Λέξεις..

..

Visions-b

..

Είναι κάτι λέξεις σα τούνελ… Κρύβομαι μέσα τους, γίνομαι ένα με το σκοτάδι, χάνομαι απ’ τον κόσμο μου, διασώζομαι! Κι είναι και κάτι άλλες, σαν προβολείς ομίχλης… Με στήνουν στον τοίχο, με ανακρίνουν, κοιτάζουν μέσα μου, με διαλύουν.

Είναι κάτι λέξεις, που τις περιμένω πως και πως… Μυρίζουν ζάχαρη, βάφονται στο μωβ και σημαδεύουν κάθε βήμα μου. Κι είναι κάτι άλλες, πικρές στο στόμα. Δικές μου, ξένες, τι σημασία έχει; Όταν τις προφέρω με σέρνουν στην αγωνία και με πετάνε στα σκουπίδια.

Είναι κάτι λέξεις, σαν δαρμένα σκυλιά. Δεν ξέρουν που να καταφύγουν… Κι είναι κάτι άλλες, σαν πυγολαμπίδες. Τις ακούω και γεύομαι φως…

Είναι κάτι λέξεις, σαν βρώμικα απόνερα. Δεν θέλω να πατήσω μέσα τους. Ξέρω καλά πως θα με ρουφήξουν. Κι είναι κάτι άλλες, σαν βαμβάκι, σαν λευκό σύννεφο. Μου προσφέρουν κάθε άλλοθι.

Είναι κάτι μέρες, που δεν τρελαίνομαι με τις λέξεις. Τις αφήνω και με χαϊδεύουν. Κι είναι κάτι άλλες, που με συντρίβει το βάρος τους. Τρυπούν το δέρμα μου.. Με διαπερνούν σαν σφαίρες.

Οι λέξεις μου, μυρίζουν χώμα. Και λιβάνι. Θρυμματίζονται όταν τις προφέρω. Κυλούν μακριά μου και δεν είναι πια κομμάτια φράσεων, αλλά αυτόνομα πλάσματα, κάτι ζωντανό… Δεν τις ελέγχω. Τις χάνω. Δεν μεταφέρουν τίποτα σ’ όσους αγαπάω. Δεν είναι ικανές να με συνδέσουν μαζί τους. Άχρηστες, χαζές, άδειες λέξεις..

..

Με τι λέξεις άραγε, θα με βάλεις να παλέψω σήμερα;

..

..

..

..

..

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Μαΐου 14, 2013.

10 Σχόλια to “Λέξεις..”

  1. Αυτές οι ρημάδες οι λέξεις. Όμορφες και στρυφνές, τρυφερές και σκληρές σα γνήσια θηλυκά που είναι. Δεν μπορείς να συνεννοηθείς μαζί τους, αλλά ούτε χωρίς αυτές. Όποιος έχει δοκιμάσει να γράψει δυο σειρές το ξέρει. Πολύ όμορφες οι δικές σου, Κατερίνα.

  2. […] ευχαριστώ για όλα! Ψάχνω πάντα να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να το κάνω, αλλά..  Δεν πειράζει όμως. Στην ψυχή μου […]

  3. Οι «Λέξεις» διαμοιράστηκαν στο Facebook, 404 φορές. Σας χρωστάω πολλά πολλά ευχαριστώ!

  4. Και να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως κι από ‘δω, τον συγγραφέα Γιάννη Φιλιππίδη και τον Νικόλα Τελλίδη του εκδοτικού οίκου «Άνεμος», που επέλεξαν να φιλοξενήσουν το κείμενο στο επιτυχημένο τους περιοδικό.

  5. Αόρατες, λεπτές κλωστές οι λέξεις είναι και μας δένουν σφιχτά και μυστηριακά…..
    Εσύ γράφεις…. Εγώ διαβάζω…..
    Εσένα εκφράζεις…. Εμένα μαρτυράς….
    Φτωχές τις νιώθεις μα πλούτο μου χαρίζεις ανεκτίμητο, αφού μ’ αυτές δρόμους μου δείχνεις μέσα μου να κοιτώ σαν σε θάλασσα βαθιά και με τις λέξεις μ’ έμαθες ό,τι κι αν βρίσκω στο βυθό μου να τ’ ανασύρω στον αφρό, είτε είναι άγκυρες π’ όμορφα με στολίζουν κι αταξίδευτη χρόνια με κρατούν, είτε είναι όνειρα που τις νύχτες άσπρο πανάκι φουσκώνουν οι ανέμοι και ταξιδεύω….. με τις λέξεις σου…. από τις λέξεις σου….
    Πιστεύεις ακόμα πως «άχρηστες», «χαζές» και «άδειες» είναι;;;;

