Παρουσίαση βιβλίου: “Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών-Το Δαφνί ..μια φανταστική πολιτεία” του Κώστα Φιλανδριανού -Μέρος ΙV

..

Ραφείο-ΨΝΑ

..

*Το Μέρος Ι μπορείτε να το διαβάσετε εδώ, το Μέρος ΙΙ εδώ  και το Μέρος ΙΙΙ εδώ.

..

Το Δαφνί αρχίζει πάλι να μπαίνει σε ανοδική πορεία το διάστημα 1950-1955. Τότε έγιναν ριζικές ανακαινίσεις και βελτιώσεις στις υπάρχουσες κτηριακές υποδομές, εφοδιάστηκε το Νοσοκομείο με τον απαραίτητο εξοπλισμό, δημιουργήθηκαν νέες μονάδες και στελεχώθηκαν με εκπαιδευμένο προσωπικό: “Διορίστηκαν οι πρώτες τέσσερις αδερφές νοσοκόμοι, απόφοιτοι της Σχολής τριετούς φοιτήσεως, Κυρίτση, Σκουλούδη, Μερκούρη και Λαδά. Το γεγονός είχε ξεχωριστή σημασία από το λόγο ότι ήταν μια καινοτομία, που εγκαινίαζε την εξύψωση της στάθμης του Νοσηλευτικού Προσωπικού”.

Επίσης, το 1952 ιδρύθηκε το Παθολογικό Τμήμα, άρχισε να λειτουργεί το Παθολογοανατομικό Εργαστήριο, έγινε Δερματολογικό Ιατρείο, ιδρύθηκε ΩΡ Λαρυγγολογικό Ιατρείο και έγιναν οι πρώτες ενέργειες για τη συγκρότηση του Απασχολησιοθεραπευτικού Τμήματος: “Η απόφοιτος της Σχολής Απασχολ/πείας μονοετούς φοιτήσεως του Ε. Ε. Σ. Βασιλική Μαλικούρτη, διωρίστηκε το Δεκέμβρη του 1953 ως νοσηλευτική υπάλληλος, αποσπάστηκε όμως στον Απασχ/πευτικό τομέα και ανέλαβε την διοργάνωση του τμήματος”.

Φυσικά διορίστηκαν και πολλοί νέοι γιατροί και η κατάσταση εξομαλύνθηκε σε μεγάλο βαθμό, αλλά δεν διορθώθηκαν όλα.εν μία νυκτί. “Ελλείψεις, υπήρχαν βέβαια ακόμα πολλές και μεγάλες: Η στενότητα και σε μεγάλο βαθμό ακαταλληλότητα των χώρων, δημιουργούσε αξεπέραστα προβλήματα το προσωπικό ήταν ανεπαρκές και σε μεγάλο ποσοστό απαίδευτο. Υπήρχε σημαντική υστέρηση σε μέσα και οργάνωση και άλλες δευτερεύουσες ελλείψεις και ατέλειες. Οπωσδήποτε όμως, τέθηκαν οι βάσεις, έγιναν αρκετά και κυρίως ένας νέος άνεμος αναζωογόνησε το Ίδρυμα και το ‘φερε στο δρόμο για την ολοκλήρωση των στόχων του. Κοντά στ’ άλλα, σημειώθηκε πρόοδος του Επιστημονικού έργου και αναπτύχθηκαν δραστηριότητες τόσο από την καθαρά επιστημονική, (Ακαδημαϊκή), άποψη, όσο και από την Πρακτική της παρακολούθησης των αρρώστων και της παρεχόμενης Γενικής και Ψυχιατρικής Περίθαλψης”.

Και πάλι όμως οι εργαζόμενοι εκεί, βρήκαν μπροστά τους το ίδιο πρόβλημα, “τον διαρκή αυτόν εφιάλτη του Ιδρύματος”: την μεγάλη αύξηση του αριθμού των εισαγωγών. Στο Δαφνί νοσηλευόταν πλέον περίπου 3000 πάσχοντες και είχε δημιουργηθεί το αδιαχώρητο: “Τότε ήταν που σαν λύση (λύση;), στο αδιέξοδο, βρέθηκε η προσφυγή στα “Επάλληλα” κρεβάτια. Ήταν δε “επάλληλα κρεβάτια”, δύο κρεβάτια το ένα πάνω στο άλλο, ενωμένα με οξυγονοκόλληση στα πόδια, ώστε να διπλασιάζεται ο αριθμός τους, (και των αρρώστων φυσικά), στον κάθε νοσηλευτικό χώρο. Τέτοια κρεβάτια… διώροφα, τοποθετήθηκαν σε πολλούς θαλάμους αρκετών Περιπτέρων. Καταλαβαίνει κανείς τι σήμαινε τούτο και ποια επακόλουθα είχε…

Η μεγάλη αυτή πίεση από τη μια και την άλλη το ότι έπειτα από τους μακρούς και επίμονους αγώνες των ειδικών ωρίμασαν τα πράγματα, έκαμαν ν’ αρχίσουν να επικρατούν οι νέες αντιλήψεις και να γίνη πια κοινή συνείδηση η ανάγκη της Αποκεντρώσεως των Ψυχιατρείων, στάθηκαν δε οι λόγοι ώστε ν’ αποφασιστή άμεσα Αποσυμφόρηση, κατά τον όποιο τρόπο.

Το πρώτο βήμα έγινε με την ίδρυση της πρώτης Αποικίας Ψυχοπαθών, στη νησίδα του Αγ. Γεωργίου Περάματος, (παληό Λοιμοκαθαρτήριο), έπειτα από απόφαση του Υπουργείου Κοινωνικών υπηρεσιών της 16-9-53. Μετά από επιλογή, μεταφέρθηκαν εκεί αρχικά περί τους 200 άρρωστοι, που με σταδιακές διακομίσεις και άλλων, έφτασαν τελικά γύρω στους 500. Τούτο ήταν μια πρόσκαιτη ανακούφιση.

Η Αποικία Αγίου Γεωργίου λειτούργησε μέχρι τις 20-3-65, οπότε καταργήθηκε και όσοι άρρωστοι απόμεναν μεταφέρθηκαν στη μεγάλη Αποικία της Λέρου, που είχε ιδρυθεί στο μεταξύ (1958)”.

Και τι έγινε στη συνέχεια; Σύμφωνα με όσα γράφει ο συγγραφέας, το Δαφνί διένυσε μία απ’ τις καλύτερες περιόδους της Ιστορίας του:

Στο διάστημα που ακολούθησε και συγκεκριμένα στη δεκαετία από το 1956 μέχρι περίπου το 1965, το Ψυχιατρείο πήρε μεγάλη ανάπτυξη και, μπορεί να πη κανείς γνώρισε την καλλίτερη εποχή του. Κατ’ αυτό το διάστημα συμπληρώθηκαν πολλά κενά στην Οργάνωση, την Επιστημονική Πλαισίωση και τον Εκσυγχρονισμό του, ανέβηκε σημαντικά το λειτουργικό επίπεδο του κι’ έφτασε πολύ κοντά στους στόχους του” . Σ’ αυτό συνέβαλλαν τρία κυρίως γεγονότα, σύμφωνα με τον Φιλανδριανό: Α) Η αναμόρφωση του Οργανισμού που έγινε το 1955 (και με βάση αυτόν άλλαξε ο τίτλος του Ιδρύματος από Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών σε Γενικό Νευροψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθηνών), Β) Η επικράτηση των Νέων Αρχών και η συνειδητοποίηση της ανάγκης αναπροσανατολισμού στην ψυχιατρική θεραπευτική και Γ) Η εισαγωγή των ψυχοφαρμάκων στην κλινική πρακτική.

Συγκεκριμένα για τα ψυχοφάρμακα ο  Φιλανδριανός σημειώνει ότι έφεραν πλήρη ανατροπή στην Ψυχιατρική Περίθαλψη: “Καταργήθηκε η περιοριστική τακτική, άνοιξαν οι πόρτες των Ψυχιατρείων, αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός των εξερχομένων κλπ”. Κι άλλα γεγονότα όμως συνέβαλαν στις μεγάλες αλλαγές κι αυτά ήταν: “1. Η από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή στη Θεραπευτική της Δυναμικής Ψυχιατρικής και η σημαντική προσφορά της στην αντιμετώπιση της Ψυχικής νόσου και 2. Η εμφάνιση και βαθμιαία εδραίωση των κλάδων της Ψυχικής Υγιεινής, (της Προληπτικής δηλ. Ψυχιατρικής και της Μετανοσοκομειακής Μέριμνας)”.

Αξιοσημείωτο είναι ότι σ’ αυτή την κατεύθυνση, το 1965 ιδρύθηκαν τα Εξωτερικά Ιατρεία και ο Ιατροπαιδαγωγικός Σταθμός στην Αθήνα. Εκτός των άλλων (παρακολούθηση και φροντίδα κατά την έξοδο απ’ το Ίδρυμα)  παρείχαν εντελώς δωρεάν όλα τα φάρμακα που χρειαζόταν οι πάσχοντες: «Τέλος από μια ακόμη Υπηρεσία, (των Επισκεπτριών Αδελφών), γίνονται περιοδικά επισκέψεις σε αρρώστους που βγήκαν από το Νοσοκομείο και μένουν στην περιοχή του Λεκανοπεδίου της Αττικής, για ενημέρωση, ως προς την κατάσταση τους και καθοδήγηση ως προς την ενδεδειγμένη παραπέρα τακτική».

..

Τρύγος-ΨΝΑ

..

Από το 1956 ήδη, άρχισαν να εγκαθιδρύονται και να αναπτύσσονται και οι “διάφοροι Παρά-Ψυχιατρικοί Κλάδοι”, δηλαδή η Απασχολησιοθεραπεία (Εργοθεραπεία), η Ψυχολογία, η Κοινωνική Εργασία, η Φυσιοθεραπεία κτλ. Συγκεκριμένα, στη θέση της προϊσταμένης, διορίστηκε η διπλωματούχος Ανωτέρας Απασχολ/πευτικής Σχολής του Εξωτερικού Άννα Δεληγιάννη και βοηθός της έγινε η Μαλικούρτη. Ο κλάδος γνώρισε τότε αλματώδη εξέλιξη. “Ειδικότερα αναπτύχθηκαν: 1) Χειροτεχνικό Τμήμα (Πλεκτική, Κέντημα, Ραπτική, Υφαντική, Ταπητουργία, Καλαθοπλεκτική κτλ) 2) Βιοτεχνικό (Εργαστήρια Ξυλουργικής, Σιδηρουργικής, Υποδημάτων-Παντοφλών, Αργαλειοί) 3. Καλλιτεχνικό (Μουσική με συγκρότημα πλήρες αξιόλογης ορχήστρας, Ζωγραφική, Κεραμική και Αγγειοπλαστική με εγκαταστάσεις ηλεκτρ. Κλιβάνων, Μικρο-κομψοτεχνήματα κ.α.) 4) Ψυχαγωγικό (Οργάνωση συγκεντρώσεων, Γιορτές, Χοροί, Εκδρομές κτλ) 5) Αθλητικό (Κατασκευή πρόχειρου μικρού Γηπέδου, συγκρότηση Ποδοσφαιρικής Ομάδας, επιδείξεις και Αθλοπαιδιές κάτω από την επίβλεψη προσφερθέντος Τεχνικού-Προπονητού) 6) Αγροτικό (Ανθοκομία, Κηπουρική, Δενδροκομία υπό την εποπτεία της Γεωπονικής Υπηρεσίας) 7) Απασχόληση σε διάφορες Υπηρεσίες (Μαγειρία, Γραφεία, Μεταφορές, Τεχνικές Υπηρεσίες κλπ). 8) Βιομηχανικό (Επεξεργασία βιομηχανικού υλικού, κατασκευή κουτιών, σακουλών, εξαρτημάτων κλπ) 9) Τυπογραφικό (Εγκατάσταση μικρού Τυπογραφείου και εκπαίδευση αρρώστων από τυπογράφο, με την συνδρομή μιας Απασχολ/τριας) 10) Τέλος, από έναν αριθμό μορφωμένων και ταλαντούχων αρρώστων πραγματοποιήθηκε η έκδοση μικρού μηνιαίου περιοδικού-εφημερίδας που το ονόμασαν ΕΛΠΙΔΑ (…) Πέρα από τις παραπάνω δραστηριότητες, η Απασχολ/πεία οργάνωνε κάθε χρόνο απαραίτητα, εκθέσεις των προιόντων της, συνήθως στο σύλλογο “Παρνασσό”. Οι εκθέσεις αυτές ήταν ενδιαφέρουσες κι’ είχαν πάντα μεγάλη επιτυχία, αλλά και σημαντικές εισπράξεις από τις πωλήσεις.

Οι εργαζόμενοι στην Απασχολ/πεία άρρωστοι, πέρνουν όλοι ένα μικρό συμβολικό ημερομίσθιο και τσιγάρα. Το σπουδαιότερο πάντως είναι ότι η προσφορά του Κλάδου στη Θεραπευτική είναι μεγάλη και τα αποτελέσματα πολλές φορές θεαματικά. Παράλληλα, πολλοί απέκτησαν ένα επιτήδευμα, εφόδιο για την κατοπινή ζωή τους στις περιπτώσεις εξόδου τους από το Νοσοκομείο».

..

Απασχολησιοθεραπεία-ΨΝΑ

..

Με τον Οργανισμό του 1955 καθιερώθηκε και ο θεσμός των Κοινωνικών Υπηρεσιών και το 1956, προσλήφθησαν οι πρώτοι κοινωνικοί λειτουργοί: “Με το χρόνο ο αριθμός των τελευταίων αυξήθηκε και σε όχι μεγάλο διάστημα, κάθε κλινική απέκτησε την Κοινωνική Λειτουργό της”.

Ιδρύθηκε επίσης την ίδια εποχή το Ψυχολογικό Εργαστήριο και πρώτη ψυχολόγος διορίστηκε η Θάλεια Βεργοπούλου: “Ο Κλάδος της Ψυχολογίας έχει ένα σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή της Ψυχιατρικής Θεραπευτικής, σύμφωνα με τις αρχές των Νέων Προσανατολισμών” τονίζει ο Φιλανδριανός.

Λίγο αργότερα συγκροτήθηκε σε ανεξάρτητη μονάδα, το προβλεπόμενο από τον Οργανισμό του 1955 Τμήμα Τοξικομανών, στο οποίο Δ/ντής διορίστηκε την 18-9-61 ο Ψυχίατρος Π. Ραπίδης.

Στη μονάδα αυτή και από τον ίδιο Διευθυντή, συσσωματώθηκε τότε και το Τμήμα Υποδικο-Καταδίκων. Πρόκειται για το Ψυχιατρικό Τμήμα, στο οποίο παραπέμπονται άτομα υπόλογα στη Δικαιοσύνη, που παρουσιάζουν ψυχικές ανωμαλίες και παράλληλα προς τη νοσηλεία τους χρειάζεται να παρακολουθηθούν και να μελετηθή η περίπτωσις τους, για να διαπιστωθη η νόσος, ή τυχόν υποκρίνονται και να γίνη υπεύθυνη γνωμάτευση”.

Έγιναν λοιπόν όπως είδαμε παραπάνω, μεγάλα βήματα προόδου σ’ αυτά τα χρόνια και έτσι το Ψυχιατρείο εκσυγχρονίστηκε μεν και είχε “εξέχουσα θέση ανάμεσα στα Ιδρύματα της Ειδικότητας”, αλλά δεν είχε φτάσει στην τελειότητα, ούτε είχε πετύχει να κατακτήσει τους τελικούς του στόχους. Και δυστυχώς, παρά το ότι τα πρώτα μετά το 1965 χρόνια είχε βελτιωθεί γενικά η κατάσταση “δεν έγιναν” όμως “δημιουργικά άλματα και δεν μπορεί να μιλάει κανείς να μιλήση για θεαματική άνοδο του επιπέδου του Ιδρύματος, κατά το διάστημα αυτό. Η παραγωγική δράση δεν ήταν η αναμενόμενη, κάποια στασιμότητα είχε επικρατήσει, κάτι σαν έλλειψη συντονισμού και δυναμισμού. Αιτία σε τούτο, μπορεί να ήταν και οι γενικότεροι λόγοι της εποχής εκείνης, νομίζομε ωστόσο, πως το σημαντικότερο ρόλο έπαιξε η ανεπάρκεια σε Προσωπικό, Ιατρικό προ παντός, αλλά και Νοσηλευτικό και Ειδικό σ’ ένα βαθμό”.

Αυτό, εκτός των προβλημάτων που επέφερε στην καθημερινή λειτουργία του Ιδρύματος, είχε σαν αποτέλεσμα ν’ αφαιρεθεί τελικά εκείνη την εποχή το δικαίωμα στο Δαφνί να δίνει πλήρη ειδικότητα στη Νευρολογία. “Σ’ αυτή την κατάσταση μιας στασιμότητας και κάποιας αδράνειας, καθηλώθηκε το Νοσοκομείο για μερικά χρόνια της περιόδου εκείνης”.

Το 1966 πάντως, ο Φιλανδριανός αποχώρησε απ’ το Ψυχιατρείο κι έτσι όπως διευκρινίζει για την περίοδο από τότε ως το 1974 όσα αναφέρει τα γνωρίζει από διάφορες πληροφορίες και κάποια στοιχεία που κατάφερε να συγκεντρώσει: “Από το λόγο τούτο, ίσως βρεθούν ατέλειες στην περιγραφή μου, ατέλειες όμως που δεν βαραίνουν, γιατί τα όσα έλαβαν χώρα, σαν πρόσφατα, είναι προσιτά και μπορεί εύκολα ο καθένας να τα ελέγξη. Ο,τι μπορεί να λεχθή εκ προοιμίου, είναι πως κατά το αναφερόμενο χρονικό διάστημα έγιναν αρκετές μεταβολές και πραγματοποιήθηκαν σπουδαία επιτεύγματα, κυρίως σε Κτηριακές δημιουργίες, αλλά και ως προς τον εφοδιασμό και την εν γένει λειτουργικότητα του Νοσοκομείου. Ακόμη δεν θα ήταν υπερβολή, αν έλεγε κανείς πως από Διοικητική τουλάχιστον άποψη, γνώρισε τούτο μιαν από τις καλλίτερες περιόδους της σταδιοδρομίας του και ότι γενικά η βελτίωση και προαγωγή του υπήρξαν σημαντικές και αναμφισβήτητες”.

Σ’ αυτό το σημείο ολοκληρώνει ο συγγραφέας την ιστορική του αναδρομή και παραθέτει στη συνέχεια έναν κατάλογο που αφορούσε στα ως τότε καταγεγραμμένα περιουσιακά στοιχεία του Δαφνιού, στις κτηριακές εγκαταστάσεις, στις υπηρεσίες και τους κλάδους που λειτουργούσαν κτλ. Στο τέλος κάνει το δικό του απολογισμό, αναλύει διεξοδικά τις απόψεις του για πολλά ζητήματα, αμύνεται στην κριτική που κατά καιρούς είχε δεχτεί το Ψυχιατρείο (τονίζει ότι παραπέμφθηκαν στη Δικαιοσύνη όσοι απ’ το Προσωπικό αποδεδειγμένα άσκησαν βία σε ψυχικά πάσχοντες) κι εκφράζει ένα παράπονο:

«Πώς αυτοί που βρίσκουν τόσα κακά, δεν μπόρεσαν να δουν και κάτι καλό; Καμία αναγνώριση του τόσου δύσκολου ρόλου αυτού του Νοσοκομείου. Καμιά παραδοχή της κολοσιαίας προσφοράς του. Ούτε λέξη για το έργο που επιτελέστηκε, (και μάλιστα κάτω από ποιες συνθήκες) και επιτελείται και για τις προσπάθειες που καταβλήθησαν και καταβάλλονται για να γίνη αυτό που υπάρχει σήμερα. Ούτε κατανόηση, ούτε συμπαράσταση, ούτε ένας λόγος συμπάθειας για κείνους που μόχθησαν και συνεχίζουν να δίνουν τον εαυτό τους σε ένα καθήκον άχαρο, αγχώδες και αρκετά επικίνδυνο. Επιτιμήσεις, κατάκριση και καταδίκη μόνο. Φαίνεται πως η προκατάληψη παρασύρει μέχρι του βαθμού που να γίνεται εντυπωσιακή άρνηση της πραγματικότητας».

Και κάπου εδώ, μ’ αυτό το παράπονο που σίγουρα θα συμμερίζονται κι άλλοι άνθρωποι που εργάστηκαν ή εργάζονται ακόμα εκεί, ολοκληρώνεται και η δική μου παρουσίαση. Ελαχιστοποίησα κατά το δυνατόν τα προσωπικά μου σχόλια γιατί μ’ ενδιέφερε να σας μεταφέρω αυτούσια τα γραφόμενα του Φιλανδριανού (χωρίς καμιά επέμβαση στην ορθογραφία και το συντακτικό που χρησιμοποιούσε). Γνωρίζω ότι αυτό το βιβλίο δεν κυκλοφορεί ευρέως (πρόκειται για αυτοέκδοση του 1977) κι ήθελα να μοιραστώ μαζί σας όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία του. Φυσικά αξίζει να το διαβάσει κανείς ολόκληρο και μακάρι κάποιοι να το κάνετε. Θα μάθετε ακόμα περισσότερα πράγματα για ένα Ψυχιατρείο που το μέλλον του σήμερα είναι προδιαγεγραμμένο (;) και το παρελθόν του έχει βαθιές ρίζες στην ελληνική ιστορία.

Καλή σας ανάγνωση.

..

..

..

..

..


Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Οκτώβριος 18, 2013.

4 Σχόλια to “Παρουσίαση βιβλίου: “Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών-Το Δαφνί ..μια φανταστική πολιτεία” του Κώστα Φιλανδριανού -Μέρος ΙV”

  1. […] αναρτήσεις που μπορείτε να τις δείτε εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ, διαπίστωσα πως αναφερόταν ξανά τ’ όνομά του. Στο […]

  2. Αθήνα, 4/10/2016

    Ευχαριστω πολυ για την αναρτηση σχετικα με το βιβλιο αυτο. Δυστυχως ειναι αδυνατον να το εντοπισω.

    Με ενδιαφέρει ιδιαιτερα, πολλω μαλλον που ο Γενικός του Διευθυντής από το 1924, ο Ιατρός Ισαακ Ταστσογλου ήταν ο προπάππους μου («Τα πράγματα άρχισαν ν’ αλλάζουν περίπου γύρω στο 1924 όταν διορίστηκε κι ανέλαβε αμέσως υπηρεσία ο διακεκριμένος Νευρολόγος-Ψυχίατρος από τη Σμύρνη, Ισαάκ Ταστσόγλου, με πρωτοβουλία του Φωκίων Κοπανάρη, που είχε τοποθετηθεί στη θέση του Γενικού διευθυντή Υγιεινής του Υπουργείου Πρόνοιας.»). θα εκτιμούσα ιδιαιτέρως εαν μου γνωστοποιουσατε τυχον αλλες αναφορες στο ονομα και το εργο του μερσα στο βιβλιο αυτο.

    Με εκιμηση και ευγνωμοσύνη,

    Αλέξανδρος Ρήγας.

    • Aλέξανδρος Ρήγας καλώς ήλθατε και θερμά ευχαριστώ για το τόσο ευγενικό σας σχόλιο. Χαίρομαι που αυτή η ανάρτηση έγινε η αφορμή για να βρείτε στοιχεία της οικογενειακής σας ιστορίας. Πρόκειται πράγματι για δυσεύρετο βιβλίο, αλλά ευχαρίστως να σας ενημερώσω αν βρω κι άλλες σχετικές αναφορές. Λίγο χρόνο δώστε μου και θα τα ξαναπούμε… Καλό σας βράδυ.

  3. Καλή σας μέρα κύριε Ρήγα. Δεν σας ξέχασα. Τώρα βρήκα χρόνο να σας αντιγράψω εδώ ένα απόσπασμα που νομίζω θα σας χαροποιήσει να το διαβάσετε. Είναι απ’ τη σελίδα 49, παράγραφος 2:

    «Ο Ισαάκ Ταστσόγλου, ο ευγενικός και πράος Επιστήμων, αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο Ψυχιατρείο κι ήταν ακούραστος εργάτης στην προσπάθεια της ολοκλήρωσής του. Με τη μεγάλη Κλινική πείρα του, και τον προσηνή κι υπομονετικό χαρακτήρα του, καθοδηγούσε και βοηθούσε τους πάντες κι έδινε πρώτος το παράδειγμα του καλού γιατρού και αφοσιωμένου στο καθήκον υπαλλήλου«.

    Το 1936 η Διοίκηση ανατέθηκε στον τότε υποδιευθυντή Κ. Κωνσταντινίδη, στα πλαίσια μιας ανορθωτικής προσπάθειας που γινόταν τότε, αλλά ο προπάππος σας εξακολούθησε να έχει την Επιστημονική Διεύθυνση.

    Αν βρω στην πορεία κάποια ακόμη αναφορά, θα σας ενημερώσω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: