Παρουσίαση βιβλίου: “Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών-Το Δαφνί ..μια φανταστική πολιτεία” του Κώστα Φιλανδριανού -Μέρος ΙΙI

.

ΨΝΑ-άποψη

.

*Το Μέρος Ι μπορείτε να το διαβάσετε εδώ και το Μέρος ΙΙ εδώ. Στα αποσπάσματα διατηρείται η ορθογραφία και γραμματική σύνταξη του πρωτότυπου κειμένου.

.

.

Πόλεμος λοιπόν, όπως είδαμε στο Μέρος ΙΙ της παρουσίασης του βιβλίου κι όλοι έκαναν όνειρα για τις καλύτερες μέρες που πίστευαν ότι θα ερχόταν. Η Απελευθέρωση όμως δεν έφερε την λύτρωση που ο κόσμος περίμενε. Νέα δείνα προέκυψαν:

.

“Επικράτησε κατά την περίοδο εκείνη μεγάλη αταξία, έγιναν πολλές αυθαιρεσίες, παρανομίες, ακόμη και βιαιότητες κι’ έτσι πέρασαν οι πρώτοι μήνες με συνεχώς ογκούμενη την απειλή και αυξανόμενες τις ανησυχίες, μέχρι που φτάσαμε στη σύγκρουση του Δεκέμβρη. Στο διάστημα αυτό, οι παραπάνω ανωμαλίες και αναταραχές είχαν φυσικά σοβαρό αντίκτυπο στη λειτουργία του Νοσοκομείου, αλλ΄οπωσδήποτε κατόρθωνε τούτο να στέκη και ν’ ανταποκρίνεται με κάποιο τρόπο στον προορισμό του (…) Από την πρώτη μέρα της σύγκρουσης, τη Διοίκηση του Νοσοκομείου ανέλαβε ένα Συμβούλιο της Αριστεράς, που αντιπροσωπευόταν κυρίως από τη διοικούσα Επιτροπή(…) Πρόεδρος της ήταν ο τεχνίτης Ανδρέας Αλυγιζάκης (ανήκε στο Κομμουνιστικό κόμμα, ήταν δε σώφρων κι’ έντιμος άνθρωπος),ένας-δύο υπάληλοι μέλη της, τη δυναμική της δε πλευρά αποτελούσαν οι φυματικοί, που είχαν και την πλειοψηφεία σ’ αυτήν”.

.

Όσο διοικούσε το Συμβούλιο αυτό πάρθηκαν διάφορα μέτρα, που άλλα έτυχαν της αποδοχής του προσωπικού κι άλλα όχι, όπως εξηγεί ο συγγραφέας:

.

“Έγινε π.χ. δεκτή κι εφαρμόστηκε μια απόφαση, να δοθή από το Νοσοκομείο 1/2 οκά ζάχαρη για κάθε παιδί της περιοχής του Χαϊδαρίου. (είχε σημειωθεί εκεί μεγάλη έλλειψη). -Έκαμαν ενέργειες και πήραν μέτρα για να καταπολεμήσουν τη φθειρίαση που αναπτύχθηκε τότε ανάμεσα στους αρρώστους. -Επειδή έλλειψαν τα Καύσιμα, έκαμαν συνεργεία από Προσωπικό και αρρώστους και τα’ στελναν στις γύρω περιοχές, (Σκαραμαγκά κτλ) για να μαζεύουν ξύλα. -Αντιμετώπισαν το επισιτιστικό πρόβλημα στέλνοντας υπαλλήλους στον Ασπρόπυργο, την Ελευσίνα και άλλα χωριά για την προμήθεια τροφίμων (…)Τέλος, πήραν και διάφορες άλλες αποφάσεις, μερικές από τις οποίες είχαν κομματικό χαρακτήρα, για τούτο και συνάντησαν αντίδραση από ένα μεγάλο μέρος του Προσωπικού που δεν συμπαθούσε την παράταξη των διοικούντων, όπως λ.χ. οι ακόλουθες: Άδειασαν το 1ο περίπτερο από αρρώστους και βάλθηκαν να το ετοιμάσουν για να γίνη Νοσοκομείο Περίθαλψης Τραυματιών του αντάρτικου στρατού. Σε άλλη περίπτωση πήραν απόφαση να επιστρατεύσουν το Προσωπικό, να οργανώσουν μονάδες και να τις κατεβάσουν στην πόλη για ενίσχυση των μαχόμενων ανταρτών. Αυτές οι δύο αποφάσεις δεν πραγματοποιήθηκαν, η τελευταία μάλιστα έγινε αιτία να σκορπίση το Προσωπικό, πολλά μέλη του οποίου το’ σκασαν με φανερό κίνδυνο. (…) Γεγονός ωστόσο είναι και ομολογείται από όλους, ότι στο διάστημα της μεσοβασιλείας, που άσκησαν τη Διοίκηση του Νοσοκομείου το Συμβούλιο και οι Επιτροπές, παρά τον φανατισμό που επικρατούσε τότε γενικά, δεν έγιναν ακρότητες ή εγκλήματα, δεν έλαβαν χώρα σοβαρές διώξεις αντιθέτων και καταβλήθηκε προσπάθεια για την κατά το δυνατό ομαλή συνέχιση της λειτουργίας του Ιδρύματος. Η Επιτροπή (…) στάθηκε γενικά μετριοπαθής, παρά τις πιέσεις που σε πολλές περιπτώσεις είχε, από σκληρούς και φανατισμένους εξωνοσοκομειακούς παράγοντες”.

.

Και πως εξελίχτηκαν τα πράγματα στη συνέχεια; Οπωσδήποτε όλο το 1945 καταναλώθηκε σε λήψεις μέτρων, ανακρίσεις και πολύς χρόνος μετά απ’ αυτό απαιτήθηκε ώσπου να βρη το δρόμο του το Ίδρυμα”. Τα κτήρια και οι εγκαταστάσεις είχαν υποστεί μεγάλες ζημιές, τα μέσα και τα υλικά ήταν πενιχρά, το προσωπικό ανεπαρκές, ανεκπαίδευτο και άπειρο. Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Φιλανδριανός: “Προ παντός έλειψαν οι ψυχίατροι, από τους οποίους λίγο λίγο απογυμνώθηκε σχεδόν το Νοσοκομείο. Αρκεί ν’ αναφερθή πως για μια περίοδο από το 1947 μέχρι και το 1949, την υπεύθυνη ψυχιατρική εργασία όλου του Ιδρύματος την έκαναν τρεις (!) ψυχίατροι μόνο (…) Τα τρία τμήματα που λειτούργησαν τότε κάτω από τη διεύθυνση τους, είχαν πάνω από 600 αρρώστους το καθένα και εξυπηρετούσαν μια τεράστια κίνηση”.

.

Παρά τις μεγάλες αυτές δυσκολίες όμως, προσπαθούσε το επιστημονικό προσωπικό ν’ ανταποκρίνεται στο έργο του, να παρακολουθεί τις εξελίξεις και να εφαρμόζει ακόμα-ακόμα και τις νέες θεραπευτικές μεθόδους της εποχής:

.

Αργότερα από το τέλος του 1945 περίπου, η Επιστημονική κίνηση άρχισε πάλι ν’ αναζωογονήται όλο και περισσότερο. Τότε εγκαινιάστηκε η εφαρμογή της σπασμοθεραπείας με Electroshock, που σύντομα παραμέρισε και τελικά κατάργησε το Cardiazol. Την ίδια εποχή, μια καινοτομία οφειλόμενη στην έμπνευση του πορτογάλου γιατρού ΜΟΝΙΖ, έμπνευση που την επιβεβαίωσε με πειράματα, είχε μεγάλη απήχηση και εφαρμόστηκε σε μεγάλη κλίμακα. Ήταν η θεραπεία των ψυχικών νοσημάτων και ιδιαίτερα της Σχιζοφρένειας με χειρουργική επέμβαση στον Εγκέφαλο, με τη Λευκοτομή όπως ονομάστηκε, επειδή μ’ αυτή γινόταν τομή στη λευκή ουσία του εγκεφάλου. Εφαρμογή της μεθόδου έγινε τότε και σε μας, στο Ψυχιατρείο, σε μεγάλη έκταση και επί αρκετά χρόνια. Την εποπτεία της όλης Εργασίας-Μελέτης, είχε ο Καθηγητής Κωνστ. Κωνσταντινίδης, τις δε επεμβάσεις έκανε ο χειρουργός Β. Στρουσόπουλος. Ο τελευταίος αφού προηγουμένως εσπούδασε με προσοχή κι έκαμε πολλή άσκηση στην τεχνική, απόκτησε μεγάλη ικανότητα κι’ εκτελούσε τις επεμβάσεις με εξαιρετική επιτυχία. Ούτε ένα ατύχημα σημειώθηκε κατά τη μακρά και σε μεγάλο αριθμό αρρώστων εφαρμογή της. Πάνω στο θέμα αυτό ο Κωνσταντινίδης έκαμε πολλές επανειλημμένα ανακοινώσεις και δημοσίευσε πολλές εργασίες με τα συμπεράσματα και τις απόψεις του”.

.

ΨΝΑ-Χειρουργείο

.

Από τα τέλη του 1945 πάντως, νέο πρόβλημα δημιουργήθηκε με τις αυξήσεις των εισαγωγών.Τις αιτίες μας τις αναλύει ο Φιλανδριανός:

.

“Στην απότομη αυτή συμφόρηση συντέλεσαν οι παρακάτω λόγοι: 1. Μπορούμε να πούμε, πως γενικά σημειώθηκε αύξηση της νοσηρότητας, (δικαιολογημένα), μετά τα συγκλονιστικά χρόνια που έζησε ο Ελληνικός Λαός, εξ’ αιτίας της τρομοκρατίας, των διώξεων, εξοριών, φυλακίσεων κτλ. 2. Με Κυβερνητική απόφαση, ανατέθηκε στο ψυχιατρείο η ψυχιατρική νοσηλεία και παρατήρηση για γνωματεύσεις (καθορισμού ανικανότητας), όσων από τους υπηρετούντες στις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας, παρουσίαζαν ψυχικές ανωμαλίες και διαταραχές. Συστήθηκε μάλιστα γι’ αυτούς ιδιαίτερη Κλινική, δυνάμεως 50 κρεββατιών (έφτασε σ’ εποχή τα 70) η οποία ενσωματώθηκε στη Β’ ψυχιατρική Κλινική του Κ. Φιλανδριανού, όπου και λειτούργησε πάνω από 10 χρόνια (…) 3. Άλλη κατηγορία που μεγάλωνε τη συμφόρηση, ήταν οι στρατευόμενοι πολίτες, που υπήρχαν λόγοι να κριθούν καθώς και πολλοί εξόριστοι, φυλακισμένοι, υπόδικοι ή κατάδικοι, για τους οποίους έπρεπε να ξεκαθαριστή αν ήταν πραγματικά άρρωστοι ή υποκριτές (…) 4. Ο σοβαρότερος τέλος λόγος, ήταν η οικονομική εξαθλίωση που επικρατούσε τότε στη Χώρα, λόγω της οποίας το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού δεν είχε την ευχέρεια να πληρώνη νοσήλεια, δεν ήταν στο μεγαλύτερο ποσοστό ασφαλισμένο, και δεν μπορούσε να καταφύγη σε Κλινικές ή άλλου είδους δαπανηρή περίθαλψη».

.

Ο οικονομικός παράγοντας όπως ήταν φυσικό, έπαιζε τον πρώτο ρόλο σε κάθε τι:

.

«Οι περιορισμένες (ανύπαρκτες) οικονομικές δυνατότητες, δεν άφιναν περιθώρια για επανορθώσεις και αναδιοργανώσεις. (Μα πως να γίνη και σκέψη ακόμα γι’ αυτά, τη στιγμή που ο ελληνικός Λαός περίμενε να επιζήση από τις αποστολές της ξένης βοήθειας και να καλύψη τη γύμνια του με τα δέματα από το εξωτερικό!…)  Η πενιχρή ενίσχυση του κράτους για πρόχειρες βελτιώσεις και συντήρηση ήταν βέβαια κάποια βοήθεια, αλλά περισσότερο όμως συντέλεσαν η πίστη και αφοσίωση εκείνων που πίστεψαν σ’ αυτό το σκοπό κι’ εργάστηκαν για την επιτυχία του. Έτσι παρά τις αντιξοότητες και τις ανυπέρβλητες δυσκολίες, με την πάροδο των χρόνων σημειώθηκε πρόοδος και βελτίωση σε όλους τους τομείς και τούτο αποτελεί ένα λόγο παραπάνω για να εκτιμηθεί το γενόμενο έργο, που δεν θα’ ταν υπερβολή αν το χαρακτήριζε κανείς σαν αξιοθαύμαστο επίτευγμα. Το επαναλαμβάνομε για πολλοστή φορά για τους μεμψίμοιρους.

.

Σ’ αυτό το έργο κλείνονται η περίθαλψη χιλιάδων δυστυχισμένων αρρώστων, η ίαση ενός μεγάλου αριθμού απ’ αυτούς, το ότι δόθηκε άσυλο και προστασία σ’ ένα σημαντικό αριθμό καταδιωκωμένων, η προσφορά ανακούφισης στην τόσο χειμαζόμενη τότε Ελληνική Κοινωνία και τέλος η συμπαράσταση και διέξοδο, που δόθηκαν στην Πολιτεία, για ν’ αντιμετωπίση τις κοσμοϊστορικές καταστάσεις της εποχής εκείνης.

.

Οπωσδήποτε πέρασαν σιγά-σιγά οι κακές μέρες, οι Κρατικές Υπηρεσίες μπήκαν από το 1950 λίγο λίγο σε μια τάξη και το Ψυχιατρείο άρχισε να παίρνη το δρόμο για την αποκατάσταση. Από τότε, προχώρησε με μεγάλα βήματα στην ολοκλήρωση του προορισμού του, όπως θα ιδούμε παρακάτω”.

.

.

.

.

(συνεχίζεται εδώ)

.

.

.

.

.

ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΝΟΙΧΤΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΜΕ ΤΟΝ WILL HALL – 4 και 5 Οκτωβρίου 2013

..

Will-Hall

..

ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΝΟΙΧΤΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ

ΜΕ ΤΟΝ WILLHALL, M.A. DIPL. PROCESS WORK

4 και 5 Οκτωβρίου 2013

Κτήριο ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 20 και Βουκουρεστίου

 

Δύο χρόνια μετά την πρώτη του επίσκεψη στην Ελλάδα, ο Will Hall, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του διεθνούς κινήματος ομότιμης υποστήριξης και χειραφέτησης στο χώρο της ψυχικής υγείας, επιστρέφει για μια διημερίδα που συνδιοργανώνεται από το Hearing Voices Network Αθήνας και το Κέντρο Ψυχικής Υγείας Αγίων Αναργύρων. Θα είναι μαζί μας στις 4 και 5 Οκτωβρίου, στο κτήριο της ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 20 και Βουκουρεστίου, για να συζητήσουμε για θέματα επίκαιρα που παραμένουν ταμπού, να ανταλλάξουμε απόψεις και να εντοπίσουμε τις συνδέσεις μεταξύ αυτών που συμβαίνουν γύρω μας και όσων βιώνουμε μέσα μας.

  

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013, ώρα 17:30 – 21:00

Ζώντας με αυτοκτονικά συναισθήματα:

Τα όνειρα της κοινότητας από την

απόγνωση προς την ελπίδα

 

Στις συζητήσεις για τη σύγχρονη ελληνική κατάσταση, συνήθως γίνεται αναφορά σε στοιχεία που έρχονται στη δημοσιότητα για τη ραγδαία αύξηση των αυτοκτονιών ως τραγική επίπτωση της κρίσης στη ζωή μας. Αυτό το συγκλονιστικό γεγονός καταρρίπτει το μύθο ότι τα αυτοκτονικά συναισθήματα είναι σύμπτωμα μεμονωμένων αρρώστων μυαλών και καταδεικνύει μια ανθρώπινη εμπειρία πολύ πιο διαδεδομένη από όσο νομίζουμε, άμεσα συνυφασμένη με την κοινωνική δυσχέρεια. Όμως, τέτοιες πληροφορίες αφήνουν τους ανθρώπους μετέωρους όταν παρατίθενται ως πικρές διαπιστώσεις για μια μίζερη πραγματικότητα και εκεί κλείνει η κουβέντα. Κατά τον Will Hall, η παρόρμηση προς το θάνατο είναι συχνά μια απεγνωσμένη ανάγκη για αλλαγή, η οποία συγκρούεται με μια συντριπτική αίσθηση αδυναμίας. Στη συζήτηση που θα κάνουμε, τα αυτοκτονικά συναισθήματα δεν θα είναι ο επίλογος, αλλά η αφετηρία, με σκοπό να προχωρήσουμε στην κατανόηση των βαθύτερων αναγκών μας και να εξερευνήσουμε τρόπους αντιμετώπισης που ανοίγουν δρόμους προς την αλλαγή. Θα ενημερωθούμε σχετικά με πρόσφατες έρευνες, καινοτόμες πρακτικές και χρήσιμα εργαλεία διαχείρισης.

 

 

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013, ώρα 11:00 – 14:30

Αμοιβαία υποστήριξη και ενσυναίσθηση:

Μαθήματα από τα κινήματα βάσης για

την ψυχική υγεία.

.

Πώς μπορούμε να απελευθερωθούμε και να νοιαζόμαστε αληθινά ο ένας για τον άλλο; Πώς μπορούμε να δουλέψουμε μαζί για να γίνουμε πιο ανθρώπινοι; Τι είδους δεξιότητες και συνεργασία χρειαζόμαστε; Ο Will Hall, εξερευνά απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα μέσα από την πολυετή συμμετοχή του στο παγκόσμιο κίνημα αυτοβοήθειας, αμοιβαίας υποστήριξης και προάσπισης δικαιωμάτων άμεσα ενδιαφερομένων στο χώρο της ψυχικής υγείας. Στην Ελλάδα, αν και είναι σχετικά πρόσφατη η ιστορία της συγκρότησης παρόμοιων εγχειρημάτων, η αμέριστη συμβολή όλο και περισσότερων ανθρώπων σε αυτά είναι ένα από τα πιο ελπιδοφόρα σημεία της δύσκολης εποχής που διανύουμε. Μια σύγχρονη πρόκληση είναι πώς θα κατακτήσουμε την ευθύνη και τον έλεγχο του εαυτού μας χωρίς να λοξοδρομήσουμε προς τον ατομικισμό, πώς θα εμπλεκόμαστε σεσυλλογικές διαδικασίες ανταλλαγής και αμοιβαίας υποστήριξης χωρίς να παραιτούμαστε από αυτονόητα δικαιώματα διασφάλισής μας από ένα κοινωνικό κράτος. Συζητώντας για τις εμπειρίες μας, τις ιδέες και τους προβληματισμούς μας, θα δούμε πως μπορούμε να οργανώνουμε πιο αποτελεσματικά τις προσπάθειες μας ώστε να κατακτήσουμε ένα ουσιαστικό αίσθημα μοιράσματος και ενδυνάμωσης. Είναι ευπρόσδεκτοι/ες να πάρουν μέρος στη συζήτηση: Άτομα που έχουν παλέψει με την ψυχική δυσφορία, φίλοι και συγγενείς, επαγγελματίες,φοιτητές, ευαισθητοποιημένα μέλη της κοινότητας. Όταν συζητάμε για ένα θέμα ταμπού που ίσως ακουμπά προσωπικούς φόβους,άσχημες αναμνήσεις ή σκέψεις, ενδέχεται να ανακινηθούν μέσα μας έντονα συναισθήματα. Για το λόγο αυτό, αν και δεν είναι υποχρεωτική η συμμετοχή και στις δύο ημέρες συζητήσεων, πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό όσες και όσοι λάβουν μέρος στη συζήτηση της Παρασκευής να παρακολουθήσουν και τη συζήτηση του Σαββάτου που θα εστιάσει σε προτάσεις αντιμετώπισης της ψυχικής οδύνης μέσα από συλλογικά εγχειρήματα και θα μας δώσει την ευκαιρία να αποφορτιστούμε από τα συναισθήματα της προηγούμενης ημέρας.

 

Λίγα λόγια για τον Will Hall

Ο Will Hall κάποτε είχε πάρει διάγνωση σχιζοφρένειας. Προχώρησε στην ανάρρωση μέσα από το κίνημα αυτοβοήθειας, την πνευματική ενασχόληση και την ολιστική προσέγγιση της υγείας. Σήμερα πρωτοστατεί στο παγκόσμιο κίνημα ομότιμης υποστήριξης (peer support) και ενδυνάμωσης άμεσα ενδιαφερόμενων στο χώρο της ψυχικής υγείας, ενώ παράλληλα προσφέρει ψυχοθεραπευτικές, συμβουλευτικές και εκπαιδευτικές υπηρεσίες. Ενδιαφέρεται για εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης του ψυχικού πόνου και για την ανάδειξη της ψυχικής ποικιλομορφίας. Έχει διδάξει σε πολλές χώρες και έχει προσφέρει εκπαίδευση σε μια μεγάλη ποικιλία ομάδων που συμπεριλαμβάνει επαγγελματίες, φοιτητές, άμεσα ενδιαφερόμενους, μέλη οικογενειών και φορείς χάραξης πολιτικής.

Έχει εκπαιδευτεί και κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στην προσέγγιση Process Work και έχει ολοκληρώσει διετή εκπαίδευση στον Ανοιχτό Διάλογο με τον Jaakko Seikkula. Είναι συνιδρυτής πολλών ομάδων αυτοβοήθειας, συνηγορίας και κοινοτικής δράσης στις Η.Π.Α., όπως το Icarus Project, το Freedom Centre και το Portland Hearing Voices. Επίσης, είναι μέλος του Δ.Σ. του Intervoice. Η δουλειά του έχει προβληθεί από διάφορα ΜΜΕ όπως οι New York Times, το Newsweek, το National Public Radio και είναι παραγωγός του Madness Radio. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τις ιστοσελίδες:

 

Ανακοίνωση-καταγγελία της ΑΡΣΥ-ΨΝΑ: Όχι στις υπόγειες και παραπλανητικές διαβουλεύσεις συνδικαλιστών με το Υπουργείο για το κλείσιμο του ΨΝΑ

..

..

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΙΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΨΝΑ

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Παρόλο που η Γενική Συνέλευση της Δευτέρας, 16/9, αποφάσισε να μην υπάρξει συμμετοχή του ΔΣ του σωματείου στις δήθεν «συζητήσεις/διαπραγματεύσεις» με το Υπουργείο για το επικρεμάμενο και προαποφασισμένο κλείσιμο του ΨΝΑ, η (μειοψηφούσα) πρόεδρος του σωματείου Μένια Λουκέρη, μαζί με δυο άλλα μέλη του ΔΣ, της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, λειτουργώντας τελείως αυθαίρετα και σε υπόγεια συνεννόηση με την Διοίκηση του νοσοκομείου και τους μηχανισμούς του Υπουργείου, πήγε την περασμένη Τρίτη (17/9) σε συνάντηση στην Δ/νση Ψυχικής Υγείας, όπου συζητήθηκε το «σύντομο κλείσιμο» του ΨΝΑ.

Η πρόεδρος του σωματείου, στην υποτιθέμενη τηλεγραφική «ενημέρωση» που έκανε για την συνάντηση (όπου συμμετείχε και άλλος «πρόθυμος συνεργάτης» του Υπουργείου, η ΣΥΝΟΨΥΝΟ δια του προέδρου της) λέει πως «η συνάντηση κρίθηκε αρχικά ικανοποιητική από όλες τις πλευρές».

Ακόμα και ο πιο άσχετος από τα τεκταινόμενα στο χώρο της ψυχικής υγείας δίκαια θα αναρωτηθεί: πώς είναι δυνατό να υπάρχει, ήδη από την αρχή, μια ομόφωνα «ικανοποιητική συνάντηση» με ένα Υπουργείο που έχει αποφασίσει την καταστροφική διάλυση του ΨΝΑ, τη μείωση των κλινών του και την διαθεσιμότητα/κινητικότητα σχεδόν όλου του προσωπικού του, με αβέβαιο το ποιοί θα καταλήξουν πού, πώς, πότε και σε ποια θέση; Και τελικά, πόσοι και ποιοι δεν θα καταλήξουν πουθενά και απλώς  θ΄ απολυθούν, όπως είναι ήδη αποφασισμένο (ό,τι  κι΄ αν διαβεβαιώνει ένας κλασσικός αρχιψεύτης όπως ο Αδωνις Γεωργιάδης);

Άλλες πληροφορίες από αυτή τη συνάντηση είναι πώς δενήταν καθόλου ικανοποιητική για τους εργαζόμενους στο ΨΝΑ, αλλά ίσως μόνο για μερικούς παλιάς κοπής συνδικαλιστές που θέλουν να κάνουν καριέρα επωφελούμενοι από τις συνέπειες της κρίσης. Ότι περίσσεψε η υποκρισία και η προσχηματική ανταλλαγή απόψεων εν είδει «έκθεσης ιδεών», με κατάληξη την επιτακτική προτροπή του ιθύνοντος συμβούλου κ. Λαζαρίδη «καλά όλα αυτά, αλλά σύντομα»!!! Δηλαδή, λόγια και μόνο λόγια, ας τα πούμε για να τα πούμε, αλλά ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει μέσα σε λίγους μήνες… που σημαίνει, θα γίνει ό,τι έχει αποφασίσει το Υπουργείο. Γιατί, σε λίγους μήνες, ούτε τομεοποίηση των υπηρεσιών, ούτε ΚΨΥ, ούτε, προπαντός, προσλήψεις προσωπικού (που ούτε καν το συζητούν) δεν πρόκειται να γίνουν.  

Ή η πρόεδρος του σωματείου και οι συνοδοί της στο Υπουργείο δεν καταλαβαίνουν τίποτα από το τι διακυβεύεται αυτή τη στιγμή στο ΨΝΑ, από αυτά, δηλαδή, που έχει ήδη έτοιμα το Υπουργείο και απλώς αναζητά συνενόχους για την κατά το δυνατόν πιο απρόσκοπτη  εφαρμογή  τους, ή ψεύδονται ασύστολα, προσφερόμενοι ως μια «συμμαχία προθύμων», με το περιτύλιγμα, συχνά, άναρθρων κραυγών δήθεν «εναντίωσης»- σε μια προσπάθεια να ασκήσουν συνδικαλιστική/πολιτική επιρροή σε ανθρώπους σε αγωνία για το εργασιακό τους μέλλον, παίζοντας τον ρόλο του «σωτήρα» για κάποιους λίγους  (πολύ λίγους) από αυτούς.

Για τρεις δεκαετίες, οι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ (πρωτίστως)και της ΝΔ στο ΨΝΑ (και όχι, φυσικά, μόνο) λειτουργούσαν στα πλαίσια του πελατειακού δικομματισμού, σαν γραφεία διαμεσολάβησης για διορισμούς, μετακινήσεις, μεταθέσεις – δεν μπορούσες να προωθήσεις, πχ, την υπόθεση της μετάθεσής σου, αν δεν πέρναγες πρώτα, καθ΄ υπόδειξιν και διοικητικών μηχανισμών, «από το γραφείο του προέδρου του σωματείου». Υπάρχουν πολλά, και ονομαστικά, παραδείγματα.

