17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ – ΟΧΙ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ «ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ» ΤΟY ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

..

17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

ΨΝΑ, 9ο ΨΤ, ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων,

ξενώνες/οικοτροφεία «Σεμέλη»,

«Μετάβαση», «Ιρις», «Αμάλθεια»,

«Οδύσσεια», διαμερίσματα Αχαρνών 1

..

 

ΟΧΙ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ «ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ» ΤΟY ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

..

Το 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ έρχεται σε μια περίοδο που αποτελεί τομή στις εξελίξεις: μετά το κατέβασμα του διακόπτη της ΕΡΤ και ενώ ετοιμάζεται το κατέβασμα μιας σειράς από διακόπτες σε όλο το φάσμα των δημόσιων υπηρεσιών, στην Υγεία, στην Παιδεία, στην τοπική αυτοδιοίκηση και σε ό,τι έχει απομείνει από την λεγόμενη Πρόνοια.

Μια σειρά από νοσοκομεία έχουν προγραμματιστεί να κλείσουν, χιλιάδες νοσοκομειακές κλίνες να καταργηθούν, ενώ το ίδιο αφορά τα σχολεία και τα διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα, με το προσωπικό να παίρνει τον δρόμο των «μετακινήσεων» και της απόλυσης και τους χρήστες των υπηρεσιών να πρέπει να πληρώνουν όλο και πιο υψηλό αντίτιμο για να τους παρασχεθούν όλο και πιο υποβαθμισμένες υπηρεσίες.

Πλήρης κατεδάφιση/ιδιωτικοποίηση του δημόσιου, πλήρης ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας και δραστική μείωση του κόστους εργασίας, πλήρης απεξάρθρωση του λεγόμενου «κράτους πρόνοιας», είναι το τρίπτυχο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, όχι για να αντιμετωπιστεί η κρίση (οι πολιτικές αυτές διαρκώς την επιδεινώνουν), αλλά για την σωτηρία του συστήματος και την ανάκτηση της απρόσκοπτης κερδοφορίας του.

Ακόμα και τα γλίσχρα κοινωνικά επιδόματα, που, ούτως ή άλλως, δεν ήταν ποτέ τίποτα περισσότερο από «επιδότηση της στέρησης και της αθλιότητας», γίνονται τώρα, ακόμα και αυτά, όλο και πιο δυσπρόσιτα : η επιδοματική αναπαραγωγή των στρωμάτων που ωθούνται στο κοινωνικό περιθώριο, γίνεται όλο και πιο ανυπόφορη για το σύστημα στην κρίση του. Τα κοινωνικά αυτά στρώματα, που πολλαπλασιάζονται σήμερα με γεωμετρική πρόοδο, γίνονται, πλέον, περιττά, «βάρος» και γι΄ αυτό, η πολιτική της αναπαραγωγής τους ως τέτοιων, μεταλλάσσεται ήδη σε ποικίλες πολιτικές εξόντωσης, με έμμεσους κυρίως, προς το παρόν, τρόπους, αλλά και τους πιο άμεσους να έρχονται όλο και πιο πολύ στο προσκήνιο, με τις πρακτικές και τις διακηρύξεις νεοναζιστικών μορφωμάτων όπως η Χρυσή Αυγή.

Στα πλαίσια της κατεδάφισης της Υγείας, η Ψυχική Υγεία, όντας πάντα ο «αδύνατος κρίκος» του συστήματος, φαίνεται να διατηρεί την «πρωτοκαθεδρία» της στην απαξίωση και στην απόρριψη: οι ψυχιατρικές μονάδες, στον δημόσιο και στον ιδιωτικό «μη κερδοσκοπικό» τομέα, πνέουν κυριολεκτικά τα λοίσθια. Δραματική έλλειψη προσωπικού, κάτω από τα όρια των όποιων δυνατοτήτων λειτουργίας, στις μονάδες νοσηλείας και στο πλήθος των στεγαστικών εξωνοσοκομειακών μονάδων (ξενώνες, οικοτροφεία), με τον παράγοντα της γεωμετρικά πολλαπλασιαζόμενης υποστελέχωσης, αλλά και της μείωσης των μισθών ή της μη καταβολής καθόλου μισθών για 6-10 μήνες (όπως στις ΜΚΟ), να επιπροστίθενται στις εγγενείς παθογένειες του συστήματος, στην κατασταλτική λογική και στον περαιτέρω εκβαρβαρισμό του, καθώς, στο βαθμό που οι ανάγκες δεν τυγχάνουν της δέουσας θεραπευτικής/ψυχοκοινωνικής απάντησης, απλώς καταστέλλονται και/ή απορρίπτονται.

Στον χώρο της Ψυχικής Υγείας είναι που διακωμωδείται στο έπακρο η έννοια του «κλεισίματος του ψυχιατρείου» – από χειραφετητική κάποτε, επιδίωξη, τίθεται, πλέον, ως μνημονιακός στόχος στης λογική του στραγγαλισμού του όποιου συστήματος Ψυχικής Υγείας και των λειτουργών της και πρωτίστως, φυσικά, των ίδιων των ψυχικά πασχόντων. Σε δυόμιση χρόνια πρέπει ν΄ «αδειάσουν» τα εναπομείναντα ψυχιατρεία, χωρίς να υπάρχει τίποτα να τα υποκαταστήσει (πόσο μάλλον σε εναλλακτική κατεύθυνση, ως αλλαγή τρόπου σκέψης, πράξης και συστήματος), αλλά απλώς να διαχυθούν αλλού (με πιο φτηνούς όρους, σε λογικές συγχώνευσης, στα γενικά νοσοκομεία) και ν΄ αφήσουν, ως υπόλειμμά τους, το «δικαστικό ψυχιατρείο» (για τους ψυχικά ασθενείς που, έχοντας διαπράξει ποινικό αδίκημα, έχουν κριθεί ακαταλόγιστοι).

«Δικαστικό ψυχιατρείο» στη λογική του κοινωνικού ελέγχου και της διασφάλισης από την «επικινδυνότητα» (στην πραγματικότητα «δικαστικό κολαστήριο», όπως έχει δείξει η ευρωπαϊκή εμπειρία), σε συμμετρία με τις αντίστοιχες στρατοπεδικές λογικές για τους μετανάστες (Αμυγδαλέζα κλπ), τους τοξικομανείς κλπ, την διαχείριση μέσα από «υγειονομικές ζώνες» και την «ιατρικοποίηση της κρίσης» (διαπόμπευση οροθετικών, οι μετανάστες ως κίνδυνος για επιδημίες κλπ).

Επιπλέον, ο εγγενής στην κυρίαρχη ψυχιατρική ρατσισμός (στην λειτουργία της ως μηχανισμού κοινωνικής άμυνας απέναντι στους ‘μη κανονικούς’) εκσυγχρονίζει τον εξοπλισμό του με τα νέα ταξινομικά συστήματα αντικειμενοποίησης και πραγμοποίησης του ψυχικά πάσχοντα, όπως το αμερικανικό DSM 5, καθώς και με τη νέα ευγονική που ευαγγελίζεται η προϊούσα βιολογικοποίηση του τρόπου σκέψης και πράξης της ψυχιατρικής με τις γονιδιακές έρευνες και εφαρμογές. Είναι αυτές οι πρακτικές που εγκυμονούν τη νέα διάσταση του ρόλου που καλείται να παίξει η ψυχιατρική για την προσαρμογή του προσώπου και της κοινωνίας στη νέα τάξη πραγμάτων, ενός ρόλου που ασκείται σε μια λογική η οποία αγκυροβολεί στις ανάγκες του καπιταλισμού στην κρίση του και έχει εξ΄ αντικειμένου πρόθυμους υποστηριχτές στο πολιτικό σκηνικό – τους νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής, αλλά και πολλούς άλλους, με αντίστοιχες απόψεις, διάσπαρτους στους μηχανισμούς της παρούσας διακυβέρνησης.

Το σκηνικό που διαμορφώνεται έχει πλευρές και εκδηλώσεις που κατ΄ ουδένα τρόπο μπορούν να αγνοούνται και να επιτρέπουν τον όποιο εφησυχασμό, όταν η «στείρωση και ευθανασία» των αναπήρων και των ψυχικά πασχόντων προβάλλονται σε ιστοσελίδα του νεοναζιστικού μορφώματος και όταν γνωστοί λαϊκιστές δημοσιογράφοι καλούν στελέχη της Χρυσής Αυγής σε τηλεοπτικές εκπομπές για να διακηρύξουν τις κανιβαλικές και απανθρωποποιητικές αντιλήψεις τους για τον «Καιάδα της νέας εποχής», όπου είναι έτοιμοι να ρίξουν τους «είλωτες της νέας εποχής», τους μετανάστες και κάθε «διαφορετικό» άνθρωπο, καθώς και για την ευγονική («στείρωση και ευθανασία»), για να «καθαρίσει» το «ελληνικό αίμα» και από τους ψυχικά ασθενείς που, όπως για τους προπάτορές τους της χιτλερικής Γερμανίας, είναι κληρονομικά επιβαρυμένοι, εκφυλισμένα και κατώτερα όντα που πρέπει «να βγουν από τη μέση».

Είναι, για μιαν ακόμη φορά στην ιστορία, ζητούμενο αν και με ποιο τρόπο η ψυχιατρική θα μπορέσει, κινητοποιώντας τις ουσιαστικά θεραπευτικές και χειραφετητικές πλευρές της και ξεπερνώντας τον κατεστημένο θεσμικό εαυτό της, να αποφύγει την συγχώνευση του εγγενούς ρατσισμού του δικού της κυρίαρχου παραδείγματος με τον εθνοτικό ρατσισμό, στο νέο αμάλγαμα που ευαγγελίζεται ο νεοναζισμός για την θεωρία και την πολιτική του, ως, της «πάλαι ποτέ», «εφαρμοσμένης βιολογίας».

Η κατάσταση είναι περισσότερο κρίσιμη από ποτέ και τα διακυβεύματα πάμπολλα, ιδιαίτερα μάλιστα όταν ένα άτομο, με το ηθικό περίγραμμα του ευρύτερου χώρου των ρατσιστικών αντιλήψεων, μια τυπική τηλεπερσόνα με ρατσιστικά, εθνικιστικά και φασιστικά χαρακτηριστικά «καθαρού αίματος», εχθρικό σε κάθε έννοια «διαφορετικότητας», καλείται ν΄ αναλάβει Υπουργός Υγείας για να φέρει σε πέρας, «σαν έτοιμος από καιρό», το έργο που έχει σχεδιάσει και αποφασίσει η task force εντός του Υπουργείου Υγείας και η τρόικα.

Η υπεράσπιση της Ψυχικής Υγείας γίνεται, πλέον, ένα κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα υπεράσπισης του «ανθρώπινου μέσα στον άνθρωπο», αυτού του ανθρώπινου που ακυρώνει η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.

Μας αφορά όλους.

..

28/6/2013

..

..

..

..

..

..

Επιστημονική Ενωση ΨΝΑ – Τετράδια “Ψυχιατρικής”: «ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ», Διοργάνωση Ημερίδας Πέμπτη 27/6/2013 09.00-15.00, Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων ΨΝΑ

..

..

Είναι πια κοινός τόπος, καθημερινή εμπειρία και βίωμα για τον καθένα, ότι ο χώρος της Ψυχικής Υγείας, όπως και της Υγείας γενικότερα, υφίσταται τις πιο οδυνηρές και διαλυτικές συνέπειες αυτής της χωρίς προηγούμενο κρίσης που μαστίζει ολόκληρη την κοινωνία. Οσο περισσότερο η κρίση αυτή συντελεί στη αποσύνθεση της ψυχικής υγείας όλο και ευρύτερων στρωμάτων της κοινωνίας και κάνει τα προβλήματά τους πιο πολύπλοκα, οδηγώντας όλο και περισσότερους στην αναζήτηση υπηρεσιών, τόσο περισσότερο αυτές οι υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας βουλιάζουν από την προϊούσα περικοπή της χρηματοδότησης, την έλλειψη πόρων και μέσων, την ραγδαία μείωση του προσωπικού, την δραματική αύξηση της ανασφάλειας των λειτουργών και τους εν εξελίξει άνωθεν σχεδιασμούς για το μέλλον των υπηρεσιών (κλεισίματα, συγχωνεύσεις, μετακινήσεις κλπ) ερήμην των άμεσα ενδιαφερομένων.

Και ενώ το ΨΝΑ, για παράδειγμα, λειτουργεί με προσωπικό όχι απλώς κάτω από τα όρια της «ασφαλούς λειτουργίας», αλλά κυριολεκτικά, ενίοτε, στο χώρο της «αδυναμίας λειτουργίας» και χωρίς να έχουν κατ΄ ελάχιστον δημιουργηθεί οι εναλλακτικές υπηρεσίες που θα μπορούσαν να το υποκαταστήσουν (σε μιαν αναβαθμισμένη, κοινοτική κατεύθυνση), ακούμε για κλείσιμό του (όπως και του Δρομοκαϊτείου και του ΨΝΘ) μέχρι τις 31/12/2015.

Την ίδια στιγμή που μια δουλειά, ήδη από τη δεκαετία του 1980, με κινήσεις και αγώνες του προσωπικού για τον εξανθρωπισμό και τον μετασχηματισμό του ασύλου και την μετάβαση εκατοντάδων ασθενών σε στεγαστικές δομές στην κοινότητα, αφήνεται να καταρρεύσει, κάποιοι μιλούν για κλείσιμό του με έναν άκρως διαχειριστικό τρόπο, σαν να επρόκειτο για την αποστολή ενός εγγράφου από την τρόικα που, μέσω Υπουργείου, φτάνει με φαξ στο Δαφνί για άμεση εκτέλεση. Τέτοιες λογικές και πρακτικές δεν κάνουν άλλο από το να ισχυροποιούν τα αμυντικά αντανακλαστικά κάθε είδους, την αυτοπεριχαράκωση, τους ανταγωνισμούς μεταξύ ομάδων και κλάδων, την οχύρωση στο ίδρυμα.

Και είναι ακριβώς αυτή η στιγμή, μια ιστορική στιγμή, θα μπορούσε να πει κανείς, που (γνωρίζοντας πού οδηγεί αυτή η κατάσταση αν αφήσουμε μια λογική κοινωνικού αυτοματισμού να λειτουργήσει απέναντι στις πολιτικές του μνημονίου που όλοι υφιστάμεθα) απαιτεί τη διεύρυνση της συζήτησης που έχει ήδη ξεκινήσει. Για μια συζήτηση και έναν διάλογο ουσιαστικό, στη βάση και μόνο του οποίου θα μπορέσει να σφυρηλατηθεί μια ενότητα πάνω σε συγκεκριμένους στόχους που θα έχουν να κάνουν με το τι πραγματικά σημαίνει ψυχιατρική μεταρρύθμιση και όχι με την ψυχιατρική απορύθμιση που επιχειρείται.

Σ΄ αυτή τη συζήτηση για «το παρόν και το μέλλον του ΨΝΑ» (και γενικά των ψυχιατρείων) έχουν θέση όλοι στο χώρο της Ψυχικής Υγείας, όχι μόνο όλοι οι διάφοροι κλάδοι των εργαζομένων, αλλά και όλες οι άλλες υπηρεσίες, που συλλειτουργούν με το ΨΝΑ εντός του συγκεκριμένου συστήματος των υπηρεσιών και οι οποίες, επίσης, αντιμετωπίζουν φαινόμενα κατάρρευσης (ψυχιατρικές κλινικές γενικών νοσοκομείων, ΚΨΥ κλπ), καθώς, επίσης, και φορείς όπως η ΕΨΕ, η Επιτροπή για την Προστασία των Δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων κλπ, αλλά και συλλογικότητες χρηστών των υπηρεσιών.

Ολη αυτή η περίπου 30χρονη διαδρομή αγώνων στο ΨΝΑ συνδέθηκε από τη αρχή με την έκδοση των «Τετραδίων Ψυχιατρικής», μέσα από τα οποία εκφράστηκαν αυτοί οι αγώνες και αυτός ο διάλογος των ποικίλων απόψεων και προσεγγίσεων στην ψυχιατρική μεταρρύθμιση-πάντα, όμως, ως εγχείρημα υποκειμένων και όχι ως διαχειριστική και άκρως λογιστικού χαρακτήρα διαδικασία, όπως γίνεται σήμερα. Για μια ακόμη φορά, όπως όταν πρωτοεκδόθηκαν, τα ΤΨ συνδέουν το δικό τους παρόν και μέλλον με τον αγώνα για το παρόν και το μέλλον της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης.

Καλούμε όλους να πάρουν μέρος στην ημερίδα που οργανώνει η Επιστημονική Ενωση του ΨΝΑ και τα «Τετράδια Ψυχιατρικής», στις 27 Ιουνίου 2013, ώρα 09.00-15.00 (Αίθουσα Πολλαπλών Εκδηλώσεων ΨΝΑ) και να συνεισφέρουν, ο καθένας από την μεριά του και με τον τρόπο του, σ΄ αυτούς τους προβληματισμούς και περαιτέρω, στην επεξεργασία προτάσεων και στην οικοδόμηση αντιστάσεων, για την ανίχνευση διεξόδων και διαδρομών πέρα από αυτό που παρουσιάζεται ως το «ύστατο σήμερα», προς ένα μέλλον στο οποίο θα έχουν τους όρους για μια αξιοπρεπή ζωή, με πλήρη άσκηση των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών τους δικαιωμάτων, όλοι, ασθενείς, λειτουργοί της υγείας/ψυχικής υγείας, οικογένειες, κοινωνία.

..

Το πρόγραμμα της ημερίδας εδώ

 

..

..

..

..

..

Το Hearing Voices Network ξεκινά δημόσιο διάλογο για το DSM 5 και τις ψυχιατρικές διαγνώσεις

..

*Αναδημοσίευση από εδώ.

..

Πρόσφατα παρουσιάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες η νέα έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου Ψυχιατρικών Διαταραχών (DSM 5). Εδώ και καιρό έχει ξεκινήσει ένας δημόσιος διάλογος σχετικά με την αυθαιρεσία που διακρίνει τα ταξινομητικά συστήματα στα οποία βασίζονται οι ψυχιατρικές διαγνώσεις που δίνονται καθημερινά σε όλο τον κόσμο. Οι αρνητικές επιπτώσεις στις ζωές όσων λαμβάνουν αυτές τις διαγνώσεις είναι συχνές και πολλές. Η κυκλοφορία του DSM 5 αναζωπύρωσε την  αντιπαράθεση σε διάφορες χώρες και οδήγησε στη δημοσίευση πολλών ανακοινώσεων και δηλώσεων που επισημαίνουν την ανάγκη ύπαρξης ενός διαφορετικού μοντέλου κατανόησης και αντιμετώπισης του ψυχικού πόνου.

Στις σελίδες που ακολουθούν, μπορείτε να διαβάσετε μεταφρασμένα στα ελληνικά το Δελτίο Τύπου και τη Δήλωση – Τοποθέτηση  του Αγγλικού Τμήματος του Δικτύου Hearing Voices. Τα πρωτότυπα κείμενα στα Αγγλικά, καθώς και τα σχόλια που ήδη έχουν αποσταλεί,  είναι διαθέσιμα στην ακόλουθη ιστοσελίδα: Position Statement on DSM 5 & Psychiatric Diagnosis. Πριν από μερικές ημέρες λάβαμε και ένα μήνυμα με την ελληνική μετάφραση ενός ενημερωτικού άρθρου για τη Δήλωση του Τομέα Κλινικής Ψυχολογίας της Βρετανικής Ψυχολογικής Εταιρείας. Σας την προωθούμε ως ξεχωριστό συνημμένο αρχείο, ώστε να σχηματίσουν όλοι μια πλήρη εικόνα για την κουβέντα που έχει ξεκινήσει και αναφέρεται στο κείμενο του Δικτύου Hearing Voices.  

Καθώς συμφωνούμε ότι τα ζητήματα που θίγει το Hearing Voices Network στην Αγγλία δεν περιορίζονται σε καμία περίπτωση στα σύνορα οποιασδήποτε χώρας,  θα θέλαμε να λάβουμε και εμείς μέρος σε αυτό το διάλογο. Το DSM, άλλωστε, αποτελεί βασικό εργαλείο των επαγγελματιών ψυχικής υγείας και στη χώρα μας. Εδώ, μάλιστα, οποιαδήποτε άποψη εκφράζεται ενάντια σε αυτό, περιθωριοποιείται πολύ πιο εύκολα (ως γραφική ή ακραία) απ’ ότι σε άλλες χώρες. Επιπλέον, η Ελληνική περίπτωση αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα όσων αναφέρουν οι εκπρόσωποι του Αγγλικού Δικτύου στο κείμενό τους: Όσο περνάει ο καιρός και η κοινωνική κατάσταση γίνεται όλο και πιο αφόρητη εξαιτίας της εξάπλωσης νεοφιλελεύθερων πολιτικών και τραγικών αλλαγών που φέρνουν στις ζωές μας αλλεπάλληλα μνημόνια, γίνεται αδιαμφισβήτητη η άμεση αιτιακή σχέση μεταξύ κοινωνικοπολιτικών συνθηκών και ψυχικών δυσκολιών. Παρ’ όλα αυτά, ο κυρίαρχος ψυχιατρικός λόγος συνεχίζει να παραβλέπει  την κοινωνική δυστυχία και, αντί να αναφέρεται σε αυτήν, προτιμά να διακρίνει ατομικά γενετικά και βιολογικά χαρακτηριστικά που οδηγούν σε κατάθλιψη, ψύχωση, εθισμό κ.ο.κ. Θεωρούμε ότι η συγκυρία είναι αποκαλυπτική: Το νέο DSM έρχεται εν μέσω τεράστιων κοινωνικών αναταραχών να διαφυλάξει τα συμφέροντα άλλων, όχι τα δικά μας. Σήμερα είναι επιτακτική η διεκδίκηση βασικών δικαιωμάτων που, μαζί με τις περισσότερες αξιόλογες υπηρεσίες ψυχικής υγείας, τελούν υπό κατάργηση. Τα δίκαια και εύλογα αιτήματα  που έχουν να κάνουν με ζητήματα οικονομικά και διοικητικά αναβαθμίζονται όταν αφήνουν χώρο και για τη διεκδίκηση μιας ταυτότητας απαλλαγμένης από παθολογικοποιητικές επιρροές. Μπορούμε να κερδίσουμε πολλά περισσότερα όταν  διεκδικούμε καλύτερες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, όχι ως ανήμποροι ασθενείς ή ανάπηροι, αλλά ως φορείς δράσης και χειραφέτησης.

Hearing Voices Network Αθήνας

 

Δελτίο  Τύπου: Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Το Hearing Voices Network ξεκινά δημόσιο διάλογο για το DSM 5 και τις ψυχιατρικές διαγνώσεις

Τα άσχημα πράγματα που σου συμβαίνουν είναι αυτά που μπορούν να σε τρελάνουν!

 Το Αγγλικό Δίκτυο Hearing Voices εξέδωσε μια Δήλωση – Τοποθέτηση σχετικά με το DSM5 και το μεγάλο ζήτημα των ψυχιατρικών διαγνώσεων, σε συνέχεια του δημοσίου διαλόγου της προηγούμενης εβδομάδας σχετικά με την ανάγκη ενός νέου μοντέλου στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Ο διάλογος μεταφέρθηκε ευρέως ως ένας πόλεμος ισχύος μεταξύ της ψυχιατρικής και της ψυχολογίας. Με την ανησυχία ότι μπορεί πολύ εύκολα να ακουστεί «ακαδημαϊκός» και να παραλείψει τις φωνές των ίδιων των ανθρώπων που αυτά τα συστήματα επηρεάζουν, αυτών που έχουν διαγνωστεί με προβλήματα ψυχικής υγείας, το HVN επαναφέρει το διάλογο στους ανθρώπους του.

«Πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι που έχουν βιώσει την εμπειρία κάποιας διάγνωσης πρέπει να βρίσκονται στην καρδιά οποιασδήποτε συζήτησης σχετικά με εναλλακτικές επιλογές αντί του ισχύοντος συστήματος» Jaqui Dillon, Πρόεδρος, Hearing Voices Network Αγγλίας.

Στη δήλωσή του, το Δίκτυο Hearing Voices αναφέρει ότι οι ψυχιατρικές διαγνώσεις είναι επιστημονικά αβάσιμες και μπορεί να έχουν επιβλαβείς συνέπειες. Το δίκτυο προτείνει ότι είναι χρησιμότερη η ερώτηση «Τι σου έχει συμβεί;», παρά «Τι δεν πάει καλά με εσένα;»

Έχοντας την ανησυχία ότι σημαντικά κονδύλια σπαταλούνται σε ακριβές και ανώφελες γενετικές έρευνες, ζητάνε την ανακατεύθυνση των χρηματοδοτήσεων σε σκοπούς αντιμετώπισης των κοινωνικών προβλημάτων που είναι γνωστό ότι οδηγούν σε προβλήματα ψυχικής υγείας και για την παροχή της ολιστικής υποστήριξης που είναι αναγκαία για την ανάρρωση.

Αυτό το Δίκτυο είναι τμήμα ενός αναπτυσσόμενου, διεθνούς κινήματος επιζώντων του ψυχιατρικού συστήματος που αμφισβητούν την επάρκεια ενός βιοϊατρικού μοντέλου για την κατανόηση και την αντιμετώπιση της τρέλας και της ψυχικής δυσφορίας.

(βλ: http://www.intervoiceonline.org/http://www.mindfreedom.org/http://psychdiagnosis.weebly.com/http://www.madinamerica.com/http://www.occupypsychiatry.net/http://www.youtube.com/openparadigmproject ) 

Το Δίκτυο Hearing Voicesκαλεί τους ανθρώπους που έχουν βιώσει εμπειρίες διάγνωσης και τους υποστηρικτές τους να εμπλακούν σε μια συζήτηση για τα ζητήματα αυτά και να βοηθήσουν στο σχεδιασμό δρόμων προς τα εμπρός.

«Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες είναι οι αληθινοί ειδικοί στο πως αυτές οι υπηρεσίες θα μπορούσαν να αναπτύσσονται και να παρέχονται. Είναι αυτοί που γνωρίζουν ακριβώς τι χρειάζονται, τι λειτουργεί αποτελεσματικά και ποιες βελτιώσεις είναι αναγκαίες. Αυτό δεν είναι απλώς ένα ακαδημαϊκό ή επαγγελματικό ζήτημα – είναι κάτι που επηρεάζει τις ζωές μας.» Jaqui Dillon, Πρόεδρος, Hearing Voices Network Αγγλίας.

 

Σημειώσεις για το συντάκτη:

  • Το Δίκτυο Hearing Voices (Αγγλία) είναι ένας κοινωφελής οργανισμός που λειτουργεί από χρήστες υπηρεσιών σε εθνικό επίπεδο και υποστηρίζει ανθρώπους που ακούνε φωνές, βλέπουν οράματα ή έχουν άλλες ασυνήθιστες εμπειρίες. Το Δίκτυο Hearing Voices είναι τμήμα του ταχέως αναπτυσσόμενου παγκόσμιου Κινήματος Hearing Voices με 26 (εθνικά) Δίκτυα στις πέντε ηπείρους. Η Δήλωση – Τοποθέτηση του Δικτύου μπορεί να αναγνωστεί και να σχολιαστεί στην ιστοσελίδα τους www.hearing-voices.org

  • Η πρόεδρος Jacqui Dillon (07951 635 033  Jacquidillon333@aol.com) και τα μέλη Rachel Waddingham (07969 161 586,  rachelwaddingham@me.com) και  Peter Bullimore (07950 837 694  peterbullimore@yahoo.co.uk) είναι διαθέσιμες/ος για συνεντεύξεις.  

 ΔΗΛΩΣΗ – ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ

Το DSM 5, η πέμπτη έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου Ψυχιατρικών Διαταραχών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Ένωσης – που συχνά αναφέρεται ως η «Βίβλος της Ψυχιατρικής» – κυκλοφόρησε πρόσφατα εν μέσω τεράστιου δημόσιου διαλόγου και αντιπαράθεσης. Το εναλλακτικό σύστημα ταξινόμησης ICD βασίζεται στις ίδιες ακριβώς αρχές. Μερικοί από τους πιο διακεκριμένους ψυχιάτρους στον κόσμο έχουν εκφράσει ανοιχτά τη γνώμη τους για το ισχύον σύστημα.

Ο τέως πρόεδρος του μεγαλύτερου οργανισμού των Ηνωμένων Πολιτειών για την έρευνα στο χώρο της ψυχικής υγείας, του NIMH (Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας), πρόσφατα περιέγραψε το DSM ως «τελείως λανθασμένο», έναν «απόλυτο εφιάλτη». Ο πρόεδρος της επιτροπής του DSM 5 παραδέχθηκε ότι «λέμε εδώ και δεκαετίες στους ασθενείς πως τα βιολογικά αίτια της ψυχικής δυσφορίας πρόκειται σύντομα να ανακαλυφθούν, αλλά ακόμα περιμένουμε». Ένας άλλος υψηλόβαθμος ψυχίατρος είπε «Οι ασθενείς αξίζουν κάτι καλύτερο». Στη Βρετανία, οι κλινικοί ψυχολόγοι έχουν αμφισβητήσει τη χρήση της διάγνωσης και του νοσολογικού μοντέλου.

Το δίκτυο Hearing Voices, μαζί με πολλούς από τους επαγγελματίες ψυχολόγους και ψυχιάτρους συμμάχους μας, έχει σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τον τρόπο που κατανοούμε, κατηγοριοποιούμε και απαντούμε στην ψυχική δυσφορία. Αναγνωρίζουμε, επίσης, τη σύγχυση που μπορεί να προκαλείται όταν αμφισβητούνται παραδοχές που παρουσιάζονται συχνά στους χρήστες των υπηρεσιών ως αλήθειες.

 Πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι που έχουν βιώσει την εμπειρία κάποιας διάγνωσης πρέπει να βρίσκονται στο κέντρο οποιασδήποτε συζήτησης σχετικά με εναλλακτικές επιλογές αντί του ισχύοντος συστήματος. Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες είναι οι αληθινοί ειδικοί στο πως αυτές οι υπηρεσίες θα μπορούσαν να αναπτύσσονται και να παρέχονται. Είναι αυτοί που γνωρίζουν ακριβώς τι χρειάζονται, τι λειτουργεί αποτελεσματικά και ποιες βελτιώσεις είναι αναγκαίες. Αυτή η δήλωση περιγράφει τα κύρια ζητήματα, όπως τα αντιλαμβανόμαστε και προσκαλεί τους ανθρώπους που βρίσκονται στη θέση του λήπτη μιας διάγνωσης να έχουν λόγο σε αυτό το διάλογο.

Κύρια Ζητήματα

Οι ψυχιατρικές διαγνώσεις είναι επιστημονικά αβάσιμες

  • Καμία αντικειμενική εξέταση: Σε αντίθεση με τις περισσότερες ειδικότητες της ιατρικής, στην ψυχιατρική οι διαγνώσεις δεν δίνονται βάσει αντικειμενικών εξετάσεων ή μετρήσεων. 

  • Είναι τεχνητές: Υπάρχουν αποχρώντα στοιχεία ότι οι διαγνώσεις δεν αντιπροσωπεύουν στην ουσία ομάδες προβλημάτων, ούτε συνδέονται με γνωστές βιολογικές ανωμαλίες. Οι διαγνώσεις αποκτούν υπόσταση από τη στιγμή που ψηφίζονται από μια επιτροπή και αντιπροσωπεύουν γνώμες, παρά επιστημονικά στοιχεία.

  • Ανάμειξη των φαρμακευτικών εταιρειών: Υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία ότι νέες διαγνώσεις προτείνονται και διαμορφώνονται (ξεκινούν) από έρευνες και ενδιαφέροντα που χρηματοδοτούνται από φαρμακευτικές εταιρείες.

  • Αναξιόπιστες: Η διάγνωση που λαμβάνεις από έναν ψυχίατρο βασίζεται στην άποψη του σχετικά με όσα του έχεις πει. Διαφορετικοί ψυχίατροι συχνά έχουν διαφορετικές απόψεις για το ίδιο άτομο, με αποτέλεσμα πολλαπλές διαγνώσεις. Δύο άνθρωποι με την ίδια διάγνωση μπορεί να μην μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους.

  • Περιορισμένες εξηγήσεις: Ενώ φαινομενικά η διάγνωση παρέχει μια εξήγηση για τα προβλήματα των ανθρώπων, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι πληροφορούνται ότι έχουν «σχιζοφρένεια» λόγω των ασυνήθιστων σκέψεων, εμπειριών, συναισθημάτων και συμπεριφορών τους. Αν μετά ρωτήσουν γιατί έχουν αυτές τις ασυνήθιστες εμπειρίες, τους λένε ότι ο λόγος είναι ότι έχουν «σχιζοφρένεια». Αυτό το κυκλικό επιχείρημα δεν εξηγεί τίποτα.

  • Περιορισμένη χρησιμότητα: Τα ζητήματα που θίγονται παραπάνω σημαίνουν ότι οι διαγνώσεις αποτελούν μια ελαττωματική βάση για τη λήψη αποφάσεων, την πρόβλεψη εκβάσεων και τη διενέργεια ερευνών.

  • Δεν συλλαμβάνουν την ουσία του νοήματος: Αυξανόμενα στοιχεία δείχνουν ότι η ψυχική δυσφορία είναι μια κατανοητή αντίδραση σε αντιξοότητες, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι ακόλουθες: πένθος, απώλεια, φτώχεια, διακρίσεις, ψυχικό τραύμα, κακοποίηση και θυματοποίηση. Οι διαγνώσεις εστιάζουν στο «τι δεν πάει καλά με εσένα» και έτσι, μπορούν να κάνουν τους επαγγελματίες να σταματήσουν να ρωτάνε «τι σου έχει συμβεί».

  • Χαμένη ευκαιρία: Οι ψυχιατρικές διαγνώσεις μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να σταματήσουν να ασχολούνται με τις συνδέσεις  μεταξύ της κοινωνικής-οικονομικής πολιτικής και των προβλημάτων ψυχικής υγείας.Σημαντικά κονδύλια χρησιμοποιούνται για τη συνεχιζόμενη μάταιη αναζήτηση γενετικών δεικτών, αντί να αντιμετωπίζονται τα κοινωνικά ζητήματα που ξέρουμε ότι οδηγούν στα προβλήματα ψυχικής υγείας.

  • Αποδυναμώνουν: Η ψυχιατρική διάγνωση δεν λαμβάνει υπόψη τις εξηγήσεις των ίδιων των ανθρώπων για τη δυσφορία τους και ενθαρρύνει την παραπομπή σε έναν ειδικό επαγγελματία για θεραπευτική αγωγή. Το να ορίζεται η πραγματικότητά σου με όρους ασθένειας και βιολογίας είναι μια απίστευτα ισχυρή εμπειρία που μπορεί να στήσει το σκηνικό για μια ισόβια ψυχιατρική καριέρα.

  • Εστιασμένες στη φαρμακευτική αγωγή: Για διαγνώσεις όπως η «σχιζοφρένεια», η αγωγή είναι κυρίως φαρμακευτική, η οποία επιδέχεται αυξανόμενης κριτικής για τις επιβλαβείς συνέπειές της και την έλλειψη αποτελεσματικότητας. Η φαρμακευτική αγωγή δεν κάνει τίποτα για την αντιμετώπιση των υποκείμενων δυσκολιών.

  • Ανθρώπινα δικαιώματα: Περιμένουν από τους ανθρώπους να αποδέχονται τις διαγνώσεις τους λόγω του φόβου της ταμπέλας ‘έλλειψης εναισθησίας’ και της αναγκαστικής θεραπείας, της παραβίασης των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Κατανοούμε ότι άλλοι μπορεί να αποκρύπτουν τις φωνές ή τα οράματά τους για να αποφύγουν την αναγκαστική αγωγή – κάτι που τους εμποδίζει απ’ το να λάβουν βοήθεια για να αντιμετωπίσουν τις εμπειρίες τους.

  • Απομακρύνουν την ελπίδα: Οι διαγνώσεις, όπως η «σχιζοφρένεια» και η «διαταραχή προσωπικότητας», οι οποίες γίνονται αντιληπτές ως μια ισόβια κατάσταση, μπορεί χωρίς λόγο να απομακρύνουν την ελπίδα των ανθρώπων για μια ουσιαστική ανάρρωση με νόημα.

  • Διακρίσεις: Οι άνθρωποι που διαγιγνώσκονται με σοβαρές και χρόνιες ψυχικές ασθένειες, συχνά υπόκεινται σε στιγματισμό, διακρίσεις και αποκλεισμό. Ενδέχεται να αντιμετωπίσουν προβλήματα όταν επιχειρούν να ασφαλιστούν ή να βγάλουν άδεια για να ταξιδέψουν στο εξωτερικό, να γίνουν ανάδοχοι γονείς ή να υιοθετήσουν παιδιά.

Οι ψυχιατρικές διαγνώσεις έχουν επιβλαβείς συνέπειες

Ένας δρόμος προς τα εμπρός

Η εύρεση του καλύτερου τρόπου υποστήριξης αυτών από εμάς που υποφέρουν και παλεύουν να αντεπεξέλθουν, χωρίς να επαφιόμαστε σε διαγνώσεις και στο υπάρχον σύστημα, αποτελεί μια πρόκληση. Μπορεί να είναι δύσκολο να δούμε τι άλλο είναι δυνατό όταν το μόνο που έχουμε γνωρίσει είναι οι ήδη διαθέσιμες επιλογές. Παρόλα αυτά, θέλουμε να εμπλέξουμε τους ανθρώπους που έχουν βιώσει την εμπειρία της διάγνωσης και τους συμμάχους μας σε μια συζήτηση για να ανοίξουμε ένα δρόμο προς τα εμπρός.

 Οι αρχικές μας ιδέες περιλαμβάνουν τα εξής:

  • Αντίληψη της ψυχικής ασθένειας ως ανθρώπινη και, τελικά, κατανοητή. Αντί να βλέπουμε τις φωνές, τα οράματα και τις ακραίες καταστάσεις ως συμπτώματα μιας υποκείμενης ασθένειας, πιστεύουμε ότι είναι βοηθητικό να τα βλέπουμε ως εμπειρίες με νόημα – ακόμα και αν δεν γνωρίζουμε ακόμα ποιο είναι αυτό το νόημα. Πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό να χρησιμοποιούμε ανθρώπινη γλώσσα, παρά ιατρική ορολογία, όταν περιγράφουμε τις ανθρώπινες εμπειρίες. Δεδομένου του ρόλου του ψυχικού τραύματος και των αντιξοοτήτων, είναι ανάγκη να αρχίσουμε να ρωτάμε «τι σου έχει συμβεί;» αντί «τι δεν πάει καλά με εσένα;»

  • Κρατώντας το ενδιαφερόμενο πρόσωπο στη θέση του οδηγού: Θέλουμε να έχουν οι άνθρωποι την ελευθερία να ορίζουν τη δική τους εμπειρία. Η υποστήριξη θα έπρεπε να βασίζεται στην ανάγκη, όχι στη διάγνωση. Επίσης, οι άνθρωποι χρειάζονται πρόσβαση σε μια ευρεία γκάμα εναλλακτικών επιλογών για να κατανοήσουν και να διαχειριστούν τις εμπειρίες τους. Η φαρμακευτική αγωγή είναι μόνο ένας τρόπος, μεταξύ πολλών, που οι άνθρωποι μπορούν να επιλέξουν. Χρειαζόμαστε πληροφορίες για τα υπέρ και τα κατά κάθε προσέγγισης – αληθινή επιλογή και συνεργασία, όχι επιβολή.

  • Υποστηρικτικές κοινότητες: Η ψυχική δυσφορία δεν αποτελεί αντικείμενο μόνο των υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Οι κοινότητες έχουν να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο στην υποστήριξη αυτών που παλεύουν για να αντεπεξέλθουν. Οι επιλογές που βασίζονται στην κοινότητα μπορούν να λειτουργούν παράλληλα με την ψυχιατρική και  ως μια εναλλακτική της. Παρομοίως, αυτές οι προσεγγίσεις πρέπει να συμβαδίζουν με μεγαλύτερη επίγνωση της αιτιακής επίπτωσης που έχουν στη ψυχική δυσφορία κοινωνικοί παράγοντες όπως η φτώχεια, το φύλο και οι φυλετικές ανισότητες, η ανεργία, η ανέχεια και η κακοποίηση

Πρόσκληση σε δημόσιο διάλογο

Θέλουμε να ξέρουμε τι σκέφτεστε. Επομένως, ποια ήταν η εμπειρία σας από τη λήψη μιας διάγνωσης; Ποια ήταν η εμπειρία σας από εναλλακτικές επιλογές, όπως η ομότιμη υποστήριξη (αυτοβοήθεια), αντί των παραδοσιακών υπηρεσιών; Ποιες πτυχές της φροντίδας που παρέχεται από επαγγελματίες έχουν υπάρξει βοηθητικές; Παρόλο που φιλοξενούμε αυτό το διάλογο στην ιστοσελίδα μας, θέλουμε να μιλήσετε για αυτό το ζήτημα μέσα στις ομάδες σας και όταν βγαίνετε έξω για ποτό. Προχωρήστε την κουβέντα και μιλήστε μας γι’ αυτήν εδώ πέρα. Αυτό δεν είναι απλώς ένα ακαδημαϊκό ή επαγγελματικό ζήτημα – είναι κάτι που επηρεάζει τις ζωές μας.

Πάρτε μέρος στο δημόσιο διάλογο: αφήστε ένα σχόλιο σε αυτή τη σελίδα.

Δείτε επίσης:

..

..

..

..

..