Παρουσίαση του βιβλίου: Behind the Shock Machine – The untold story of the notorious Milgram psychology experiments

.

BehindTheShockMachine_HR

.

Όσοι διαβάζετε αυτό το blog σταθερά, γνωρίζετε αρκετά πράγματα για τα πειράματα του Stanley Milgram αλλά και για τον ίδιο, απ’ τις αναρτήσεις που έχουν ανέβει εδώ τα προηγούμενα χρόνια. Δεν χρειάζεται να σας κάνω ιδιαίτερο πρόλογο για τον άνθρωπο που συγκλόνισε τον κόσμο όταν δημοσίευσε τα συμπεράσματα του απ’ αυτά τα πειράματα, που σχετίζονταν με την συμμόρφωση και την υπακοή στην εξουσία.

Αλλά κι όσοι έρχεστε εδώ για πρώτη φορά, μπορεί να ‘χετε ακούσει για κείνον σε κάποιο ντοκιμαντέρ που αφορά το Ολοκαύτωμα, να ‘χετε δει κάποια έρευνα που σχετίζεται με τις δικές του, να ‘χετε ακούσει το τραγούδι που του αφιέρωσε ο Peter Gabriel κ.ο.κ.

Δεν θα σας ξαναγράψω λοιπόν τα γεγονότα που ήδη γνωρίζετε, αλλά θα σας παρουσιάσω την οπτική της Gina Perry που έγραψε το σχετικό βιβλίο Behind the Sock Machine-The untold story of the notorious Milgram psychology experiments”.

Κατά το χρόνο της έρευνας της 140 ηχογραφήσεις ήταν στη διάθεση της για ακρόαση, ενώ πολλές άλλες θα παραμείνουν εμπιστευτικές μέχρι το 2039, σύμφωνα με το σύστημα που επικρατεί στην Αμερική (για την ταξινόμηση και τον αποχαρακτηρισμό των αρχείων). Αναφέρει πως η κάθε μία ηχογράφηση διαρκεί περίπου 50 λεπτά και διέθεσε περίπου 200 ώρες για να τις ακούσει και πολλά χρόνια συνολικά για να ερευνήσει κάθε πτυχή τους. Στο βιβλίο παραθέτει επιλεκτικά κάποια αποσπάσματα αυτών, σε σημεία που θεωρεί ότι χρειάζεται για να υποστηρίξει τα γραφόμενα της. Έχει επίσης στη διάθεση της κάποια απ’ τα πρωτότυπα έγγραφα του Milgram καθώς και ηχογραφήσεις από ορισμένες συνεδρίες του με τον Dr. Paul Errera, που έγιναν μετά τη λήξη των πειραμάτων.

Γνωρίζουμε πως τα πειράματα έδειξαν πως ένα ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό υποκειμένων, το 65%, ήταν διατεθειμένα να διοχετεύσουν ακόμα και τις υψηλότερες δόσεις ηλεκτροσόκ που αναγράφονταν στη σχετική γεννήτρια, υπακούοντας στις εντολές του πειραματιστή,  στα υποκείμενα που έπαιρναν μέρος σε υποτιθέμενο πείραμα για τη μνήμη, όταν έκαναν λάθος στην ανάκληση λέξεων. Συνέχιζαν τα ηλεκτροσόκ, ακόμη κι αν το υποκείμενο διαμαρτυρόταν ότι έχει πρόβλημα με την καρδιά του ή το άκουγαν να βγάζει κραυγές πόνου.

Το συμπέρασμα ήταν αβίαστο: οι περισσότεροι είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε οτιδήποτε (ακόμα και κάτι που θέτει σε κίνδυνο συνανθρώπους μας, κάτι που θα θεωρούσαμε ανήθικο υπό άλλες συνθήκες), όταν μας το ζητά μια εξουσία/αυθεντία. Το ποσοστό ανέβηκε πολύ υψηλότερα μάλιστα, σε μετέπειτα πειράματα. Αυτή τουλάχιστον είναι η επίσημη εκδοχή για τα γεγονότα κι αυτή διδάσκεται ακόμη και σήμερα στα απανταχού πανεπιστημιακά ιδρύματα. Ήταν όμως έτσι;

Ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή. Στην ανάρτηση που είχα ανεβάσει εδώ λοιπόν, επέμενα κι εγώ με τη σειρά μου να διευκρινίζω ότι δεν ήταν ένα μόνο το πείραμα αυτό («το πείραμα του Milgram» όπως αναφέρεται συνήθως), αλλά πολλά (πρόκειται δηλαδή για «τα πειράματα του Milgram») με διαφοροποιημένα σενάρια. Και το γνώριζα γιατί το ανέφερε η βιογραφία του ίδιου του ερευνητή.

Αυτό επισημαίνει και η Perry : ότι η ‘καρδιακή προσβολή’ ήταν ένα μόνο απ’ τα σενάρια των πειραμάτων, που σύμφωνα με τα στοιχεία, στο σύνολο τους ήταν 24. Άλλαζε η ιστορία, τροποποιούνταν το σενάριο, συμμετείχαν διαφορετικοί άνθρωποι σ’ αυτά. Σε κάποια σενάρια ο πειραματιστής έδινε οδηγίες απ’ το τηλέφωνο, σε άλλα μόνο όταν κάποιος δεχόταν 300 volt χτυπούσε τον τοίχο, ενώ πριν σε όλη τη διάρκεια του πειράματος ήταν ήσυχος κτλ. Σ’ αυτά τα σενάρια λοιπόν πάνω απ’ το 60% των υποκειμένων παράκουσε τον πειραματιστή. Τα ευρήματα λοιπόν ήταν αντίθετα απ’ αυτά στο σενάριο της ‘καρδιακής προσβολής’ που ήταν οπωσδήποτε,  το πιο δραματικό.

Αυτά τα πειράματα λοιπόν υποστηρίζει η συγγραφέας, είναι τόσο διάσημα όσο και παρεξηγημένα. Κι αιτιολογεί την άποψη της εξηγώντας τους λόγους αυτής της παρεξήγησης: α) ο ίδιος ο Milgram υποβάθμισε τα αντίθετα ευρήματα στις δημοσιεύσεις του, β) τα ΜΜΕ προέβαλλαν και διόγκωσαν τη φήμη αυτών των πειραμάτων και τη δική του που ως τότε ήταν ένας σχετικά άγνωστος επίκουρος καθηγητής, γ) μόλις 2 χρόνια πριν τη δημοσιοποίηση τους είχε προηγηθεί η δίκη του Adolf Eichmann και η Hannah Arendt είχε μιλήσει για την «κοινοτοπία του κακού» (απολύτως σχετική η ανάρτηση που θα βρείτε εδώ) οπότε κατά κάποιο τρόπο μια φιλοσοφική άποψη όπως τη δική της τεκμηρίωσε επιστημονικά μ’ αυτά τα πειράματα εκείνος κ.α.

Και γενικότερα, αναρωτιέται η Perry, έχουμε κατανοήσει ότι οι επιστήμονες είναι επίσης και παραμυθάδες (storytellers); Κατανοούμε πια διαισθητικά και υπάρχει πληθώρα αποδείξεων συνεχίζει, που δείχνει ότι οι επιστήμονες μπορεί να παράγουν αποτελέσματα για να υποστηρίξουν μια ιδιαίτερη πολιτική ή να προωθήσουν τις προσωπικές τους ατζέντες κι ότι οι ελπίδες ενός μεμονωμένου επιστήμονα για την έρευνα του μπορεί να διαμορφώσουν το αποτέλεσμα. Έκανε κάτι ανάλογο κι ο Milgram;

Η ίδια ανακάλυψε νέα στοιχεία, ένα κρυμμένο ως σήμερα πείραμα του (μια ακόμα πιο αμφιλεγόμενη παραλλαγή όπως υποστηρίζει), που την έκαναν να αναρωτηθεί αν όντως ο Milgram βρήκε ό,τι ισχυρίστηκε. Η αξιοπιστία του ως σήμερα είναι υψηλότατη αλλά εκείνη πιστεύει πως έχει σημασία ν’ αμφισβητούμε τις ιστορίες που μας έχουν πει.

Κι εκτός απ’ αυτό, «τι μας λένε τα ποσοστά γι’ αυτούς τους 730 ανθρώπους που πήραν μέρος στα πειράματα του Milgram το ’61 και το ’62;” αναρωτιέται η συγγραφέας. Αυτό που έχει χαθεί απ’ την ιστορία του πειράματος πιστεύει, είναι οι φωνές αυτών των ανθρώπων που συμμετείχαν και έχει μείνει μια απλοποιημένη επιστημονική αφήγηση που μας δείχνει μια ανησυχητική τάση μιας απρόσωπης ομάδας υποκειμένων για υπακοή στην εξουσία.

Και μετά τη λήξη των πειραμάτων, έμαθαν οι συμμετέχοντες την αλήθεια αμέσως, όπως πιστεύουμε; Ισχυρίστηκε ποτέ ο ίδιος ο Milgram ότι τους την είπε; Ή μήπως όχι; Και πως ένιωσαν όταν πληροφορήθηκαν εντέλει τι ερευνούσε;

Τις δικές του απαντήσεις σε κάποια απ’ αυτά τα ερωτήματα, έχει δώσει ο συγγραφέας της βιογραφίας του Milgram, Thomas Blass, με τον οποίο αξίζει να λάβετε υπόψη ότι είχε επικοινωνία επί τρία χρόνια η Perry (που ζει κι εργάζεται στην Αυστραλία). Παραδέχεται μάλιστα ότι οι αναφορές εκείνου για τις εκατοντάδες ηχογραφήσεις που υπήρχαν, την έκαναν να σκεφτεί να ερευνήσει με τη σειρά της αυτά τα πειράματα. Συναντήθηκαν και συζήτησαν για τον Milgram στην Αμερική (θα διαβάσετε τα πάντα για τη συζήτηση τους στο πρώτο κεφάλαιο) και της έχει γράψει μια εξαιρετική κριτική για το συγκεκριμένο βιβλίο.

Κι είναι ένα βιβλίο που όντως αξίζει να διαβάσει κάποιος, ένα βιβλίο που πραγματικά προσθέτει στοιχεία σε όσα γνωρίζαμε για τα πειράματα,  για τον ίδιο τον Milgram αλλά και για την Κοινωνική ψυχολογία ως επιστήμη. Όσον αφορά την ουσία των θεμάτων που εξετάζει όμως, όσο κι αν συμμερίζομαι απολύτως τα ηθικά ζητήματα που εγείρουν τέτοιου είδους έρευνες όσο κι αν αντιλαμβάνομαι πλήρως τις συνέπειες που μπορεί να έχουν σε κάποιους απ’ τους συμμετέχοντες (απ’ την πρώτη στιγμή άλλωστε υπήρξε δριμύτατη κριτική απ’ το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας), δεν μπορώ να συμμεριστώ την εν γένει αφισβήτηση που δείχνει η συγγραφέας σε κάθε τι σχεδόν που αφορά τον Milgram (τον χαρακτηρίζει όπως και τον F. Zimbardo και άλλους σαν αυτούς cowboys of the psychological frontier κι αυτό έχω την αίσθηση πως αν μη τι άλλο δείχνει μια κάποια προκατάληψη). 

Η δική μου άποψη και πιστέψτε με διάβασα το βιβλίο με ανοιχτό μυαλό, είναι πως αυτά που μάθαμε απ’ τα πειράματα του είναι ανεκτίμητα. Όσο κι αν μπορεί κανείς να τον ψέξει για επιμέρους ζητήματα ( το πόση πίεση π.χ. άσκησαν οι πειραματιστές στους συμμετέχοντες, το ότι δεν μερίμνησε ίσως ορθά ώστε να μειώσει το άγχος των συμμετεχόντων μετέπειτα κ.α.), δεν γίνεται να μην αναγνωρίσει και τη συμβολή του στη μελέτη της συμμόρφωσης και της υπακοής. Ο χρόνος άλλωστε θεωρώ πως έδειξε ότι είχε δίκιο όσον αφορά τα συμπεράσματα του κι οι μετέπειτα σχετικές μελέτες δεν τον διέψευσαν.

Αλάθητος δεν ήταν οπωσδήποτε, αλλά η ευφυία του φαίνεται στο σύνολο του έργου του και στις πρωτότυπες μελέτες του. Κι η ενασχόληση του με τα καλλιτεχνικά (μεταξύ άλλων, ήθελε πολύ να έρθει στην Ελλάδα και να γυρίζει ταινίες κάτω απ’ το Μεσογειακό ήλιο), για μένα δείχνει ότι δεν ήταν άνθρωπος με παρωπίδες.

Εν κατακλείδι δεν μπορώ να προσυπογράψω ότι ενήργησε με ψυχρότητα όπως θέλει να πιστεύει η συγγραφέας, ούτε να υποστηρίξω (ή να μην υποστηρίξω) πως το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η καριέρα του κι η εξέλιξη του στους πανεπιστημιακούς κύκλους. Πως άλλωστε από τη συμπεριφορά του σε ένα πείραμα, να βγάλουμε γενικά συμπεράσματα για την προσωπικότητα του; Πως θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε τα βαθύτερα του κίνητρα;

Ακόμη κι αν ήταν ένας ψυχρός αριβίστας, αλλάζει αυτή η υποτιθέμενη παραδοχή κάτι; Διαφοροποιεί δηλαδή ριζικά την ιστορία των πειραμάτων του; Αν οι παραλείψεις του, η αμέλεια του, η  φιλοδοξία του οδήγησαν στην παραποίηση των αποτελεσμάτων, τότε και μόνο τότε, ναι. Αλλά ποιος θα μπορούσε ν’ αποφανθεί με βεβαιότητα εκ των υστέρων;  Κι αν εξεταζόταν άλλα εξίσου ‘διάσημα’ πειράματα τόσο εξονυχιστικά όσο τα δικά του, αποκλείεται να ερχόταν στην επιφάνεια άλλα τόσα παρόμοια ζητήματα (μεθοδολογίας, δεοντολογίας κτλ);

Απ’ όσα έχω πάντως διαβάσει για κείνον,  κατάλαβα πως σχολήθηκε με το πως αισθάνθηκαν οι άνθρωποι που συμμετείχαν σ’ αυτά του τα πειράματα. Το αν θα έπρεπε ν’ ασχοληθεί όμως περισσότερο ή όχι, αν ασχολήθηκε επειδή είχε όφελος να το κάνει κτλ, είναι θέματα που ο καθένας μπορεί να τα κρίνει αφού λάβει υπόψη του όλα τα γεγονότα και να βγάλει τα συμπεράσματα του. Ευτυχώς πάντως που δεν γίνονται σήμερα πια τέτοια πειράματα, γιατί ο σκοπός δεν μπορεί ν’ αγιάζει τα μέσα ούτε ν’ αθωώνει κανέναν.

Κι αν πρέπει λοιπόν υπό το φως των νέων στοιχείων που φέρνει η Perry στο φως, να ενοχοποιήσουμε κι άλλο τον Milgram για όσα έκανε κι όσα δεν έκανε κατά τη διάρκεια αυτών των πειραμάτων, να του προσάψουμε κι άλλες μομφές, δεν θα πρέπει παράλληλα να λάβουμε υπόψη και το πόσο οι ενοχές των συμμετεχόντων για τ’ αποτελέσματα διαστρέβλωσαν κι αλλοίωσαν τη μνήμη τους; Δεν θα πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι με τις εκ των υστέρων αφηγήσεις τους και τις αξιολογικές τους κρίσεις;

Ανεξάρτητα βέβαια απ’ τη δική μου άποψη, τις μικρές μου ενστάσεις και τα ερωτήματα που θεωρώ ότι προκύπτουν, οφείλω να αναφέρω ότι το βιβλίο έχει βραβευτεί κι έχει λάβει ως επί το πλείστον διθυραμβικές κριτικές. Υπάρχουν πάντως και ηχηρές επικρίσεις.

Η συγγραφέας αναφέρει στο τέταρτο κεφάλαιο, όπου καταγράφει τη συζητησή της με μια γυναίκα που συμμετείχε τότε στην έρευνα του Milgram, πως αυτά τα πειράματα δείχνουν περισσότερα για κείνον (π.χ. το ότι ήταν Εβραίος έπαιζε ρόλο στο είδος των πειραμάτων  που διεξήγαγε), παρά για τους συμμετέχοντες σ’ αυτά. Το ίδιο δεν συμβαίνει όμως και με το δικό της βιβλίο;  Δεν ‘εκθέτει’ η γραφή της και δικές της πλευρές (όπως γίνεται πάντα άλλωστε);

Η αμφισβήτηση βεβαίως δεν βλάπτει, η κριτική χρειάζεται ενίοτε και αυτονόητο δεν είναι τίποτα. Ο δικός μου σκεπτικισμός άλλωστε δεν αφορά την απομυθοποίηση του Milgram. Λαμβάνω απεναντίας υπόψη ότι η συγγραφέας είχε και το ευγενές κίνητρο να υπερασπιστεί τρόπον τινά τους συμμετέχοντες σ’ αυτό το πείραμα. Δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ όμως, με αφορμή όσα γράφει, πως περισσότερο απ’ το να έχουν οι άνθρωποι είδωλα, τους αρέσει το να τα γκρεμίζουν και να τα αποδομούν.

Καλή σας ανάγνωση. 

.

.

.

.

.

ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΕΧΗ ΦΟΡΑ Η Ζ. ΜΑΚΡΗ ΑΠΕΦΥΓΕ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

..

..

ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΕΧΗ ΦΟΡΑ Η Ζ. ΜΑΚΡΗ ΑΠΕΦΥΓΕ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

..
Για δεύτερη φορά, σήμερα, η υφυπουργός Υγείας Ζ. Μακρή αθέτησε την υπόσχεσή της να συναντήσει την Επιτροπή ενάντια στην παρακράτηση των συντάξεων – παρόλο που η συνάντηση είχε κλειστεί από το ίδιο το γραφείο της.

Ακούστηκαν, ως δικαιολογία, οι «κοινοβουλευτικές της υποχρεώσεις» που είχαν προκύψει, αλλά αυτό που διαφαινόταν, μετά την αρχική, «τελετουργική» και «θεαματική» υποδοχή «των ψυχικά πασχόντων από την υφυπουργό», ήταν μια στάση ξεφορτώματος του ζητήματος και εναπόθεσής του στις ατέρμονες και αδιέξοδες συζητήσεις των κατώτερων κλιμακίων που δεν μπορούν ποτέ να δεσμευτούν και ν΄ αποφασίσουν για τίποτα, με την όλη υπόθεση να καταλήγει σ΄ ένα «θα δούμε», «θα σας πούμε», «θα ενημερώσουμε την υφυπουργό» κλπ, κλπ.

Ως κανονική «ξεπέτα» χαρακτήρισαν την στάση της οι εκπρόσωποι των φορέων που είχαν προσέλθει για τη συνάντηση.
Η στάση της υφυπουργού επιβεβαίωσε την εκτίμηση, ήδη από την προηγούμενη φορά, όταν γινόταν αναφορά στον «”διάλογο” που ξεκίνησε», ότι επρόκειτο για ένα «διάλογο σε εισαγωγικά».

Αυτή τη φορά, οι φορείς που αντιπροσωπεύθηκαν στην συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο και στην Επιτροπή, ήταν πολύ περισσότεροι : ΕΣΑΜΕΑ, ΠΟΣΟΨΥ, ΣΟΨΥ Βύρωνα, ΣΟΨΥ Κορυδαλλού, ΣΟΨΥ Β. Προαστίων, ΚΙΝΑΨΥ, Σωματείο Αυτοεκπροσώπηση, Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων και, φυσικά, η Πρωτοβουλία ενάντια την παρακράτηση των συντάξεων.

Το γραφείο της υφυπουργού, όπως και την προηγούμενη φορά, παρέπεμψε την Επιτροπή στην Διευθύντρια Ψυχικής Υγείας κ. Κουλούρη.

Η Επιτροπή αρνήθηκε να μπει σε μακροσκελή συζήτηση με την Δ/νση Ψυχικής Υγείας καθώς το κρίσιμο σημείο, που έμενε εκκρεμές, ήταν και είναι η δέσμευση της υφυπουργού για την ακύρωση της παρακράτησης με εισαγωγή στη Βουλή σχετικής νομοθετικής ρύθμισης.

Παρέδωσε στην κ. Κουλούρη την πρόταση που της είχε ζητηθεί την προηγούμενη φορά, αφενός σχετικά με την ακύρωση της παρακράτησης και, αφετέρου, την ταυτόχρονη υπόδειξη τρόπων υποστήριξης των ψυχικά πασχόντων/φιλοξενουμένων στις στεγαστικές δομές στην ασφαλή διαχείριση των εισοδημάτων τους και των περιουσιακών τους στοιχείων, καθώς και για την εγκαθίδρυση τρόπων αξιόπιστου ελέγχου (εσωτερικού και εξωτερικού) των διαδικασιών που πρέπει να τηρούνται.

Η Επιτροπή αποχώρησε με την υπόσχεση ότι η συνάντηση με την κ. Μακρή θα γίνει την ερχόμενη εβδομάδα, ενώ, στο μεταξύ, θα έχει, υποτίθεται, μελετηθεί και η πρόταση που υποβλήθηκε.

Η απόφαση όλων ήταν για την οργάνωση μιας δυναμικής διεκδίκησης για την ακύρωση της παρακράτησης. Σύντομα θα υπάρξει σχετική ανακοίνωση επ΄ αυτού.

(Στο κείμενο των προτάσεων σημαντική ήταν η συμβολή των κκ Ε. Φυτράκη και Μ. Μητροσύλλη).

..

22/10/2013

.
Ακουλουθεί  η πρόταση, προς την Υφυπουργό Υγείας, των συλλογικοτήτων που συμμετέχουν στην σχετική πρωτοβουλία   για νομοθετική ακύρωση της παρακράτησης των συντάξεων…

..

..

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ κ. Ζ. ΜΑΚΡΗ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΩΝ

ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΠΟΥ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

..
1.Η παρακράτηση των συντάξεων των ψυχικά πασχόντων που φιλοξενούνται σε στεγαστικές δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, όπως αυτή προβλέπεται από την παρ. 9 του άρθρου 66 του νόμου 3984 του 2011, η οποία προστέθηκε στην παρ. 8 του άρθρου 13 του ν. 2716/99, (όπως αντίστοιχα και των περιθαλπόμενων σε δομές κλειστής περίθαλψης, σύμφωνα με την παρ. 8 του άρθρου 66 του ν. 3984/11), αντιβαίνει και καταστρατηγεί θεμελιώδη, από διεθνείς οργανισμούς και το Σύνταγμα αναγνωρισμένα, ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων, καθώς και τους ίδιους τους στόχους της ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, που έγκεινται ακριβώς στην απόκτηση των ικανοτήτων για την πλήρη άσκηση των «δικαιωμάτων του πολίτη», ενός πλήρως ισότιμου και χωρίς διακρίσεις πολίτη, και στην θεσμική και κοινωνική στήριξη στην άσκηση αυτή.

Στη θέση αυτή συντείνει και η πρόσφατη Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (ν. 4074/2012). Αντίθετα, η αφαίρεση μέρους της περιουσίας (σύνταξης), ακριβώς λόγω της αναπηρίας, ή σοβαρού προβλήματος ψυχικής υγείας, συνιστά απαγορευμένη από τη Σύμβαση διάκριση εις βάρος των ατόμων με αναπηρία ή σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας (αρ. 12 § 5 της Σύμβασης).Η μεταχείριση των ψυχικά πασχόντων, μέσα από μια διαχρονική συνέργια κοινωνικών προκαταλήψεων και της παραδοσιακής ιδρυματικής ψυχιατρικής, ήταν συνυφασμένη με κάθε είδους διακρίσεις, αποκλεισμούς, την διαρκή καταστρατήγηση και ακύρωση των δικαιωμάτων τους, την υποβάθμιση έως και πλήρη απαξίωση της ανθρώπινης υπόστασής τους. Ο σφετερισμός των εισοδημάτων και των περιουσιακών τους στοιχείων ήταν μέρος (ενίοτε το κυρίαρχο) αυτής της ακύρωσης και απαξίωσης.

Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση, στο βαθμό που δεν διαιωνίζεται ως λόγια κενά περιεχομένου, δεν συνέλαβε και δεν οραματίστηκε ποτέ τους σκοπούς και τις μεθόδους της ως απλή αλλαγή της μορφής και του τρόπου διαχείρισης της «μειονεκτικής θέσης», του κοινωνικού αποκλεισμού και του εξοστρακισμού των ψυχικά πασχόντων, αλλά το αντίθετο : ως διαδικασία, την κεντρική θέση στην οποία έχει το ψυχικά πάσχων υποκείμενο και της οποίας οι θεραπευτικές/ αποκαταστασιακές μέθοδοι είναι αποτελεσματικές στο βαθμό που έχουν την ευκαιρία να βρεθούν σε μια δομική συνάρθρωση με κοινωνικές πολιτικές, αλλά και με δημόσιους θεσμούς που στηρίζουν ενεργά το υποκείμενο στην ανάκτηση και στην πλήρη άσκηση των δικαιωμάτων του, συμπεριλαμβανομένων αυτών που έχουν να κάνουν με τα εισοδήματα και τα περιουσιακά του στοιχεία.

Στη διαχείριση των περιουσιακών τους στοιχείων, τα άτομα με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας/ένοικοι των Μονάδων Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης, δικαιούνται κατάλληλης υποστήριξης (αρ. 12 § 3 της Σύμβασης). Οφείλει, συνεπώς, το κράτος αφενός να προστατεύει τους χρήστες/λήπτες των υπηρεσιών από την όποια εκμετάλλευση και αφετέρου να τους παρέχει υποστήριξη ώστε οι ίδιοι ν΄ αποφασίζουν για την περιουσία τους.

Η μέχρι τώρα εμπειρία της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης έχει δείξει ότι τα εισοδήματα των φιλοξενουμένων στις στεγαστικές δομές και ο (υποβοηθούμενος, σε άλλοτε άλλο βαθμό) έλεγχος των ίδιων των χρηστών επ΄ αυτών, έχουν παίξει κεντρικό ρόλο στη δυνατότητά τους όχι απλώς να καλύπτουν βασικές τους ανάγκες πέρα αυτών (των όλο και λιγότερων) που καλύπτει η δομή, αλλά και να αξιοποιούν τις δυνατότητες για κοινωνική ένταξη/ενσωμάτωση.

Η απάντηση στον όποιο, όποτε και απ΄ οπουδήποτε σφετερισμό των εισοδημάτων των ψυχικά πασχόντων δεν είναι η κατάσχεσή τους από το κράτος. Αυτό το μέτρο, ακόμα και αν ληφθούν τοις μετρητοίς οι ισχυρισμοί ότι γίνεται για να αποτρέψει τους όποιους σφετερισμούς των εισοδημάτων των ασθενών, αποτελεί, καθεαυτό, την πιο εκτεταμένη και χειρότερη μορφή σφετερισμού, μια παλαιοϊδρυματικού τύπου ισοπεδωτική απάντηση που, αντίθετα με ό,τι ισχυρίζεται, δεν έχει σκοπό την βελτίωση της παροχής φροντίδας, αλλά καθαρά εισπρακτικούς στόχους, στα πλαίσια της περικοπής των δημόσιων δαπανών, στη θέση των οποίων τίθενται τα γλίσχρα εισοδήματα των φιλοξενουμένων. Επ΄ αυτού, το άρθρο 2 της υπουργικής εγκυκλίου Υ5α/Γ.Π.οικ.26159 (Καθορισμός συμμετοχής στη δαπάνη περίθαλψης κλπ, της 14 Μαρτίου 2012) είναι σαφές : «…εξασφάλιση της βιωσιμότητας ….των Μονάδων…με ταυτόχρονη μείωση της κρατικής επιχορήγησης…».

Είναι το μέτρο καθεαυτό που αναπαράγει επί τα χείρω την απαξίωση του ψυχικά πάσχοντος ως ισότιμου πολίτη και ανθρώπου, ως «υποκειμένου ευθύνης». Γιατί, πέρα από τον εξοντωτικό χαρακτήρα των ποσοστών παρακράτησης που προβλέπονται, ακόμα και μια μικρότερη παρακράτηση δεν θα αλλάζει την ουσία του μέτρου. Ενός μέτρου που συνιστά, χωρίς άμεσα να το διακηρύσσει, ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών αφού, για να παραμείνει κανείς στην στεγαστική δομή, πρέπει να πληρώσει με ποσοστό της σύνταξής του.

Επ΄ αυτού να ληφθεί υπόψιν ότι τα άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας, που παίρνουν σύνταξη, έχουν ήδη συμβάλλει στο σχηματισμού του αναγκαίου κεφαλαίου, μέσω των εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ συμμετέχουν μέσω του ειδικού ενοποιημένου κλειστού νοσηλίου στην χρηματοδότηση των υπηρεσιών ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης που λαμβάνουν.

Ταυτόχρονα, το γεγονός ότι η κλιμακωτή παρακράτηση των συντάξεων γίνεται για παροχή των ίδιων ακριβώς υπηρεσιών ψυχικής υγείας στις στεγαστικές δομές που φιλοξενούνται, συνιστά φόρο, χωρίς όμως να ονομάζεται έτσι, και επιβάλλεται κατά παράβαση της Σύμβασης (αρ. 12) μόνο σε άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας και αναπηρία.

Επιπλέον, η σύνταξη προστατεύεται ως περιουσιακό δικαίωμα από το αρ. 1 του 1ου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Η παρακράτησή της συνιστά αυθαίρετη αφαίρεση περιουσιακού στοιχείου, δηλαδή, προσβολή ανθρώπινου δικαιώματος και δικαιολογεί προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Υπογραμμίζουμε, τέλος, ιδιαίτερα τις πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των φιλοξενουμένων στις στεγαστικές δομές (που ήδη αντιδρούν με πανικό όταν ενημερώνονται για την επικείμενη παρακράτηση) και τους σοβαρούς κινδύνους διάλυσης των δομών, αφενός, από την (άμεση ή έμμεση) πίεση των ενοίκων ν΄ αποδεχτούν την παρακράτηση προκειμένου να παραμείνουν σ΄ αυτές και, αφετέρου, από τις συνέπειες της αποστράγγισης των εισοδημάτων τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους, προτείνουμε την άμεση κατάργηση της παρακράτησης των συντάξεων, με την ακύρωση των σχετικών διατάξεων (που περιλαμβάνονται στον ν. 3984/11 και των αντίστοιχων εφαρμοστικών υπουργικών αποφάσεων) με νομοθετική ρύθμιση στη Βουλή.

2. Παράλληλα, για λόγους ουσιαστικούς, αλλά με έμπρακτο τρόπο και όχι απλώς ως διαρκής αναπαραγωγή της φιλολογίας περί «διασφάλισης των εισοδημάτων ψυχικά ασθενών» και την προσχηματική της χρησιμοποίηση ως δικαιολογίας για αλλότριους σκοπούς, θα πρέπει να ληφθούν και να εφαρμοστούν συγκεκριμένα μέτρα για την διασφάλιση των εισοδημάτων όποιων εξ΄ αυτών δυσκολεύονται να ασκούν πλήρη και ολοκληρωμένη διαχείριση σε αυτά. Μέτρα στην κατεύθυνση της διασφάλισης των όρων ώστε οι δικαιούχοι και οι κάτοχοι των εισοδημάτων και των όποιων περιουσιακών στοιχείων, να κατέχουν πράγματι και να διαχειρίζονται (με την βοήθεια της θεραπευτικής ομάδας, του προσώπου αναφοράς κοκ) για τις δικές τους ανάγκες τα προσωπικά τους εισοδήματα. Σε κατεύθυνση, δηλαδή, διαμετρικά αντίθετη από την όποια «κουλτούρα» και πρακτική παρακράτησης, αμέλειας και/ή αδιαφορίας για τους (απ΄ οποιαδήποτε πλευρά) σφετερισμούς, να ενδυναμωθούν οι διαδικασίες και οι θεσμοί που διασφαλίζουν την κατοχή των εισοδημάτων και την αξιόπιστη χρήση τους από το άτομο. Αναφερόμαστε, εν προκειμένω, αποκλειστικά στην αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού αναφορικά με τους φιλοξενούμενους τις στεγαστικές δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, αν και το ζήτημα είναι ευρύτερο.

α. Ουσιαστική (και όχι τυπική και διεκπεραιωτικού τύπου ) εφαρμογή του νόμου για την Δικαστική Συμπαράσταση του 1996, για όσους κρίνεται από την θεραπευτική ομάδα ότι υπάρχει πράγματι ανάγκη για δικαστικό συμπαραστάτη (Ν. 2447/1996, ΦΕΚ 278/Α΄).

β. Εγκαθίδρυση μηχανισμών ελέγχου για το αν οι δικαστικοί συμπαραστάτες ασκούν όπως πρέπει τις υποχρεώσεις τους προς το συμπαραστατούμενο μέλος, σε συνεργασία με την θεραπευτική ομάδα, με δυνατότητα να εγκαλούνται αρμοδίως όταν δεν τα ασκούν, ή και να αντικαθίσταται με ταχείες διαδικασίες (Προεδρικό Διάταγμα υπ΄ αριθ. 250/1999, ΦΕΚ Α΄/206/7.10.1999 : Τρόπος άσκησης από τους ειδικούς επιστήμονες του άρθρου 54 Ν. 2447/1996, των αρμοδιοτήτων κοινωνικής υπηρεσίας που τους ανατίθενται στα πλαίσια της λειτουργίας της δικαστικής συμπαράστασης).

