενδελεχή και λεπτομερέστατη παρουσίαση για το ίδιο βιβλίο, έκανε εδώ κι  ο συμπατριώτης μου  Γιώργος Βαρβάκης. Έσκυψε με μεγάλη προσοχή πάνω απ’ τις λέξεις μου και τον ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ, για όσες σκέψεις κατέθεσε. Γιώργο πρέπει κάποια στιγμή να πιούμε ένα Vin de Doux, να θυμηθούμε και την πατρίδα, έτσι;

Δύο κυρίες που δεν γνωρίζω, αλλά τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να τις διαβάσω, έγραψαν για το «Βενετσιάνικο χρυσάφι» και την «Σκόνη των άστρων» αντίστοιχα. Ευχαριστώ πολύ λοιπόν, την Vanesa111 και την e-Nάντια, που μπήκαν στον κόπο ν’ ασχοληθούν.

O κύριος Kώστας Θερμογιάννης μου έγραψε επίσης ένα προσωπικό μήνυμα που μου άρεσε πολύ και τον παρακάλεσα να το δημοσιεύσω, επειδή θεωρώ ότι εκφράζει κι άλλους και με πλήρη ειλικρίνεια αναφέρεται στην εντύπωση που του δημιούργησε, η «Σκόνη των άστρων«. Έχω την άδεια του λοιπόν και σας το μεταφέρω αυτούσιο:

… η απλή γραφή σου στην αρχή με ξένισε. Νόμισα ότι είχα να κάνω με κάτι τόσο απλοϊκό που ίσως δεν άξιζε τελικά να διαβάσω. Στη συνέχεια βέβαια, κατάλαβα ότι μόνο απλή δεν είναι η γραφή αλλά αντίθετα αντανακλά την αμεσότητα με την οποία προσπάθησες να «δέσεις» τον αναγνώστη με τους πρωταγωνιστές. Αυτή η απ’ ευθείας «συνομιλία» της Μελανθίας με αυτόν που διαβάζει το κείμενο είναι κάτι το οποίο, εγώ προσωπικά, δεν το είχα ξανασυναντήσει άλλοτε. Και μετά απλώς δεν μπορούσα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Έστησες μια φοβερά καλή παγίδα μ’ ένα εξαιρετικό δόλωμα από το οποίο νομίζω δύσκολα μπορεί να ξεφύγει κανείς. Το λεπτό σημείο όμως είναι να ξεπεράσει κάποιος την αρχή του βιβλίου, να φτάσει δηλαδή στο σημείο να κατανοήσει το λόγο για τον οποίο γράφεις με τον τρόπο αυτό.

 Κάτι άλλο, το οποίο είναι πλεονέκτημα για μένα, αλλά κάποιοι μπορεί να το βλέπουν αντίθετα, είναι το γεγονός ότι καταπιάνεσαι με πολλά πράγματα και δίνεις στο μυθιστόρημα σου πολλές πληροφορίες. Όπως για παράδειγμα την τεχνητή νοημοσύνη κι άλλα τεχνικά ζητήματα ή λεπτομέρειες για τα παρασκήνια των ηθοποιών κλπ. Για μένα που ασχολούμαι με την τεχνολογία για παράδειγμα είναι κάτι που μου άρεσε, αλλά για κάποιον που δεν ασχολείται ίσως να τον δυσκόλεψε. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αν το είχα γράψει εγώ το μυθιστόρημα αυτό, θα είχα ακολουθήσει ακριβώς το δικό σου μονοπάτι.

Για το μεγάλο αφιέρωμα που μου έγινε απ’ το translatum, θέλω να ευχαριστήσω προσωπικά τον Σπύρο Δόικα και για την συνεχή παρουσία της εδώ, την Βίκυ Παπαπροδρόμου που μας βοηθάει να γνωρίσουμε πάντα καλούς ποιητές.