Σήμερα, εν μέσω της επιβεβλημένης από την τρόικα διάλυσης του δημόσιου τομέα, οι συνδικαλιστές εκπρόσωποι της υποτελούς δικομματικής κυβέρνησης, και ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ (της ΠΑΣΚΕ της Μ.Λουκέρη), που τρέμει τις εκλογές γιατί φοβάται ότι κινδυνεύει ακόμα και να μείνει εκτός Βουλής, δεν μπορούν να κάνουν, ούτε να διαχειριστούν διορισμούς. Μετατρέπονται, πλέον, σε διαχειριστές των απολύσεων, της «διαθεσιμότητας» και της «κινητικότητας». Θέλουν να είναι συνομιλητές με το Υπουργείο, πίσω από «κλειστές πόρτες», ερήμην και ενάντια στην όποια γενική συνέλευση, γιατί ο μόνος τρόπος που αισθάνονται ότι μπορεί να έχουν «συνδικαλιστικό μέλλον» είναι στην ανάληψη της «διαχείρισης» των απολύσεων, της «διαθεσιμότητας» και της «κινητικότητας».

Δεν είναι τυχαίο, από αυτή την άποψη, που η «εξαδέλφη» του ΣΥΝΟΨΥΝΟ, η ΕΝΕ (που στελέχη της είναι κρατικοί σύμβουλοι των αναδιαρθρώσεων στην Υγεία, που οδηγούν σε απολύσεις)  προκάλεσε υπουργική απόφαση, με την οποία δεν μπορεί κάποιος που θα μπει σε «διαθεσιμότητα/κινητικότητα», να βρει νέα θέση αν δεν είναι μέλος της ΕΝΕ!!! Αντί να παλέψουν ενάντια στη διαθεσιμότητα/απολύσεις, αναλαμβάνουν ως διαχειριστές τους!

Ο «διάλογος με το Υπουργείο», στον οποίο με το «έτσι θέλω» μπαίνει η Μ. Λουκέρη, η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ, είναι ένας προσχηματικός διάλογος, για το δικό τους προσωπικό συμφέρον και μιας κλίκας ομοίων, των οποίων την θέση επιδιώκουν να εξασφαλίσουν. Αυτόν τον προσχηματικό διάλογο επιδιώκει και ο Διοικητής (αποκλείοντας όποιον δεν του «αρέσει», όπως, πχ, την Πενταμελή της ΕΙΝΑΠ και το Επιστημονικό Συμβούλιο), προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο και να αποπροσανατολίσουν, για να πουν σε λίγο ότι… «να, έγινε ο διάλογος, αλλά υπάρχει βιασύνη, ας αρχίσουμε την διάλυση του ΨΝΑ και μετά ‘βλέπουμε’  για τις νέες δομές».

Η ΑΡΣΥ θα καταθέσει πρόταση μομφής κατά της  προέδρου και των μελών του ΔΣ, που παραβίασαν την απόφαση της ΓΣ και πήγαν, ερήμην και ενάντιά της, για συνομιλίες στο Υπουργείο – συνομιλίες που θέτουν σε κίνδυνο τις θέσεις εργασίας εκατοντάδων εργαζομένων του ΨΝΑ.

Επιμένουμε ότι ο όποιος μετασχηματισμός του ΨΝΑ είναι αδιανόητος χωρίς τις εξής προϋποθέσεις :

-απόρριψη, εκ των προτέρων, κάθε ιδέας για διαθεσιμότητα/κινητικότητα,

-προσλήψεις προσωπικού,

-εξασφάλιση νέων, κατάλληλα οργανωμένων και στελεχωμένων εξωνοσοκομειακών στεγαστικών δομών του ΨΝΑ για την μετάβαση των ασθενών χρόνιας  παραμονής,

– τομεοποίηση και

 -δημιουργία  πλήρως οργανωμένων και στελεχωμένων ΚΨΥ.

Πώς, πχ, θα φτιαχτούν ΚΨΥ χωρίς επαρκείς προσλήψεις προσωπικού όταν οι ήδη υπάρχουσες δομές, εντός και εκτός νοσοκομείου, λειτουργούν κάτω από τα όρια ασφαλείας και προκειμένου να επιβιώσουν, χρειάζονται, επίσης, ικανό αριθμό προσλήψεων; Τα ως άνω σημεία πρέπει να είναι οι «κόκκινες γραμμές» μας. Αν αυτά δεν ικανοποιηθούν, δεν είναι δυνατή καμιά συζήτηση για τον όποιο περαιτέρω μετασχηματισμό του ΨΝΑ.

Μια εγκεκριμένη από την Γενική Συνέλευση εκπροσώπησή μας, που να είναι πραγματικά αξιόπιστη και πραγματικά υπόλογη στην ΓΣ, μπορεί να εκθέσει τις ως άνω θέσεις/«κόκκινες γραμμές», πλήρως επεξεργασμένες και τεκμηριωμένες ως προς την αναγκαιότητα και προτεραιότητά τους και να απαιτήσει την ουσιαστική (και όχι στα λόγια)υλοποίησή τους – και να αποχωρήσει όταν λάβει αρνητική απάντηση. Αυτές οι θέσεις δεν είναι διαπραγματεύσιμες. Είναι αμετακίνητες προϋποθέσεις για το όποιο περαιτέρω σχέδιο μετασχηματισμού και την όποια συζήτηση περί αυτού.

Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι, πρώτη προτεραιότητα είναι η  οργάνωση της αντίστασης και με κανένα τρόπο εμπλοκή στο παιχνίδι τους.

..

19/9/2013

..

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΨΝΑ

..

..

..

..

..


Παρουσίαση βιβλίου: “Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών-Το Δαφνί ..μια φανταστική πολιτεία” του Κώστα Φιλανδριανού -Μέρος ΙΙ

.

ΨΝΑ-Θάλαμος

.

*Το Μέρος Ι μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. Στα αποσπάσματα διατηρείται η ορθογραφία και γραμματική σύνταξη του πρωτότυπου κειμένου.

.

Συνεχίζοντας ο Φιλανδριανός, αναφέρεται στα χρόνια της ακμής και παρακμής του Δαφνιού. Στην προπολεμική περίοδο δηλαδή και στα χρόνια που ακολούθησαν:

.

«Κι ενώ το Δαφνί έκανε την πορεία του στον ανηφορικό δρόμο προς την ολοκλήρωση του, με τόσες προσπάθειες και δυσκολίες, η συνύπαρξη της Αγίας Ελεούσας συνεχιζόταν, με τη διαφορά πως το πρώτο μεν ανέβαινε συνεχώς, η δεύτερη δε όλο και παραμεριζόταν κι’ έφθινε (…) Η κίνηση και ο αριθμός των αρρώστων μεγάλωναν στο Δαφνί, ενώ η Αγία Ελεούσα χρησίμευε για το παθητικό υλικό των ακαθάρτων, χρονίων και ανιάτων (…) 

Ως προς την καθαυτού Ψυχιατρική Θεραπευτική, εφαρμοζόταν ακόμη συμπτωματική κυρίως αγωγή και ακολουθούνταν οι γνωστές και σε χρήση τότε θεραπευτικές μέθοδοι. Το Ψυχιατρείο ήταν από τα πρώτα Ιδρύματα στην Ελλάδα που υιοθέτησε κι’ εφάρμοσε σ’ ευρύτερη κλίμακα από το 1936, τη Σπασμοθεραπεία με ενδοφλέβια ένεση Cardiazolη οποία λίγο πριν είχε επινοηθεί από τον VON MEDUNA της Βιέννης. Αργότερα, από το 1938 περίπου, ίσως και νωρίτερα, άρχισε να εφαρμόζεται, πρωτοπορειακά επίσης και η άλλη νέα θεραπεία με Ινσουλινικά κώματα, που σύντομα πήρε έκταση κι οργανώθηκε με τέλειο τρόπο, ώστε να εκτελήται lege artis και ν’ αποτελέση πρότυπο. Ιδιαίτερη σημασία είχε δοθή στην τήρηση και κανονική ενημέρωση των φύλλων νοσηλείας».

.

Πέρα απ’ την προσπάθεια που γινόταν σ’ επιστημονικό επίπεδο να εκσυγχρονιστεί το Ψυχιατρείο, όλες λίγο-πολύ οι υπηρεσίες εξελίσσονταν. Εκτενώς και δικαίως αναφέρεται ο συγγραφέας στις προσπάθειες του γεωπόνου Ε. Σαχινίδη και μας μεταφέρει μοναδικές εικόνες:

.

Ολόκληρο το Κτήμα φυτεύθηκε (από την Γεωπονική υπηρεσία με επικεφαλής τότε τον Ευθύμιο Σαχινίδη) και καλύφθηκε από εκλεκτές ράτσες οπωροφόρων, (μηλιές, ροδακινιές, κυδωνιές, βερυκοκκιές, αχλαδιές, βυσσινιές, κερασιές κ.α.), που με συνεχή επίβλεψη και περιποίηση πρόκοψαν πολύ γρήγορα. Προστατεύτηκαν με συρματόπλεκτη περίφραξη γύρω στο κτήμα και σε λίγα χρόνια δημιουργήθηκε εκεί ένα περίφημο άλσος, όλο αρώματα κι’ ομορφιά. Δυστυχώς, σε μια μεγάλη πυρκαϊά, το καλοκαίρι του 1942, καταστράφηκε ολότελα(…) Στα βορειοανατολικά του κτήματος, ψηλά προς το βουνό, διαμορφώθηκαν τέλειες εγκαταστάσεις χοιροστασίου, που πλουτίστηκαν με διαλεχτές ράτσες χοίρων. Αγοράστηκαν επίσης αγελάδες για τον ίδιο σκοπό. Η φροντίδα των ζώων γινόταν από κτηνοτρόφους αρρώστους, κάτω από την επίβλεψη και καθοδήγηση του Γεωπόνου. Η δουλειά αυτή πρόκοψε και για ένα σημαντικό διάστημα γινόταν τακτικά συσσίτια με κρέας από την παραγωγή μας (κυρίως χοιρινό). Αυτά όλα εξαφανίστηκαν κατά τον Πόλεμο και την Κατοχή”.

