Θα πληρώνουν για την θεραπεία τους οι ψυχικά πάσχοντες!

..

..

*Αναδημοσίεση απ’ το blog Παννελαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση

..

..

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Αυγής, 25 Μαίου 2011:

..

«Θα πληρώνουν για την περίθαλψή τους οι χρονίως πάσχοντες!»

«Κλιμακωτό ποσοστό επί της πενιχρής σύνταξης που λαμβάνουν θα κληθούν να καταβάλλουν στο εξής οι χρονίως πάσχοντες οι οποίοι περιθάλπονται σε κάθε είδους νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου θεραπευτήρια χρονίων παθήσεων, αλλά και οι ψυχικώς πάσχοντες οι οποίοι φιλοξενούνται σε ξενώνες, οικοτροφεία και προστατευόμενα διαμερίσματα αποασυλοποίησης, που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου!

Τροπολογίες κατέθεσε αιφνιδίως χθες στη Βουλή ο Αν. Λοβέρδος:

Τα παραπάνω θα ισχύσουν άμεσα, εάν εγκριθούν τελικά από τη Βουλή οι δύο σχετικές προσθήκες – τροπολογίες τις οποίες κατέθεσε χθες αιφνιδιαστικά ο υπουργός Υγείας Αν. Λοβέρδος στο νομοσχέδιο για τις μεταμοσχεύσεις, το οποίο συζητείται στην επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής.

Το ύψος του κλιμακωτού ποσοστού επί της σύνταξης των πασχόντων θα προσδιορισθεί αργότερα με απόφαση του υπουργού Υγείας.

Τέλος, με άλλη προσθήκη την οποία κατέθεσε επίσης χθες ο Αν. Λοβέρδος στο ίδιο νομοσχέδιο, παρέχεται η δυνατότητα στις διοικήσεις των νοσοκομείων του ΕΣΥ να συνάπτουν συμβάσεις με ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες για την κάλυψη των παρεχομένων στους ασφαλισμένους τους ιατρικών και νοσηλευτικών υπηρεσιών κατά την ολοήμερη λειτουργία των ιδρυμάτων, δηλαδή για το χρονικό διάστημα πέραν του τακτικού ωραρίου λειτουργίας των νοσοκομείων.

Β.Β. »

 ..

Σχόλιο από psyspirosi.gr :

Ισως δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η κατακρεούργηση των γλίσχρων εισοδημάτων των ψυχικά πασχόντων εισάγεται μέσω του νομοσχεδίου για τις μεταμοσχεύσεις. Ο Λοβέρδος, ως τυφλό εκτελεστικό όργανο της κρεατομηχανής του ΔΝΤ, ως άλλος «έμπορος οργάνων», θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να μεταμοσχεύσει βίαια ακόμα και τα πιο στοιχειώδη υλικά μέσα επιβίωσης των πιο αποκλεισμένων ατόμων αυτής της κοινωνίας πάνω στο ημιθανές σώμα του χρεοκοπημένου συστήματος που υπηρετεί. Η φύση αυτής της οικονομικής πολιτικής  (των «νεοφιλελεύθερων παιδιών» του Μίλτον Φρίντμαν), συνυφασμένης με τις επιταγές της τρόικας για την συστηματική κατεδάφιση του Κράτους Πρόνοιας, συνεπάγεται μιαν ορισμένη πολιτική, αλλά και ηθική: αυτήν την εξόντωσης των πιο αδύναμων στρωμάτων αυτής της κοινωνίας. Ποτέ αυτές οι λέξεις και αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν είχαν πιο συγκεκριμένο υλικό αντίκρισμα, δεν έκφραζαν πιο πιστά και δεν ενσάρκωναν κυριολεκτικά την φύση του πραγματικού, όσο σ΄ αυτήν ακριβώς τη συγκυρία.

Και προφανώς το Λοβέρδο και το επιτελείο του (πραγματικά «τρωγόμαστε» από την περιέργεια να μάθουμε ποιός ήταν αυτός, ο τόσο γνώστης των «λεπτομερειών», που του έκανε αυτή την τόσο «ειδική» πρόταση/υπόδειξη…. ήταν άραγε από το «χώρο»;) δεν τους νοιάζει καθόλου, ούτε καν σκέφτονται, ότι παρανομούν μ΄ ένα τέτοιο μέτρο, αφού το κάθε ταμείο (και το κράτος γι΄ αυτούς που παίρνουν το επίδομα της πρόνοιας) ήδη πληρώνει νοσήλιο, ή ειδικό νοσήλιο, για την παραμονή (νοσηλεία, φιλοξενία κοκ) του όποιου «ωφελούμενου» στο όποιο ίδρυμα. Πρόκειται, δηλαδή, για κανονική κατάσχεση, με το ζόρι, προσωπικού εισοδήματος (που, συνήθως, ανέρχεται γύρω στα 10 ευρώ την ημέρα).

Σύμφωνα με αυτή την διάταξη, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι, όποιος αρνηθεί, θα κινδυνεύει να εκδιωχθεί…. Η ιδιωτικοποίηση (που φτάνει μέχρι και στον «αέρα που αναπνέουμε») σε όλο της το άθλιο και κτηνώδες «μεγαλείο». Γνωρίζοντας, μάλιστα, τις συνθήκες νοσηλείας στα δημόσια ιδρύματα, ψυχιατρεία και άλλα, το ότι θα φτάναμε στο σημείο να πληρώνει κάποιος από την σύνταξή του για τον κρατούν δεμένο στο κρεβάτι, στον πάγκο ή μέσα σ’ ένα κλουβί, μόνο από ένα «Λοβέρδο» θα μπορούσαμε να το περιμένουμε. Βέβαια, η πρωτοτυπία αφορά μόνο στην εφαρμογή του μέτρου στο Δημόσιο, γιατί οι ιδιωτικές κλινικές πάντα έτσι δούλευαν: εισπράττουν το νοσήλιο και συμφωνούν με τους συγγενείς να τους καταβάλλεται και η σύνταξη (ενίοτε και «κάτι «παραπάνω») για να κρατούν το άτομο εν ζωή στα βάθη της αβύσσου, «εν ζωή» μόνο ως «αντικειμένου» που δικαιολογεί την συνέχιση της καταβολής του νοσήλιου και της σύνταξης.

Εσπευσαν, λοιπόν, στο ΨΝΑ και αλλού, να μοιράσουν «αθώα» ερωτηματολόγια, με υποχρεωτική και ταχεία συμπλήρωση και επιστροφή, που είναι κομμένα και ραμμένα (όπως καθαρά φαίνεται εκ των υστέρων) στη συλλογή στοιχείων με στόχο τις περικοπές, τη μείωση κλινών και δομών, την κατακράτηση συντάξεων ασθενών κοκ. Ποτέ στο παρελθόν η στατιστική καταγραφή δεν ήταν τόσο στενά συνυφασμένη, τόσο συγχρονική, με την πρακτική της κατεδάφισης και της εξόντωσης (παρά μόνο, ίσως, στη ναζιστική εποχή).

Βέβαια, το μέτρο της «κατάσχεσης» των συντάξεων αυτού του τύπου είχε ήδη εισαχθεί, ανεπίσημα, στιςστεγαστικές δομές του «Ψυχαργώς», πχ, από κάποιες ΜΚΟ, που δεν δέχονται φιλοξενούμενους οι οποίοι δεν έχουν ένα μίνιμουμ εισόδημα μέσω σύνταξης, ή που τα ταμεία τους δεν έχουν κάνει την προγραμματική συμφωνία με το Υπουργείο Υγείας για την καταβολή του ειδικού νοσηλείου (πχ, δεν δέχονται ασφαλισμένους του δημοσίου, αλλά, ενίοτε και πρόνοιας κοκ). Σε κάποιες ΜΚΟ είχε αποκαλυφθεί πλήρης και απροκάλυπτος σφετερισμός των συντάξεων προκειμένου ν΄ αντιμετωπιστούν τα όποια προβλήματα λειτουργίας της δομής, ιδιαίτερα όταν καθυστερούσαν ή μειώνονταν οι κρατικές επιχορηγήσεις (οι σχετικές καταγγελίες που έγιναν δημόσια και προς την Δικαιοσύνη φαίνεται να έχουν χαθεί βαθιά στο τούνελ της άνωθεν συγκάλυψης και της ατιμωρησίας). Αλλά και στις δομές του Δημοσίου οι συντάξεις είναι πάντα ένας «πειρασμός» για την αντιμετώπιση της υποχρηματοδότησης των δομών, συνήθως μέσω του «καλέσματος» προς τους ενοίκους να συνεισφέρουν για αντικείμενα και υπηρεσίες που κανονικά θα ήταν υποχρέωση του φορέα να τα παρέχει και να τις καλύπτει.

Για την ΕΕ και το ΔΝΤ, για τον Λοβέρδο, τους επιτελείς και τους ψυχο-συμβουλάτορές του, οι ψυχικά ασθενείς είναι, για μιαν ακόμη φορά στην ιστορία (η προηγούμενη θυμόμαστε όλοι πότε ήταν, πώς ξεκίνησε και πού κατέληξε), «ζωές ανάξιες να ζουν». Χρέος όλων μας είναι να μην αφήσουμε να περάσει αυτή η πολιτική.

Η αντίσταση, με κάθε μέσο, σ΄ αυτή την τροπολογία και το μποϋκοτάρισμα αυτού του μέτρου, με κάθε δυνατό τρόπο, είναι μια ευκαιρία για κοινό αγώνα θεραπευτών (που βλέπουν να καταληστεύονται οι αποδοχές τους και η θέση εργασίας τους να γίνεται επισφαλής) με τους θεραπευόμενους (που στερούνται και τα τελευταία δικαιώματα και απολαβές τους) και μαζί με όλη την κοινωνία που αντιστέκεται σ΄ αυτό το οικονομικό και κοινωνικό ηλεκτροσόκ της τρόικας.

 ..

..

..

Πιάνο Βυθού..

..

..

Αυτές οι νότες

που σας στέλνω με την άνωση

δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.

Απ’ τον καιρό του ναυαγίου

που αργά μας σώριασε τους δυo

ως κάτω στον βυθό

σαν βάρος έκπληκτο

το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ

έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος

μια υπόκωφη επίπλωση βυθού

ένα λουλούδι εξωτικό

ή ένα τεράστιο όστρακο

φωλιά ιπποκάμπων

διάδρομος ψαριών που όλο απορούν

μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη

του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.

Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας

διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια

τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες

σαν ντο και σολ και μι

μη φανταστείτε μουσική

είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται

πιέζει κι ανεβαίνει.

..

Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε.

το πιάνο μου κι εγώ

είμαστ’ εδώ πολύ καλά

εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες

αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου

και ιδίως

μακριά επιτέλους

από κάθε προοπτική πνιγμού.

..

..

Γιάννης Βαρβέρης

..

..

Kάλεσμα απ’ το ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων- Διοργάνωση διημέρου για την Ψυχική Υγεία στις 8 και 9 Ιούνη

..

..

Διεκδικώντας τα δικαιώματα μας στο χώρο της ψυχικής υγείας –

Ανοίγοντας διαδρομές ανάρρωσης

..


Ξανασυναντιόμαστε, λοιπόν, χρήστες και εργαζόμενοι υπηρεσιών ψυχικής υγείας μαζί για να οργανώσουμε ένα ακόμα διήμερο για την ψυχική υγεία. Στις 8 και στις 9 Ιουνίου 2011, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, καλούμε όλους και όλες να συμμετάσχουν σε μια συζήτηση για την ανάρρωση και τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας, πέρα από τα συνηθισμένα σεμινάρια, ομιλίες και ημερίδες όπου η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την «ασθένεια» – συνήθως ως πράγμα καθεαυτό, απομονωμένο από το όλο της ύπαρξης και το κοινωνικό σώμα – και τη ‘θεραπεία’ της ως μια διαδικασία στην οποία τον κεντρικό ρόλο έχει ο επαγγελματίας – ειδικός.  Αντίθετα, εδώ, ο λόγος ανήκει σε άτομα και συλλογικότητες με εμπειρίες ψυχιατρικού χαρακτήρα, σε ανθρώπους που αν και βίωσαν την εμπειρία της διάγνωσης ως απάντηση στο ερώτημά τους «τι μου συμβαίνει;», τον εγκλεισμό ως απάντηση στην ψυχική τους δυσφορία και τον κοινωνικό αποκλεισμό ως απάντηση στην ανάγκη τους για αποκατάσταση, αναζήτησαν και αναζητούν εναλλακτικές λύσεις. Λύσεις που τοποθετούν κεντρικά τους ίδιους και τις εμπειρίες τους.

Πέρσι, μιλώντας για το φόβο, αναφέρθηκε ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να τον αντιμετωπίσεις, αλλά ο βασικότερος, η προϋπόθεση για όλους τους άλλους τρόπους, είναι να μην είναι κανείς μόνος του, να μπορούμε να εμπιστευτούμε και να σχετιστούμε με τους άλλους, να λειτουργούμε συλλογικά. Μόνο από κοινού με τους άλλους μπορεί να νικηθεί ο φόβος και να χαραχτούν διαδρομές χειραφέτησης για τον καθένα και για την κοινωνία ολόκληρη.

Συνεχίζοντας από τις δύο προηγούμενες χρονιές που διοργάνωσε το Κ.Ψ.Υ. Αγίων Αναργύρων με τις θεματικές «παίρνοντας το λόγο» και «νικώντας το φόβο», φέτος θέτουμε ως βασικές ενότητες την έννοια της ανάρρωσης και το θέμα των δικαιωμάτων στο χώρο της ψυχικής υγείας.

Στόχο μας αποτελεί να προχωρήσει η συζήτηση πέρα από τη μονοδιάστατη θεώρηση της ανάρρωσης ως «ύφεσης της συμπτωματολογίας», που συνήθως περνάει μέσα από τη συμμόρφωση του «ασθενούς» με τις οδηγίες για τη λήψη της φαρμακευτικής αγωγής και την επιστροφή του στην πραγματικότητα των ειδικών. Η ανάρρωση ως μια πολυεπίπεδη διαδικασία μπορεί να νοηματοδοτηθεί διαφορετικά από τον καθένα μας. Αυτό δε σημαίνει ότι η ανάρρωση συμβαίνει στο κενό εκτός του κοινωνικού πλαισίου. Αντίθετα, όπως αναφέρει και ο Ron Coleman, μπορεί να αποτελεί μια απελευθερωτική εμπειρία μέσα από την πολιτικοποίηση του υποκειμένου εντός του ευρύτερου κοινωνικού πλαισίου.

Άραγε ποια σημασία μπορεί να έχει για τον άνθρωπο με ψυχιατρική εμπειρία το να διεκδικήσει και να ξανακερδίσει την ιστορία του; Τι σημασία μπορεί να έχει η ανάγνωση της ιστορίας αυτής  πέρα από  το επίπεδο της ψυχοπαθολογίας και μιας απλοποιητικής διαδικασίας  εκτίμησης της σοβαρότητας της νόσου  και της ενδεχόμενης επικινδυνότητας; Το να ξανακερδίσει κανείς το δικαίωμα να μιλήσει για την ιστορία του και να αμφισβητήσει την κακοποιητική στάση των ΜΜΕ με την αναπαραγωγή στερεοτυπικών σχημάτων περί «επικίνδυνης νόσου» είναι άραγε μια χειραφετική διαδικασία; Μήπως τα ίδια τα ΜΜΕ, με τον παραλυτικό τους ρόλο, με τον αποπροσανατολισμό, την χειραγώγηση, τον φόβο και την παθητικότητα που προκαλούν, δεν αποτελούν σημαντικό παράγοντα στη δημιουργία ψυχικής δυσφορίας; Το να διεκδικήσει κανείς τα δικαιώματα του εντός και εκτός των ψυχιατρικών θεσμών είναι άραγε μια διαδικασία ανάρρωσης; Κι΄ ακόμα, τι σημαίνει και πώς τίθεται η διεκδίκηση των δικαιωμάτων και η διαδικασία της ανάρρωσης σήμερα, μέσα στις συνθήκες της κατακλυσμικής οικονομικής κρίσης και της ολομέτωπης επίθεσης στα βασικά δικαιώματα, στο σύστημα των υπηρεσιών, στην ίδια τη ζωή μας;

Πιστεύουμε ότι το να συσχετισθούμε και να λειτουργήσουμε συλλογικά, να συνεργαστούμε και να ανοίξουμε ρωγμές στο μονόδρομο της ψυχιατρικής αυθεντίας και της κατασταλτικής ψυχιατρικής, αλλά και σ΄ αυτόν της κοινωνικής περιθωριοποίησης και του αποκλεισμού, μπορεί να μας προσφέρει πρακτικές απαντήσεις, ν΄ ανοίξει δρόμους για την επανάκτηση των δυνάμεων μας και για την χειραφέτησή μας.

Το Κ.Ψ.Υ Αγίων Αναργύρων, από κοινού με το δίκτυο «Ακούγοντας φωνές» (Hearing Voices) Αθήνας καλούν τον καθένα (ως συλλογικότητα ή ως άτομο) που ενδιαφέρεται να στηρίξει αυτή την προσπάθεια να συμμετάσχει στην επόμενη συνάντηση για την οργάνωση του διημέρου στις 20 Μαΐου 2011, στις 11:30 στο Κ.Ψ.Υ. Αγ. Αναργύρων (Νικολάου Πλαστήρα 123 και Δράμας) ή να επικοινωνήσει μαζί μας προσφέροντας ιδέες και προτάσεις.

Για επικοινωνία μέσω mail:

Χρήστες υπηρεσιών Κ.Ψ.Υ. Αγ. Αναργύρων: kpsyaganargiri@gmail.com

Δίκτυο Hearing Voices Αθήνα: athinahvsynantisi@gmail.com

Για επικοινωνία μέσω τηλεφώνου: 6939879738, 6945801233, 6944759844 και 6944302577

..

Κ.Ψ.Υ. Αγ. Αναργύρων

Δίκτυο Hearing Voices Αθήνας

..

..


*Θερμά ευχαριστώ την κοινωνική λειτουργό Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου, για την ενημέρωση.. Όχι μόνο γι’ αυτή τη φορά, αλλά για κάθε φορά.

..

..

Possessed: Μια βραβευμένη ταινία του Μartin Hampton για ανθρώπους που διαγνώστηκαν με Σύνδρομο Αποθησαύρισης

Κάτι διαφορετικό σας προτείνω σήμερα..  Μια ταινία, που προβλήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2009, στο 1th International Health Film Festival, στην Κω. Μια ταινία που διεισδύει στον περίπλοκο κόσμο τεσσάρων ψυχωσικών (;) συλλεκτών –άνθρωποι των οποίων οι ζωές διέπονται από τη σχέση τους με τα αντικείμενα που συλλέγουν.

Ο σκηνοθέτης της που έχει σπουδάσει Οπτική Ανθρωπολογία και Αρχιτεκτονική, εξετάζει αν αυτή η συλλεκτική μανία είναι απλά σύμπτωμα κάποιας ψυχικής νόσου ή αν αποτελεί ένα είδος επαναστατικής αντίδρασης στην υλιστική απερισκεψία του σύγχρονου καταναλωτισμού.

Πότε η συλλογή αντικειμένων παύει να είναι χόμπι και γίνεται ψύχωση και γιατί αυτά τα αντικείμενα ασκούν τόση μεγάλη επιρροή στις ζωές μας;

Η ταινία (αξίζει να διαβάσετε και τα σχόλια που υπάρχουν στον σύνδεσμο), απέσπασε χρυσά βραβεία στα κινηματογραφικό φεστιβάλ Kustendorf του Εμίρ Κουστουρίτσα (Σερβία) και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μπάνια Λούκα (Βοσνία & Ερζεγοβίνη).

Σκηνοθεσία: Martin Hampton