Μπλε του κοβαλτίου

.

.

ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΚΟΒΑΛΤΙΟΥ

.

Τέμνουσες ματιές.

Στο μπλε του κοβαλτίου.

Και μια σκισμένη σημαία

να υπογραμμίζει την παραίτηση.

Ο δρόμος δεν έχει αξία

χωρίς τον ταξιδιώτη.

Μα η Ναυσικά άλλαξε όνομα.

Λιώνει τις γόπες της

με γόβες στιλέτα

κι όταν μας χαμογελά,

κρυώνουμε.

Μερικές φορές

πέφτω,

στα νερά του Ιούδα

και προδίδομαι.

Καταδίδω τον εαυτό μου

για παρατεταμένη μελαγχολία.

Aνεμώνες κι άσπρα κρίνα

βάφουν τις λέξεις μου.

Αλλά ασφαλή διάβαση δεν βρίσκω.

Που να πάω,

δεν έχω.

Μαζεύω άχαρα τα φθαρμένα μου

όνειρα

χαϊδεύω το σκελετωμένο σκυλί

του Οδυσσέα

και μελετώ…

Πως ηχούν τα άστρα στο σκοτάδι.

Πως μυρίζουν τα νεφελώματα.

Πως λιώνει το φεγγάρι

και γυαλίζουν οι κρατήρες του.

Αν ήταν κάπου να φτάσω,

δεν μπορώ πια να θυμηθώ.

Ένα πίδακα αίμα

μόνο

αναγνωρίζω.

Ανάδρομη κίνηση

ονομάζεται θαρρώ.

Μπλε του κοβαλτίου

Οι φλέβες μου…

.

.

Αικατερίνη Τεμπέλη

 

.

.

.

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

13 σκέψεις σχετικά με το “Μπλε του κοβαλτίου”

  1. Κατερίνα είχα καιρό να διαβάσω κάτι αμιγώς δικό σου. Κι αυτό που διάβασα μου άρεσε, αν κι αποπνέει έναν αέρα απαισιοδοξίας. Νομίζω διαβάζοντάς το ότι άφησες να ξεχυθεί από μέσα σου μια δόση μελαγχολίας, σαν κάτι να σε βαραίνει! Εκτός κι αν κάνω λάθος. Εύχομαι να κάνω λάθος. Πάντως είναι πολύ όμορφο, αγγίζει τις χορδές της ευαίσθητης ψυχής.

    Την καλησπέρα μου.
    🙂

    1. Τελευταίε, αυτό μου επισήμαναν πολλοί γύρω μου και είχαν δίκιο. Καιρό είχα πράγματι, ν’ ανεβάσω κάτι δικό μου. Αλλά με τόσες σημαντικές εξελίξεις στον ψ χώρο, δεν βρίσκω συνήθως καλούς λόγους για να χρησιμοποιήσω αυτό το blog εδώ, με άλλο τρόπο. Θα προσπαθήσω ωστόσο να με ‘χωράω’ στα κενά της επικαιρότητας..

      Να σου εξηγήσω τώρα και για το «Μπλε του κοβαλτίου».. Καταρχήν είναι παλιό. Γράφτηκε αν θυμάμαι σωστά το 1993. Και να σου πω κι ένα ‘μυστικό’; Η χρήση του α’ ενικού στις δικές μου γραφές, είναι ας πούμε ένας άλλος τρόπος να αναφερθώ στο ‘εμείς’, ‘κλέβοντας’ όμως αμεσότητα. Δεν υπάρχει δηλαδή σχεδόν ίχνος προσωπικού στοιχείου στα παραπάνω. Πρόκειται για κοινωνικό σχόλιο, που μου φάνηκε ότι τελικά έχει μια πικρή επικαιρότητα. Σε μπέρδεψα περισσότερο ή έπεσε λίγο φως στα σκοτεινά μου κίνητρα; 🙂 Ελπίζω το δεύτερο.

      Σαν άνθρωπος είμαι συγκρατημένα αισιόδοξη, αλλά σχεδόν πάντα οι λέξεις μου και πολύ συχνά οι ήρωες μου, βγάζουν αυτή την απαισιοδοξία που σωστά πρόσεξες. Συμβαίνει..

      Σ’ ευχαριστώ πάντως και το εννοώ και για το σχόλιο και κυρίως για το ενδιαφέρον. Θα τα πούμε εμείς.. 🙂

      Καλό Σ/Κ!

  2. Γι’ αυτό το ποίημα έγινε μια εξαιρετική παρουσίαση εδώ, που με τιμά, με χαροποιεί και με συγκινεί. Ευχαριστώ από καρδιάς τον Κώστα Θερμογιάννη κι εύχομαι κάθε επιτυχία στο νέο του εγχείρημα!

    1. Καλώς τον.
      Βέβαια και θέλουν, Σπύρο. Αλλά δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια, δεν μπορώ να επεξεργαστώ (κι) αυτήν την ανάρτηση στην οποία λείπουν και κενά (δεν είναι έτσι ενιαίο γραμμένο το ποίημα), κι έχει κι άλλα θέματα… Για άγνωστο λόγο – μάλλον φταίει η παλιά κωδικοποίηση-, μόλις πάω να φτιάξω κάτι, χαλάνε άλλα, οπότε… Την έχω αφήσει όμως έτσι, για συναισθηματικούς λόγους. Κι ίσως κάποια στιγμή, να βρω και λύση.
      Σ’ ευχαριστώ για το πέρασμα και το σχόλιο. Να είσαι καλά.

    1. Τότε έγινε, ναι. Προσπάθησα πολλές φορές κι ενώ άλλαξα ένα σωρό παλιές αναρτήσεις, αυτή εδώ (κι άλλη με το ποίημα Ιώδιο, που έχει μείνει δίχρωμη η γραμματοσειρά), δεν αλλάζουν με τίποτα σε κάποια σημεία. Γι’ αυτό σκέφτηκα ότι φταίει ο κώδικας. Και μόνο η καλή σου πρόθεση, αρκεί, Σπύρο. Σ’ ευχαριστώ. Θα το ξαναπαλέψω κάποια στιγμή… Θα σε ρωτήσω κάποια πράγματα, αφού μου δίνεις το ελεύθερο. Καλό Σαββατοκύριακο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s