.

Προσλήφθηκε επιπλέον προσωπικό, άρχισαν οι εφημερίες, ξεκίνησε να συνεδριάζει το Επιστημονικό Συμβούλιο άρχισε να λειτουργεί μικροβιολογικό εργαστήριο, οδοντιατρείο, φαρμακείο, βελτιώθηκαν οι συνθήκες διαβίωσης χάρη στις υπηρεσίες Ύδρευσης και Ηλεκτροφωτισμού, το παλιό χειροκίνητο τηλέφωνο αντικαταστάθηκε με αυτόματο, ανακαινίστηκαν τα μαγειρεία, κτίστηκε Εκκλησία, λειτουργούσε ραφείο, ολοκληρώθηκαν νέες κτηριακές εγκαταστάσεις (μόνιμα περίπτερα), βελτιώθηκε η σίτιση, δόθηκε προσοχή στον ιματισμό των νοσηλευομένων κ.ο.κ. Υπήρχαν ωστόσο κι άλλα πράγματα που έπρεπε να διευθετηθούν:

.

«Και σήμανε η μεγάλη ώρα. Στις 21-2-34 δημοσιεύτηκε ο Νόμος 6077  “Περί οργανώσεως Δημοσίων Ψυχιατρείων”. Ο Νόμος αυτός αποτέλεσε σταθμό κι εγκαινίασε μια νέα περίοδο στην περαιτέρω ανάπτυξη και εξέλιξη του Δημοσίου Ψυχιατρείου Αθηνών (…)

.

ΨΝΑ-σιδηρουργείο

.

Δημιούργησε όμως και ανατροπές που δυσχέραναν το έργο του Δαφνιού:

.

«Ήταν νωρίς το 1936, (δεν θυμάμαι ακριβώς το μήνα), χειμώνας ακόμα, με κακοκαιρία και βροχές, όταν, όλως ξαφνικά κι’ απρόσμενα πήραμε μια μέρα επείγουσα διαταγή, που έλεγε ότι “το Παράρτημα Αγίας Ελεούσας” διαλύεται και ότι πρέπει αμέσως να γίνη μεταφορά των αρρώστων, του προσωπικού και όλου του υλικού στο Δαφνί (…) Αμέσως την επόμενη της διαταγής, φορτηγά, καμιόνια και άλλα μεταφορικά, άρχισαν να φορτώνουν και μέσα σε λίγα 24ωρα, οι άρρωστοι, (περί τους 200-250), το προσωπικό, ο εξοπλισμός, τα πάντα, μεταφέρθηκαν στο Δαφνί. (…) Εκ των ενόντων και σε ρεκόρ χρόνου, με παληοσανίδες, ξύλα, λαμαρίνες κι’ ο,τι άλλο πρόχειρο υλικό, κατασκευάστηκαν μερικά ισόγεια, άθλια παραπήγματα, που τοποθετήθηκαν στο χώρο του περιβόλου (…) Στα παραπήγματα αυτά βολεύτηκε όπως-όπως το μεγαλύτερο μέρος των αρρώστων που διακομίστηκαν, ενώ ένας μικρότερος αριθμός στριμώχτηκε, όσο γινόταν, εδώ κι’ εκεί, στις υπάρχουσες εγκαταστάσεις, σε διαδρόμους κι όπου ήταν δυνατό να βρεθή θέση..”

.

Μέχρι να επανέλθει πάλι το Δαφνί στην κανονική του λειτουργία πέρασε καιρός (πάνω-κάτω ένα χρόνο, ίσως και περισσότερο λειτουργούσαν αυτά τα παραπήγματα, μέχρι να δημιουργηθούν άλλοι μόνιμοι χώροι) κι ο συγγραφέας χαρακτηρίζει ως “πισωγύρισμα” και “ζημιά” αυτές τις αλλαγές που προέκυψαν απ’ την αιφνίδια διάλυση της Αγίας Ελεούσας. Το Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών πολλές φορές υπέστη τέτοια πισωγυρίσματα και εκεί που διαφαινόταν ότι όλες οι εκκρεμότητες τακτοποιούνται, νέα προβλήματα έρχονταν να προστεθούν.

.

«Η κατάκριση ωστόσο είναι εύκολη” όπως σωστά επισημαίνει ο Φιλανδριανός “Το δύσκολο είναι η κατανόηση, η αντικειμενικότητα και η δίκαιη κρίση. Όταν λείπουν τα τελευταία μπορεί να παρασυρθή κανείς και να υιοθετήσει χαρακτηρισμούς και ονομασίες, σαν αυτούς που συχνά ακούμε: “Αίσχος!” κτλ. Επί του προκειμένου, δεν παραγνωρίζονται η υστέρηση, τα παντοειδή ελαττώματα και τα σφάλματα του παρελθόντος, ούτε, (κατά μείζονα λόγο), χειροκροτούνται οι αθλιότητες του. Υποστηρίζεται μόνο, πως θα ήταν σωστό να γίνεται θεώρηση τους μ’ ένα δίκαιο μέτρο κρίσεως και προ παντός χωρίς προκαταληψη”.

.

Οπωσδήποτε όμως, γράφει, υπάρχει και το κομμάτι της προσφοράς του Ιδρύματος στο κοινωνικό σύνολο:

.

Παραμερίζοντας την περίοδο του Άσυλου και κρίνοντας μόνο τη δεκαετία που λειτούργησε σαν Νοσηλευτικό, θα διαπιστώσωμε πως η συμβολή του στην αντιμετώπιση του ψυχιατρικού προβλήματος ήτανε μεγάλη και ότι τούτο στάθηκε πραγματικό καταφύγιο της δυστυχίας για ένα μεγάλο μέρος του Κοινωνικού συνόλου, τις δεινοπαθούσες δηλ. λαϊκές τάξεις. Μπορούμε να πούμε πως υποχρεώθηκε να πάρη απάνω του το μεγαλύτερο ποσοστό από την Ψυχιατρική κίνηση της χώρας κι’ αυτό δεν ήταν λίγο (…) Μα κι αν παρουσίασε αδυναμίες κι’ αν είχε ελλείψεις και ατέλειες, δεν ήταν από δικό του φταίξιμο, αλλά απ΄τις τόσο δυσμενείς προϋποθέσεις και προπαντός από τη συνεχή πίεση Πολιτείας και Κοινού, που το ανάγκαζαν να επωμίζεται βάρη πολύ μεγαλύτερα από όσα θα μπορούσε να σηκώση (όλο και περισσότεροι άρρωστοι, όλο και λιγότερα μέσα), έτσι που δεν του ‘μεναν ποτέ περιθώρια να μεριμνήση για το καθαυτό έργο του, για την πλήρωση δηλ. των κενών, την οργάνωση και τη βελτίωση του επιπέδου του”.

.

ΨΝΑ-γενική άποψη.

Με τον Πόλεμο άρχισε η παρακμή και η πτώση του Ψυχιατρείου. Αρχικά όλοι, όπως κι ο γενικός πληθυσμός, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το φάσμα της Πείνας. Το συσσίτιο ήταν ίδιο για τους πάσχοντες και το προσωπικό: “Το πρωί ένα τσάι του βουνού, ή κάποιο άλλο χορταρικό με λίγη ζαχαρίνη, (μεγάλη υπόθεση ήταν κάπου-κάπου ένας ρεβυθοκαφές), το μεσημέρι τα συνηθισμένα τότε λαχανικά, ή όσπρια, μαγειρεμένα με… μηχανόλαδο, (εμείς το λέγαμε γράσο), το βράδυ κάτι ανάλογο, ένα κατασκεύασμα της εποχής, ή και… τίποτα”.

.

Παράλληλα όλοι είχαν να παλέψουν και με το κρύο: “Όταν δε με τον πρώιμο χειμώνα του 1941-42 ήρθαν το μεγάλο κρύο κι’ οι παγωνιές, (θέρμανση ούτε για ιδέα, ρουχισμός και μέσα με το χρόνο ελλιπέστερα), τα πράγματα πήραν δραματική μορφή. Το μεγαλύτερο μέρος των νοσηλευομένων παρουσίασε “οιδήματα της πείνας” κι’ οι θάνατοι ακολούθησαν κατά μάζες. Άνοιγαν το πρωί οι θάλαμοι και βρίσκονταν πολλοί άρρωστοι πεθαμένοι και ξυλιασμένοι στα κρεβάτια τους ή στο δάπεδο. Η μεταφορά πτωμάτων στο Νεκροτομείο δεν σταματούσε όλο το 24ωρο κι’ επειδή ο χώρος του ήταν ανεπαρκής, τα τοποθετούσαν εκεί κατά στιβάδες, όπως τις σαρδέλες, το ένα πάνω στο άλλο (…) Το χειμώνα εκείνο 1941-42 αποδεκατίστηκαν πολλοί άρρωστοι. Παρά το γεγονός ότι δεν είχαν ελαττωθεί οι είσοδοι (…) ο αριθμός των νοσηλευομένων συνεχώς έπεφτε και από 2000 περίπου που ήταν μέχρι τότε, έφτασε σε λίγους μήνες στους μισούς και λιγότερους. Πείνα και κρύο θέριζαν. Όσοι άρρωστοι κρατιόταν κάπως, είχαν αφηνιάσει (…) Οι αποδράσεις ήταν πολύ συνηθισμένες”.

.

Το Προσωπικό απ’ την πλευρά του είχε άλλα προβλήματα. Καθώς δεν υπήρχαν συγκοινωνίες, οι εργαζόμενοι πήγαιναν στο Δαφνί με τα πόδια και καταλαβαίνει κανείς πόσο τους εξουθένωνε αυτό, τα κτήρια του ψυχιατρείου ρήμαζαν και συνεχώς έπρεπε ν’ αντιμετωπίζουν καταστροφές κι ελλείψεις και κυρίως είχαν αρχίσει οι διώξεις και οι συλλήψεις από τις Αρχές Κατοχής που φυσικά έκαναν ελέγχους παντού.

.

Παρ’ όλα αυτά και την περίοδο του Πολέμου, παρά τις τραγικές συνθήκες που βίωναν τότε οι νοσηλευόμενοι εκεί και το προσωπικό, έκρυψαν και ανθρώπους που κινδύνευαν: “Δεν θα ήταν σωστό να παραλειφθή η συνδρομή του Νοσοκομείου στους διωκόμενους πατριώτες, πολλοί από τους οποίους βρήκαν εκεί άσυλο, αποκρύφτηκαν και προστατεύτηκαν με σοβαρότατο κίνδυνο. Θυμάμαι αόριστα τους Εβραίους.. Μπαρού και Δαυίδ.. (δεν είναι σίγουρο ότι αυτά ήταν τα πραγματικά ονόματα τους), καθώς και κάποιους άλλους, που ήταν διωκόμενοι και πέρασαν εκεί πολύ χρόνο καμουφλαρισμένοι σε αρρώστους..”

.

Ο συγγραφέας πάντως δεν προσπαθεί να εξωραΐσει την κατάσταση, αλλά να διατηρήσει ίσες αποστάσεις και να αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, αναφορικά με όσα έλαβαν χώρα στο πολύπαθο ψυχιατρείο:

.

Το Προσωπικό στην ολότητά του κατέβαλε φιλότιμες προσπάθειες, είχε καρτερικότητα, ακόμα και αυταπάρνηση έδειξε σε μεγάλο μέρος του. Για τούτο, έγινε δυνατό να διατηρηθούν σε λειτουργία οι Υπηρεσίες του νοσοκομείου και να συνεχιστούν χωρίς διακοπή η παρακολούθηση και η νοσηλεία των αρρώστων, με πολλήν ατέλεια βέβαια και στο όριο του εφικτού κάτω από τέτοιες συνθήκες. Όμως έρχεται κάποια στιγμή που ο άνθρωπος αποκάνει και η αντοχή του κάμπτεται. Περισσότερο, που ο καθένας είχε τότε και το δικό του, προσωπικό ή οικογενειακό δράμα. Έτσι, πολλοί έφυγαν σ’ αναζήτηση τρόπου και μέσων βιοπορισμού, άλλοι παράτησαν τον αγώνα, έπεσαν στη μοιρολατρεία κι’ έγιναν αδιάφοροι κι’ άλλοι αναμίχτηκαν σε διαφόρων ειδών ενέργειες και καταστάσεις. Ίσως υπήρξαν και μερικοί, (δεν είχα προσωπικές διαπιστώσεις, αλλ’ αναφέρθηκαν), που στην αποκορύφωση του κακού και κάτω απ’ την άγρια πίεση του ενστίκτου, κύτταξαν να επιβιώσουν σε βάρος των αρρώστων και καταχράστηκαν (όταν μπόρεσαν), μέρος από το ελάχιστο εκείνο, που δινόταν για συντήρησή τους. Η απόγνωση δεν ξέρει ηθικούς φραγμούς κι’ εκεί έπαψε πια να υπάρχη νόμος. Ο σώζων εαυτόν.. Τόση σύγχυση βασίλευε άλλως τε, που ώρες ώρες ήταν ν’ αναρωτιέται κανείς; Υπήρχε το Προσωπικό για τη φροντίδα των αρρώστων, ή οι άρρωστοι αποτελούσαν το πρόσχημα για να διατηρηθή στη ζωή το Προσωπικό;”

.

Από τα μέσα του 1942 και με την κατακραυγή της Παγκόσμιας Κοινής γνώμης για το Ελληνικό Δράμα, την παρέμβαση του Ερυθρού Σταυρού κτλ, η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται ιδίως στον επισιτιστικό τομέα. Ο κόσμος μπορούσε τουλάχιστον τώρα να επιζήσει παρά τα τεράστια προβλήματα και τις ελλείψεις κι έτσι σιγά-σιγά άρχισε να αποκαθίσταται η ομαλότητα και στο ψυχιατρείο: λιγόστεψαν οι θάνατοι, οι υπηρεσίες βρήκαν τον ρυθμό τους κτλ. Η καλυτέρευση συνεχίστηκε το 1943, μετά την πτώση της κυβέρνησης Λογοθετόπουλου και τότε αρκετοί απ’ το προσωπικό επέστρεψαν στις θέσεις τους και ήρθαν και νέοι υπάλληλοι. Λίγο πριν την Απελευθέρωση:  «ο Γερμανός επικεφαλής της ομάδας που κατείχε το Ταστσόγλειο, θέλησε να εκβιάση το Μαρουλίδη (τον τότε Διοικητικό Διευθυντή), ζητώντας του ένα ποσόν, (δε θυμάμαι 100 ή 200 χρυσές λίρες), με απειλή πως αν δεν το ‘παιρνε, θα τίναζε στον αέρα το κτίριο…» Το ποσό αυτό δεν μπορούσε φυσικά να συγκεντρωθεί και να δοθεί κι ευτυχώς το μόνο που έγινε ήταν μιαν απόπειρα ανατινάξεως στο ένα από τα κτήρια των Σανατορίων που ήταν κενό, γιατί δεν είχε ολοκληρωθεί η κατάσκευή του. Πέρα απ’ τις υλικές ζημιές που έγιναν εκεί, δεν κινδύνεψε κανείς. Και σύντομα,  ήρθε η μέρα της Απελευθέρωσης που όλοι περίμεναν…

.

.

.

(συνεχίζεται εδώ)

.

.

.

.

.

.

 

Τι αποφασίστηκε στη συγκέντρωση του ΨΝΑ σχετικά με την ληστρική παρακράτηση των συντάξεων των ψυχικά πασχόντων

..

..

Ένα σημαντικό πρώτο βήμα για την συγκρότηση ενός μετώπου αγώνα ενάντια στην παρακράτηση των συντάξεων των φιλοξενούμενων στις στεγαστικές δομές και των περιθαλπόμενων σε ιδρύματα χρόνιας παραμονής, αποτέλεσε η σημερινή συνάντηση οικογενειών, φιλοξενούμενων στις στεγαστικές δομές και λειτουργών ψυχικής υγείας που πραγματοποιήθηκε στο ΨΝΑ.

Ξεκίνησε ως «πρωτοβουλία λειτουργών ψυχικής υγείας» όταν μέσα στο καλοκαίρι (10/7/2013) δημοσιεύτηκε η εφαρμοστική απόφαση του ΙΚΑ (προπομπός και των υπόλοιπων ταμείων που θ΄ ακολουθήσουν) για την παρακράτηση, ενός μέτρου που είχε ψηφιστεί επί υπουργού Υγείας Λοβέρδου, αλλά που η εφαρμογή του είχε ανασταλεί τον Ιούλιο του 2012 από την τότε υφυπουργό Υγείας Φ. Σκοπούλη, χωρίς, ωστόσο, ουδέποτε να ακυρωθεί, έτσι ώστε να είναι ελεύθερο το έδαφος στο γνωστό νέο δίδυμο Αδωνι και Ζ. Μακρή να προχωρήσουν στην αδίστακτη υλοποίησή του με ό,τι κι΄ αν αυτό σημαίνει για τις ίδιες τις ζωές των ψυχικά πασχόντων.

Αν και η ειδοποίηση των συγγενών έγινε, εν μέσω του καλοκαιρού, σε λίγες μόνο δομές του ΨΝΑ, υπήρξε σημαντική ανταπόκριση. Εκφράστηκε όχι μόνο απόγνωση και απελπισία, αλλά και πολύς θυμός και οργή και διάθεση να συνεχιστεί, να διευρυνθεί και να κλιμακωθεί ο αγώνας ενάντια στην παρακράτηση των συντάξεων.

‘Οπως είναι γνωστό, η διάταξη αυτή, που έχει ψηφιστεί από το 2011, προβλέπει, την παρακράτηση από το νοσοκομείο (ή το ίδρυμα) που παρέχει περίθαλψη, ή φιλοξενία σε εξωνοσοκομειακή στεγαστική του μονάδα (ξενώνα, οικοτροφείο, προστατευόμενο διαμέρισμα), ποσοστό επί της σύνταξης γήρατος ή αναπηρίας του νοσηλευομένου, ή φιλοξενουμένου, ανάλογα με το ύψος αυτής. Το ποσοστό της παρακράτησης ανέρχεται, για συντάξεις μέχρι 360 ευρώ, στο 40%, για συντάξεις από 360.01 – 500 ευρώ, στο 50%, για συντάξεις από 500.01-1000 ευρώ, στο 60%, για συντάξεις από 1000.01- 1500 ευρώ, στο 70% και από 1500.01 και πάνω, στο 80%.

Πρόκειται, δηλαδή, για μιαν απευθείας ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών, αφού ο περιθαλπόμενος ή φιλοξενούμενος σ΄ αυτές, προκειμένου να συνεχίσει να περιθάλπεται ή να φιλοξενείται, θα πρέπει να καταβάλει αυτό το ποσό, αλλιώς θα εκδιώκεται (στο δρόμο ή σε μιαν οικογένεια που αδυνατεί να τον στηρίξει) – την ίδια στιγμή που το ασφαλιστικό του ταμείο πληρώνει το προβλεπόμενο νοσήλιο για την φροντίδα του στην δομή. Βέβαια, η ρύθμιση προβλέπει, εναλλακτικά, και κάτι ακόμα πιο «φασιστικό» από αυτό, που είναι η απευθείας παρακράτηση χωρίς καν να ειδοποιηθεί ο δικαιούχος της σύνταξης. Επιπλέον, όπως διευκρινίζεται στην σχετική υπουργική απόφαση, το ποσό που παρακρατείται, δεν προστίθεται στον προϋπολογισμό του νοσοκομείου, αλλά θα αντικαθιστά ποσό του προϋπολογισμού αντίστοιχο της παρακράτησης. Πρόκειται, δηλαδή, για καθαρή περικοπή των δημόσιων δαπανών και για πληρωμή της πάλαι ποτέ δημόσιας φροντίδας από τον ίδιο τον ασθενή. Τα χρήματα που θα περισσεύουν στον καθένα για τα στοιχειώδη καθημερινά του έξοδα, θα είναι ελάχιστα.

Αλλά το πράγμα δεν σταματάει εδώ. Η προαναφερθείσα εγκύκλιος του ΙΚΑ αναφέρει ότι προβλέπεται και αναδρομική είσπραξη όλου του ποσού της παρακράτησης που αντιστοιχεί στον καθένα από τότε που ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος, το 2011!!! Δηλαδή, οι δικαιούχοι κινδυνεύουν, για μεγάλο χρονικό διάστημα να μην παίρνουν ούτε ένα ευρώ.

Η σημερινή συνάντηση αποφάσισε :

νέα συγκέντρωση στις 2 Οκτώβρη με στόχο να ειδοποιηθούν και να κινητοποιηθούν όσο γίνεται περισσότεροι από όλα τα ψυχιατρεία και τις στεγαστικές δομές τους.

δημιουργία επιτροπής οικογενειών, χρηστών των υπηρεσιών και λειτουργών ψυχικής υγείας που θα ζητήσει συνάντηση με την αρμόδια υφυπουργό κ. Ζ. Μακρή.

-όσο γίνεται μεγαλύτερη δημοσιοποίηση του ζητήματος, ενημέρωση πολιτικών φορέων. -διαδήλωση στο Υπουργείο και συμμετοχή σε κινητοποιήσεις για την ψυχική υγεία,

διεθνή καμπάνια σε όλη την Ευρώπη, με ενημέρωση όλων των φορέων και των προσώπων που έχουν παρακολουθήσει την πορεία της λεγόμενης «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» σ΄ αυτή τη χώρα, από την Λέρο της δεκαετίας του 80 μέχρι σήμερα.

περαιτέρω προετοιμασία των νομικών ενεργειών, μέχρι και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

..
Ήταν στις 9 Σεπτέμβρη του 1989 που ο βρετανικός Observer κυκλοφορούσε με πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο και μια μεγάλη φωτογραφία από το τότε κολαστήριο της Λέρου.

Επείγει, λοιπόν, να προλάβουμε τα νέα κολαστήρια που ετοιμάζουν οι αδίστακτοι εκτελεστές των διαδοχικών μνημονίων της τρόικας.

..

11/9/2013

..

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ

..

..

..

..

..

Παρουσίαση βιβλίου: «Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών-Το Δαφνί ..μια φανταστική πολιτεία» του Κώστα Φιλανδριανού -Μέρος Ι

.

Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών-Κ. Φιλανδριανός

.

Επειδή τους τελευταίους μήνες συζητείται πολύ το ενδεχόμενο κλεισίματος του ΨΝΑ, σκέφτηκα πως έχει νόημα μεταξύ άλλων, ν’ ανατρέξουμε και στην ιστορία του πολυπαθούς ψυχιατρείου, έτσι όπως καταγράφηκε από έναν απ’ τους ψυχιάτρους που δούλεψαν εκεί, δηλαδή τον αείμνηστο συγγραφέα του περί ο λόγος βιβλίου και τέως διευθυντή του ιδρύματος, Κώστα Φιλανδριανό.

Στην εισαγωγή του αναφέρει τις δυσκολίες του συνάντησε στη συγγραφή του βιβλίου: τις αλλεπάλληλες ιστορικές μεταβολές (Πόλεμοι, Κατοχή, Εμφύλιος κτλ) που είχαν ως συνέπεια να χαθούν και να καταστραφούν πολύτιμα αρχεία, το θάνατο των περισσοτέρων απ΄ τους ανθρώπους που έζησαν και δούλεψαν στα πρώτα άσυλα και τις θολές, ασαφείς και μερικές φορές αντικρουόμενες αναμνήσεις όσων επέζησαν.

«Στερημένος έτσι από επίσημο κι εγγυημένο υλικό, ξεκίνησα την προσπάθεια με βασικό εφόδιο τις προσωπικές αναμνήσεις μου, που τις συμπλήρωσα με μερικά διάσπαρτα στοιχεία από το αρχείο μου» γράφει «καθώς και με όσα μπόρεσα να συγκεντρώσω, ανασκαλεύοντας τις μνήμες και διασταυρώνοντας τις πληροφορίες, κατά τις μακρές συζητήσεις μου με πρόσωπα, που είχαν κατά καιρούς μικρή ή μεγαλύτερη συμμετοχή στα διάφορα γεγονότα» συνεχίζει.

«Ύστερα απ’ αυτά, είναι περιττό νομίζω να επισημάνω ότι η παρούσα ιστόρηση δεν διεκδικεί το αλάθητο κι ότι είναι αυτονόητο πως μπορεί να βρεθούν σ’ αυτή σημεία, στα οποία δεν εξασφαλίζεται η απόλυτη ακρίβεια» επισημαίνει και διευκρινίζει τους λόγους που τον οδήγησαν στη συγγραφή του βιβλίου:

«Συγκεκριμένα: α) Είδα πως η Ιστορία του Δ.Ψ. Α. έχει αξία, γιατί είναι συνυφασμένη, θα έλεγε κανείς ταυτόσημη, με την εξέλιξη της Ψυχιατρικής στη χώρα μας κι εκφράζει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της.. β)Τη θεώρησα χρήσιμη, σαν απόδειξη του πως στάθηκε το Ίδρυμα και για ποια υπήρξε η προσφορά του, στην Ελληνική Κοινωνία κατά κύριο λόγο, αλλά και στην Ψυχιατρική Επιστήμη γ) Την έκρινα απαραίτητη γιατί ίσως μπορέση να συμβάλη σε διαφώτιση και κατατοπισμό και να συντελέσει στο να σβύσουν η προκατάληψη, η αμφισβήτηση και οι άδικες αντιλήψεις, που εξακολουθούν να υπάρχουν, ως προς τη σημερινή του θέση, τη λειτουργία και την απόδοση του δ) Πίστεψα τέλος στη σκοπιμότητα της, με την ελπίδα ότι θ’ αποτελέση την αφορμή για ν’ αναθεωρηθούν οι σφαλερές θέσεις σ’ ότι αφορά τον προορισμό του και να θεμελιωθούν νέες αρχές για τη μελλοντική αποστολή του«.

Σαφώς ήθελε και να διασώσει όσα στοιχεία είχε βρει, όσα θυμόταν, για την περίπτωση που κάποιος στο μέλλον αποφάσιζε να κάνει μια πιο εμπεριστατωμένη έρευνα για το θέμα. Έτσι κάνει και μια αναλυτική περιγραφή του τι είχε προηγηθεί πριν την ίδρυση του Δημοσίου Ψυχιατρείου Αθηνών στο Δαφνί, αναφέρεται στο Άσυλο της οδού Κυδαθηναίων, σ’ αυτό του Μοσχάτου αλλά και στο μεταγενέστερο της Αγίας Ελεούσας  που ‘περιέθαλψαν’ ψυχικά πάσχοντες αν και κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε επί της ουσίας. Απλώς οι ψυχικά πάσχοντες εγκλείονταν, περιορίζονταν και απομονώνονταν μαζί με άλλα άτομα που θεωρούνταν κοινωνικώς επικίνδυνα και η Αστυνομία είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για την ‘φροντίδα’ τους, για αρκετά χρόνια.

Τα πράγματα άρχισαν ν’ αλλάζουν περίπου γύρω στο 1924 όταν διορίστηκε κι ανέλαβε αμέσως υπηρεσία ο διακεκριμένος Νευρολόγος-Ψυχίατρος από τη Σμύρνη, Ισαάκ Ταστσόγλου, με πρωτοβουλία του Φωκίων Κοπανάρη, που είχε τοποθετηθεί στη θέση του Γενικού διευθυντή Υγιεινής του Υπουργείου Πρόνοιας. Ο Κοπανάρης, συγκρότησε επίσης το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος και ονόμασε το Ίδρυμα «Δημόσιον Ψυχιατρείον Αγίας Ελεούσης«.

Παρά τις βελτιώσεις και τις προσπάθειες των εμπλεκομένων, η κατάσταση στο ψυχιατρείο αυτό έφτασε στο απροχώρητο, αφού με τις συνεχόμενες νέες εισαγωγές έφτασαν να διαμένουν εκεί σε άθλιες συνθήκες, πάνω από 500 πάσχοντες ενώ όπως εξηγεί ο Φιλανδριανός το οίκημα στις καλύτερες των περιπτώσεων θα μπορούσε να στεγάσει «το πολύ 60 άτομα-βία να πήγαιναν στα 65-70«.

Τότε «ήρθε σαν από ύψους βοήθεια η απαλλοτρίωση από το Κράτος στο Δαφνί, ενός κτήματος, που ανήκε στην υπηρεσία της Αεράμυνας και ακούστηκε μ’ ανακούφιση ότι τούτο παραχωρήθηκε για να ιδρυθή και να εγκατασταθή εκεί οριστικά το Δημόσιο Ψυχιατρείο«. Το 1925 έγινε απαλλοτρίωση και παραχώρηση αρχικά, 70 περίπου στρεμμάτων και το 1926 άρχισε μια υποτυπώδης προετοιμασία για τη διαμόρφωση του χώρου (περίφραξη, μεταφορά λυόμενων παραπηγμάτων κ.α.)

«Ήταν νωρίς το καλοκαίρι του 1928 που (…) στάλθηκαν στο Δαφνί μ’ επείγουσα εντολή, ο Αρχινοσοκόμος Γιάννης Συνοδινός με 2-3 νοσοκόμες και περί τους 50 διαλεγμένους αρρώστους σαν εργάτες, για να προετοιμάσουν το έδαφος. Αυτοί και λίγοι απαραίτητοι ειδικοί και τεχνίτες (…) δούλεψαν εντατικά και σκληρά για να δημιουργήσουν το συντομότερο τις βάσεις μιας πρόχειρης εγκατάστασης αρχίζοντας απ’ το μηδέν«.

.

ΨΝΑ-1928.

Χάρη σε κείνους καθαρίστηκαν και βάφτηκαν τα 5 λυόμενα (παράγκες) που υπήρχαν, διορθώθηκαν οι ελλείψεις τους, κατασκευάστηκαν τα έπιπλα (κρεβάτια, καρέκλες, τραπέζια κτλ), μεταφέρθηκε ο ατομικός ιματισμός, το υγειονομικό υλικό κτλ. Η περιοχή ήταν αραιοκατοικημένη, νερό κουβαλούσαν με κουβάδες αρχικά από κάποιο πηγάδι της περιοχής, ηλεκτρικό ρεύμα και θέρμανση δεν υπήρχαν, το φαγητό των πρώτο καιρό το έστελναν μέσα σε χύτρες απ’ την Αγία Ελεούσα, το προσωπικό διέμενε διασκορπισμένο κι όπου υπήρχε ελάχιστος διαθέσιμος χώρος και οι μεταφορές γινόταν με μια σούστα και δυο άλογα (αργότερα τους δόθηκε κι ένα σαραβαλιασμένο αμαξάκι τύπου Βικτώριας).

Το διαφορετικό στοιχείο όμως, είναι πως τώρα οι πάσχοντες μπορούσαν να κυκλοφορούν ελεύθερα στον περίβολο και το τι σήμαινε αυτό μπορούμε λίγο-πολύ να το καταλάβουμε όλοι. Ο Φιλανδριανός πάντως με την περιγραφή του που αξίζει να σας παραθέσω, μας μεταφέρει σε κείνες τις στιγμές κι είναι σαν να βλέπουμε κι εμείς με τα δικά του μάτια σκηνές άλλων εποχών:

«Σχετικά με την ατμόσφαιρα μέσα στο χώρο εκείνο, δεν αντέχω στον πειρασμό και θ’ αναφερθώ σε μιαν εντύπωση ή μάλλον εικόνα, που έχει μείνει ανεξάλειπτη στη μνήμη μου, από μια-δυό επισκέψεις, που έτυχε να κάμω στον περί ου ο λόγος περίβολο, κάπου γύρω στο 1932 με 33. Το θέαμα συνοδευόμενο και από …αφθονία ακουσμάτων, ήταν ομολογουμένως απίθανο κι’ είχε στην όλη έκφραση του κάτι το φανταστικό. Κάτι που θύμιζε πολύ την Αυλή των Θαυμάτων του Βίκτωρος Ουγκώ. Κι ήταν πραγματικά μια Αυλή των Θαυμάτων ο περίβολος εκείνος…

Ένας κόσμος παράξενος, παρδαλός, ανακατωμένος κι’ ετερόκλιτος στην ομοιομορφία του σαν σύνολο. Ένας κόσμος που στο μεγαλύτερο μέρος του πήγαινε κι ερχόταν σε μιαν αέναη κίνηση χωρίς έννοια, ή εκδηλωνόταν με τους πιο περίεργους κι απροσδόκητους τρόπους, ενώ σ’ ένα μικρότερο ποσοστό του παρέμενε αδρανής και αδιάφορος προς ό,τι γινόταν γύρω του θωρώντας τα πάντα από μια σκοπιά ειρωνίας και χλευασμού κι άλλοτε τελείως ξένος και μετουσιωμένος σ’ άλλες σφαίρες.

Άλλος κεραυνοβολούσε το σύμπαν με πύρινα θρησκευτικά κηρύγματα και καλούσε σε μετάνοια, -άλλος με μεγαλόπνοους πολιτικούς λόγους παρουσίαζε το πρόγραμμα του, – άλλος διαφήμιζε τις ιδέες του, -άλλος διαλαλούσε τη δύναμη και τις υπερφυσικές ικανότητες του, -άλλος χόρευε κι άλλος τραγουδούσε, -ενώ αρκετοί έδειχναν σκεπτικισμό, έβλεπταν σκωπτικά και μυκτήριζαν. Δεν ήταν σπάνιο να ιδή κανείς και μερικούς να κλαίνε. Άγιοι και άγιες, βασιληάδες και βασίλισσες, πρόεδροι και κυβερνήτες, αριστοκράτες και τιτλούχοι όλων των ειδών, προφήτες, στρατηγοί και ναύαρχοι, εφευρέτες και μυστηριώδεις κατάσκοποι, καλλιτέχνες, ταχυδακτυλουργοί, ακκιζόμενες Πομπαντούρ και κυρίες των τιμών, συναγωνίζονταν σ’ επίδειξη υπεροχής και διεκδικούσαν την απόσπαση της γενικής προσοχής.

Άλλοι κι’ άλλες περιποιημένοι κάπως και καλοστεκούμενοι, άλλοι ατημέλητοι και κουρελήδες, άλλοι κι’ άλλες με στέμματα κάθε λογής, με λοφία, με κορδέλες ποικιλόχρωμες, με χάντρες και στολίδια και παράσημα (όλα τα είδη από τενεκέδες και χρυσόχαρτα ήταν σε χρήση), άλλοι με σπάθες,(ξύλινες), με περικεφαλαίες και διάσημα, με τρικαντώ, (χάρτινα) κι άλλοι τέλος μ’ εκπληκτικής εφευρετικότητας διακοσμήσεις, έδιναν το παρών στην τραγελαφική αυτή ομήγυρη κι’ απάρτιζαν ένα σύνολο, που δημιουργούσε την αίσθηση του απόκοσμου. Πάρα πολλοί απ’ αυτούς, περίφημοι «τύποι» της εποχής, φημισμένοι ανά το Πανελλήνιο, (ο Γιάννης ο Θεός, -ο Ηλίας της Επιμελείας, -ο Δελαπατρίδης, -ο Βδελόπουλος, – Ο Ανδρέας ο Ουρανοβάμων, – η Βασίλισσα του Σαββά, – Ο Θανάσης ο Απλός, – ο Μικρό Μεγάλο Παστρεύει, -ο Γιάννης το Υπερντρέτνωτ, – ο Δαίδαλος κλπ, ελάχιστο δείγμα μιας ατέλειωτης σειράς), καθένας με τη χάρι του και τα …καμώματα του, συμπλήρωναν την εκτός τόπου και χρόνου αίσθηση, με την οποία ζούσε το αλλόκοτο εκείνο πλήθος… Πόσοι ανεπανάληπτοι «τύποι»… (Αλήθεια τι έγιναν τώρα οι «τύποι»;) Σήμερα δεν βλέπομε τέτοια πράγματα. Ο οδοστρωτήρας των ψυχοφαρμάκων ισοπέδωσε τις ψυχικές αρρώστιες, εξαφάνισε τις πηγαίες συμπτωματολογίες, μετέτρεψε τους αρρώστους σε απλά ομοιόμορφα νούμερα..»

.

.

.

(Συνεχίζεται εδώ. Στα αποσπάσματα διατηρείται η ορθογραφία και γραμματική σύνταξη του πρωτότυπου κειμένου) .

.

.

.

.