Ωδή στην Πρωτοχρονιά

..

..

Ωδή στην Πρωτοχρονιά

..

Την ξεχωρίζουμε

σα

να ‘ταν

ένα αλογάκι

διαφορετικό

από όλα

τα άλλα.

Της στολίζουμε το μέτωπο

με μια κορδέλα,

της κρεμάμε στο λαιμό

κόκκινα μπιχλιμπίδια

και τα μεσάνυχτα

πάμε να την υποδεχτούμε

σα να ‘ταν ένας

εξερευνητής που κατέβηκε από ένα άστρο.

..

Όπως το ψωμί του σήμερα

μοιάζει με το ψωμί του χτες,

όπως ένα δαχτυλίδι σε όλα τα άλλα:

οι ημέρες

κλειούν τα μάτια

φευγαλέες, διαυγείς, κουδουνιστές,

και πλαγιάζουν μες στην νύχτας τα σκοτάδια.

..

Βλέπω την τελευταία

ημέρα

αυτού

του χρόνου

μέσα σ’ ένα σιδηρόδρομο, πηγαίνοντας προς τις βροχές

του μακρινού μενεξελί αρχιπελάγους.

..

Κι ο άνθρωπος

της μηχανής,

περίπλοκης, όπως ένα ρολόι τ’ ουρανού,

τα μάτια χαμηλόνει

στο ρυθμό

τον ατελεύτητο των σιδηροτροχιών,

στους λαμπερούς στροφάλους

στους γρήγορους της φωτιάς δεσμούς.

..

Για πες-μου

οδηγέ των τραίνων

που ξέφρενα κυλάνε

προς τους μαύρους τους σταθμούς της νύχτας,

αυτό το τέλος

της χρονιάς

χωρίς γυναίκα και παιδιά είναι

διαφορετικό από εκείνο του αύριο, του χτες;

ιδωμένη από τις σιδηροτροχιές

κι από τα εργαστήρια

η πρώτη ημέρα και η πρώτη αυγή

ενός χρόνου που αρχίζει

έχουνε το ίδιο χρώμα

της σκουριάς του σιδηροδρόμου:

και ο χαιρετισμός

των όντων των περαστικών του δρόμου,

των γελαδιών και των χωριών,

μέσα στους γκρίζους της αυγής ατμούς,

αγνοεί

ότι είναι

η είσοδος του χρόνου,

ότι είναι μια ημέρα

που τη συγκλονίζουν

οι καμπάνες

μια ημέρα στολισμένη με γαρούφαλλα και με φτερά.

Η γη

δεν το γνωρίζει:

θα υποδεχτεί αυτή τη μέρα

τη χρυσή, την γκρίζα, την ουράνια,

θα τη ξαπλόσει ‘πα στους λόφους,

θα τη μουσκέψει με

τα βέλη

της

διάφανης

βροχής,

κ’ ύστερα

θα τη τυλίξει

μέσα στο σωλήνα της,

θα την ταξινομήσει μέσα στη σκιά.

..

Έτσι είναι, αλλά

μικρή

πόρτα της ελπίδας,

μέρα

καινούρια της χρονιάς,

παρότι είσαι όμοια

όπως όλα τα ψωμιά

και το καθένα χωριστά,

θα σε ζήσουμε αλλιότικα,

θα σε φάμε, θα σε γεμίσουμε λουλούδια,

θα σε περιμένουμε,

θα σε βάλουμε

όπως μια τούρτα

μέσα στη ζωή-μας,

θα σ’ ανάψουμε

όπως ένα κηροπήγιο,

θα σε πιούμε

όπως

σα να είσουνα τοπάζι.

..

Πρώτη, καινούρια

μέρα

της χρονιάς,

μέρα ηλεκτρική και φρέσκια,

όλα

τα φύλλα βγαίνουν πράσινα

απ’ τον

κορμό του χρόνου σου:

..

στεφάνοσέ-μας

με

νερό

με γιασεμιά

ανοιχτά,

με όλα τα αρώματα

που γεννάει η γη

ναι

ακόμη

κι αν

δεν είσαι

παρά μια μέρα οποιαδήποτε,

μια φτωχή,

ημέρα ανθρώπινη,

ο φωτοστέφανός-σου

πάλλει

πάνου σε τόσες

εξαντλημένες από την κούραση

καρδιές

και είσαι

ω καινούρια

ημέρα

ω σύγνεφο του μέλλοντος

ένα ψωμί

που δεν είδαμε ποτέ

ένας μόνιμα

θεμελιομένος πύργος.

..

..

..

Pablo Neruda (“Τρίτο Βιβλίο των Ωδών”, εκδόσεις Νιάρχος, 1981,

μετάφραση: Α. Ι. Λιβέρη)

..

..

..

..

..

..

..

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Δεκέμβριος 22, 2013.

Ένα Σχόλιο to “Ωδή στην Πρωτοχρονιά”

  1. Καλές γιορτές σας εύχομαι, από καρδιάς. Θα τα πούμε πάλι του χρόνου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: