Ίχνη στην άμμο… Ξανά.

.

.

Δύσκολη χρονιά. Απίστευτα δύσκολη για τους περισσότερους από μας. Χάσαμε τον έλεγχο της ζωής μας, ταλαιπωρηθήκαμε, υποφέραμε και το χειρότερο: μας έκαναν να φοβηθούμε και να πιστέψουμε πως είναι ουτοπικό να κάνουμε όνειρα σ’ ένα υποθηκευμένο μέλλον. Αλλά όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει.., λέει ένας αγαπημένος μου στίχος.

Κι ο πόλεμος δεν κρίνεται από μερικές χαμένες μάχες ευτυχώς. Κι ας αφήνουν πικρία και νωπές πληγές. Όσο είμαστε εδώ, όσο τα πόδια μας πατούν γη και τα μάτια μας αντικρίζουν ουρανό πρέπει να προσπαθούμε, να παλεύουμε και να ελπίζουμε.

Σε μικρά πράγματα θα βρούμε χαρά. Από μικρές χειρονομίες θα πάρουμε δύναμη, για τη συνέχεια. Οι ηθικές ανταμοιβές, θα μας σηκώσουν ψηλά. Κι εγώ αισθάνομαι ότι πέταξα φέτος μαζί σας, για λίγο. Κι ήταν όμορφες αυτές οι στιγμές.. Φωτεινά διαλείμματα στο γκρίζο. Και σ’ αυτά θέλω να σταθώ για να σας αποχαιρετήσω.

Με συγκίνηση είδα λοιπόν, ν’ αναδημοσιεύεται ξανά και ξανά η “Εξομολόγηση“. Σε μιαν Έξοδο Κινδύνου, είναι ελπιδοφόρο να πιστεύουν κι άλλοι.. Και στα λευκά σεντόνια του “Hotel des rouges” (τι υπέροχο video μου δώρισες Κατερίνα Γιαννάκου) ν’ ακουμπούν τα κουρασμένα σώματα, όσο χρειάζεται η καρδιά για να ξαναβρεί το ρυθμό της.

Πόσοι άγνωστοι και ξένοι μεταξύ μας, δεν σμίξαμε σε λίγα τυπωμένα γράμματα.. Ποιον να πρωτοθυμηθώ..

Κι αν έτυχε και “χωρίς τύψεις” πέρασαν απ’ τη ζωή σας ορισμένοι άνθρωποι, δεν πειράζει. Οι λίγοι που θα μείνουν στο τέλος κοντά σας, θα σας κάνουν να καταλάβετε τι πλούτος είναι οι φίλοι. Οι αληθινοί φίλοι. Κι άλλοθι δεν χρειάζεστε για τις λαμπρές διαψεύσεις. Κάτι γκρεμίζεται, για να χτιστεί κάτι άλλο.

Η σκόνη των άστρων” που τόσο αγαπήσατε, εύχομαι να φωτίζει κάθε σκοτάδι που ύπουλα σας τυρρανά και «μπλε του κοβαλτίου»  (εξαιρετική η παρουσίαση που έκανε Το Βιβλίο) ν’ ακυρώνει το μαύρο σας.

Θα ξαναβεθούμε πάλι εδώ, ελπίζω.. Κι ως τότε σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ για όλα! Ψάχνω πάντα να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να το κάνω, αλλά..  Δεν πειράζει όμως. Στην ψυχή μου κρατάω τα πρόσωπα σας, τα λόγια σας, τις στιγμές που πέρασα με μερικούς από σας.. Κι ότι ήταν να καταλάβω, το κατάλαβα ακόμη κι αν δεν ειπώθηκε και θα το θυμάμαι. Σας ευχαριστώ!

Σας αφήνω ένα τραγούδι με φως, ένα ποίημα που μυρίζει θάλασσα και παίρνω μαζί μου όλες τις μουσικές του Παναγιώτη Λιανού. Το να ντύνει τις λέξεις μου με νότες και να τραγουδούν τα τραγούδια μου οι «+Συν-Πλην«, είναι μία απ’ τις μικρές χαρές που δεν χωράνε σε μερικές αράδες..

Απ’ την καρδιά μου ευχαριστώ και τον Κώστα Παρίσση. Χωρίς εκείνον, οι μελωδίες που κουβαλάω στη σκέψη μου ίσως να μη γίνονταν ποτέ τραγούδι.. Σύντομα θα τα μοιραστώ κι αυτά μαζί σας.. Κι άλλα. Ως τότε.. να είστε όλοι καλά!

.

.

.

Ίχνη στην άμμο

.

Ετοιμάζω βαλίτσες… Στριμώχνω κάπου ένα ουράνιο τόξο, ένα κρυστάλλινο ποδήλατο και μια κόκκινη μπάλα. Καρφιτσώνω χαμόγελα στα ρούχα μου, ξεσκονίζω προσεκτικά τη θλίψη. Τις πικρές σκέψεις των μαύρων φεγγαριών. Θέλω να πάρω μαζί μου ένα μπουκέτο ανεμώνες, έναν ίσκιο δροσερό, μια θάλασσα γαλαζοπράσινη, ένα αθώο χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά, λίγο καρπούζι παγωμένο. Τι ξεχνάω, τι ξεχνάω…

.

-Θα πας μακριά;
Δεν έχει σημασία που πηγαίνει το κορμί.
-Θ’ αργήσεις;
Η καρδιά ξέρει πότε γυρίζεις κάπου.

.

Τυλίγω προσεκτικά κάτι όνειρα, διπλώνω μερικές λέξεις, βάζω στο πλάι δυο-τρία ξεχασμένα άστρα. Έχω παπούτσια για τον ουρανό, πυγολαμπίδες στα μαλλιά, κοχύλια για σκουλαρίκια. Έχω ένα άσπρο πουκάμισο και μια φούστα με πεταλούδες.Τραγούδια για τον άνεμο, βιβλία με λευκές σελίδες, ταινίες που θα σκηνοθετήσω αύριο, σεντόνια με χαμένα νησιά, ακτές ανεξερεύνητες στην τσάντα μου.. Παντού μπορώ να πάω. Αλλά θα μου πάρει λίγο χρόνο να αποφασίσω, από που θα επιστρέψω.. Διαβατήριο πλαστό.. Έτοιμη!

.

.

.

Σχόλιο της Πανελλαδικής Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση σχετικά με την επαναφορά της υγειονομικής διάταξης του Λοβέρδου, για τον εγλεισμό/καραντίνα των μεταναστών και την διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών

.

.

ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΑΚΡΑIΦΝΟΥΣ ΡΑΤΣΙΣΤΗ ΑΔΩΝΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ

Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΙΑΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΛΟΒΕΡΔΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟ /ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ ΤΩΝ ΟΡΟΘΕΤΙΚΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ, ΩΣ ΑΠΕΙΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ

.

Υπουργείο Ρατσισμού, Υπουργείο Απανθρωπισμού, Υπουργείο Αρρώστιας, ή όπως θέλει ας το ονομάζει, πλέον, ο καθένας, αλλά επ΄ ουδενί Υπουργείο Υγείας, όπως, έστω κατ΄ όνομα, ήταν μέχρι τώρα. Ο Αδωνις έβαλε από την πρώτη μέρα την φαιόχρωμη σφραγίδα του. Δεν είναι τυχαίο που ένας από τους πρώτους ανθρώπους που συνάντησε αμέσως μόλις ορκίστηκε ως Υπουργός, ήταν ο Λοβέρδος, προφανώς για να τον μυήσει σε όσα ρατσιστικού/φασιστικού χαρακτήρα είχε ο ίδιος εισάγει, αλλά έμειναν στη μέση. Η σύλληψη, φυλάκιση και διαπόμπευση των οροθετικών ιερόδουλων και η στρατοπεδοποίηση της κοινωνίας μέσω της δημιουργίας «υγειονομικής ζώνης» για τον εγκλεισμό των μεταναστών (αλλά, εν συνεχεία, και των τοξικοεξαρτημένων και των αστέγων) ως «επικινδύνων» για την «δημόσια υγεία», ήταν το έργο που σημάδεψε οριστικά αυτόν τον χαρακτηριστικό εκπρόσωπο της σύγχρονης «κοινοτοπίας του κακού», που εμβληματικός της, ιστορικά, εκπρόσωπος ήταν, για την Χάνα Αρεντ, ο Αϊχμαν. Ο Λοβέρδος ανήκει στην ίδια οικογένεια.

Ο Αδωνις Γεωργιάδης συνιστά το «βήμα παραπέρα» σ΄ αυτό το ακροδεξιό/νεοναζιστικό τόξο, που ακουμπά χωρίς καμιά, πλέον, «συστολή», την Χρυσή Αυγή και που συσπειρώνεται για ένα αμείλικτο κοινωνικό πόλεμο εξόντωσης των κάθε είδους «διαφορετικών», αποκλεισμένων και εξαθλιωμένων. Δεν είναι τυχαίο που ένα άτομο με το προφίλ του Αδωνι τοποθετήθηκε σ΄ ένα χώρο όπως αυτός της Υγείας που, ιστορικά, αποτελεί, πέραν των άλλων, και ένα βασικό μοχλό κοινωνικού ελέγχου, μέσα από την λειτουργία του υγειονομικού θεσμού ως τέτοιου, μέσα από τις «υγειονομικές ζώνες», τον στρατοπεδικό εγκλεισμό/καραντίνα, τις διάφορες κατασταλτικές μεθοδεύσεις διαμέσου της «ιατρικοποίησης» της εκάστοτε κρίσης. Ας μην ξεχνάμε ότι ο πρώτος εγκλεισμός των εβραίων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους ναζί, πριν το Αουσβιτς και τους θαλάμους των αερίων, ήταν με το πρόσχημα του κινδύνου που υποτίθεται ότι, «ως εβραίοι», αντιπροσώπευαν για την «δημόσια υγεία», κυρίως για επιδημία φυματίωσης – καληώρα όπως ήδη θεωρούσε ο Αδωνις για τους μετανάστες πριν καν αναλάβει ως Υπουργός Υγείας. Με το κλείσιμο και νοσοκομείων επί θύραις, τις μετακινήσεις και απολύσεις προσωπικού και από τον χώρο της Υγείας να επαπειλούνται και την περαιτέρω δημιουργία των όρων για τον αποκλεισμό της πλειονότητας της κοινωνίας εκτός πάσης δυνατότητας λήψης υπηρεσιών υγείας, η στρατηγική της τρόικας, μέσω προσώπων ακραιφνώς ρατσιστικής, εθνικιστικής και φασιστικής κοπής όπως ο Αδωνις, είναι η κλιμάκωση ενός κοινωνικού/ταξικού πολέμου μέχρις εσχάτων, με μια προσπάθεια συσπείρωσης των πιο εξαθλιωμένων και απελπισμένων στρωμάτων, της κοινωνικής σκόνης που παράγει η κρίση, σπέρνοντας αποπροσανατολισμό, σύγχυση και παθητικοποίηση, καλλιεργώντας την κοινωνική παράλυση και ευελπιστώντας ακόμα και στην ενεργητική κινητοποίηση κάποιων εξ΄ αυτών, στην λογική του κοινωνικού κατακερματισμού και κανιβαλισμού, στο έργο της κατεδάφισης – ακόμα κι΄ αν αυτή η κατεδάφιση στρέφεται εν τέλει και εναντίον τους.

Ισως, όμως, μια κυβέρνηση με έναν Αδωνι στο Υπουργείο Υγείας (όπως και με ένα Κυριάκο Μητσοτάκη από την άλλη) να είναι και σημάδι ότι το τέλος της είναι κοντά…

.

2/7/2013

.

Σχόλιο από psyspirosi.gr

..

..

..

..

..

..