2η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΨΥ- ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΟΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

..

Με τη συμμετοχή 18 ΚΨΥ από όλη τη χώρα πραγματοποιήθηκε η 2η Πανελλαδική Συνάντηση των ΚΨΥ, στις 13 Απριλίου 2013, στο Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τέσσερα ακόμα ΚΨΥ είχαν στείλει κείμενα με τα προβλήματα και τις θέσεις τους, που διαβάστηκαν στη διάρκεια των εργασιών της συνάντησης.

Τα ζητήματα που κυριάρχησαν ήταν αυτά που αφορούσαν τα προβλήματα κυριολεκτικής επιβίωσης των περισσότερων ΚΨΥ, εν μέσω της κρίσης και των περικοπών, με τις δραματικές ελλείψεις και την ραγδαία επιδείνωση από μακρού χρονιζόντων προβλημάτων, την ίδια στιγμή που ο φόρτος εργασίας, το πλήθος των αιτημάτων που απευθύνεται σ΄ αυτά για παροχή υπηρεσιών, αυξάνεται διαρκώς με γεωμετρική πρόοδο. ΚΨΥ με ελάχιστο προσωπικό, που λιγοστεύει διαρκώς, ΚΨΥ χωρίς καν ψυχίατρο (ή, μετά από λίγο χωρίς ψυχίατρο), ΚΨΥ χωρίς χώρο για την λειτουργία τους, ΚΨΥ τα οποία, οι διοικήσεις των νοσοκομείων, των οποίων αποτελούν αποκεντρωμένες μονάδες, τα αντιμετωπίζουν ως περιττό βάρος, ΚΨΥ στον «αέρα», χωρίς θεσμοθετημένο οργανισμό, χωρίς την στοιχειώδη, δηλαδή, εγγύηση για την ίδια την ύπαρξη και λειτουργία τους. Αυτό το τελευταίο αφορά όλα τα ΚΨΥ, ανεξάρτητα από την όποια επάρκεια, ή μη, του προσωπικού που έχουν, καθώς κανένας οργανισμός δεν έχει δημοσιευτεί και το μέλλον (το πού θα ενταχθούν, θα συγχωνευθούν, ή θα συνθλιβούν) είναι αβέβαιο.

Οι αφηγήσεις και οι παρεμβάσεις από όλους τους συμμετέχοντες έκαναν φανερό το πόσο η ίδια η ύπαρξη των ΚΨΥ βασίζεται στην πρωτοβουλία και στη δέσμευση των λειτουργών, σε μια μακρά διαδρομή στην διάρκεια της οποίας δεν υπήρξε ποτέ μια σοβαρή και επεξεργασμένη «πολιτική για την ψυχική υγεία», που θα έθετε τις βάσεις και τους κατευθυντήριους άξονες για την λειτουργία ενός «βασισμένου στην κοινότητα» Συστήματος Ψυχικής Υγείας και τον τρόπο διασύνδεσης των υπηρεσιών σε τομεοποιημένη βάση. Ετσι, ανάλογα με τη ιστορική αφετηρία και την διαδρομή της κάθε εμπειρίας, την κουλτούρα και τον τρόπο της εκάστοτε σύλληψης του ρόλου ενός ΚΨΥ στο σύστημα των υπηρεσιών, τα μέσα και τους πόρους που έτυχε (ή κατάφερε) να έχει στη διάθεσή του, το κάθε ΚΨΥ διαμόρφωσε τη θέση και τη λειτουργία του και ήλθε, στη βάση αυτής, της ιδιαίτερης σε κάθε περίπτωση, διαμόρφωσης, να ‘συναντήσει’ το ξέσπασμα και τις συνέπειες της κρίσης και του μνημονίου.

Η αίσθηση όλων ήταν ότι η κυρίαρχη πολιτική συνίσταται, μεταξύ άλλων, στην αποδυνάμωση των ΚΨΥ, στην εγκατάλειψή τους σ΄ ένα βαθμιαία μαρασμό, μέχρις εξαφανίσεως, στην αμφισβήτηση του δημόσιου χαρακτήρα (και) της κοινοτικής Ψυχικής Υγείας, με το πέρασμά της στις ΜΚΟ και στον ιδιωτικό τομέα.

Ετσι, το ζήτημα που συζητήθηκε αρκετά, της ανάγκης, δηλαδή, να υπάρξει, επιτέλους, τομεοποίηση των υπηρεσιών (έγινε αναφορά στην ανάγκη για ΤΟΨΥ όχι μεγαλύτερους των 100.000 κατοίκων), με ταυτόχρονο τον ορισμό, την οργάνωση και τον τρόπο διασύνδεσης και λειτουργίας του δικτύου των υπηρεσιών σε κάθε τομέα (σε μια κατεύθυνση εναλλακτική, και όχι συμπληρωματική, στο ψυχιατρείο και στον εγκλεισμό), συνδέθηκε με την διεκδίκηση της επίλυσης, ως προϋπόθεση, των προβλημάτων της καθαυτό επιβίωσης των ΚΨΥ, με πρώτο από αυτά το ζήτημα της στελέχωσης και των προσλήψεων.

Ολοι οι συμμετέχοντες συμφώνησαν αυτή η «Συνάντηση των ΚΨΥ» να συνεχιστεί.

-Αποφασίστηκε να δημιουργηθεί ένας διαδικτυακός τόπος, ως μέσο διευκόλυνσης της επικοινωνίας, της αλληλοενημέρωσης, της επεξεργασίας κοινών τόπων και θέσεων για ένα βασισμένο στην κοινότητα σύστημα ψυχικής υγείας, για την οργάνωση δράσεων κλπ.

-Αποφασίστηκε, επίσης, να υπάρξει ένα «Συντονιστικό» όλων των ΚΨΥ και περαιτέρω επεξεργασία της μορφής συγκρότησής τους σε ένα κοινό και συνεκτικό φορέα.

-Αποφασίστηκε, ακόμα, να υπάρξει ένα κείμενο με θέσεις διεκδίκησης για τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας ενός τομεοποιημένου, κοινοτικά βασισμένου και ολοκληρωμένου συστήματος υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

-Τέλος, μια τριμελής ομάδα (Α. Καψάλη από το ΚΨΥ Χαλκίδας, Ι. Παπαδόπουλος από το ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων και Δ. Πλουμπίδης από το ΚΨΥ Βύρωνα –Καισαριανής) ανέλαβε να συντονίσει και να διευκολύνει την εφαρμογή των αποφάσεων της Συνάντησης και την περαιτέρω συνέχεια της όλης προσπάθειας.

Τα ΚΨΥ, που συμμετείχαν στην 2η Πανελλαδική Συνάντηση, ήταν τα εξής:

ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων, ΚΨΥ Βόλου, ΚΨΥ Βύρωνα – Καισαριανής, ΚΨΥ Ζακύνθου, ΚΨΥ Ιωαννίνων, ΚΨΥ Καρπενησίου, ΚΨΥ Κέρκυρας, ΚΨΥ Κορυδαλλού, ΚΨΥ Ναυπλίου, ΚΨΥ Ξάνθης, ΚΨΥ Παγκρατίου, ΚΨΥ Πάτρας, ΚΨΥ Περιστερίου, ΚΨΥ Σάμου, ΚΨΥ Σερρών, ΚΨΥ Τρίπολης, ΚΨΥ Χαλκίδας, ΚΨΥ Χανίων.

Επίσης, συμμετείχαν, μέσω της αποστολής κειμένων που διαβάστηκαν στην συνάντηση, το Κέντρο Ψυχικής Υγιεινής Θεσσαλονίκης, το ΚΨΥ Καβάλας, το ΚΨΥ Καλαμάτας και το ΚΨΥ Ορεστιάδας.

22/4/2013

 

..

..

Η Οργανωτική Επιτροπή

..

..

..

..

Ψήφισμα των κατοίκων της Λέρου για το Ψυχιατρείο

..

..


ΠΡΟΣ:

– ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ – ΓΡΑΦΕΙΟ ΥΠΟΥΡΓΟΥ

 – 2Η ΥΠΕ ΝΟΤΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

 – ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΚΘ-ΚΥ ΛΕΡΟΥ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:

– ΔΗΜΟ ΛΕΡΟΥ

 – Μ.Μ.Ε.

 

ΨΗΦΙΣΜΑ

..

Επειδή θέλουμε  να πιστεύουμε ότι οι εποχές του ασύλου, της καταρράκωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της καταπάτησης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί, θεωρούμε υποχρέωση όλων µας να γνωστοποιήσουμε την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στο Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου όσον αφορά τη στελέχωση του από Ψυχιάτρους.

..

Σήμερα στο  ΚΘΛ υπηρετούν τρεις Ψυχίατροι  και πολύ σύντομα (σύμφωνα µε τα στοιχεία που υπάρχουν) θα μείνουν μόλις  δύο, και ενδεχομένως ένας.

..

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στο ΚΘΛ είναι πολύ σοβαρή και ελλοχεύουν κίνδυνοι οπισθοδρόμησης, σε εποχές που όλοι θέλουμε να τις θυμόμαστε µόνο για να βγάζουμε διδάγματα. Εποχές όπου η Λέρος και η Ελλάδα ήταν στο επίκεντρο αρνητικών σχολίων και του πλήρους διασυρμού… Τότε λοιπόν, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν είχαν ξεσπάσει οι καταγγελίες για την τότε επικρατούσα τραγική κατάσταση και για την αθλιότητα των συνθηκών του ασύλου, στο ΚΘΛ υπηρετούσαν δύο Ψυχίατροι.

..

Βεβαίως από  τότε μέχρι σήμερα, στα πλαίσια της Ψυχιατρικής μεταρρύθμισης με πολύ προσπάθεια και κόπο των εργαζομένων αλλά και της κοινωνίας του νησιού, οι συνθήκες έχουν αλλάξει και οι ανάγκες έχουν αυξηθεί, αφού στο ΚΘΛ έχουν αναπτυχθεί πολλές επιμέρους δομές Ψυχικής υγείας. Εξωνοσοκομειακά διαμερίσματα, μικρές ενδονοσοκομειακές δομές, ΚοιΣΠΕ, ελεύθερες δράσεις, Κινητή Μονάδα, και 2 τμήματα οξέων, όπου καλύπτονται όλες οι ανάγκες του νομού καθ’ ότι δεν υπάρχει ουσιαστικά άλλη Ψυχιατρική δομή στα Δωδεκάνησα. Σήμερα, όσο ποτέ, µε δεδομένες τις συνθήκες και τα κοινωνικά αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει η οικονομική κρίση, η κάλυψη των κενών οργανικών θέσεων Ψυχιάτρων είναι στοιχειώδης προϋπόθεση για την παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

..

Καλούμε την  κυβέρνηση, το Υπουργείο Υγείας και  όλους τους εμπλεκόμενους φορείς να επιληφθούν του προβλήματος, ούτως ώστε άμεσα να καλυφθούν οι κενές θέσεις Ψυχιάτρων στο ΚΘΛ..

..
..

Μέχρι σήμερα το ψήφισμα αυτό στηρίζεται με 200 και πλέον υπογραφές η συλλογή των οποίων συνεχίζεται.

..

..

..

“C’era una volta la città dei matti” – Δραματοποιημένη μεταφορά της ιστορίας του Franco Basaglia για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση που επιχείρησε στην Ιταλία

.

.

Πρόκειται για δραματοποιημένη μεταφορά της ιστορίας του Franco Basaglia. Αφορά την ψυχιατρική μεταρρύθμιση που εκείνος επιχείρησε στην Ιταλία τη δεκαετία του ’60, στα ψυχιατρεία της Gorizia και της Trieste. Προβλήθηκε από την RAI1 και την είδαν πάνω από 7 εκατομμύρια άνθρωποι. Κέρδισε 3 διεθνή βραβεία (στα φεστιβάλ της Shanghai, του Montecarlo και της Rome). H σκηνοθεσία είναι του Marco Turko, o οποίος έχει γράψει και μέρος του σεναρίου. Σύμβουλος ήταν ο Διευθυντής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου της Trieste, Peppe dell’ Acqua. Στη σελίδα της Società Psicoanalitica Italiana, μπορείτε να διαβάσετε μια σχετική ανάρτηση. 

.

Πρώτα λοιπόν υπήρξε η πόλη των τρελών, το ψυχιατρικό άσυλο. Με τους περιορισμούς, τους ζουρλομανδύες, τα κρεβάτια-κλουβιά, τα κελιά απομόνωσης, τα ηλεκτροσόκ που ενίοτε χρησιμοποιούνταν ως τιμωρία, την προβληματική σχέση πασχόντων και νοσηλευτών που έμοιαζε τραγικά μ’ αυτή των φυλακισμένων και των δεσμοφυλάκων τους, τη σαδιστική σχέση μεταξύ γιατρών και ασθενών.

.

Δεν ήταν το άσυλο, ένα μέρος φροντίδας, αλλά ένας χώρος για να κρυφτούν και να διαχωριστούν οι ‘πάσχοντες’ απ’ τους ‘υγιείς’, αφού η ψυχική ασθένεια αποτελούσε πάντα κοινωνικό ‘σκάνδαλο’. Στο δυτικό κόσμο, κανείς δεν το είχε αμφισβητήσει ποτέ, κανείς δεν είχε τολμήσει ποτέ να αμφισβητήσει την εξουσία των ψυχιάτρων.

.

Τουλάχιστον μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’60, όταν, σε μια επαρχιακή πόλη του Βορρά, ένας νέος επαναστάτης ψυχίατρος, περιθωριοποιήθηκε από τον ακαδημαϊκό κόσμο. Ο Franco Basaglia, άναψε τη σπίθα που προκάλεσε μια πυρκαγιά που ήταν αδιανόητη πριν από μερικά χρόνια …

.

Η Margherita, που βλέπουμε στο παραπάνω video να την υποδύεται η Vittoria Puccini, ήταν μια όμορφη κοπέλα, που έσφυζε από ζωή. Ήταν καρπός του παράνομου έρωτα μιας Ιταλίδας κι ενός Αμερικανού στρατιώτη, ο οποίος εν συνεχεία εξαφανίστηκε. Η μητέρα προτίμησε ν’ απορρίψει την ίδια της την κόρη, για να ξεφορτωθεί τις ενοχές και την ‘αμαρτία’. 

.

Κι όταν οι αδελφές του κολλεγίου στο οποίο η Margherita φοιτούσε, διαμαρτυρήθηκαν για το χαρακτήρα της -στην ουσία για τις πρώτες φυσιολογικές ερωτικές της παρορμήσεις-, την έκλεισε σε ψυχιατρική κλινική. Λίγοι μήνες, μες το καταπιεστικό και βίαιο φρενοκομείο ήταν αρκετοί, για να μεταμορφωθεί η Margherita από ένα κορίτσι γεμάτο ζωή και περιέργεια για τον κόσμο, σ’ ένα πλάσμα ‘επικίνδυνο’, σ’ ένα άγριο θηρίο, που χρειαζόταν να περιορίζεται νυχθημερόν σε κρεβάτι-κλουβί. 

.

.

Ο Boris ήταν κλεισμένος στον εαυτό του, δεν μιλούσε, δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να εκφράσει τα συναισθήματά του. Κανείς δεν ήξερε τι φρίκη είχαν αντικρίσει τα μάτια του, τι δεινά είχε υποστεί αυτός ο δυνατός και μεγαλόσωμος άντρας. Ο Boris φοβόταν. Στο άσυλο που οδηγήθηκε όμως, αντί να βοηθηθεί, υποβαλλόταν σε ηλεκτροσόκ και δενόταν με ζουρλομανδύα. Ο Boris παρέμενε δεμένος σε ένα κρεβάτι για δεκαπέντε χρόνια.

.

Ο Furlan ήταν ένας πρώην αντάρτης, ένας ευγενής και καλός άνθρωπος που είχε σύζυγο και τα παιδιά. Μπήκε στο ψυχιατρικό νοσοκομείο, με τη θέληση του. Ήθελε να θεραπεύσει το φόβο των επιθέσεων που είχε ακόμα εξαιτίας του πολέμου και τον αλκοολισμό που του υπονόμευε το σώμα και το μυαλό. Δεν φανταζόταν ότι στην πόλη των τρελών, θα ζούσε σαν φυλακισμένος, θα τον τάιζαν μ’ ένα χωνί, θα έπρεπε να υποστεί σκληρές και καταστροφικές θεραπείες που αντί να τον θεραπεύσουν, θα τον μετέτρεπαν σε ένα απαθές όν, σε ένα ζωντανό-νεκρό.

.

Ο Cicca-cicca ήταν σαν ένα μωρό παρότι κόντευε σχεδόν τα 20. Το φρενοκομείο, όπου ζούσε (υποταγμένος στον εκφοβισμό των νοσηλευτών και των άλλων πασχόντων), ήταν όλος του ο κόσμος. Κλεισμένος στον εαυτό του, έτρεμε από φόβο κι ικανοποιούσε μόνο τα βασικά του ένστικτα.

Κι υπήρχε και η Nives, η οποία δεν ήταν ασθενής, αλλά νοσοκόμα. Μια καλή γυναίκα, μητέρα και τίμια εργαζόμενη. Είχε διδαχθεί ότι οι τρελοί δεν είναι άνθρωποι, αλλά κάτι περισσότερο από ..πράγματα. Θα έπρεπε να τους πλένει, να τους ντύνει, να τους καθηλώνει και να τους τιμωρεί. Κι η Nives αυτό έκανε: τους έπλενε, τους τάιζε, τους τιμωρούσε. Αντιμετώπιζε ανθρώπινα όντα ως αντικείμενα και δεν συνειδητοποιούσε ότι το άσυλο είχε (έχει) τη δύναμη να αποκτηνώνει, όχι μόνο τους «τρελλούς», αλλά και εκείνους που θα έπρεπε να τους φροντίζουν. Κι αντί γι’ αυτό, τους υποβαθμίζει με το να τους ‘μετατρέπει’ σε δεσμοφύλακες.

.

Αυτοί, μεταξύ άλλων, ήταν οι άνδρες και οι γυναίκες που είδε μπροστά του, ο Franco Basaglia όταν έγινε διευθυντής του ασύλου, της Gorizia. Θα μπορούσε να κάνει ότι και οι προκάτοχοι του: να συνεχίζει να παίρνει το μισθό του, να γράφει τα επιστημονικά βιβλία του και να βοηθά τους νοσηλευτές να διαχειρίζονται τη ‘βρώμικη’ δουλειά του ψυχιατρικού νοσοκομείου. Αλλά δεν έγινε έτσι. Ο Basaglia και η σύζυγός του, η Franca Ongaro, μια γενναία και καλλιεργημένη γυναίκα ανώτερης τάξης, αναστατώθηκαν όταν ήρθαν σ’ επαφή με την τρομερή πραγματικότητα. Κι αποφάσισαν να την αλλάξουν.

.

Δεν ήξεραν το πως ακριβώς θα το έκαναν αυτό, επειδή το άσυλο είναι ένα από τα πιο διαρκή όργανα της καταπίεσης της ανθρώπινης ιστορίας στη Δύση. Αλλά κάτι έπρεπε να γίνει. Παρά το κόστος της αποξένωσης απ’ το πολιτικό και πολιτιστικό κατεστημένο της εποχής που είχαν ν’ αντιμετωπίσουν. Έτσι άρχισε μια εξαιρετική περιπέτεια, της οποίας ηγήθηκε ο Basaglia και η σύζυγός του, και στην οποία εντάχτηκαν κι άλλοι νέοι επαναστάτες ψυχίατροι. Σκοπός τους να «καταργήσουν» κυριολεκτικά, αυτό το σύμπαν που θύμιζε στρατόπεδο συγκέντρωσης, δηλαδή την ‘πόλη των τρελών’. Κάτι τέτοιο δεν είχε επιχειρηθεί ποτέ πριν. Ήταν μια περιπέτεια γεμάτη κινδύνους, των οποίων η έκβαση δεν ήταν καθόλου βέβαιη.

.

Υπό τη διεύθυνση του Basaglia εξαλείφθηκε κάθε είδους σωματικής καθήλωσης και αναστάλθηκαν οι θεραπείες με ηλεκτροσόκ. Οι πύλες άνοιξαν, αφήνοντας τους ασθενείς να κάνουν περιπάτους στο πάρκο, να δειπνούν στο ύπαιθρο ή να δουλεύουν αν ήθελαν. Άρχισε, πάνω απ’ όλα, να δίνεται προσοχή στις συνθήκες διαβίωσης των εγκλείστων και στις ανάγκες τους.

.

Οργανώθηκαν συναντήσεις του τμήματος και συνεδριάσεις της ολομέλειας.

Δημιουργήθηκαν ανοιχτοί χώροι για κοινωνικές συγκεντρώσεις, καταργήθηκε ο υποχρεωτικός διαχωρισμός μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι ρόλοι του καθένα δεν ήταν διακριτοί, δεν ξεχώριζε πια εύκολα ο πάσχων απ’ το νοσηλευτή κι η πόρτα του Basaglia, ήταν διαρκώς ανοιχτή. Τους γνώριζε όλους, καταλάβαινε τις ανάγκες τους. Σταματούσε στον κήπο κάθε λίγο, για να χαιρετήσει και να συνομιλήσει με τον ένα και τον άλλο.

.

.

Έτσι, η Margherita, ο Boris, o Cicca-cicca και πολλά άλλοι πάσχοντες ‘επανεμφανίστηκαν’ στη ζωή. Και η ιστορία, μέσα από τις ιστορίες τους, γίνεται ένα ζωντανό, ανθρώπινο και συναισθηματικό ταξίδι, στο οποίο, άνδρες και γυναίκες που προορίζονταν να τελειώσουν τη ζωή τους κλειδωμένοι, ανέκτησαν, διαμέσου επιτυχιών κι αποτυχιών, μέρα με τη μέρα, μια ζωή που αξίζει κανείς να ζει: με μια δουλειά, ένα σπίτι, μ αγάπη. Ακόμη και οι νοσηλευτές όπως η Nives, πρώην αντίπαλοι του νέου διευθυντή, απέκτησαν μια νέα συνείδηση και πλαισιώθηκαν στη διαδικασία του μετασχηματισμού του ασύλου.

.

Οι πρωταγωνιστές αυτής της επικής ιστορίας, όμως, πλήρωσαν υψηλό τίμημα: υπαρξιακά, προσωπικά, οικονομικά, οικογενειακά προβλήματα ήρθαν στην επιφάνεια. Παρουσιάζονται στη δραματοποίηση κι οι ξεχωριστές ιστορίες, των γιατρών και νοσηλευτών που είχαν αποφασίσει να ακολουθήσουν στον αγώνα τον Franco Basaglia

.

.

.

*Το πρωτότυπο ιταλικό κείμενο θα το βρείτε εδώ κι όσοι γνωρίζετε την γλώσσα, αξίζει να δείτε και τις υπόλοιπες σελίδες, όπως για παράδειγμα αυτή με το βιογραφικό του Basaglia, αλλά κι αυτή που αναφέρει τους συντελεστές.  Η ελεύθερη μετάφραση είναι δική μου. Συνέπτυξα μερικά σημεία, προσπαθώντας να μειώσω την έκταση του κειμένου, χωρίς σε καμία περίπτωση ν’ αλλοιώσω το νόημα.

.

.

.

Το «ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ» του Γιώργου Μπλάνα στο Θέατρο «Χυτήριο»

..

Γιώργος Μπλάνας

..

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


«ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ» ΣΤΟ ΧΥΤΗΡΙΟ

..

Έξι ηθοποιοί συναντούν την ποίηση του Γιώργου Μπλάνα την Πέμπτη 11 Απριλίου στις 20:30 στο ΘΕΑΤΡΟ ΧΥΤΗΡΙΟ (Ιερά Οδός 44, Γκάζι, Τηλ: 210 3412313) στο πλαίσιο των εκδηλώσεων ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΛΟΓΟΥ 2, που επιμελείται και παρουσιάζει ο Θέμης Ροδαμίτης.

Η Σοφία Κακαρελίδου, η Βερόνικα Δαβάκη, ο Θάνος Δημόπουλος, η Μάτα Καστρισίου, ο Γιώργος Μαντζιάρης και ο Δημήτρης Μαγγίνας παρουσιάζουν ένα πολυφωνικό Ποιητικό Δρώμενο, βασισμένο στην ποιητική σύνθεση του Γιώργου Μπλάνα «ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ«.

Το «ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ», γράφει ο Ιταλός κριτικός Μάσιμο Κατσούλο, «συνιστά έναν διαφορετικό, διλημματικό τρόπο ν’ αντιμετωπιστεί η βαλκανική τραγωδία, προσπερνώντας τους διπολισμούς δίκαιο-άδικο, ενοχή-αθωότητα, καλό-κακό«.

Τέσσερα πρόσωπα, σαν πρωταγωνιστές αρχαίου δράματος, δρουν σε μια ερειπωμένη σκηνή, παρανάλωμα πολλών αποριών και ελαχίστων βεβαιοτήτων. Μέσα στον κλοιό της μοναξιάς, καταβάλλουν απεγνωσμένες προσπάθειες να κρατηθούν σε κάτι, έστω και πρόχειρο, ν’ ανακτήσουν μια, έστω και εξ αποστάσεως, ανθρώπινη επαφή. Όμως οι προσπάθειές τους είναι καταδικασμένες στην αποτυχία, λόγω της ανικανότητάς τους να απαλλαγούν από το βάρος του παρελθόντος τους, από την ενοχή που επικρέμεται πάνω τους υπό τη μορφή αδυσώπητου πεπρωμένου.

Τα ιταλικά αποσπάσματα, που ακούγονται είναι σε μετάφραση Crescenzio Sangiglio και τα αλβανικά σε μετάφραση Vasil Çuklla, με διδασκαλία από τον ηθοποιό Ρίνο Τζάνη.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

..

*Δυο ενδιαφέροντα στοιχεία για τη συλλογή:

  • Το «ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ», ένα πολιτικό ποίημα, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Νεφέλη» το 2002 και το 2003 ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας.
  • Το 2004 στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του ΕΚΕΒΙ για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης: «Ο ποιητής ως πολίτης του ιστορικού παρόντος«, ο φωτογράφος Γιώργος Καραγιάννης παρουσίασε τα έργα του με θέμα το «ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ».

..

..

..

Εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη του Γιώργου Γιαννουλόπουλου – 10 Απριλίου 2013 στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσ/κης

..

..

Untitled-2-4

..
..
..

..

..

..

2η Πανελλαδική Συνάντηση των Κέντρων Ψυχικής Υγείας -13 Απριλίου 2013 στο Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

..

*Αναδημοσίευση από εδώ.

..

2sinantisi

..

Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α

09.00 Προσέλευση
10.00 Εναρξη εργασιών
10.00-12.00 Προβλήματα και δυσκολίες στην λειτουργία των ΚΨΥ
Συντονισμός: Γιώργος Κοκκινάκος


12.00-12.30 Διάλειμμα


12.30-14.30 Ρόλος, σχέση, διασύνδεση του ΚΨΥ στο σύστημα
των υπηρεσιών ψυχικής υγείας
Συντονισμός: Βασίλης Αλεξανδρής


14.30-15.30 Διάλειμμα για φαγητό

15.30-18.00 Αιτήματα για διεκδίκηση-Προτάσεις γα συνέχεια, διεύρυνση και συντονισμό των δράσεων

Συντονισμός: Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου

..

..

*Πατήστε εδώ για το πρόγραμμα σε pdf και εδώ για το κάλεσμα

..

..

..

..

..