«Βενετσιάνικο χρυσάφι» στη «Σκόνη των άστρων»- Μέρος ΙΙΙ

.

.

.

Δεν θα κουραστώ να το γράφω, ότι θέλω να τιμώ τους ανθρώπους που με τιμούν κι έτσι εδώ σήμερα με  λίγα λόγια αλλά πολλά συναισθήματα, θέλω να  ευχαριστήσω κάποια ξεχωριστά για μένα άτομα, που μου έστειλαν προσωπικά μηνύματα για να μου πουν την γνώμη τους, που έκαναν αναρτήσεις για τα βιβλία μου, που με εξέπληξαν ευχάριστα με τα μοναδικά τους δώρα και κυρίως με την εκτίμηση τους.

Αρχής γενομένης απ’ τον Γιώργο Τριανταφύλλου, που είχε την καλοσύνη όχι μόνο να γράψει για την «Σκόνη των άστρων» στις Notes του στο Facebook, αλλά και να με συστήσει στους συντελεστές της παράστασης «Ωχ, τα νεφρά μου«. Δηλαδή στον κύριο Αντώνη Αντωνίου, στον κύριο  Τάκη Βαμβακίδη, στον κύριο Ηλία Κατέβα και στην γλυκύτατη κυρία Νατάσα Ασίκη. Όλοι τους με υποδέχτηκαν θερμά, πέρασα μια πολύ όμορφη βραδιά μαζί τους και με μεγάλη μου χαρά θα τους δω ξανά στη σκηνή. Ο κύριος Αντωνίου επιλέγει πάντα ξεχωριστά έργα και τέτοιους θιάσους που υπηρετούν το καλό θέατρο, αξίζει να τους στηρίζουμε.

Από καρδιάς ευχαριστώ και τον Τελευταίο, που έκανε αυτή την ανάρτηση για την «Σκόνη των άστρων» και προσπάθησε με έναν διαφορετικό τρόπο που είχε μεγάλο ενδιαφέρον, να προτείνει το βιβλίο στους αναγνώστες του blog του.

Ενδελεχή και λεπτομερέστατη παρουσίαση για το ίδιο βιβλίο, έκανε εδώ κι  ο συμπατριώτης μου  Γιώργος Βαρβάκης. Έσκυψε με μεγάλη προσοχή πάνω απ’ τις λέξεις μου και τον ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ, για όσες σκέψεις κατέθεσε. Γιώργο πρέπει κάποια στιγμή να πιούμε ένα Vin de Doux, να θυμηθούμε και την πατρίδα, έτσι;

Δύο κυρίες που δεν γνωρίζω, αλλά τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να τις διαβάσω, έγραψαν για το «Βενετσιάνικο χρυσάφι» και την «Σκόνη των άστρων» αντίστοιχα. Ευχαριστώ πολύ λοιπόν, την Vanesa111 και την e-Nάντια, που μπήκαν στον κόπο ν’ ασχοληθούν.

O κύριος Kώστας Θερμογιάννης μου έγραψε επίσης ένα προσωπικό μήνυμα που μου άρεσε πολύ και τον παρακάλεσα να το δημοσιεύσω, επειδή θεωρώ ότι εκφράζει κι άλλους και με πλήρη ειλικρίνεια αναφέρεται στην εντύπωση που του δημιούργησε, η «Σκόνη των άστρων«. Έχω την άδεια του λοιπόν και σας το μεταφέρω αυτούσιο:

… η απλή γραφή σου στην αρχή με ξένισε. Νόμισα ότι είχα να κάνω με κάτι τόσο απλοϊκό που ίσως δεν άξιζε τελικά να διαβάσω. Στη συνέχεια βέβαια, κατάλαβα ότι μόνο απλή δεν είναι η γραφή αλλά αντίθετα αντανακλά την αμεσότητα με την οποία προσπάθησες να «δέσεις» τον αναγνώστη με τους πρωταγωνιστές. Αυτή η απ’ ευθείας «συνομιλία» της Μελανθίας με αυτόν που διαβάζει το κείμενο είναι κάτι το οποίο, εγώ προσωπικά, δεν το είχα ξανασυναντήσει άλλοτε. Και μετά απλώς δεν μπορούσα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Έστησες μια φοβερά καλή παγίδα μ’ ένα εξαιρετικό δόλωμα από το οποίο νομίζω δύσκολα μπορεί να ξεφύγει κανείς. Το λεπτό σημείο όμως είναι να ξεπεράσει κάποιος την αρχή του βιβλίου, να φτάσει δηλαδή στο σημείο να κατανοήσει το λόγο για τον οποίο γράφεις με τον τρόπο αυτό.

 Κάτι άλλο, το οποίο είναι πλεονέκτημα για μένα, αλλά κάποιοι μπορεί να το βλέπουν αντίθετα, είναι το γεγονός ότι καταπιάνεσαι με πολλά πράγματα και δίνεις στο μυθιστόρημα σου πολλές πληροφορίες. Όπως για παράδειγμα την τεχνητή νοημοσύνη κι άλλα τεχνικά ζητήματα ή λεπτομέρειες για τα παρασκήνια των ηθοποιών κλπ. Για μένα που ασχολούμαι με την τεχνολογία για παράδειγμα είναι κάτι που μου άρεσε, αλλά για κάποιον που δεν ασχολείται ίσως να τον δυσκόλεψε. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αν το είχα γράψει εγώ το μυθιστόρημα αυτό, θα είχα ακολουθήσει ακριβώς το δικό σου μονοπάτι.

Για το μεγάλο αφιέρωμα που μου έγινε απ’ το translatum, θέλω να ευχαριστήσω προσωπικά τον Σπύρο Δόικα και για την συνεχή παρουσία της εδώ, την Βίκυ Παπαπροδρόμου που μας βοηθάει να γνωρίσουμε πάντα καλούς ποιητές.

Ελπίζω να μην ξεχνάω και κάποια άλλη ανάρτηση ή σχόλιο, αλλά αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, θα επανέλθω με update. Πριν σας αφήσω πάντως, θέλω να ευχαριστήσω ιδιατέρως την Καίτη Γρυδάκη, την Σοφία Χαριτάκη, την Μαρία Μάρκου, την Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη και την Αφροδίτη Διονυσοπούλου. Εκείνες ξέρουν γιατί..

Να περάσετε όμορφα ότι κι αν κάνετε αυτές τις μέρες και να ξέρετε ότι θα τα ξαναπούμε κάποια στιγμή, μετά το Πάσχα.

Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ!

.

.