γ. Δημιουργία και ενεργοποίηση δημόσιων θεσμικών οργάνων που είχαν προβλεφθεί με το νόμο για την Δικαστική Συμπαράσταση του 1996, αλλά ποτέ δεν δημιουργήθηκαν, για ανάληψη του ρόλου του δικαστικού συμπαραστάτη για όποιους υπάρχει μεν η σχετική ανάγκη, αλλά δεν έχουν κανένα οικογενειακό μέλος, είτε κυριολεκτικά, είτε που να είναι κατάλληλο να αναλάβει τον ρόλο αυτό. Είναι σημαντικό, εδώ, να τονιστεί η ανάγκη δημόσιων θεσμικών οργάνων που να λογοδοτούν αξιόπιστα και όχι οποιουδήποτε είδους ιδιωτικών φορέων, που ήδη κάνουν κινήσεις και καιροφυλακτούν ν΄ αναλάβουν αυτοί, εκτός παντός ουσιαστικού ελέγχου, ως διάδοχοι του σφετερισμού των εισοδημάτων των ψυχικά πασχόντων.

δ.Εγκαθίδρυση αξιόπιστων μηχανισμών ελέγχου της υποστηρικτικής διαχείρισης των ατομικών εισοδημάτων, αλλά και των τρόπων φύλαξης, των φιλοξενούμενων στις στεγαστικές δομές, μέσω του ταμείου της εκάστοτε δομής. Εν μέσω της πανσπερμίας των τρόπων που γίνεται αυτή η υποστηρικτική διαχείριση, θα πρέπει να εγκαθιδρυθεί ένα ενιαίο σύστημα που θα προβλέπει μιαν επιτροπή στο επίπεδο της θεραπευτικής ομάδας της δομής, τριμελή (με το ένα μέλος, στο βαθμό που είναι δυνατό, να είναι φιλοξενούμενος της δομής), η οποία να τηρεί την κίνηση του ταμείου με έναν κεντρικά καθορισμένο τρόπο, ένα τρόπο που να συνδυάζει την ευελιξία που απαιτεί η λειτουργία μιας τέτοιας δομής με την ακρίβεια και την αντικειμενικότητα της καταγραφής.

Η καταγραφή αυτή θα μπορεί και θα πρέπει να ελέγχεται από κατάλληλα προς τούτο και εξουσιοδοτημένα όργανα του φορέα σε τακτική βάση, τουλάχιστον μια ή δυο φορές το χρόνο, ή και πιο συχνά αν χρειαστεί.

Θα μπορούσαν, επίσης, να προβλεφθούν θεσμοθετημένα εξωτερικά όργανα ελέγχου, με συμμετοχή εκπροσώπων συλλόγων χρηστών/ληπτών των υπηρεσιών και οικογενειών.

Ως προς τους τρόπους φύλαξης, θα πρέπει αφενός, να εξασφαλιστούν και αφετέρου, να είναι τέτοιοι που να μη δημιουργούνται τα όποια προσκόμματα στην άμεση πρόσβαση των δικαιούχων στο ατομικό τους ποσό, όπου αυτό φυλάσσεται.

Στο βαθμό που τα ανωτέρω γίνονται αποδεκτά ως κατευθυντήριοι άξονες και εφόσον υπάρξει άμεση δέσμευση και, ταυτόχρονα, άμεση έναρξη των διαδικασιών για την νομοθετική κατάργηση της παρακράτησης, μπορούμε περαιτέρω να συνεισφέρουμε στην συγκεκριμενοποίηση των ως άνω προτάσεων.

..

22/10/2013

..
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΧΡΗΣΤΩΝ/ΛΗΠΤΩΝ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ (ΨΝΑ & ΔΡΟΜΟΚΑΙΤΕΙΟ)

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ (ΠΟΣΟΣΨΥ)

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ (ΣΟΨΥ) ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

ΚΙΝΗΣΗ ΑΔΕΛΦΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ (ΚΙΝΑΨΥ)

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ‘ΑΥΤΟΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ’

..

..

..

..

..

Παρουσίαση του βιβλίου: «The Nazi and the Psychiatrist» του Jack El-Hai

.

NaziPsychiatrist_2

.

Το βιβλίο «The Nazi and the Psychiatrist: Hermann Goring, Dr. Douglas M. Kelley, and a Fatal Meeting of Minds at the End of WWII» του Jack El-Hai, που σήμερα παρουσιάζεται εδώ, περιγράφει την περίπλοκη σχέση μεταξύ του Αμερικανού ψυχίατρου Douglas M. Kelley και των είκοσι δύο Ναζί ‘ασθενών’ του που ανέμεναν να δικαστούν ως εγκληματίες πολέμου στο Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο της Νυρεμβέργης, την περίοδο 1945-1946. 

Μεταξύ αυτών βρισκόταν ο Hermann Göring (πρώην αναπληρωτής του Αδόλφου Χίτλερ, πρόεδρος του Reichstag,  αρχηγός της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας κ.α.),  που στις 9 Μαΐου του 1945 είχε παραδώσει το επιχρυσωμένο πιστόλι του σε στρατιώτη των συμμάχων και είχε παραδοθεί.

Έφτασε εκεί με ένα σωρό βαλίτσες που έφεραν το μονόγραμμα του και περιείχαν: μετάλλια, διαμαντένια δαχτυλίδια*, κοσμήματα με τη σβάστικα, πολύτιμους λίθους, κόφτες πούρων, μεταξωτά εσώρουχα, πανάκριβα ρολόγια, πάρα πολλά χρήματα, άπειρα χάπια paracodeine (ουσία στην οποία ήταν εθισμένος), αλλά και κρυμμένο σε αμπούλες κυανιούχο κάλιο.

Κατέληξε σε ένα λιτό κελί επιπλωμένο μόνο με ένα κρεβάτι χωρίς μαξιλάρι, μια καρέκλα, ένα τραπέζι και μία εσωτερική τουαλέτα. Την ίδια τύχη είχαν και τα άλλα υψηλόβαθμα στελέχη του Γ’ Ράιχ (Alfrend Rosenberg, Joachim von Ribbentrop, Julius Streicher κ.α.) που στάλθηκαν εκεί.

Για να εξασφαλιστεί ότι οι κρατούμενοι ήταν σε θέση να δικαστούν, στάλθηκε προς εξέταση τους ο Αμερικανός στρατιωτικός ψυχίατρος, Douglas M. Kelley. Σκοπός του ήταν να ανακαλύψει το διακριτικό γνώρισμα που θα διαφοροποιούσε αυτούς τους Ναζί εγκληματίες, απ’ τους υπόλοιπους ανθρώπους και καθήκον του να διασφαλίσει ότι θα είναι σε καλή ψυχική κατάσταση μέχρι τη δίκη.

Με το βιβλίο αυτό έρχονται στο φως για πρώτη φορά, οι σημειώσεις του Kelley, τα ιατρικά αρχεία της εξάμηνης έρευνας του κτλ.

Για να καταλάβει περισσότερα για τον ψυχισμό αυτών των ανθρώπων, χρησιμοποίησε το τεστ προσωπικότητας Rorschach, που ήταν πολύ δημοφιλές εκείνη την εποχή και φυσικά τη μέθοδο των προσωπικών συνεντεύξεων. Ήρθε πολύ κοντά στον Göring και παρά τη φρίκη που ένιωθε για τα εγκλήματα του, δεν μπόρεσε να μην παραδεχτεί πως επρόκειτο για εξαιρετικά εφυές άτομο (βάση των τεστ νοημοσύνης που του έκανε, αποφάνθηκε ότι είχε IQ 138), που έτρεφε μεγάλη αφοσίωση για τη χώρα του, την οικογένεια του και τους φίλους του.

Όταν ο Kelley τον ρώτησε γιατί πάντα συμφωνούσε (yes-man) με τις αποφάσεις του Χίτλερ, εκείνος τον προκάλεσε να του δείξει κάποιον στη Γερμανία που να έφερνε αντίρρηση στον Φύρερ και να μην ήταν «έξι πόδια κάτω απ’ το έδαφος«. Σε στιγμές που ήταν πιο ειλικρινής όμως, παραδέχτηκε την φιλοδοξία του ως ισχυρό κίνητρο. Κι αν αισθάνθηκε κάποια ευθύνη μετέπειτα, αυτή δεν ήταν για τις πράξεις του, όπως εξηγούσε, αλλά για τον τρόπο που θεωρούσε ότι τις αποτιμούσε η Ιστορία.

Τι βρήκε λοιπόν τελικά ο 33χρονος τότε, φιλόδοξος ψυχίατρος, μετά από τόσες συζητήσεις; Μετά από μήνες που υπέβαλλε τους Ναζί σε διάφορα ψυχολογικά τεστ; Το μόνο που ‘ανακάλυψε’ ήταν ότι μοιράζονταν δύο κοινά χαρακτηριστικά: οδηγούνταν απ’ το στόχο κι ήταν ακούραστοι εργασιομανείς.

Δηλαδή τίποτα που δεν θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κι άλλους ανθρώπους σε άλλες χώρες, εξ’ ου και ο Kelley αποφάνθηκε: «I am quite certain that there are people even in America who would willingly climb over the corpses of half of the American public if they could gain control of the other half.».

Κανένα χαρακτηριστικό τους δεν αναδύθηκε, τέτοιο δηλαδή που θα ‘νομιμοποιούσε’ κάποιον να τους ονομάσει τέρατα. Καμία παράλογη συμπεριφορά δεν καταγράφηκε: «These people without Hitler are not abnormal, not pervert[s], not geniuses. They were like any other aggressive, smart, ambitious, ruthless businessman, and their business happened in the setting up of a world government».

Μ’ αυτές τις αναφορές, πως να μην θυμηθούμε την Hannah Arendt και την διαπίστωση της που προκάλεσε σάλο στην εποχή της, σχετικά με την κοινοτοπία του κακού; Πως να μην κάνουμε συσχετισμούς με τα πειράματα του Stanley Milgram;

Όπως όμως εύστοχα έγραψε κάποτε ο Nietzsche: «Αν κοιτάξεις για πολλή ώρα την άβυσσο, στο τέλος και η άβυσσος θα κοιτάξει εσένα». Κι ο ψυχίατρος που ήταν τόσο κοντά στον Göring και στους άλλους εγκληματίες πολέμου που κρατούνταν στο κέντρο κράτησης της πόλης Mondorf – les – Bains, δεν αποτέλεσε εξαίρεση.

Δεν άλλαξε μόνο το επίκεντρο της καριέρας του, από την ψυχιατρική στην εγκληματολογία, άλλαξε κι ο ίδιος. Άλλαξε και καταστράφηκε. Θα καταλάβετε περισσότερα διαβάζοντας το βιβλίο και θα βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα. Έχει και το κακό βλέπετε, την αδιαμφισβήτητη γοητεία του.

Καλή σας ανάγνωση.

.

.

.

*Εδώ υπάρχει ένα σχετικό άρθρο για την περιουσία των Ναζί (θα δείτε φωτογραφίες από κοσμήματα του Hermann Göring, από ένα χρυσό ποτήρι σαμπάνιας 24 καρατίων που κατείχε αλλά και τον ίδιο),  εδώ μπορείτε να διαβάσετε τη μαρτυρία μιας Ελληνίδας που ήταν παρούσα στη δίκη της Νυρεμβέργης και περιγράφει την πρώτη της συνάντηση μαζί του κι εδώ για την απόφαση της ανηψιάς του Bettina Göring να κάνει στείρωση.

.

.

.

.

.

Παρουσίαση βιβλίου: “Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών-Το Δαφνί ..μια φανταστική πολιτεία” του Κώστα Φιλανδριανού -Μέρος ΙV

.

Ραφείο-ΨΝΑ

.

*Το Μέρος Ι μπορείτε να το διαβάσετε εδώ, το Μέρος ΙΙ εδώ  και το Μέρος ΙΙΙ εδώ. Στα αποσπάσματα διατηρείται η ορθογραφία και γραμματική σύνταξη του πρωτότυπου κειμένου.

.

Το Δαφνί αρχίζει πάλι να μπαίνει σε ανοδική πορεία το διάστημα 1950-1955. Τότε έγιναν ριζικές ανακαινίσεις και βελτιώσεις στις υπάρχουσες κτηριακές υποδομές, εφοδιάστηκε το Νοσοκομείο με τον απαραίτητο εξοπλισμό, δημιουργήθηκαν νέες μονάδες και στελεχώθηκαν με εκπαιδευμένο προσωπικό: “Διορίστηκαν οι πρώτες τέσσερις αδερφές νοσοκόμοι, απόφοιτοι της Σχολής τριετούς φοιτήσεως, Κυρίτση, Σκουλούδη, Μερκούρη και Λαδά. Το γεγονός είχε ξεχωριστή σημασία από το λόγο ότι ήταν μια καινοτομία, που εγκαινίαζε την εξύψωση της στάθμης του Νοσηλευτικού Προσωπικού”.

.

Επίσης, το 1952 ιδρύθηκε το Παθολογικό Τμήμα, άρχισε να λειτουργεί το Παθολογοανατομικό Εργαστήριο, έγινε Δερματολογικό Ιατρείο, ιδρύθηκε ΩΡ Λαρυγγολογικό Ιατρείο και έγιναν οι πρώτες ενέργειες για τη συγκρότηση του Απασχολησιοθεραπευτικού Τμήματος: “Η απόφοιτος της Σχολής Απασχολ/πείας μονοετούς φοιτήσεως του Ε. Ε. Σ. Βασιλική Μαλικούρτη, διορίστηκε το Δεκέμβρη του 1953 ως νοσηλευτική υπάλληλος, αποσπάστηκε όμως στον Απασχ/πευτικό τομέα και ανέλαβε την διοργάνωση του τμήματος”.

Φυσικά διορίστηκαν και πολλοί νέοι γιατροί και η κατάσταση εξομαλύνθηκε σε μεγάλο βαθμό, αλλά δεν διορθώθηκαν όλα εν μία νυκτί:

.

“Ελλείψεις, υπήρχαν βέβαια ακόμα πολλές και μεγάλες: Η στενότητα και σε μεγάλο βαθμό ακαταλληλότητα των χώρων, δημιουργούσε αξεπέραστα προβλήματα το προσωπικό ήταν ανεπαρκές και σε μεγάλο ποσοστό απαίδευτο. Υπήρχε σημαντική υστέρηση σε μέσα και οργάνωση και άλλες δευτερεύουσες ελλείψεις και ατέλειες. Οπωσδήποτε όμως, τέθηκαν οι βάσεις, έγιναν αρκετά και κυρίως ένας νέος άνεμος αναζωογόνησε το Ίδρυμα και το ‘φερε στο δρόμο για την ολοκλήρωση των στόχων του. Κοντά στ’ άλλα, σημειώθηκε πρόοδος του Επιστημονικού έργου και αναπτύχθηκαν δραστηριότητες τόσο από την καθαρά επιστημονική, (Ακαδημαϊκή), άποψη, όσο και από την Πρακτική της παρακολούθησης των αρρώστων και της παρεχόμενης Γενικής και Ψυχιατρικής Περίθαλψης”.

.

Και πάλι όμως οι εργαζόμενοι εκεί, βρήκαν μπροστά τους το ίδιο πρόβλημα, “τον διαρκή αυτόν εφιάλτη του Ιδρύματος”: την μεγάλη αύξηση του αριθμού των εισαγωγών. Στο Δαφνί νοσηλευόταν πλέον περίπου 3000 πάσχοντες και είχε δημιουργηθεί το αδιαχώρητο: “Τότε ήταν που σαν λύση (λύση;), στο αδιέξοδο, βρέθηκε η προσφυγή στα “Επάλληλα” κρεβάτια. Ήταν δε “επάλληλα κρεβάτια”, δύο κρεβάτια το ένα πάνω στο άλλο, ενωμένα με οξυγονοκόλληση στα πόδια, ώστε να διπλασιάζεται ο αριθμός τους, (και των αρρώστων φυσικά), στον κάθε νοσηλευτικό χώρο. Τέτοια κρεβάτια… διώροφα, τοποθετήθηκαν σε πολλούς θαλάμους αρκετών Περιπτέρων. Καταλαβαίνει κανείς τι σήμαινε τούτο και ποια επακόλουθα είχε…

.

Η μεγάλη αυτή πίεση από τη μια και την άλλη το ότι έπειτα από τους μακρούς και επίμονους αγώνες των ειδικών ωρίμασαν τα πράγματα, έκαμαν ν’ αρχίσουν να επικρατούν οι νέες αντιλήψεις και να γίνη πια κοινή συνείδηση η ανάγκη της Αποκεντρώσεως των Ψυχιατρείων, στάθηκαν δε οι λόγοι ώστε ν’ αποφασιστή άμεσα Αποσυμφόρηση, κατά τον όποιο τρόπο.

Το πρώτο βήμα έγινε με την ίδρυση της πρώτης Αποικίας Ψυχοπαθών, στη νησίδα του Αγ. Γεωργίου Περάματος, (παληό Λοιμοκαθαρτήριο), έπειτα από απόφαση του Υπουργείου Κοινωνικών υπηρεσιών της 16-9-53. Μετά από επιλογή, μεταφέρθηκαν εκεί αρχικά περί τους 200 άρρωστοι, που με σταδιακές διακομίσεις και άλλων, έφτασαν τελικά γύρω στους 500. Τούτο ήταν μια πρόσκαιρη ανακούφιση.

.

Η Αποικία Αγίου Γεωργίου λειτούργησε μέχρι τις 20-3-65, οπότε καταργήθηκε και όσοι άρρωστοι απόμεναν μεταφέρθηκαν στη μεγάλη Αποικία της Λέρου, που είχε ιδρυθεί στο μεταξύ (1958)”.

.

Και τι έγινε στη συνέχεια; Σύμφωνα με όσα γράφει ο συγγραφέας, το Δαφνί διένυσε μία απ’ τις καλύτερες περιόδους της Ιστορίας του:

.

Στο διάστημα που ακολούθησε και συγκεκριμένα στη δεκαετία από το 1956 μέχρι περίπου το 1965, το Ψυχιατρείο πήρε μεγάλη ανάπτυξη και, μπορεί να πη κανείς γνώρισε την καλλίτερη εποχή του. Κατ’ αυτό το διάστημα συμπληρώθηκαν πολλά κενά στην Οργάνωση, την Επιστημονική Πλαισίωση και τον Εκσυγχρονισμό του, ανέβηκε σημαντικά το λειτουργικό επίπεδο του κι’ έφτασε πολύ κοντά στους στόχους του” . Σ’ αυτό συνέβαλλαν τρία κυρίως γεγονότα, σύμφωνα με τον Φιλανδριανό: Α) Η αναμόρφωση του Οργανισμού που έγινε το 1955 (και με βάση αυτόν άλλαξε ο τίτλος του Ιδρύματος από Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών σε Γενικό Νευροψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθηνών), Β) Η επικράτηση των Νέων Αρχών και η συνειδητοποίηση της ανάγκης αναπροσανατολισμού στην ψυχιατρική θεραπευτική και Γ) Η εισαγωγή των ψυχοφαρμάκων στην κλινική πρακτική.

.

Συγκεκριμένα για τα ψυχοφάρμακα ο  Φιλανδριανός σημειώνει ότι έφεραν πλήρη ανατροπή στην Ψυχιατρική Περίθαλψη: “Καταργήθηκε η περιοριστική τακτική, άνοιξαν οι πόρτες των Ψυχιατρείων, αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός των εξερχομένων κλπ”. Κι άλλα γεγονότα όμως συνέβαλαν στις μεγάλες αλλαγές κι αυτά ήταν: “1. Η από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή στη Θεραπευτική της Δυναμικής Ψυχιατρικής και η σημαντική προσφορά της στην αντιμετώπιση της Ψυχικής νόσου και 2. Η εμφάνιση και βαθμιαία εδραίωση των κλάδων της Ψυχικής Υγιεινής, (της Προληπτικής δηλ. Ψυχιατρικής και της Μετανοσοκομειακής Μέριμνας)”.

.

Αξιοσημείωτο είναι ότι σ’ αυτή την κατεύθυνση, το 1965 ιδρύθηκαν τα Εξωτερικά Ιατρεία και ο Ιατροπαιδαγωγικός Σταθμός στην Αθήνα. Εκτός των άλλων (παρακολούθηση και φροντίδα κατά την έξοδο απ’ το Ίδρυμα)  παρείχαν εντελώς δωρεάν όλα τα φάρμακα που χρειαζόταν οι πάσχοντες: «Τέλος από μια ακόμη Υπηρεσία, (των Επισκεπτριών Αδελφών), γίνονται περιοδικά επισκέψεις σε αρρώστους που βγήκαν από το Νοσοκομείο και μένουν στην περιοχή του Λεκανοπεδίου της Αττικής, για ενημέρωση, ως προς την κατάσταση τους και καθοδήγηση ως προς την ενδεδειγμένη παραπέρα τακτική».

.

Τρύγος-ΨΝΑ

.

Από το 1956 ήδη, άρχισαν να εγκαθιδρύονται και να αναπτύσσονται και οι “διάφοροι Παρά-Ψυχιατρικοί Κλάδοι”, δηλαδή η Απασχολησιοθεραπεία (Εργοθεραπεία), η Ψυχολογία, η Κοινωνική Εργασία, η Φυσιοθεραπεία κτλ. Συγκεκριμένα, στη θέση της προϊσταμένης, διορίστηκε η διπλωματούχος Ανωτέρας Απασχολ/πευτικής Σχολής του Εξωτερικού Άννα Δεληγιάννη και βοηθός της έγινε η Μαλικούρτη. Ο κλάδος γνώρισε τότε αλματώδη εξέλιξη. “Ειδικότερα αναπτύχθηκαν: 1) Χειροτεχνικό Τμήμα (Πλεκτική, Κέντημα, Ραπτική, Υφαντική, Ταπητουργία, Καλαθοπλεκτική κτλ) 2) Βιοτεχνικό (Εργαστήρια Ξυλουργικής, Σιδηρουργικής, Υποδημάτων-Παντοφλών, Αργαλειοί) 3. Καλλιτεχνικό (Μουσική με συγκρότημα πλήρες αξιόλογης ορχήστρας, Ζωγραφική, Κεραμική και Αγγειοπλαστική με εγκαταστάσεις ηλεκτρ. Κλιβάνων, Μικρο-κομψοτεχνήματα κ.α.) 4) Ψυχαγωγικό (Οργάνωση συγκεντρώσεων, Γιορτές, Χοροί, Εκδρομές κτλ) 5) Αθλητικό (Κατασκευή πρόχειρου μικρού Γηπέδου, συγκρότηση Ποδοσφαιρικής Ομάδας, επιδείξεις και Αθλοπαιδιές κάτω από την επίβλεψη προσφερθέντος Τεχνικού-Προπονητού) 6) Αγροτικό (Ανθοκομία, Κηπουρική, Δενδροκομία υπό την εποπτεία της Γεωπονικής Υπηρεσίας) 7) Απασχόληση σε διάφορες Υπηρεσίες (Μαγειρία, Γραφεία, Μεταφορές, Τεχνικές Υπηρεσίες κλπ). 8) Βιομηχανικό (Επεξεργασία βιομηχανικού υλικού, κατασκευή κουτιών, σακουλών, εξαρτημάτων κλπ) 9) Τυπογραφικό (Εγκατάσταση μικρού Τυπογραφείου και εκπαίδευση αρρώστων από τυπογράφο, με την συνδρομή μιας Απασχολ/τριας) 10) Τέλος, από έναν αριθμό μορφωμένων και ταλαντούχων αρρώστων πραγματοποιήθηκε η έκδοση μικρού μηνιαίου περιοδικού-εφημερίδας που το ονόμασαν ΕΛΠΙΔΑ (…) Πέρα από τις παραπάνω δραστηριότητες, η Απασχολ/πεία οργάνωνε κάθε χρόνο απαραίτητα, εκθέσεις των προιόντων της, συνήθως στο σύλλογο “Παρνασσό”. Οι εκθέσεις αυτές ήταν ενδιαφέρουσες κι’ είχαν πάντα μεγάλη επιτυχία, αλλά και σημαντικές εισπράξεις από τις πωλήσεις.

.

Οι εργαζόμενοι στην Απασχολ/πεία άρρωστοι, παίρνουν όλοι ένα μικρό συμβολικό ημερομίσθιο και τσιγάρα. Το σπουδαιότερο πάντως είναι ότι η προσφορά του Κλάδου στη Θεραπευτική είναι μεγάλη και τα αποτελέσματα πολλές φορές θεαματικά. Παράλληλα, πολλοί απέκτησαν ένα επιτήδευμα, εφόδιο για την κατοπινή ζωή τους στις περιπτώσεις εξόδου τους από το Νοσοκομείο».

.

Απασχολησιοθεραπεία-ΨΝΑ

.

Με τον Οργανισμό του 1955 καθιερώθηκε και ο θεσμός των Κοινωνικών Υπηρεσιών και το 1956, προσλήφθησαν οι πρώτοι κοινωνικοί λειτουργοί: “Με το χρόνο ο αριθμός των τελευταίων αυξήθηκε και σε όχι μεγάλο διάστημα, κάθε κλινική απέκτησε την Κοινωνική Λειτουργό της”.

.

Ιδρύθηκε επίσης την ίδια εποχή το Ψυχολογικό Εργαστήριο και πρώτη ψυχολόγος διορίστηκε η Θάλεια Βεργοπούλου: “Ο Κλάδος της Ψυχολογίας έχει ένα σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή της Ψυχιατρικής Θεραπευτικής, σύμφωνα με τις αρχές των Νέων Προσανατολισμών” τονίζει ο Φιλανδριανός.

.

Λίγο αργότερα συγκροτήθηκε σε ανεξάρτητη μονάδα, το προβλεπόμενο από τον Οργανισμό του 1955 Τμήμα Τοξικομανών, στο οποίο Δ/ντής διορίστηκε την 18-9-61 ο Ψυχίατρος Π. Ραπίδης.

.

Στη μονάδα αυτή και από τον ίδιο Διευθυντή, συσσωματώθηκε τότε και το Τμήμα Υποδικο-Καταδίκων. Πρόκειται για το Ψυχιατρικό Τμήμα, στο οποίο παραπέμπονται άτομα υπόλογα στη Δικαιοσύνη, που παρουσιάζουν ψυχικές ανωμαλίες και παράλληλα προς τη νοσηλεία τους χρειάζεται να παρακολουθηθούν και να μελετηθή η περίπτωσις τους, για να διαπιστωθη η νόσος, ή τυχόν υποκρίνονται και να γίνη υπεύθυνη γνωμάτευση”.

.

Έγιναν λοιπόν όπως είδαμε παραπάνω, μεγάλα βήματα προόδου σ’ αυτά τα χρόνια και έτσι το Ψυχιατρείο εκσυγχρονίστηκε μεν και είχε “εξέχουσα θέση ανάμεσα στα Ιδρύματα της Ειδικότητας”, αλλά δεν είχε φτάσει στην τελειότητα, ούτε είχε πετύχει να κατακτήσει τους τελικούς του στόχους. Και δυστυχώς, παρά το ότι τα πρώτα μετά το 1965 χρόνια είχε βελτιωθεί γενικά η κατάσταση “δεν έγιναν” όμως “δημιουργικά άλματα και δεν μπορεί να μιλάει κανείς να μιλήση για θεαματική άνοδο του επιπέδου του Ιδρύματος, κατά το διάστημα αυτό. Η παραγωγική δράση δεν ήταν η αναμενόμενη, κάποια στασιμότητα είχε επικρατήσει, κάτι σαν έλλειψη συντονισμού και δυναμισμού. Αιτία σε τούτο, μπορεί να ήταν και οι γενικότεροι λόγοι της εποχής εκείνης, νομίζομε ωστόσο, πως το σημαντικότερο ρόλο έπαιξε η ανεπάρκεια σε Προσωπικό, Ιατρικό προ παντός, αλλά και Νοσηλευτικό και Ειδικό σ’ ένα βαθμό”.

.

Αυτό, εκτός των προβλημάτων που επέφερε στην καθημερινή λειτουργία του Ιδρύματος, είχε σαν αποτέλεσμα ν’ αφαιρεθεί τελικά εκείνη την εποχή το δικαίωμα στο Δαφνί να δίνει πλήρη ειδικότητα στη Νευρολογία. “Σ’ αυτή την κατάσταση μιας στασιμότητας και κάποιας αδράνειας, καθηλώθηκε το Νοσοκομείο για μερικά χρόνια της περιόδου εκείνης”.

.

Το 1966 πάντως, ο Φιλανδριανός αποχώρησε απ’ το Ψυχιατρείο κι έτσι όπως διευκρινίζει για την περίοδο από τότε ως το 1974 όσα αναφέρει τα γνωρίζει από διάφορες πληροφορίες και κάποια στοιχεία που κατάφερε να συγκεντρώσει: “Από το λόγο τούτο, ίσως βρεθούν ατέλειες στην περιγραφή μου, ατέλειες όμως που δεν βαραίνουν, γιατί τα όσα έλαβαν χώρα, σαν πρόσφατα, είναι προσιτά και μπορεί εύκολα ο καθένας να τα ελέγξη. Ο,τι μπορεί να λεχθή εκ προοιμίου, είναι πως κατά το αναφερόμενο χρονικό διάστημα έγιναν αρκετές μεταβολές και πραγματοποιήθηκαν σπουδαία επιτεύγματα, κυρίως σε Κτηριακές δημιουργίες, αλλά και ως προς τον εφοδιασμό και την εν γένει λειτουργικότητα του Νοσοκομείου. Ακόμη δεν θα ήταν υπερβολή, αν έλεγε κανείς πως από Διοικητική τουλάχιστον άποψη, γνώρισε τούτο μιαν από τις καλλίτερες περιόδους της σταδιοδρομίας του και ότι γενικά η βελτίωση και προαγωγή του υπήρξαν σημαντικές και αναμφισβήτητες”.

.

Σ’ αυτό το σημείο ολοκληρώνει ο συγγραφέας την ιστορική του αναδρομή και παραθέτει στη συνέχεια έναν κατάλογο που αφορούσε στα ως τότε καταγεγραμμένα περιουσιακά στοιχεία του Δαφνιού, στις κτηριακές εγκαταστάσεις, στις υπηρεσίες και τους κλάδους που λειτουργούσαν κτλ. Στο τέλος κάνει το δικό του απολογισμό, αναλύει διεξοδικά τις απόψεις του για πολλά ζητήματα, αμύνεται στην κριτική που κατά καιρούς είχε δεχτεί το Ψυχιατρείο (τονίζει ότι παραπέμφθηκαν στη Δικαιοσύνη όσοι απ’ το Προσωπικό αποδεδειγμένα άσκησαν βία σε ψυχικά πάσχοντες) κι εκφράζει ένα παράπονο:

.

«Πώς αυτοί που βρίσκουν τόσα κακά, δεν μπόρεσαν να δουν και κάτι καλό; Καμία αναγνώριση του τόσου δύσκολου ρόλου αυτού του Νοσοκομείου. Καμιά παραδοχή της κολοσιαίας προσφοράς του. Ούτε λέξη για το έργο που επιτελέστηκε, (και μάλιστα κάτω από ποιες συνθήκες) και επιτελείται και για τις προσπάθειες που καταβλήθησαν και καταβάλλονται για να γίνη αυτό που υπάρχει σήμερα. Ούτε κατανόηση, ούτε συμπαράσταση, ούτε ένας λόγος συμπάθειας για κείνους που μόχθησαν και συνεχίζουν να δίνουν τον εαυτό τους σε ένα καθήκον άχαρο, αγχώδες και αρκετά επικίνδυνο. Επιτιμήσεις, κατάκριση και καταδίκη μόνο. Φαίνεται πως η προκατάληψη παρασύρει μέχρι του βαθμού που να γίνεται εντυπωσιακή άρνηση της πραγματικότητας».

.

Και κάπου εδώ, μ’ αυτό το παράπονο που σίγουρα θα συμμερίζονται κι άλλοι άνθρωποι που εργάστηκαν ή εργάζονται ακόμα εκεί, ολοκληρώνεται και η δική μου παρουσίαση. Ελαχιστοποίησα κατά το δυνατόν τα προσωπικά μου σχόλια γιατί μ’ ενδιέφερε να σας μεταφέρω αυτούσια τα γραφόμενα του Φιλανδριανού (χωρίς καμιά επέμβαση στην ορθογραφία και το συντακτικό που χρησιμοποιούσε). Γνωρίζω ότι αυτό το βιβλίο δεν κυκλοφορεί ευρέως (πρόκειται για αυτοέκδοση του 1977) κι ήθελα να μοιραστώ μαζί σας όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία του. Φυσικά αξίζει να το διαβάσει κανείς ολόκληρο και μακάρι κάποιοι να το κάνετε. Θα μάθετε ακόμα περισσότερα πράγματα για ένα Ψυχιατρείο που το μέλλον του σήμερα είναι προδιαγεγραμμένο (;) και το παρελθόν του έχει βαθιές ρίζες στην ελληνική ιστορία.

.

Καλή σας ανάγνωση.

.

.

.

.

.

 

ΞΕΚΙΝΗΣΕ Ο «ΔΙΑΛΟΓΟΣ» ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ – ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΘΕΣΗ Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ

..

..

ΞΕΚΙΝΗΣΕ Ο «ΔΙΑΛΟΓΟΣ» ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΘΕΣΗ Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ

.

Ξεκίνησε, λοιπόν, τη Τρίτη, 15 Οκτωβρίου, ο «διάλογος» σχετικά με την παρακράτηση των συντάξεων των ψυχικά πασχόντων και αναπήρων, ένας διάλογος που ζήτησε η υφυπουργός Υγείας κ. Μακρή, αλλά στου οποίου την έναρξη δεν ήταν παρούσα.

Ετσι η συζήτηση έγινε στη Δ/νση Ψυχικής Υγείας με την κ. Κουλούρη και άλλα στελέχη του Υπουργείου. Στη συνάντηση, εκ μέρους των άμεσα ενδιαφερομένων, συμμετείχαν, εκτός από την «Πρωτοβουλία ενάντια στην παρακράτηση», ο πρόεδρος του ΣΟΨΥ Κορυδαλλού, εκπρόσωπος του σωματείου Αυτοεκπροσώπηση, εκπρόσωπος της ΚΙΝΑΨΥ, μέλη του ΔΣ του σωματείου εργαζομένων του ΨΝΑ.

Εκ μέρους του Υπουργείου, η κ. Κουλούρη παρουσίασε μιαν ολόκληρη σειρά ΦΕΚ με νόμους και υπουργικές αποφάσεις στις οποίες τίθεται το ζήτημα της παρακράτησης, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον διαχωρισμό του ζητήματος ανάμεσα στα άτομα που περιθάλπονται σε προνοιακά ιδρύματα και στους ψυχικά πάσχοντες που φιλοξενούνται σε στεγαστικές δομές. Πράγματι, στο νόμο 3984 του 2011 (για τη «δωρεά και μεταμόσχευση οργάνων»), υπάρχει, κατ΄ αρχήν, η παράγραφος 8, που εισάγει την παρακράτηση για τους πάσχοντες από «χρόνιες παθήσεις» σε μονάδες «κλειστής περίθαλψης», ως προσθήκη στο νόμο 3868 του 2010 (που προβλέπει, μεταξύ άλλων, την ενοποίηση Δημόσιων Φορέων Πρόνοιας). Ακολουθεί η παράγραφος 9, που τίθεται, με το ίδιο περιεχόμενο (της παρακράτησης), ως προσθήκη στο άρθρο 13 του 2716/99 και αφορά τους ψυχικά πάσχοντες σε μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης.

Η θέση της κ. Κουλούρη (και κατ΄ επέκτασιν της υφυπουργού) ήταν ότι «εμείς εδώ μπορούμε να ασχοληθούμε με ό,τι αφορά τους ψυχικά πάσχοντες (την παρ. 9) και όχι με τους προνοιακούς (παρ. 8), που ανήκουν στο Υπουργείο Εργασίας».

Βέβαια, και η υπουργική απόφαση για την παρακράτηση των συντάξεων των περιθαλπομένων σε μονάδες «κλειστής περίθαλψης» (των «προνοιακών») έχει εκδοθεί, το 2011, από το Υπουργείο Υγείας… αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Φυσικά, η όλη διατύπωση είναι, ως γνωστόν, σε καθαρά εισπρακτική λογική εις βάρος των άμεσα ενδιαφερομένων και με κανένα τρόπο δεν έχει, έστω και μ΄ αυτόν, τον αρπακτικό τρόπο, σκοπό την βελτίωση της φροντίδας τους. Το αντίθετο μάλιστα. Αλλά περί αυτού, κανένα σχόλιο, αφού «όλοι ενδιαφερόμαστε και πονάμε για τους ασθενείς»….

Αναφέρθηκε, εν προκειμένω, ότι τον Μάϊο, ο τότε Υπουργός (Λυκουρέντζος) Υγείας είχε υποσχεθεί (και αυτός, όπως το καλοκαίρι του 2012 και η κ. Σκοπούλη) στον πρόεδρο της ΕΣΑΜΕΑ την κατάργηση της παρακράτησης… αλλά, έκτοτε, «άλλαξε ο Υπουργός» και ο «νέος», απ΄ ό ,τι φαίνεται, την έχει βάλει μπροστά…

Η θέση, επομένως, του Υπουργείου είναι ότι συζητάει μόνο για ό,τι αφορά τους ψυχικά πάσχοντες και όχι για την «Πρόνοια». Αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψιν από την ΕΣΑΜΕΑ και τα από τα κινήματα των αναπήρων, καθώς, όπως φαίνεται και από τη σχετική απόφαση του ΙΚΑ του φετινού Ιουλίου για άμεση έναρξη υλοποίησης, η συγκεκριμένη κίνηση φαίνεται να απευθύνεται στο σκέλος που αφορά την Πρόνοια.

Τα μέλη της αντιπροσωπείας, που παρευρέθηκαν στη συνάντηση, επέμειναν ομόφωνα ότι η παρακράτηση θα πρέπει ακυρωθεί νομοθετικά, άμεσα και πλήρως και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό τομέα χωρίς την όποια μεσοβέζικη ρύθμιση (μείωση ποσοστού της παρακράτησης, κριτήρια περιουσιακά, οικογενειακά κλπ, που είδαν το φως της δημοσιότητας από «πηγές του Υπουργείου») και, αντίθετα προς αυτές τις λογικές της οπισθοδρόμησης στο Μεσαίωνα, θα πρέπει να ενισχυθούν οι θεσμοί που κατοχυρώνουν και διασφαλίζουν τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων και αναπήρων ως ισότιμων μελών εντός της κοινωνίας, καθώς, άλλωστε, αυτό είναι το βασικό περιεχόμενο της ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης και της κοινωνικής επανένταξης. Να υπάρξουν οι προβλεπόμενοι θεσμοί, πχ, για την δικαστική συμπαράσταση (όπου κρίνεται ότι χρειάζεται), αξιόπιστοι μηχανισμοί ελέγχου ότι αυτή εκτελείται σωστά και προς το συμφέρον του ψυχικά πάσχοντος, μηχανισμοί, ευέλικτοι στη μορφή, αλλά που με κάθε αξιόπιστο και αντικειμενικό τρόπο να διασφαλίζουν τα εισοδήματα και τα περιουσιακά στοιχεία των φιλοξενούμενων σε στεγαστικές δομές για τους ίδιους και τις προσωπικές τους ανάγκες. Και φυσικά, διεκδίκηση των προσωπικών περιουσιακών στοιχείων στις περιπτώσεις που τα σφετερίζονται «τρίτοι», όποιοι και αν είναι αυτοί.

Αναφέρθηκε από μεριάς των στελεχών του Υπουργείου ότι η υφυπουργός σκέπτεται να φέρει στη Βουλή νομοθετική ρύθμιση ακύρωσης της παρακράτησης ως έχει (φυσικά, μόνο για τους ψυχικά πάσχοντες) και να εισάγει, στη θέση της, μιαν άλλη ρύθμιση. Δεν είπαν, όμως, καθόλου ποια είναι η δική τους, έστω και κατ ΄αρχήν, σκέψη για το τι θα περιέχει αυτή η ρύθμιση. Περιμένουν τις δικές μας προτάσεις… είπαν. Αναφέρθηκαν ξανά τα περί «μηδενικής βάσης» και ζητήθηκε από την αντιπροσωπεία χρηστών/οικογενειών/ λειτουργών και λοιπών φορέων να φέρει γραπτές και πιο λεπτομερείς τις προτάσεις που εκτέθηκαν στη συζήτηση και στη λογική που διατυπώθηκαν, «όχι παρακράτηση- ενδυνάμωση των θεσμών που διασφαλίζουν τα εισοδήματα κα τα περιουσιακά στοιχεία των ψυχικά πασχόντων».

Υστερα απ΄ όσα λέχθηκαν σ΄ αυτή τη συνάντηση, θα πρέπει ιδιαίτερα να προσεχθεί η ανάγκη από κοινού διεκδίκησης της κατάργησης της παρακράτησης, τόσο για τους ψυχικά πάσχοντες, όσο και για τα άτομα που περιθάλπονται σε προνοιακά ιδρύματα – και η κινητοποίηση θα πρέπει, αντίστοιχα, να είναι από όλους τους φορείς.

Η επόμενη συνάντηση ορίστηκε για την ερχόμενη Τρίτη, 22 Οκτωβρίου, στις 2 μμ. Αυτή τη φορά, λέχθηκε, η υφυπουργός θα είναι σίγουρα παρούσα. Ιδωμεν. Και προπαντός, ίδωμεν αν και σε ποιο βαθμό ο διάλογος είναι προσχηματικός και στη λογική του θεάματος, ή έστω και κατ΄ ελάχιστον ουσιαστικός και ειλικρινής.

Πάντως, σε κάθε περίπτωση, η «Πρωτοβουλία ενάντια στην παρακράτηση των συντάξεων» καλεί εκ νέου σε συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο την ερχόμενη Τρίτη 22/100 στη 1μμ, ως μέσο μιας πιο «ουσιαστικής» διαπραγμάτευσης με την υφυπουργό στη συνάντηση που θα γίνεται μέσα στο Υπουργείο.

..

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΧΡΗΣΤΩΝ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

..

..

..

..

..

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ Ζ. ΜΑΚΡΗ ΖΗΤΗΣΕ «ΔΙΑΛΟΓΟ» ΓΙΑ «ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΛΥΣΗ»

.

.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ Ζ. ΜΑΚΡΗ ΖΗΤΗΣΕ «ΔΙΑΛΟΓΟ» ΓΙΑ «ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΛΥΣΗ».

Την άμεση κατάργηση της νομοθετικής ρύθμισης για την παρακράτηση των συντάξεων των ψυχικά πασχόντων που περιθάλπονται ιδρύματα χρόνιας παραμονής, ή διαμένουν σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές μονάδες (ξενώνες, οικοτροφεία), απαίτησαν χρήστες των υπηρεσιών, οικογένειες και λειτουργοί ψυχικής υγείας από την υφυπουργό Ζ. Μακρή, σε μια σημαντική διαδήλωσή τους έξω από το Υπουργείο Υγείας, την Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου.

Αποφεύγοντας, ως συνήθως, να δώσει μιαν ευθεία απάντηση, η κ. Μακρή ζήτησε και πάλι να προηγηθεί «διάλογος» , «σύντομος» και αυτή τη φορά, προκειμένου να βρεθεί μια «ενδιάμεση λύση». Μίλησε για διάλογο από «μηδενική βάση» (και γνωρίζουμε ότι ο όρος εκφράζει ποικίλα νοήματα, ανάλογα με αυτό που ο καθένας επιδιώκει) αλλά αρνήθηκε να κάνει ενέργειες για νομοθετική ακύρωση της παρακράτησης και φάνηκε να αναμένει την ανεύρεση μιας «ενδιάμεσης λύσης» όπου η παρακράτηση θα παραμένει.

Η επιτροπή που την συνάντησε, δέχτηκε να κάνει αυτό το διάλογο, δηλώνοντας, ωστόσο, ότι η κατάργηση της παρακράτησης αποτελεί «κόκκινη γραμμή» και αδιαπραγμάτευτη θέση όλων των άμεσα ενδιαφερομένων. Ένα διάλογο που θα θεωρεί δεδομένη την ακύρωση της καθ΄ οιονδήποτε τρόπο παρακράτησης και θα επικεντρωθεί στο να επεξεργαστεί απαντήσεις στο πρόβλημα της διασφάλιση των περιουσιακών στοιχείων των ψυχικά πασχόντων από κάποιες οικογένειες, λειτουργούς κλπ.

Ξαφνικά, όπως και επί Λοβέρδου, έχουμε ένα, αναμενόμενο, προσχηματικό ενδιαφέρον για «συγγενείς που σφετερίζονται συντάξεις». Για μιαν ακόμη φορά, καταστάσεις που χρήζουν διόρθωσης και αντιμετώπισης και που έχουν αφεθεί για χρόνια «στον αυτόματο», τώρα χρησιμοποιούνται ως επιχείρημα υπέρ της παρακράτησης, της καθολικής, δηλαδή, καταλήστευσης των εισοδημάτων των πιο αδύναμων στρωμάτων της κοινωνίας από το μνημονιακό κράτος, ως διασφάλιση ότι κάποιοι (πολύ λίγοι σχετικά) συγγενείς δεν θα καταχρώνται αυτά τα περιουσιακά στοιχεία.

Είναι αναπόσπαστο μέρος της θεραπευτικής αποκαταστασιακής δραστηριότητας των υπηρεσιών η διασφάλιση των περιουσιακών στοιχείων των ψυχικά πασχόντων από όσους τα καταχρώνται, η εξασφάλιση ότι, πχ, οι δικαστικοί συμπαραστάτες εκτελούν καθώς πρέπει τις υποχρεώσεις τους κοκ. Αλλά σε όλα αυτά τα προβλήματα δεν αποτελεί με κανένα τρόπο απάντηση η παρακράτηση από το κράτος των συντάξεων και μάλιστα, όχι, εν τη ουσία, για τα συμφέροντα των ασθενών, αλλά στα πλαίσια των περικοπών και της λιτότητας, καθώς, σύμφωνα με το σχετικό νόμο, το παρακρατούμενο ποσό αντικαθιστά ισόποσα τμήμα του προϋπολογισμού της μονάδας.

Τον τόνο σ΄ αυτή την πρώτη συζήτηση με την υφυπουργό τον έδωσαν οι εύστοχες, πάνω στο έδαφος της βιωμένης εμπειρίας, και συγκινησιακά φορτισμένες παρεμβάσεις των άμεσα ενδιαφερόμενων, χρηστών/ληπτών των υπηρεσιών και των οικογενειών.

Στη συγκέντρωση παραβρέθηκαν, εκφράζοντας την συμπαράσταση και υποστήριξη των πολιτικών τους φορέων, οι βουλευτές, Χρ. Μαντάς (Σύριζα) και Χρ. Κατσιώτης (ΚΚΕ).

Η νέα συνάντηση με την υφυπουργό ορίστηκε για την Τρίτη, 15 Οκτωβρίου.

.

.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ

κ. Ζ. ΜΑΚΡΗ

11/10/2013

..

ΚΑΤΑΡΓΕΙΣΤΕ ΑΜΕΣΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΠΗΡΩΝ

.

Όπως γνωρίζετε, αμέσως μόλις ανέλαβε η παρούσα ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, ενεργοποιήθηκε νομοθετική ρύθμιση, ήδη από την περίοδο Λοβέρδου, σύμφωνα με την οποία παρακρατείται από το νοσοκομείο (ή το ίδρυμα) που παρέχει περίθαλψη, ή φιλοξενία σε εξωνοσοκομειακή στεγαστική του μονάδα (ξενώνα, οικοτροφείο, προστατευόμενο διαμέρισμα), ποσοστό επί της σύνταξης γήρατος ή αναπηρίας του νοσηλευομένου, ή φιλοξενουμένου, ανάλογα με το ύψος αυτής.

Το ποσοστό της παρακράτησης ανέρχεται κλιμακωτά, για συντάξεις μέχρι 360 ευρώ, στο 40%, για συντάξεις από 360.01 – 500 ευρώ, στο 50%, για συντάξεις από 500.01-1000 ευρώ, στο 60%, για συντάξεις από 1000.01- 1500 ευρώ, στο 70% και από 1500.01 και πάνω, στο 80%.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το ποσό αυτό δεν παρακρατείται για την προσχηματική, έστω, βελτίωση των συνθηκών περίθαλψης/φιλοξενίας, του ψυχικά πάσχοντος (ή αναπήρου), προστιθέμενο στον προϋπολογισμό του φορέα, αλλά αντικαθιστά ποσό του προϋπολογισμού αντίστοιχο της παρακράτησης. Πρόκειται, δηλαδή, για καθαρή περικοπή των δημόσιων δαπανών και για πληρωμή της πάλαι ποτέ δημόσιας φροντίδας από τον ίδιο τον ασθενή. Κι΄ αυτό, ενώ το ασφαλιστικό ταμείο καταβάλει (και θα εξακολουθήσει να καταβάλει) το προβλεπόμενο νοσήλιο για την περίθαλψη ή την φιλοξενία του εκάστοτε δικαιούχου.

Ο εξαναγκασμός του περιθαλπόμενου/φιλοξενουμένου να αποδεχτεί την παρακράτηση, αλλιώς δεν θα έχει θέση στην μονάδα περίθαλψης/φιλοξενίας και θα πετιέται στο δρόμο, συνιστά μιαν απευθείας ιδιωτικοποίηση του δημόσιου. Με μια και μόνη κίνηση, οι δημόσιες υπηρεσίες γίνονται ιδιωτικές. Σε τι θα διαφέρουν από τις ιδιωτικές κλινικές και άλλα ιδιωτικά ιδρύματα;

Οπως καταλαβαίνετε, τα χρήματα που θα περισσεύουν στον καθένα για τα στοιχειώδη καθημερινά του έξοδα, θα είναι ελάχιστα. Πχ, σ΄ ένα άτομο με σύνταξη 300 ευρώ το μήνα (όπως είναι περισσότεροι), θα μένουν μόλις 5 ευρώ την ημέρα για στοιχειώδεις ανάγκες, όπως ένας καφές και ένα πακέτο τσιγάρα – δεν μιλάμε, φυσικά, για ανάγκες, όπως η ένδυση κλπ.

Όπως προβλέπει η ρύθμιση, ο τρόπος είσπραξης θα γίνεται είτε απευθείας, σε συνεννόηση του ασφαλιστικού ταμείου με το νοσοκομείο για να παρακρατείται το ποσό που αντιστοιχεί στον καθένα και να κατατίθεται στο λογαριασμό του δικαιούχου ό,τι απομένει, ή ο ασθενής θα εξακολουθήσει να λαμβάνει το πλήρες ποσό, με την υποχρέωση (αυτός και/ή οι συγγενείς του) να καταβάλει το ποσοστό που προβλέπεται, ανάλογα με το ύψος της σύνταξής του, στο νοσοκομείο προκειμένου να του επιτραπεί συνεχίσει παραμένει εκεί για να περιθάλπεται ή να φιλοξενείται.

Το πόσο παράλογη, στη λογική μιας ληστρικού χαρακτήρα λογιστικής, είναι αυτή η ρύθμιση φαίνεται και από το γεγονός ότι, πχ, δυο άνθρωποι, που διαμένουν σε διπλανά κρεβάτια ενός δίκλινου δωματίου ενός οικοτροφείου, όπου λαμβάνουν και οι δυο τις ίδιες υπηρεσίες και ο ένας έχει, πχ, σύνταξη 300 ευρώ, ενώ ο άλλος, ας πούμε, 600, πληρώνουν, μέσω της παρακράτησης, για τις ίδιες αυτές υπηρεσίες,, ο πρώτος 140 ευρώ, ενώ ο δεύτερος 360 ευρώ!

Πρόκειται για ένα μέτρο πέραν πάσης νομιμότητας και συνταγματικότητας, δυνάμενο να προσβληθεί στα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Η εφαρμογή της παρακράτησης είχε ανασταλεί πριν από 15 μήνες, τον Ιούλιο του 2012, μετά από κινητοποίηση των άμεσα ενδιαφερομένων και συνάντηση με την τότε υφυπουργό κ. Φ. Σκοπούλη, η οποία ανέστειλε μεν την εφαρμογή, ουδέποτε, όμως, προχώρησε στην οριστική νομοθετική της ακύρωση. Ετσι, τώρα, επανέρχεται η εφαρμογή της, με τις ευλογίες της παρούσας ηγεσίας του Υπουργείου, μέσω της σχετικής εγκυκλίου του ΙΚΑ της 10/7/2013 για τον τρόπο εφαρμογής – και πρόκειται φυσικά ν΄ ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία. Και έπεται η εφαρμογή στον ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό τομέα (ΜΚΟ), για τον οποίο έχει, επίσης, υπάρξει σχετική νομοθετική ρύθμιση.

Να σημειωθεί ότι η εγκύκλιος αυτή αναφέρει ότι επίκειται να καθοριστεί και ο τρόπος που θα εισπραχθεί αναδρομικά όλο το ποσό της παρακράτησης που αντιστοιχεί στον καθένα από τότε που ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος, το 2011!!! Δηλαδή, οι δικαιούχοι κινδυνεύουν, για μεγάλο χρονικό διάστημα, να μην παίρνουν ούτε ένα ευρώ.

Με αυτή την ρύθμιση, η ίδια η έννοια του «δικαιούχου» καταργείται , καθώς και η σύνταξη ως δικαίωμα, όταν νομοθετείται η ανάθεση στο ασφαλιστικό ταμείοτης πρωτοβουλίας για την διαδικασία της παρακράτησης. Εισάγονται, ξεκινώντας από τα πιο αδύναμα και περιθωριοποιημένα στρώματα της κοινωνίας, από τους ψυχικά πάσχοντες, αναπήρους κλπ, «καινά δαιμόνια» άκρως επικίνδυνα και με δυνατότητα επέκτασης σε όλη την κοινωνία.

Γιατί αυτό που, εν τέλει, σηματοδοτεί η παρακράτηση είναι η αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων ως ανθρώπων χωρίς κανένα δικαίωμα, ως περιττών και άχρηστων, ως «αντικειμένων» και βάρος για την κοινωνία, χωρίς δικαίωμα ούτε καν στη σύνταξή τους. Αυτό, αν περάσει για τους ψυχικά πάσχοντες και τους αναπήρους, σε λίγο θα μπορεί να εφαρμοστεί σε όλους. Το ασφαλιστικό ταμείο (ή και ο εργοδότης, ή η τράπεζα κλπ) θα μπορεί να μη δίνει την σύνταξη (ή τον μισθό) στον δικαιούχο, για να μπορεί αυτός να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, αλλά είναι αυτό που θα πληρώνει απευθείας αυτές που θεωρεί αυτό ότι είναι οι υποχρεώσεις του και, ό,τι μένει, αν μένει, θα το βάζει η ΗΔΙΚΑ στον λογαριασμό του.

Καταλαβαίνετε ότι ο κλονισμός των ψυχικά πασχόντων, από την εφαρμογή του μέτρου, θα είναι μεγάλος: θα υπάρξουν υποτροπές, συναισθηματικές εκρήξεις, φυγές. Οι ξενώνες και τα οικοτροφεία θα κινδυνεύσουν με διάλυση και θα δημιουργηθούν οι όροι μιας ανθρωπιστικής καταστροφής.

Η ζωή των ανθρώπων αυτών θα παλινδρομήσει σε συνθήκες αντίστοιχες, ενίοτε και χειρότερες, από αυτές του ασύλου από το οποίο φαινόταν ότι είχαν οριστικά γλυτώσει.

Σας καλούμε , όχι απλώς να αναστείλετε την εφαρμογή της παρακράτησης των συντάξεων, τόσο στον δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό τομέα, αλλά να προχωρήσετε άμεσα στην νομοθετική της ακύρωση , ως ένδειξη μιας στοιχειωδώς καλής θέλησης απέναντι στις ανάγκες των ψυχικά πασχόντων και ως μια συμβολή σε μιαν από τις εκ των ουκ άνευ προϋποθέσεις για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση:

τον σεβασμό των δικαιωμάτων, της αξιοπρέπειας και των θεμελιωδών προϋποθέσεων της κοινωνικής ενσωμάτωσης των ψυχικά πασχόντων και των αναπήρων.

..

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

ΧΡΗΣΤΩΝ/ΛΗΠΤΩΝ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ

..

..

..

..

..