ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ Ζ. ΜΑΚΡΗ ΖΗΤΗΣΕ «ΔΙΑΛΟΓΟ» ΓΙΑ «ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΛΥΣΗ»

.

.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ Ζ. ΜΑΚΡΗ ΖΗΤΗΣΕ «ΔΙΑΛΟΓΟ» ΓΙΑ «ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΛΥΣΗ».

Την άμεση κατάργηση της νομοθετικής ρύθμισης για την παρακράτηση των συντάξεων των ψυχικά πασχόντων που περιθάλπονται ιδρύματα χρόνιας παραμονής, ή διαμένουν σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές μονάδες (ξενώνες, οικοτροφεία), απαίτησαν χρήστες των υπηρεσιών, οικογένειες και λειτουργοί ψυχικής υγείας από την υφυπουργό Ζ. Μακρή, σε μια σημαντική διαδήλωσή τους έξω από το Υπουργείο Υγείας, την Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου.

Αποφεύγοντας, ως συνήθως, να δώσει μιαν ευθεία απάντηση, η κ. Μακρή ζήτησε και πάλι να προηγηθεί «διάλογος» , «σύντομος» και αυτή τη φορά, προκειμένου να βρεθεί μια «ενδιάμεση λύση». Μίλησε για διάλογο από «μηδενική βάση» (και γνωρίζουμε ότι ο όρος εκφράζει ποικίλα νοήματα, ανάλογα με αυτό που ο καθένας επιδιώκει) αλλά αρνήθηκε να κάνει ενέργειες για νομοθετική ακύρωση της παρακράτησης και φάνηκε να αναμένει την ανεύρεση μιας «ενδιάμεσης λύσης» όπου η παρακράτηση θα παραμένει.

Η επιτροπή που την συνάντησε, δέχτηκε να κάνει αυτό το διάλογο, δηλώνοντας, ωστόσο, ότι η κατάργηση της παρακράτησης αποτελεί «κόκκινη γραμμή» και αδιαπραγμάτευτη θέση όλων των άμεσα ενδιαφερομένων. Ένα διάλογο που θα θεωρεί δεδομένη την ακύρωση της καθ΄ οιονδήποτε τρόπο παρακράτησης και θα επικεντρωθεί στο να επεξεργαστεί απαντήσεις στο πρόβλημα της διασφάλιση των περιουσιακών στοιχείων των ψυχικά πασχόντων από κάποιες οικογένειες, λειτουργούς κλπ.

Ξαφνικά, όπως και επί Λοβέρδου, έχουμε ένα, αναμενόμενο, προσχηματικό ενδιαφέρον για «συγγενείς που σφετερίζονται συντάξεις». Για μιαν ακόμη φορά, καταστάσεις που χρήζουν διόρθωσης και αντιμετώπισης και που έχουν αφεθεί για χρόνια «στον αυτόματο», τώρα χρησιμοποιούνται ως επιχείρημα υπέρ της παρακράτησης, της καθολικής, δηλαδή, καταλήστευσης των εισοδημάτων των πιο αδύναμων στρωμάτων της κοινωνίας από το μνημονιακό κράτος, ως διασφάλιση ότι κάποιοι (πολύ λίγοι σχετικά) συγγενείς δεν θα καταχρώνται αυτά τα περιουσιακά στοιχεία.

Είναι αναπόσπαστο μέρος της θεραπευτικής αποκαταστασιακής δραστηριότητας των υπηρεσιών η διασφάλιση των περιουσιακών στοιχείων των ψυχικά πασχόντων από όσους τα καταχρώνται, η εξασφάλιση ότι, πχ, οι δικαστικοί συμπαραστάτες εκτελούν καθώς πρέπει τις υποχρεώσεις τους κοκ. Αλλά σε όλα αυτά τα προβλήματα δεν αποτελεί με κανένα τρόπο απάντηση η παρακράτηση από το κράτος των συντάξεων και μάλιστα, όχι, εν τη ουσία, για τα συμφέροντα των ασθενών, αλλά στα πλαίσια των περικοπών και της λιτότητας, καθώς, σύμφωνα με το σχετικό νόμο, το παρακρατούμενο ποσό αντικαθιστά ισόποσα τμήμα του προϋπολογισμού της μονάδας.

Τον τόνο σ΄ αυτή την πρώτη συζήτηση με την υφυπουργό τον έδωσαν οι εύστοχες, πάνω στο έδαφος της βιωμένης εμπειρίας, και συγκινησιακά φορτισμένες παρεμβάσεις των άμεσα ενδιαφερόμενων, χρηστών/ληπτών των υπηρεσιών και των οικογενειών.

Στη συγκέντρωση παραβρέθηκαν, εκφράζοντας την συμπαράσταση και υποστήριξη των πολιτικών τους φορέων, οι βουλευτές, Χρ. Μαντάς (Σύριζα) και Χρ. Κατσιώτης (ΚΚΕ).

Η νέα συνάντηση με την υφυπουργό ορίστηκε για την Τρίτη, 15 Οκτωβρίου.

.

.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ

κ. Ζ. ΜΑΚΡΗ

11/10/2013

..

ΚΑΤΑΡΓΕΙΣΤΕ ΑΜΕΣΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΠΗΡΩΝ

.

Όπως γνωρίζετε, αμέσως μόλις ανέλαβε η παρούσα ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, ενεργοποιήθηκε νομοθετική ρύθμιση, ήδη από την περίοδο Λοβέρδου, σύμφωνα με την οποία παρακρατείται από το νοσοκομείο (ή το ίδρυμα) που παρέχει περίθαλψη, ή φιλοξενία σε εξωνοσοκομειακή στεγαστική του μονάδα (ξενώνα, οικοτροφείο, προστατευόμενο διαμέρισμα), ποσοστό επί της σύνταξης γήρατος ή αναπηρίας του νοσηλευομένου, ή φιλοξενουμένου, ανάλογα με το ύψος αυτής.

Το ποσοστό της παρακράτησης ανέρχεται κλιμακωτά, για συντάξεις μέχρι 360 ευρώ, στο 40%, για συντάξεις από 360.01 – 500 ευρώ, στο 50%, για συντάξεις από 500.01-1000 ευρώ, στο 60%, για συντάξεις από 1000.01- 1500 ευρώ, στο 70% και από 1500.01 και πάνω, στο 80%.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το ποσό αυτό δεν παρακρατείται για την προσχηματική, έστω, βελτίωση των συνθηκών περίθαλψης/φιλοξενίας, του ψυχικά πάσχοντος (ή αναπήρου), προστιθέμενο στον προϋπολογισμό του φορέα, αλλά αντικαθιστά ποσό του προϋπολογισμού αντίστοιχο της παρακράτησης. Πρόκειται, δηλαδή, για καθαρή περικοπή των δημόσιων δαπανών και για πληρωμή της πάλαι ποτέ δημόσιας φροντίδας από τον ίδιο τον ασθενή. Κι΄ αυτό, ενώ το ασφαλιστικό ταμείο καταβάλει (και θα εξακολουθήσει να καταβάλει) το προβλεπόμενο νοσήλιο για την περίθαλψη ή την φιλοξενία του εκάστοτε δικαιούχου.

Ο εξαναγκασμός του περιθαλπόμενου/φιλοξενουμένου να αποδεχτεί την παρακράτηση, αλλιώς δεν θα έχει θέση στην μονάδα περίθαλψης/φιλοξενίας και θα πετιέται στο δρόμο, συνιστά μιαν απευθείας ιδιωτικοποίηση του δημόσιου. Με μια και μόνη κίνηση, οι δημόσιες υπηρεσίες γίνονται ιδιωτικές. Σε τι θα διαφέρουν από τις ιδιωτικές κλινικές και άλλα ιδιωτικά ιδρύματα;

Οπως καταλαβαίνετε, τα χρήματα που θα περισσεύουν στον καθένα για τα στοιχειώδη καθημερινά του έξοδα, θα είναι ελάχιστα. Πχ, σ΄ ένα άτομο με σύνταξη 300 ευρώ το μήνα (όπως είναι περισσότεροι), θα μένουν μόλις 5 ευρώ την ημέρα για στοιχειώδεις ανάγκες, όπως ένας καφές και ένα πακέτο τσιγάρα – δεν μιλάμε, φυσικά, για ανάγκες, όπως η ένδυση κλπ.

Όπως προβλέπει η ρύθμιση, ο τρόπος είσπραξης θα γίνεται είτε απευθείας, σε συνεννόηση του ασφαλιστικού ταμείου με το νοσοκομείο για να παρακρατείται το ποσό που αντιστοιχεί στον καθένα και να κατατίθεται στο λογαριασμό του δικαιούχου ό,τι απομένει, ή ο ασθενής θα εξακολουθήσει να λαμβάνει το πλήρες ποσό, με την υποχρέωση (αυτός και/ή οι συγγενείς του) να καταβάλει το ποσοστό που προβλέπεται, ανάλογα με το ύψος της σύνταξής του, στο νοσοκομείο προκειμένου να του επιτραπεί συνεχίσει παραμένει εκεί για να περιθάλπεται ή να φιλοξενείται.

Το πόσο παράλογη, στη λογική μιας ληστρικού χαρακτήρα λογιστικής, είναι αυτή η ρύθμιση φαίνεται και από το γεγονός ότι, πχ, δυο άνθρωποι, που διαμένουν σε διπλανά κρεβάτια ενός δίκλινου δωματίου ενός οικοτροφείου, όπου λαμβάνουν και οι δυο τις ίδιες υπηρεσίες και ο ένας έχει, πχ, σύνταξη 300 ευρώ, ενώ ο άλλος, ας πούμε, 600, πληρώνουν, μέσω της παρακράτησης, για τις ίδιες αυτές υπηρεσίες,, ο πρώτος 140 ευρώ, ενώ ο δεύτερος 360 ευρώ!

Πρόκειται για ένα μέτρο πέραν πάσης νομιμότητας και συνταγματικότητας, δυνάμενο να προσβληθεί στα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Η εφαρμογή της παρακράτησης είχε ανασταλεί πριν από 15 μήνες, τον Ιούλιο του 2012, μετά από κινητοποίηση των άμεσα ενδιαφερομένων και συνάντηση με την τότε υφυπουργό κ. Φ. Σκοπούλη, η οποία ανέστειλε μεν την εφαρμογή, ουδέποτε, όμως, προχώρησε στην οριστική νομοθετική της ακύρωση. Ετσι, τώρα, επανέρχεται η εφαρμογή της, με τις ευλογίες της παρούσας ηγεσίας του Υπουργείου, μέσω της σχετικής εγκυκλίου του ΙΚΑ της 10/7/2013 για τον τρόπο εφαρμογής – και πρόκειται φυσικά ν΄ ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία. Και έπεται η εφαρμογή στον ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό τομέα (ΜΚΟ), για τον οποίο έχει, επίσης, υπάρξει σχετική νομοθετική ρύθμιση.

Να σημειωθεί ότι η εγκύκλιος αυτή αναφέρει ότι επίκειται να καθοριστεί και ο τρόπος που θα εισπραχθεί αναδρομικά όλο το ποσό της παρακράτησης που αντιστοιχεί στον καθένα από τότε που ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος, το 2011!!! Δηλαδή, οι δικαιούχοι κινδυνεύουν, για μεγάλο χρονικό διάστημα, να μην παίρνουν ούτε ένα ευρώ.

Με αυτή την ρύθμιση, η ίδια η έννοια του «δικαιούχου» καταργείται , καθώς και η σύνταξη ως δικαίωμα, όταν νομοθετείται η ανάθεση στο ασφαλιστικό ταμείοτης πρωτοβουλίας για την διαδικασία της παρακράτησης. Εισάγονται, ξεκινώντας από τα πιο αδύναμα και περιθωριοποιημένα στρώματα της κοινωνίας, από τους ψυχικά πάσχοντες, αναπήρους κλπ, «καινά δαιμόνια» άκρως επικίνδυνα και με δυνατότητα επέκτασης σε όλη την κοινωνία.

Γιατί αυτό που, εν τέλει, σηματοδοτεί η παρακράτηση είναι η αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων ως ανθρώπων χωρίς κανένα δικαίωμα, ως περιττών και άχρηστων, ως «αντικειμένων» και βάρος για την κοινωνία, χωρίς δικαίωμα ούτε καν στη σύνταξή τους. Αυτό, αν περάσει για τους ψυχικά πάσχοντες και τους αναπήρους, σε λίγο θα μπορεί να εφαρμοστεί σε όλους. Το ασφαλιστικό ταμείο (ή και ο εργοδότης, ή η τράπεζα κλπ) θα μπορεί να μη δίνει την σύνταξη (ή τον μισθό) στον δικαιούχο, για να μπορεί αυτός να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, αλλά είναι αυτό που θα πληρώνει απευθείας αυτές που θεωρεί αυτό ότι είναι οι υποχρεώσεις του και, ό,τι μένει, αν μένει, θα το βάζει η ΗΔΙΚΑ στον λογαριασμό του.

Καταλαβαίνετε ότι ο κλονισμός των ψυχικά πασχόντων, από την εφαρμογή του μέτρου, θα είναι μεγάλος: θα υπάρξουν υποτροπές, συναισθηματικές εκρήξεις, φυγές. Οι ξενώνες και τα οικοτροφεία θα κινδυνεύσουν με διάλυση και θα δημιουργηθούν οι όροι μιας ανθρωπιστικής καταστροφής.

Η ζωή των ανθρώπων αυτών θα παλινδρομήσει σε συνθήκες αντίστοιχες, ενίοτε και χειρότερες, από αυτές του ασύλου από το οποίο φαινόταν ότι είχαν οριστικά γλυτώσει.

Σας καλούμε , όχι απλώς να αναστείλετε την εφαρμογή της παρακράτησης των συντάξεων, τόσο στον δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό τομέα, αλλά να προχωρήσετε άμεσα στην νομοθετική της ακύρωση , ως ένδειξη μιας στοιχειωδώς καλής θέλησης απέναντι στις ανάγκες των ψυχικά πασχόντων και ως μια συμβολή σε μιαν από τις εκ των ουκ άνευ προϋποθέσεις για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση:

τον σεβασμό των δικαιωμάτων, της αξιοπρέπειας και των θεμελιωδών προϋποθέσεων της κοινωνικής ενσωμάτωσης των ψυχικά πασχόντων και των αναπήρων.

..

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

ΧΡΗΣΤΩΝ/ΛΗΠΤΩΝ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ

..

..

..

..

..

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s