Ελπίζω να μην ξεχνάω και κάποια άλλη ανάρτηση ή σχόλιο, αλλά αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, θα επανέλθω με update. Πριν σας αφήσω πάντως, θέλω να ευχαριστήσω ιδιατέρως την Καίτη Γρυδάκη, την Σοφία Χαριτάκη, την Μαρία Μάρκου, την Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη και την Αφροδίτη Διονυσοπούλου. Εκείνες ξέρουν γιατί..

Να περάσετε όμορφα ότι κι αν κάνετε αυτές τις μέρες και να ξέρετε ότι θα τα ξαναπούμε κάποια στιγμή, μετά το Πάσχα.

Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ!

..

..

Advertisements

Θρησκεία που θεραπεύει, θρησκεία που βλάπτει: ένας οδηγός για την κλινική πρακτική

..

..

The idea that religion is broadly “good” or “bad” is absurd on its face: Like virtually any aspect of human experience and behavior, it no doubt is both in myriad ways (and neither in other respects). It seems patently obvious from thousands of years of human history that religion can be a powerful force in promoting either peace or war, mental health or mental illness, prosocial or antisocial behavior, racism or universalism, happiness or misery.

Lee Kirkpatrick, Psychologist of Religion

..

..

Κάποιες φορές που αργώ να κάνω ανάρτηση εδώ, συμβαίνει να διαβάζω βιβλία που θέλουν χρόνο για να τα ολοκληρώσεις και να τα παρουσιάσεις. Αυτό συνέβαινε και τις μέρες που προηγήθηκαν. Ξεκίνησα να διαβάζω κάποια βιβλία με συναφές θέμα και σήμερα σας παρουσιάζω ένα απ’ αυτά. Ο τίτλος του είναι: «Religion that heals, religion that harms: A guide for clinican practice» και συγγραφέας του είναι o James L. Griffith. Είναι καθηγητής Ψυχιατρικής και Νευρολογίας κι αναπληρωτής Πρόεδρος του τμήματος Ψυχιατρικής κι Eπιστημών της Συμπεριφοράς, στο George Washington University Medical Center. Eίχε ασχοληθεί και στο παρελθόν με παρόμοιο θέμα, σε άλλο βιβλίο του.

Αυτό που με παρακίνησε να διαβάσω τι γράφει, είναι οι έρευνες που κατά καιρούς έχουν δημοσιευτεί και υποστηρίζουν ότι όποιος έχει πίστη, ανεξαρτήτως σε ποια θρησκεία πιστεύει, βελτιώνεται περισσότερο όταν ασθενεί ή έχει περισσότερες πιθανότητες να βελτιωθεί, σε σχέση με κάποιον που είναι άθεος. Σκεπτικίστρια εκ φύσεως, αποφάσισα να ενημερωθώ περισσότερο κι ακολούθως  να σας ενημερώσω. Και η αλήθεια για το θέμα αυτό,  ας πούμε πως βρίσκεται κάπου στη μέση.

Όπως δηλαδή γράφει ο Dr. Griffith αλλά και άλλοι αξιόλογοι ερευνητές, σε κάποιες περιπτώσεις η θρησκεία μπορεί να είναι το συναισθηματικό καταφύγιο του ατόμου και να το βοηθά στην φυσική του ανάρρωση, αλλά άλλες φορές οπωσδήποτε βλάπτει, εφόσον οι πιστοί ορισμένων θρησκειών αρνούνται την φαρμακευτική αγωγή, ιατρικές επεμβάσεις, ιατρικές ή ψυχιατρικές θεραπείες, ωθούνται στην αυτοκτονία, ασκούν σωματική ή ψυχική βία σε άλλους, παραμελούν την σωματική τους υγιεινή και εν γένει τις φυσικές ανάγκες τους, απομονώνονται κοινωνικά κ.α.

Επίσης, υπάρχει μια κοινωνιοβιολογική και μια νευροβιολογική διάσταση στο όλο θέμα, που δεν γίνεται να μην ληφθούν υπόψη. Δηλαδή ο χ πιστός ζει σε έναν κοινωνικό χώρο που σαφώς είναι διαφορετικά διαμορφωμένος απ’ τον κοινωνικό χώρο ενός άλλου ανθρώπου που ζει πιο επικίνδυνα. Πράγμα που σημαίνει ότι όντας στην εκκλησία αποφεύγει εξ’΄ορισμού το παθητικό κάπνισμα για κάποιες ώρες,  βρίσκεται λιγότερο χρόνο λοιπόν σε ανθυγιεινά περιβάλλοντα, πιθανόν να αποτρέπεται λόγω της πίστης του απ’ την κατάχρηση αλκοόλ, πιθανόν να ακολουθεί συγκεκριμένη, πιο υγεινή διατροφή από άλλους κτλ. Είναι μάλλον λοιπόν απλοποίηση να ισχυριστεί κάποιος ότι αρκεί κανείς να είναι πιστός, για να πάει καλύτερα η θεραπεία του. Το ζήτημα έχει πολλές μεταβλητές κι όλες πρέπει να ληφθούν υπόψη.

Πριν προβείτε σε συμπεράσματα πάντως για τον συγγραφέα, έχει αξία να  γνωρίζετε, πως όπως δηλώνει σαφώς, δεν είναι άθεος. Ανήκει σε συγκεκριμένο εκκλησίασμα κι έχει  κατά το παρελθόν απορρίψει κάποια θρησκευτικά σχήματα, αλλά για κείνον η πνευματικότητα είναι κεντρικό θέμα της ζωής του κι έχει βρει την χρυσή τομή μεταξύ αυτής και της επιστήμης του. Ωστόσο το βιβλίο δεν το έγραψε για να εξυπηρετήσει προσωπικές του ανάγκες, αλλά για να φτιάξει όπως μαρτυρά ο τίτλος του έναν κλινικό οδηγό για ασθενείς βαθιά θρσηκευόμενους, που η όποια πίστη τους εντέλει αναδύεται ως πρόβλημα ή πρέπει να ληφθεί υπόψη στην κλινική πρακτική.

Στοχεύει όπως εξηγεί στην εισαγωγή του, στο να αποτελέσει το βιβλίο ένα κίνητρο για τους κλινικούς γιατρούς, ώστε να προσπαθήσουν απ’ τη μία να κατανοήσουν τους μηχανισμούς μέσω των οποίων η θρησκεία μπορεί να βλάψει το άτομο και να αποτρέψουν έγκαιρα τα καταστρεπτικά αποτελέσματα της, βοηθώντας στην επούλωση κι απ’ την άλλη να τους ωθήσει να εκπονήσουν κλινικές ‘στρατηγικές’ ώστε ν’ αντιμετωπίζουν τα θέματα που ανακύπτουν με την εμπλοκή της θρησκείας γενικότερα, στις θεραπευτικές πρακτικές. Στοχεύει δηλαδή, σε έναν ουσιαστικό κι εποικοδομητικό διάλογο γιατρού-ασθενή που θα δώσει το έναυσμα στον θεράποντα να λάβει θέση όσον αφορά την αγωγή και στον θεραπευόμενο την ικανοποίηση ότι κάποιος τον άκουσε και σεβάστηκε τις απόψεις κι επιθυμίες του. Στοχεύει εντέλει στο να χαθεί ο θρησκευτικός προσδιορισμός του πάσχοντα ( σε καμία περίπτωση όμως με το ν’ αλλάξει ο ασθενής) και να μείνει μόνο ως ζητούμενο, η συνάντηση δύο ανθρώπων με κοινό στόχο: τη θεραπεία.

Προκύπτουν φυσικά ηθικά διλλήματα, για το κατά πόσο πρέπει να εμπλέκεται ο κλινικός επιστήμονας με τέτοια θέματα κι ο συγγραφέας τα λαμβάνει υπόψη του, αλλά θεωρεί ότι μόνο όφελος θα υπάρξει αν ληφθεί σοβαρά υπόψη κι αυτό το στοιχείο, το στοιχείο της πίστης δηλαδή του ασθενή σε κάποια θρησκεία,  κατά την διάρκεια της όποιας θεραπευτικής παρέμβασης. Υποστηρίζει μάλιστα ότι μάλλον πιο κατάλληλοι για να διερευνήσουν το αν η θρησκεία του ασθενή, θα σταθεί εμπόδιο στην θεραπεία του ή θα τον βοηθήσει να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες, είναι οι ειδικοί της ψυχικής υγείας.

Φυσικά αναφέρει πληθώρα κλινικών περιπτώσεων, παραποιώντας τα πραγματικά στοιχεία των ασθενών για λόγους δεοντολογίας και ηθικής τάξης. Κάνει λόγο για ασθενείς με καρκίνο που επειδή πίστευαν αντιμετώπισαν καλύτερα την κατάστασή τους αλλά και για κάποιους άλλους που για τον ίδιο λόγο, αρνήθηκαν την όποια θεραπευτική παρέμβαση. Αναφέρεται σε περιπτώσεις πασχόντων που παρουσίασαν ψυχοσωματικά προβλήματα επειδή η ζωή τους ερχόταν σε αντίθεση με τα θρησκευτικά τους πιστεύω καθώς και για ανθρώπους που δέχτηκαν την διάγνωσή τους ως ηθική τιμωρία, για πράξεις που η θρησκεία τους καταδικάζει. Καταγράφει περιστατικά και αναπαριστά διαλόγους με ανθρώπους που χάρη στην πίστη τους στον Θεό βελτιώθηκαν αλλά και για άλλους που παρουσίασαν σοβαρές ψυχιατρικές διαταραχές κ.ο.κ. Εννοείται επίσης, ότι θα βρείτε στο βιβλίο στοιχεία ερευνών αλλά όπως καταλαβαίνετε  δεν ενδείκνυται να αναπαράγω εδώ όλα τα σημαντικά μέρη του βιβλίου κι αυτό ισχύει για κάθε βιβλίο που παρουσιάζεται. Ιδιαίτερα σημαντικά και ενδιαφέροντα πάντως, βρήκα τα κεφάλαια 2, 5 και 7, αν έχει κάποια σημασία για σας.

Ελπίζω λοιπόν, να πήρατε μια γενική ιδέα και να το βρήκατε ενδιαφέρον ακόμα κι εσείς που δεν είστε κλινικοί επιστήμονες. Προσωπικά, θα μπορούσα να σας γράψω κι άλλα και δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να γίνει κι εδώ update, όπως συμβαίνει άλλωστε με τις περισσότερες αναρτήσεις αυτού του blog. Δεν αποκλείεται ακόμη να παρουσιάσω κι άλλο βιβλίο με παρόμοιο θέμα. Κι αυτό, επειδή θεωρώ ότι για κάποια θέματα που τα ΜΜΕ αρέσκονται να προβάλλουν με πηχιαίους τίτλους και να επηρεάζουν την κοινή γνώμη προς κάποια κατεύθυνση, καλό θα είναι να υπάρχει και επιστημονικός αντίλογος. Αντίλογος όχι για τον αντίλογο, αλλά για την ουσία της αλήθειας.

Καλή σας ανάγνωση.

.

.

.

.

.

.

Η εμπειρία «ν’ ακούς φωνές» και η αναζήτηση νοήματος σ’ αυτές-14,15,16 Απριλίου 2011 Κ.Ψ.Υ. Αγ. Αναργύρων

..

..


..

Εκδήλωση με ομιλητές τους ιδρυτές του κινήματος ‘hearing voices’: Marius Romme και Sandra Escher

14,15,16 Απριλίου 2011

Το Hearing Voices Network είναι ένα παγκόσμιο κίνημα που δημιουργήθηκε από και για ανθρώπους που ακούνε φωνές ή έχουν παρόμοιες ασυνήθιστες εμπειρίες, καθώς και φίλους, συγγενείς και εργαζόμενους που θέλουν να εκφράζουν έμπρακτα τις έντονες ενστάσεις τους για τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα ψυχικής υγείας.

Η προσέγγιση του Δικτύου είναι διαφορετική από την παραδοσιακή ψυχιατρική, καθώς δεν αντιμετωπίζει αυτές τις εμπειρίες ως «ψευδαισθήσεις» και συμπτώματα ενός «ελαττωματικού εγκεφάλου», αλλά ως βιώματα με νοήματα που συνδέονται στενά με την προσωπική ιστορία κάθε ατόμου.

Ενώ η «λύση» που συχνότερα προτείνει η ψυχιατρική είναι η καταστολή, με πολλές καταστροφικές προεκτάσεις όπως ο στιγματισμός, η κοινωνική απομόνωση και η αποδυνάμωση, το Hearing Voices Network τίθεται ενάντια σε μοντέλα χειραγώγησης και προσπαθεί να προσφέρει επιλογές χειραφέτησης που επικεντρώνουν στην αυτοβοήθεια και αξιοποιούν την πολύτιμη γνώση των ανθρώπων που έχουν γίνει ειδικοί βάσει των εμπειριών τους και θέλουν να μοιραστούν ιδέες με άλλους.

Το δίκτυο ξεκίνησε το 1988 από την Ολλανδία όταν ο ψυχίατρος Marius Romme έλαβε σοβαρά υπόψη του τις κριτικές απόψεις μιας γυναίκας που τον επισκεπτόταν επειδή άκουγε φωνές και αμφισβητούσε την αντιμετώπιση που προτείνει το ορθόδοξο ψυχιατρικό μοντέλο.

Αντί της αντιμετώπισης τέτοιων και ανάλογων εμπειριών ως «κούφια» συμπτώματα που στοιχειοθετούν ένα ψυχιατρικό σύνδρομο (π.χ. σχιζοφρένεια), το κίνημα Hearing Voices προτείνει σεβασμό για το νόημα κάθε βιώματος, μια ολιστική προσέγγιση και αποδοχή.

Ο Marius Anton Joannes Romme είναι ολλανδός, κοινωνικός ψυχίατρος και καθηγητής πανεπιστημίου του Maastricht. Μαζί με τη Sandra Escher και άλλους ιδρύσαν το κίνημα των hearing voices που πλέον αριθμεί εκατοντάδες ομάδες από πάνω από είκοσι κράτη σε όλο των κόσμο.

Σύμφωνα με τον M. Romme η «σχιζοφρένεια» είναι ένας επικίνδυνος όρος και πως παραισθήσεις, φωνές και άλλες ψευδαισθήσεις, τα ονομαζόμενα συμπτώματα της σχιζοφρένειας, σε συνδέονται με ασθένεια αλλά μπορεί να αποτελούν αντιδράσεις σε τραυματικά γεγονότα της ζωής. Μαζί με τη S. Escher έχουν αναπτύξει την επικεντρωμένη στην εμπειρία συμβουλευτική (Experience Focussed Counselling). Έχει δημοσιεύσει πάνω από 250 άρθρα σε διεθνή περιοδικά. Η Sandra Escher έχει, τέλος, ασχοληθεί με την εμπειρία των φωνών στην παιδική ηλικία.

..

..

Οργάνωση: ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων-9ο ΨΤ ΨΝΑ

..

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ (η συμμετοχή είναι  δωρεάν)

Πέμπτη, 14 Απριλίου, 16.30-21.00

Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστημίου 30

Prof Dr. Marius A.J. Romme – «Ακούγοντας φωνές: Γιατί να τις αποδεχτούμε και πώς να βγάλουμε νόημα από αυτές»

Πρoβολή video

Dr. A. Escher – «Ακούγοντας φωνές και παιδιά»

Παρασκευή 15 Απριλίου, 10.00-13.00 και 16.00-19.00

και

Σάββατο 16 Απριλίου, 10.00-13.00

ΠΠΙΕΔ, Δεκελείας 152 και Ατταλείας, Νέα Φιλαδέλφεια

Εργαστήριο με συμμετοχή έως 25 άτομα (σε τρία μέρη)

Θα  γίνει παρουσίαση περιστατικού και επεξεργασία συνέντευξης ατόμου που ακούει φωνές.

Ο M. Romme θα πάρει συνέντευξη από άτομο που ακούει φωνές και στη συνέχεια θα γίνει επεξεργασία αυτής και συζήτηση. Απαραίτητη προϋπόθεση οι συμμετέχοντες να έχουν από πριν επεξεργαστεί το ερωτηματολόγιο του Maastricht για τις φωνές. Λόγω του περιορισμένου αριθμού των συμμετεχόντων θα προτιμηθούν όσοι ανεξάρτητα από το αν ακούνε φωνές ή όχι, έχουν κάποια σχετική  εμπειρία ή φιλοδοξούν να το εντάξουν σε κάποια δραστηριότητα (μέλη ομάδων αυτοβοήθειας, επαγγελματίες κ.τ.λ.)

Πληροφορίες 6944302577

..

Χρήσιμα Links:

http://www.hearing-voices.org/

http://www.intervoiceonline.org/

http://www.asylumonline.net/

..

Book: Accepting voices

Book: Children Hearing Voices: What you need to know and what you can do

Book: Making Sense of Voices: a guide for Mental Health Professionals Working with Voice-Hearers

Book: Living with Voices: 50 Stories of Recovery

..

..

Παρουσίαση βιβλίου: Internet και Αυτοκτονία

..


..

Για ένα βιβλίο με σχετικό θέμα θα γίνει λόγος εδώ σήμερα, όπως ήδη θα καταλάβατε απ’ την φωτογραφία του εξωφύλλου του. Κυκλοφόρησε πρόσφατα και αξίζει να ασχοληθούμε μ’ αυτό, μιας και καθημερινά πληθαίνουν οι σελίδες που εξετάζουν την σχέση του διαδικτύου με τις αυτοκτονίες. Μια απλή αναζητήση δείχνει πως υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες αποτελέσματα και σε κάποιες περιπτώσεις ξεπερνούν ακόμα και το εκατομμύριο.

Τι περιέχουν αυτές οι σελίδες; Από συμβουλές για το πως να αυτοκτονήσει κανείς, μέχρι ειδήσεις για εφήβους που αυτοκτόνησαν online. Θα δείτε πολλά άρθρα που αφορούν τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζουν κάποιες χώρες όπως η Ιαπωνία, η Νότιος Κορέα κ.α., επιστημονικές μελέτες, καθώς και λεπτομέρειες για αστυνομικές επιχειρήσεις που απέτρεψαν αυτοκτονίες που είχαν προαναγγελθεί μέσω διαδικτύου. Και βέβαια υπάρχει και πληθώρα από video, που αναφέρονται στα προαναφερόμενα ή στοχεύουν στην πρόληψη των αυτοκτονιών.

Στην εισαγωγή του βιβλίου αναφέρεται, ότι απ’ τις ομάδες του πληθυσμού που έχουν πρόσβαση στο internet, πιο ευάλωτοι είναι οι έφηβοι, οι νεαροί ενήλικοι άντρες  με ιστορικό ψυχικής διαταραχής ή αυτοκτονικού ιδεασμού που είναι κοινωνικά απομονωμένοι και τα αγόρια. Η αυτοκτονία άλλωστε, είναι η τρίτη αιτία θανάτου, μεταξύ των εφήβων και των νεαρών ενηλίκων αντρών, σύμφωνα με τα στοιχεία που διαθέτει το United States Department of Health and Human Services.

Εξετάζεται επίσης, κατά πόσο τα διαδραστικά και μη-διαδραστικά sites, παίζουν ρόλο στην ολοκλήρωση μιας αυτοκτονίας. Τα μη-διαδραστικά με το να παρέχουν ιδέες για τους τρόπους με τους οποίους μπορεί κάποιος να φτάσει ως το απονενοημένο διάβημα, με το ν’ αποθαρρύνουν απ’ τη θεραπεία τους ψυχικά πάσχοντες, με το να ‘μυθοποιούν’ την αυτοκτονία χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα αυτοκτονίες διασήμων κτλ.

Τα διαδραστικά, με το να δίνουν λεπτομερείς οδηγίες, ακόμα και ασυνήθιστου περιεχόμενου για ουσίες, προϊόντα, φάρμακα, δοσολογίες, αντικείμενα που μπορεί να χρησιμοποιηθούν, με το να πουλούν ακόμη και παράνομα σκευάσματα κ.α., και με το να φέρνουν σε επαφή ενδιαφερόμενους που συνάπτουν συμφωνίες αυτοκτονίας (όπως έγινε το 2004 στην Ιαπωνία). Τα ευάλωτα άτομα λοιπόν, μπορούν να οδηγηθούν στην εκπόνηση ενός τελικού σχεδίου, με βάση τέτοιες περιγραφές,  ακολουθώντας τις υποδείξεις κι εκμεταλλευόμενα την φαρμακευτική διαθεσιμότητα και την εύκολη συνταγογράφηση.

Ωστόσο, φαίνεται πως μπορεί το Διαδίκτυο να δράσει και προληπτικά και να αποτρέψει έναν αριθμό αυτοκτονιών. Να υποστηρίξει ευάλωτα άτομα που διατρέχουν κίνδυνο αυτοκτονίας και να τα στρέψει στη θεραπεία. Σ’ αυτό οι συγγραφείς (διαφορετικοί συγγραφείς υπογράφουν κάθε κεφάλαιο), δίνουν βάση και το ερευνούν διεξοδικά. Έχουν συγκεντρώσει μάλιστα και σε λίστα κάποια σχετικά sites όπως αυτό, αυτό, αυτό κ.α. Προτείνουν στους ειδικούς να είναι ενημερωμένοι, ώστε να στρέφουν τους πάσχοντες στις κατάλληλες πηγές ενημέρωσης. Η έγκαιρη αναγνώριση και θεραπεία της κατάθλιψης και άλλων ψυχικών διαταραχών, οπωσδήποτε συμβάλλει και στην πρόληψη των αυτοκτονιών.

Πέραν αυτών, υπάρχουν κάποια ειδικά κεφάλαια που δίνουν στοιχεία π.χ. για την κατάσταση σε χώρες όπως η Ουγγαρία, για το ρόλο των οικογενειακών γιατρών και της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας στην πρόληψη των αυτοκτονιών, για τη σημασία που έχει το αν το άτομο με αυτοκτονικό ιδεασμό είναι σε θεραπεία ή όχι, για την θετική συσχέτιση που υπάρχει μεταξύ της προβολής μιας αυτοκτονίας απ’ τα ΜΜΕ και την συνακόλουθη αύξηση των αυτοκτονιών,  για τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των ευαίσθητων ομάδων του πληθυσμού, για τον κίνδυνο που διατρέχουν παγκόσμια οι ηλικιωμένοι και οι πάσχοντες από ανίατες ασθένειες ν’ αποπειραθούν να θέσουν τέλος στη ζωή τους, για την ανάγκη εκπαίδευσης και ενημέρωσης των διάφορων εμπλεκόμενων στην πρόληψη των αυτοκτονιών, για την υποστήριξη που πρέπει να παρέχεται στις οικογένειες των θυμάτων κ.α.

Αξίζει να κρατήσετε, ότι το πείραμα της Αυστραλίας είχε θετικό αντίκτυπο κι έδειξε, πως μπορούν να μειωθούν τα ποσοστά αυτοκτονιών με την κατάλληλη εκπαίδευση (gatekeeper training). Tα εργαστήρια επίσης που οργάνωσαν on line το Harvard Injury Control Research Center και το  Education Development Center (σε συνεργασία με το National Center for Suicide Prevention Training (NCSPT), είχαν μεγάλη επιτυχία και κατάφεραν να εκπαιδεύσουν εκατοντάδες ανθρώπους, ειδικούς, εργαζόμενους στον τομέα της υγείας και άλλους,  στην πρόληψη των αυτοκτονιών.

Απ’ τα πιο χρήσιμα κεφάλαια του βιβλίου θεωρώ ότι είναι, αυτό που αναφέρεται στα προειδοποιητικά σημάδια που σχετίζονται με αυτοκτονική συμπεριφορά κι ένας συγκεντρωτικός πίνακας που μπορείτε να δείτε κι εσείς, υπάρχει εδώ.

Ειδικού ενδιαφέροντος, αλλά από τα πιο σημαντικά κατά τη γνώμη μου, είναι το κεφάλαιο στο οποίο τρεις κινέζοι ειδικοί εξετάζουν (psychological autopsy study), το περιεχόμενο των σημειωμάτων που αφήνουν κάποιοι αυτόχειρες, αλλά και τα άμεσα μηνύματα των εφήβων (instant messages-ΙΜ), που στέλνονται σε συνομιλητές τους πριν προβούν στο απονενοημένο διάβημα. Εξέτασαν ιδιαίτερα τα μηνύματα μιας 15χρονης εφήβου που σκοτώθηκε πηδώντας απ’ τον εικοστό όροφο της πολυκατοικίας στην οποία διέμενε, πήραν συνεντεύξεις απ’ όσους την γνώριζαν, απ’ την μητέρα της, τους δασκάλους της κ.α και σχημάτισαν έναν είδος ψυχολογικού πορτρέτου της ‘Ann’, που δίνει χρήσιμες πληροφορίες γενικότερα, για την πρόληψη των αυτοκτονιών.

Σημειωτικές και γλωσσολογικές αναλύσεις σε κείμενα ατόμων με αυτοκτονικές τάσεις, έκαναν και δύο ειδικοί στο Ισραήλ κι έχουν γράψει κι εκείνοι σε άλλο κεφάλαιο, τα πορίσματά τους.

Στις σελίδες 156 και 158, αν το διαβάσετε, θα δείτε μια έρευνα στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα (κι αφορά αυτοκτονίες ατόμων που βρήκαν πληροφορίες μέσω του διαδικτύου). Από εδώ μπορείτε να κατεβάσετε και να διαβάσετε ένα άρθρο που αφορά γενικά την σχέση της ψυχιατρικής με το διαδίκτυο. Kαι φυσικά στο amazon.com, θα βρείτε όλες τις λεπτομέρειες για το πολύ αξιόλογο βιβλίο στο οποίο αναφερόμαστε σήμερα.

Για το τέλος,  επιτρέψτε μου να σας γράψω λίγα λόγια για την ταινία «Chatroom» του Hideo Nakata που βγήκε στους κινηματογράφους το 2010, μιας και το θέμα της είναι σχετικό με όσα αναφέρονται παραπάνω. Η ταινία επικεντρώνεται σε έναν διαταραγμένο έφηβο, που εκμεταλλευόμενος την εξομολόγηση ενός άλλου μοναχικού παιδιού, το οποίο ο πατέρας του εγκατέλειψε ξαφνικά, προσπαθεί να το οδηγήσει στην αυτοκτονία. Όλα αυτά λαμβάνουν χώρο στην εικονική πραγματικότητα ενός χώρου συζητήσεων, φαινομενικά αθώου και μόνο στο τέλος της ταινίας οι ήρωες συναντιούνται πρόσωπο με πρόσωπο.

Για την καλλιτεχνική της αξία, δεν υπάρχει λόγος να καταθέσω την άποψη μου (οι γνώμες διίστανται πάντως), αλλά αξίζει ένα πράγμα να κρατήσουμε όλοι απ’ αυτήν: πως το να μοιράζεσαι με αγνώστους τα πιο κρυφά σου μυστικά δεν είναι κι ότι εξυπνότερο μπορείς να κάνεις στη ζωή σου. Παρά το ότι συχνά λέγεται πως είναι πιο εύκολο να μιλά κανείς σε ξένους, έχει σημασία αν μη τι άλλο το ποιοί είναι αυτοί οι άγνωστοι και πόσες λεπτομέρειες για την ζωή σου μαθαίνουν.

Όπως δεν ανοίγουμε την πόρτα του σπιτιού μας στον καθένα, έτσι δεν πρέπει ν’ ανοίγουμε και την πόρτα της καρδιάς μας. Σας το ‘χω ξαναγράψει αυτό κι είναι ο πιο απλός τρόπος να σας δώσω να καταλάβετε, τι είναι ουσιώδες.

Καλή σας ανάγνωση.

.

.

.

.

.

.