  6. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  7. Ο Θ. Πελεγρίνης στο βιβλίο του Οι πέντε εποχές της Φιλοσοφίας, προσπαθεί στην εισαγωγή να κάνει διακριτά τα όρια μεταξύ των δύο πνευματικών δραστηριοτήτων: Φιλοσοφίας και Ποίησης . Στην προσπάθεια του αυτή, αν και παραδέχεται πως σε αρκετές περιπτώσεις η Ποίηση δύναται να αποτελέσει αφετηρία για φιλοσοφικό στοχασμό, τηρεί αποστάσεις απ’ όσους πιστεύουν πως η Ποίηση είναι (και) Φιλοσοφία. Συγκεκριμένα, υιοθετεί την άποψη του Γάλλου Συμβολιστή Ποιητή Μαλλαρμέ, ο οποίος ανάγει την Ποίηση ως την Τέχνη του «συνταιριάσματος» των λέξεων. Πραγματικά, όποιος έχει πρισπαθήσει να ασχοληθεί μ’ αυτήν την μητέρα των τεχνών, γνωρίζει καλά πόσο επώδυνη, χρονοβόρα και αγχωτική, μπορεί να αποδειχτεί για τον δημιουργό, η εύρεση μίας και μόνο λέξης που να «δένει» με το υπόλοιπο της δημιουργίας του. Ωστόσο, αυτό το «παιχνίδι με τις λέξεις», έχει πάντα κάποιο βαθύτερο κίνητρο ή αφετηρία και δε γίνεται λόγου χάρη για σκοπούς διασκέδασης. Είτε συνειδητά, είτε υποσεινήδειτα, βαθιές υπαρξιακές αγωνίες βρίσκουν την εκτόνωση τους, μέσω αυτού του «παιχνιδιού». Συναισθήματα όπως, η οδύνη, η θλίψη, η χαρά, ο έρωτας κ.α., μετουσιώνονται σε Τέχνη μέσω μιας διαλεκτικής διαδικασίας, κατά την οποία ο δημιουργός έχοντας εσωτερικεύσει τΙς εμπειρίες της εκάστοτε κοινωνικής πραγματικότητας που βιώνει, εξωτερικεύει με τον δικό του μοναδικό τρόπο, τις όποιες εικόνες ενδέχεται να τον έχουν συνεπάρει ή συγκλονίσει. Επιπλέον, αξίζει να επισημάνουμε πως πολλοί Ποιητές, κλασικό παράδειγμα ο Α. Ρεμπώ, διακατέχονται από το περίφημο «άγχος του λευκού χαρτιού», το οποίο με απλά λόγια μπορούμε να το περιγράψουμε ως την έντονη αγωνία και ακατανίκητη επιθυμία του εκάστοτε δημιουργού, να γεμίσει με Λέξεις το κενό χαρτί που βρίσκεται μπροστά του. Συμπερασματικά, για τον Ποιητή, η Λέξη αποτελεί το βασικότερο ίσως εργαλείο της Τέχνης του. Μιας Τέχνης που κατά τον Αριστοτέλη είναι σπουδαιότερη κι απ» αυτήν ακόμα την Ιστορία, καθώς δεν είναι απλό προϊόν μυθοπλασίας, αλλά περιγράφει τα αναγκαία να συμβούν

    • konstdim, τι μπορώ να γράψω μετά από ένα τόσο εύστοχο και ουσιαστικό σχόλιο; Μόνο να σας Ευχαριστήσω από καρδιάς θέλω για το χρόνο που αφιερώσατε εδώ και να σας πω ειλικρινά πως συμπεριλάβατε σ’ αυτό συμπτωματικά, πολλές δικές μου ανησυχίες. Βλέπετε συμβαίνει να συντάσσομαι με την Γώγου:

      «Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
      είναι μη γίνω «ποιητής»…»

      Να είστε καλά. Και πάλι Ευχαριστώ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: