Τέσσερις συγκλονιστικές ομιλίες για την Σχιζοφρένεια και την Κατάθλιψη

.

update: 29/1/2014

Προσωπικά ξεχώρισα πολλά σημεία. Αλλά σκέφτηκα τελικά να μην τα παραθέσω εδώ, σαν αποσπάσματα. Επειδή, αξίζει να δείτε ολόκληρες τις ομιλίες. Δεν διαρκούν άλλωστε πολύ.

.

Φαινομενικά, η Έλεανορ Λόνγκντεν ήταν σαν όλους τους άλλους φοιτητές. Πήγαινε στη σχολή της με αυτοπεποίθηση και ανεμελιά. Ώσπου, οι φωνές στο κεφάλι της άρχισαν να μιλάνε. Αρχικά άκακοι, αυτοί οι εσωτερικοί αφηγητές έγιναν έντονα ανταγωνιστικοί κι αυταρχικοί και μετέτρεψαν τη ζωή της σε ζωντανό εφιάλτη. Διαγνώστηκε με σχιζοφρένια, της δόθηκε φαρμακευτική αγωγή και τελικά τέθηκε στο περιθώριο από ένα σύστημα που δεν ήξερε πώς να τη βοηθήσει. Η Έλεανορ αφηγείται τη συγκινητική ιστορία της μακρόχρονης περιπέτειάς της και υποστηρίζει ότι κατάφερε να επαναφέρει την ψυχική της υγεία, όταν έμαθε να ακούει και να καταλαβαίνει τις φωνές της.

.

.

«Πειράζει να διαλύσω το γραφείο σου;» Είναι μια ερώτηση που έκανε κάποτε η Έλιν Σακς στον γιατρό της, και δεν ήταν αστείο. Καθηγήτρια Νομικής, η Σακς το 2007 είπε ανοιχτά τη δική της ιστορίας σχιζοφρένειας, ελεγχόμενη από φάρμακα και θεραπεία αλλά πάντα παρούσα. Σε αυτή την καθηλωτική ομιλία, μας ζητάει να αντιμετωπίσουμε τους ανθρώπους με ψυχασθένειες ξεκάθαρα, ειλικρινά και συμπονετικά.

.

.

«Το αντίθετο της κατάθλιψης δεν είναι η ευτυχία, αλλά η ζωτικότητα, και αυτή ακριβώς ήταν που ένιωθα να με εγκαταλείπει εκείνη τη στιγμή». Σε μια ομιλία εύγλωττη όσο και συγκλονιστική, ο συγγραφέας Άντριου Σόλομον μας μεταφέρει στις σκοτεινές πτυχές του μυαλού του την περίοδο που μαχόταν την κατάθλιψη. Αυτό τον οδήγησε σε ένα αποκαλυπτικό ταξίδι ανά τον κόσμο, όπου, παίρνοντας συνεντεύξεις από άλλους με κατάθλιψη, συνειδητοποίησε με έκπληξη πως όσο περισσότερο μιλούσε στους ανθρώπους, τόσο περισσότερο εκείνοι ήθελαν να μοιραστούν τις ιστορίες τους.

.

.

.

Ο Κέβιν Μπριλ δεν έμοιαζε με καταθλιπτικό παιδί: αρχηγός στην ομάδα του σχολείου, παρών σε κάθε πάρτι, αστείος, με αυτοπεποίθηση. Ωστόσο μας περιγράφει την νύχτα που συνειδητοποίησε ότι – για να σώσει την ίδια του την ζωή – χρειαζόταν να πει τρεις απλές λέξεις.

.

.

.

.

Iώδιο

.

A red old boat-black and white

.

Το «Ιώδιο» φιλοξενείται στο στον επιτυχημένο ιστότοπο «τοβιβλίο.net«.Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην εκπαιδευτικό Μαρία Πιλάτου, που το διάβασε, την άγγιξε κι έγραψε το ίδιο βράδυ λίγα λόγια από καρδιάς (που μπορείτε να διαβάσετε εδώ), χωρίς να με γνωρίζει… Κι ένα ακόμα ξεχωριστό ευχαριστώ στον Κώστα Θερμογιάννη, επειδή ξέρω πως με χαρά το δημοσιεύει.

.

Ιώδιο

.

Θες να κρυφτείς μες τα μαλλιά μου;

Ολόγυρά μας φύκια, μοχθηρό νερό,

μαύρα κοχύλια, σκουριασμένα βότσαλα.

Ένα θαυμαστικό που επιπλέει ακόμα

κι οι σκοτωμένοι πειρατές,

τ’ άδειο σεντούκι τους…

Θες να κρυφτείς μες τα μαλλιά μου;

.

Οι γαλαξίες σε σύνθλιψη,

διάττοντες στην πτωτική….

Για ποιον να σώπασε η Σελήνη;

Κι η ηχώ, σκοτείνιασε.

.

Φόβο μυρίζουν τα τραγούδια σου.

Πάνθηρες μαύροι τα φωνήεντα σου.

Θα μου το μάθεις το συντακτικό;

Ρήμα, υποκείμενο, αντικείμενο;

Αντικείμενο.

Ή όχι καλύτερα, κατηγορούμενο.

Ναι, κατηγορούμενο..

.

Βραχιόλια μου κάτι ερωτηματικά.

Όλο αυθάδεια και κομπασμό χτυπάνε.

Σπασμένα ξάρτια, ξεσκισμένα τα πανιά,

κι οι μεθυσμένοι ναύτες προς τον Άδη…

Θες να κρυφτείς μες τα μαλλιά μου;

..

Θα σου στολίσω μια βουβή αγκύλη.

Μ’ επιθυμίες παλιές

Φθάρθηκαν με το χρόνο,

ξέρω,

μα θα στις ανάψω μονομιάς.

Μη νοιάζεσαι.

Κάπου έχω θάψει λίγο πανικό…

..

Θες να κρυφτείς μες τα μαλλιά μου;;

..

Ζηλόφθονοι αστερίες, ύπουλοι αχινοί.

Μάζεψε γρήγορα τελείες και κόμματα.

Φουσκώνει η θάλασσα, αγριεύει.

Δεν θα γλυτώσεις με παρομοιώσεις σήμερα.

Ποιον καταγγέλλει η νύχτα τόσο αδίστακτα;;

.

Και μην αργήσεις.

Θα χαθεί ο δρόμος.

Σφουγγάρια επίμονα,

θα με μπερδέψουν.

Παραφυλάνε αδίστακτα,

αποσιωπητικά….

.

Θες να κρυφτείς μες τα μαλλιά μου;

Νομίζω γδάρθηκε η πλάτη μου,

σε μια παλιά Οπισθοχώρηση..

Για δες με, τώρα.

Αλύγιστη.

Σειρές κυμάτων με χτυπάνε

και χαμογελώ.

Όχι πια. Ποτέ ξανά.

Αδιαπέραστο φράγμα οι παρενθέσεις μου.

.

Κι αν θες,

μπορείς να κρυφτείς μες τα μαλλιά μου.

.


Αικατερίνη Τεμπέλη

Περί των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων και της ‘επιμόρφωσης’ τους – Μιχάλης Δερμιτζάκης: «Τρελός» είμαι κύριοι, όχι ηλιθιος!!!»

..

Το παρακάτω μήνυμα είχε την καλωσύνη να μου το προωθήσει ο αναπληρωτής καθηγητής Ψυχολογίας του ΑΠΘ, Κώστας Μπαϊρακτάρης και τον ευχαριστώ πολύ. Θεώρησα σκόπιμο κι απαραίτητο να το δημοσιεύσω, καταρχάς επειδή για τα θέματα που τους αφορούν πρέπει ο λόγος να δίνεται στους ίδιους τους ενδιαφερόμενους κι ακολούθως επειδή αξίζει να βλέπουμε πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν εξαγοράζονται, όσες δυσκολίες κι αν βιώνουν.

..

Σήμερα έλαβα από το Κ. Ψ. Υ. Χανίων μια πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος εκπαιδευομένων του έργου «Ενδυνάμωση της συλλογικής έκφρασης και συνηγορίας των ατόμων με ψυχική αναπηρία», που διοργανώνει η Ε.Σ.Α. μεΑ (Ν.Π.Ι.Δ.). Έγγραφο με ημερομηνία «Αθήνα 9.01.2014» και «Αριθμό πρωτοκόλου 38» το οποίο μπορείτε να βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο (εδώ).

Άν και διαφωνώ σθεναρά με τον όρο «ψυχική αναπηρία», αλλά προτιμώ τον όρο «διαφορετικότητα»! καθότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου ανάπηρο, δηλαδή ανίκανο να σκεφτεί, αλλά διαφορετικό, το αντιπαρέρχομαι και συνεχίζω.

Το Ελληνικό κράτος «εθνικοί πόροι» με συνχρηματοδότηση απο το Ε. Κ. Τ. (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) θέλουν να μας ενημερώσουν για τα δικαιώματα μας («Ενότητες: 1. Ψυχική αναπηρία και δικαιώματα»), και κατόπιν να μας βάλουν να τα διεκδικήσουμε («Ενότητες: 2. Η διεκδίκηση των δικαιωμάτων»).

Δηλαδή το κράτος, μας θέλει, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα μας -αφού βέβαια μας τα μάθει- από το ίδιο το κράτος! Παράδοξο;

..
Καλή «μάσα» λοιπόν! Εγώ δεν πρόκειται να συμπράξω σε αυτή την απάτη, ούτε σκοπεύω να αφήσω να με χρησιμοποιήσουν σαν όχημα για να φάνε πάλι το παραδάκι ή να ικανοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους οι επαγγελματίες επιτήδιοι!
..

«Τρελός» είμαι κύριοι, όχι ηλίθιος!!!

..

Είς μνήμην Γιώργου Γιαννουλόπουλου!

..

Μετα βδελυγμίας,
Μιχάλης Δερμιτζάκης

..

..

..

..

..

Μίκα Χαρίτου-Φατούρου – Αποχαιρετισμός…

.

Μίκα Χαρίτου-Φατούρου

.

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την εφημερίδα «Το Βήμα». Το διάλεξα επειδή την θυμάμαι να μας μιλάει για την Κούβα, στις συναντήσεις του Δικτύου Αυτομόρφωσης Θεσσαλονίκης. Το ενδιαφέρον μου για τον Milgram, οφείλεται στις δικές της παραδόσεις. Εδώ, εδώ κι εδώ, θα δείτε και θα διαβάσετε τα συμπεράσματα της έρευνας της για τους βασανιστές της Χούντας. Σας προτείνω τέλος, να δείτε την συζήτηση της με τον Αναπληρωτή Καθηγητή Ψυχολογίας του ΑΠΘ, Κώστα Μπαϊρακτάρη, σχετικά με την Αντίσταση στην Ψυχολογικοποίηση, εδώ και τα όσα είπε εκείνος σε εκδήλωση προς τιμήν της. Η Η κηδεία της θα γίνει το Σάββατο το μεσημέρι, στις 12, απ’ το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

.

.

.

Πολλοί μύθοι κυκλοφορούν για τη ζωή στην Κούβα: για τη φτώχεια και την απελπισία του κόσμου, τον ουτοπιστικό ρομαντισμό του Τσε Γκεβάρα· την αντοχή του Φιντέλ Κάστρο που πέθανε ή πεθαίνει, που επιμένει να διοικεί ενώ δεν τον θέλει ο λαός· τα σπίτια τους που καταρρέουν γιατί δεν έχουν χρήματα να τα διορθώσουν ή να χτίσουν καινούργια· τα αυτοκίνητά τους που είναι παμπάλαια γιατί δεν μπορούν να αγοράσουν καινούργια λόγω φτώχειας και εξαιτίας του αποκλεισμού που έχει επιβάλει από τη δεκαετία του ’60 στη χώρα η Βόρειος Αμερική, όπως αποκαλούν όλοι οι Νοτιοαμερικανοί τις ΗΠΑ· και για το ότι όπου να ‘ναι το καθεστώς θα πέσει.

Μια επίσκεψη όμως στην Κούβα, όχι απλά τουριστική, δίνει μιαν άλλη γεύση της πραγματικότητας. Προ καιρού την επισκέφθηκα μαζί με καθηγητές από τη Βρετανία, την Ισπανία, τη Βραζιλία και το Περού στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προγράμματος Alpha, ενός προγράμματος συνεργασίας πανεπιστημίων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Βρετανία, Ισπανία, Ελλάδα) και της Λατινικής Αμερικής (Βραζιλία, Περού, Κούβα). Στο τέλος των 20 ημερών που μείναμε εκεί όλοι είχαμε αποφασίσει να στείλουμε στην Κούβα υποψήφιους διδάκτορές μας με υποτροφίες 10 μηνών τις οποίες προσφέρει το πρόγραμμα για να μελετήσουν το εθνικό σύστημα υγείας της χώρας, το οποίο θεωρήσαμε ότι είναι ίσως το καλύτερο στον κόσμο και για το οποίο ελάχιστα έχουν γραφεί.

Σύμφωνα με τους συναδέλφους μας κουβανούς καθηγητές με τους οποίους συνεργαστήκαμε, οι δύο κεντρικοί στόχοι, μετά την επικράτηση της επανάστασης, το 1959, ήταν και εξακολουθούν να είναι η παιδεία και η υγεία. Ετσι διαβάζουμε σήμερα σε ένα πανό έξω από την κωμόπολη San Jose: «Χωρίς παιδεία δεν γίνεται επανάσταση, χωρίς παιδεία δεν γίνεται σοσιαλισμός» καθώς διαφημίζουν την ιδεολογία τους όπως συνηθίζουν και όχι την οδοντόπαστά τους.

Θα περιορισθώ όμως εδώ στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Κούβας γιατί αυτό μελετήσαμε. Είναι, όπως θα δούμε, ένα σύστημα πρόληψης, γι’ αυτό και η περίθαλψη είναι πολύ φθηνότερη από το δικό μας ή άλλων χωρών της Δύσης.

Η Κούβα ακολούθησε κατά κύριο λόγο το βρετανικό σύστημα υγείας της πρώτης περιόδου εφαρμογής του με τον «γενικό γιατρό» (general practitioner). Το βελτίωσε όμως καθιερώνοντας στις αρχές της δεκαετίας του ’80 τον «οικογενειακό γιατρό» ο οποίος έχει κυρίως κοινοτικό προσανατολισμό πρόληψης.

Περίπου 80% των φοιτητών της Ιατρικής Σχολής εκπαιδεύονται ως οικογενειακοί γιατροί και η μεγάλη πλειονότητά τους είναι γυναίκες, όχι γιατί τους το επιβάλλουν αλλά γιατί το προτιμούν. Η πανεπιστημιακή παιδεία τους είναι έξι χρόνια βασική εκπαίδευση, ένας χρόνος άσκηση και τρία χρόνια στην ειδικότητα της οικογενειακής γιατρού, κυρίως με άσκηση μέσα σε κοινότητα. Είναι προσανατολισμένη προς τη διατήρηση της υγείας και λιγότερο στην αντιμετώπιση της νόσου στην οικογένεια και στην κοινότητα.

Επισκεφθήκαμε δύο «πολυκλινικές» όπου εργάζονται οι οικογενειακοί γιατροί: μια περιφερειακή, στη γειτονιά Plaza de la Revolution της Αβάνας, και μια κεντρική στην κωμόπολη San Jose, μερικά χιλιόμετρα έξω από την Αβάνα. Η πολυκλινική της Αβάνας, πάνω στην παραλία, έμοιαζε περισσότερο με αθλητικό κέντρο υγείας. Είχε πισίνα όπου είδαμε παιδιά να κολυμπούν και γυμναστήριο το οποίο εκείνη τη στιγμή φιλοξενούσε μεσήλικους άνδρες και γυναίκες. Έκαναν αθλητική ψυχοθεραπεία, ένα αντικείμενο που αναπτύσσει ιδιαίτερα η Σχολή Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Αβάνας.

Η οικογενειακή γιατρός η οποία είναι και διευθύντρια της πολυκλινικής επικουρείται στο έργο της από μια ομάδα ειδικών που αποτελείται από έναν επόπτη γενικό γιατρό, μια νοσοκόμα, μια κοινωνική λειτουργό, ένα φυσιοθεραπευτή, έναν παιδαγωγό και έναν αθλητικό θεραπευτή. Μας πληροφόρησε ότι το κράτος τής προσφέρει κατοικία στη γειτονιά που βρίσκονται οι περίπου 200 οικογένειες τις οποίες έχει χρεωθεί και τις οποίες επισκέφθηκε τις πρώτες δύο εβδομάδες του διορισμού της. Η μελέτη των φακέλων της κάθε οικογένειας της έδωσε τη δυνατότητα να επιλέξει ποιες οικογένειες θα εξακολουθήσει να επισκέπτεται διότι έκρινε ότι το είχαν ανάγκη, με τη συγκατάθεσή τους βέβαια. Τα απογεύματα κάνει τις επισκέψεις της σε οικογένειες ενώ το πρωί είναι στο ιατρείο της με τα άτομα που θέλουν να την επισκεφθούν εκτάκτως. Έχει συγχρόνως τη δυνατότητα να καλέσει από μια κεντρική πολυκλινική που διαθέτει τον ειδικό που κρίνει ότι έχει ανάγκη να συμβουλευθεί κάθε φορά, όπως γυναικολόγο, ψυχολόγο, ενδοκρινολόγο κλπ. Π.χ., ένας ψυχολόγος είναι χρεωμένος ως τέσσερις οικογενειακούς γιατρούς τους οποίους συμβουλεύει στην αντιμετώπιση των ψυχολογικών προβλημάτων μιας οικογένειας ή της κοινότητας. Η οικογενειακή γιατρός δεν έχει ωράριο. Η οικογένεια μπορεί να την καλέσει όποτε αισθανθεί την ανάγκη.

Ανάλογα με τις ανάγκες της κοινότητας όπου εργάζεται, δημιουργεί νέες δραστηριότητες. Π.χ., με τη βοήθεια του ψυχολόγου λειτούργησε μια λέσχη νέων όπου γίνονται ειδικές συζητήσεις, αθλητικές δραστηριότητες κλπ. ενώ η κοινωνική λειτουργός ασχολείται ειδικότερα με νεαρά κορίτσια που έχουν καταφύγει στην πορνεία με τα οποία συζητεί εναλλακτικές δυνατότητες εργασίας, προφυλακτικές τακτικές και τη συχνότητα των εξετάσεων.

Στην πολυκλινική του San Jose, η οποία είναι κεντρική γιατί έχει κάτω από την εποπτεία της 25 οικογενειακούς γιατρούς, μας επεσήμαναν ότι η προληπτική περίθαλψη που ασκούν μπορεί να επέμβει γενικότερα και δραστικά στο ευρύτερο περιβάλλον. Όταν, λ.χ., αυξήθηκαν τα περιστατικά άσθματος στα παιδιά της περιοχής τους, με την υπόδειξη των οικογενειακών γιατρών τους οποίους καλούν κάθε τόσο σε σύσκεψη, υποχρέωσαν το εργοστάσιο κατασκευής λαστίχων που είχε πρόσφατα αρχίσει να λειτουργεί κοντά στην πόλη να χρησιμοποιήσει τα κατάλληλα φίλτρα. Μειώθηκε έτσι αισθητά η συχνότητα εμφάνισης τέτοιων περιστατικών χωρίς να χρειασθεί να καταφύγουν σε μακρόχρονη θεραπευτική αγωγή. Άλλωστε σε περιόδους έξαρσης κάποιας νόσου όπως κατά την «περίοδο κρίσης», όταν ο πληθυσμός των πόλεων είχε πεινάσει, εφαρμόστηκαν ειδικά προγράμματα για την προληπτική αντιμετώπιση της φυματίωσης.

Επομένως θα μπορούσε να πει κανείς ότι η οικογενειακή γιατρός έχει εκπαιδευθεί για να «προλαβαίνει» το άτομο προτού ζητήσει τη βοήθειά της γιατί γνωρίζει το ιστορικό της οικογένειας. Την αντιμετωπίζει ως σύνολο γιατί έχει εκπαιδευθεί για να προβλέπει και να αντιμετωπίζει τις επιπτώσεις που έχει το οργανικό ή το ψυχολογικό πρόβλημα ενός ατόμου στα άλλα μέλη της οικογένειάς του, ανάλογα με την ηλικία του καθενός, τη θέση του στην οικογένεια και την κοινότητα. Βλέπει την οικογένεια ως μέρος ενός συνόλου, της κοινότητας και του ευρύτερου κοινωνικού και φυσικού περιβάλλοντος με τα οποία βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπίδραση. Έτσι δημιουργεί κοινοτικά προγράμματα για την αντιμετώπιση ψυχοκοινωνικών προβλημάτων πληθυσμιακών ομάδων υψηλού κινδύνου και προκαλεί άμεσες ευρύτερες παρεμβάσεις όταν χρειασθεί.

Εύλογη είναι η ερώτηση γιατί δεν εφαρμόζουμε ένα παρόμοιο σύστημα στη Δύση. Διότι υπάρχουν τα διαπλεκόμενα συμφέροντα των μεγάλων και μικρών νοσοκομείων, έρχεται η άμεση και ορθή απάντηση. Ίσως όμως αναγκασθούμε σύντομα να ακολουθήσουμε το σύστημα του οικογενειακού γιατρού. Θα μας αναγκάσουν οι ασφαλιστικές εταιρείες να το κάνουμε καθώς θα αρνούνται να πληρώνουν το υψηλό κόστος της νοσοκομειακής περίθαλψης στην οποία καταφεύγουν οι άνθρωποι όταν είναι πια πολύ αργά. Σε αυτό το ελπιδοφόρο συμπέρασμα καταλήξαμε οι συνάδελφοι πανεπιστημιακοί που επισκεφθήκαμε την Κούβα.

.

Μίκα Χαρίτου-Φατούρου

.

.

.

.

.

Παρουσίαση βιβλίου: Treating Worker Dissatisfaction During Economic Change

..

9780123970060

..
H αφορμή για να σας παρουσιάσω το συγκεκριμένο βιβλίο, μου δόθηκε από μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με δύο συναδέλφους. Στις συνεδρίες με τους ανθρώπους που τους επισκέπτονται , ανακύπτει μόνιμα η εργασιακή δυσαρέσκεια. Η δουλειά πια (για όσους έχουν ακόμη δουλειά), είναι πηγή άγχους και ανασφάλειας, γίνεται ιδιαιτέρως πιεστική, δίνει λιγότερη ηθική ικανοποίηση απ’ ότι παλιότερα και φυσικά αμείβει πενιχρά τους περισσότερους σκληρά εργαζόμενους.

Οι τελευταίοι αισθάνονται πως βρίσκονται στο έλεος των εργοδοτών (κι έτσι είναι συνήθως), πως υποχρεούνται να δεχτούν κάθε απαίτηση των προϊσταμένων τους, να δουλέψουν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες (συχνά εις βάρος της αξιοπρέπειας τους, χωρίς ν’ απολαμβάνουν τον ανάλογο σεβασμό ή να εκτιμούνται τα προσόντα τους) και πως παράλληλα υφίστανται ένα είδος κοινωνικής πίεσης (να είναι ευγνώμονες) απ’ τον περίγυρο που τους θεωρεί τυχερούς, αφού έχουν εξασφαλίσει μια θέση εργασίας (ακόμη κι αν πρόκειται για εξάμηνη σύμβαση, ακόμη κι αν κάνουν να πληρωθούν μήνες).

Παράλληλα, δυσκολεύονται ν’ ανταποκριθούν στις στενές διαπροσωπικές σχέσεις τους (επηρέαζεται αρνητικά η σεξουαλική τους ζωή, ανακύπτουν προβλήματα με τη γονιμότητα), στους εκάστοτε ρόλους τους (όπως ο γονεϊκός) εξαιτίας του φορτωμένου χρονικά προγράμματος τους με αποτέλεσμα να γίνονται ενοχικοί, παραμελούν τον εαυτό τους, μειώνεται η αυτοεκτίμηση τους, διαταρράσεται ο ύπνος τους, αισθάνονται φόβο για το μέλλον και διάφορα ψυχοσωματικά προβλήματα αναδύονται (στη μελέτη των Diener και Seligman που μπορείτε να διαβάσετε εδώ, αναφέρεται και η σύνδεση εργασιακής ανασφάλειας και ανεργίας με όλα τα παραπάνω). Τα πράγματα χειροτερεύουν, όταν παρά τη σκληρή εργασία, δεν μπορούν ν’ αποπληρώσουν εύκολα τα χρέη τους και να είναι συνεπείς στις λοιπές τρέχουσες οικονομικές τους υποχρεώσεις. Τότε η σωματοποίηση του άγχους προκαλεί σοβαρά προβλήματα υγείας και τα άτομα τείνουν να εμφανίζουν μείζονες ψυχικές διαταραχές.

Στην προσπάθεια τους να εκφράσουν τα παράπονα τους στους οικείους τους, στην καλύτερη περίπτωση ακούν ένα “κάνε υπομονή και μη χειρότερα να λες” κι όσο για το φιλικό τους περίγυρο (που συχνά απαρτίζεται και από ανέργους) ο όποιος υπαινιγμός δυσαρέσκειας αντιμετωπίζεται σαν ύβρις. “Δουλίτσα να υπάρχει και μη μιλάς”, “Μην είσαι κι αχάριστος-η. Τουλάχιστον έχεις δουλειά” κτλ. Κι η δουλειά γίνεται δουλεία, η υγεία εξασθενεί, η ποιότητα ζωής φθίνει και οι όποιες ανάγκες για ψυχαγωγία και διασκέδαση φαντάζουν ουτοπικές.

Σ’ αυτά, πρέπει να προσθέσουμε το άγχος που προέρχεται απ’ τις συνεχείς αλλαγές που βιώνουν οι εργαζόμενοι (εργασιακών πλαισίων, εργοδοτών, καθηκόντων, κ.α.), την απαίτηση για όλο και περισσότερα προσόντα, την έλλειψη νοήματος που αισθάνονται να έχει η εργασία τους κτλ.
..
Πως μπορούν άραγε οι ειδικοί να βοηθήσουν αυτούς τους ανθρώπους, ώστε να μειωθούν οι στρεσογόνοι παράγοντες; Βρήκα ένα σχετικό βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα στην Αμερική (μιας και η οικονομική κρίση δεν είναι προνόμιο της Ελλάδας) και θα σας το παρουσιάσω σήμερα.

Βέβαια για μένα, πριν απ’ αυτό το ερώτημα τίθεται ένα άλλο που αφορά το χρέος του όποιου ειδικού. Το ουσιώδες ζήτημα ειναι να βοηθήσεις κάποιον να συμβιβαστεί με τη ζωή του ή να συμπράξεις μαζί του σε μια ριζική κοινωνική αλλαγή με όσα συνεπάγεται αυτό; Ο καθένας από ‘μας οπωσδήποτε δίνει άλλη απάντηση.
..
Για να δούμε λοιπόν τι προτείνεται σ’ αυτό το εγχειρίδιο, το οποίο οφείλω να σας εξηγήσω πως δεν έχει γραφτεί αποκλειστικά για θεραπευτές, αλλά για όλους όσους έρχονται σ’ επαφή καθημερινά με ανθρώπους δυσαρεστημένους απ’ το εργασιακό τους περιβάλλον (π.χ. απευθύνεται και σε manager, που κάποια στιγμή υποχρεούνται ν’ απολύσουν ανθρώπους που γνωρίζουν χρόνια ή και συνδέονται μαζί τους φιλικά). Ίσως βρείτε κάτι χρήσιμο, για την κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που ζητούν τη συμβουλή σας. Αν το διαβάζετε πάλι και δεν είστε ειδικοί στον ψ χώρο, αλλά εργαζόμενοι και βιώνετε όσα αναφέρονται παραπάνω, ίσως σας δώσει ιδέες για το πως ν’αντιμετωπίσετε το εργασιακό σας άγχος.

..
Συγγραφείς του ο  Morley D. Glicken και ο Ben C. Robinson, εκπαιδευτές και οι δύο κοινωνικής εργασίας, ερευνητές και θεραπευτές, με πολλά χρόνια εμπειρίας.  Μπορείτε να διαβάσετε σελίδες του βιβλίου, που εκδόθηκε το 2013, κάνοντας κλικ εδώ. Φυσικά είναι στην αγγλική γλώσσα.
..
Το πρώτο μέρος του βιβλίου ξεκινά, όπως μπορείτε να δείτε εδώ, με μια συζήτηση για το τρέχον οικονομικό κλίμα και για το πως αυτό επηρεάζει τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, πως οι οργανισμοί αντιδρούν σ’  αυτό και πώς επηρεάζει τους εργαζόμενους. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται η έρευνα σχετικά με το τι οι οργανώσεις και οι εργαζόμενοι μπορούν να κάνουν για να βελτιώσουν το χώρο εργασίας, τις δεξιότητες και τις επιδόσεις τους και να μειώσουν το άγχος. Οι αναφορές σε κλινικά παραδείγματα (case examples) και οι κατευθυντήριες γραμμές (guidelines) χρησιμοποιούνται εκτενώς σ’ όλο το βιβλίο.

Στο τρίτο μέρος, συζητούνται οι βέλτιστες πρακτικές διαχείρισης για τη μείωση των προβλημάτων στο χώρο εργασίας και περιλαμβάνονται κεφάλαια σχετικά με τις ικανότητες των επιχειρήσεων με βάση τη διαχείριση, προσεγγίσεις για την επιβράβευση της καλής απόδοσης στην εργασία, καθώς και τα σημαντικά ζητήματα της πρόσληψης και της απόλυσης.

Το τέταρτο μέρος, για το οποίο θα γίνει κυριως λόγος εδώ, είναι μια επισκόπηση των βέλτιστων πρακτικών για τη θεραπεία μιας ποικιλίας προβλημάτων στο χώρο εργασίας και περιλαμβάνει υλικό σχετικά με την ποιότητα της ζωής και την ικανοποίηση από την εργασία. Το βιβλίο κλείνει με ένα κεφάλαιο σχετικά με την πρόληψη και με το πως ο ιδανικός εργασιακός χώρος θα μοιάζει στο μέλλον.

Υπάρχουν εκτεταμένες αναφορές στην κατάθλιψη που σχετίζεται με το εργασιακό άγχος, στην παράλληλη χρήση ουσιών, στο burnout, το life coaching, στις φαρμακευτικές αγωγές (εκτίμησα τη θέση των συγγραφέων, πως θα πρέπει ν΄αποτελούν την ύστατη λύση), στα εγχειρίδια αυτοβελτίωσης (χρησιμοποιούνται στα bibliotherapy group), στις τεχνικές χαλάρωσης (relaxation training) που χρησιμοποιούνται για αποφόρτιση και βέβαια στα είδη ψυχοθεραπείας δηλαδή την BDT (Βrief Dynamic Therapy), CBT (Cognitive-Behavioral Therapy), IPT (Interpersonal Therapy), QOLT (Quality of Life Therapy) και RT (Reminiscence Therapy) που φαίνεται, μέσα από έρευνες, πως έχουν αποτελεσματικότητα.

Στη χώρα μας βέβαια, το life coaching έχει εγείρει πολλές συζητήσεις σαν νέα μόδα και συχνά διαφημίζονται ως ειδικοί του ‘είδους’, άνθρωποι που καμία ψυχοθεραπευτική εκπαίδευση ή ανάλογες σπουδές έχουν, ώστε να ασκούν συμβουλευτική. Να είστε πάρα πολύ προσεκτικοί με τις επιλογές σας όσοι αναζητάτε θεραπεία, να μη διστάζετε να πάρετε άλλες γνώμες κι αν κάτι σας κινεί υποψίες αντιεπαγγελματισμού, φροντίστε να επικοινωνήσετε με κάποιο επίσημο σύλλογο ψυχολόγων, τον ιατρικό σύλλογο κ.ο.κ.

Όσο για τις τεχνικές χαλάρωσης, οι συνάδελφοι που θα τις βρουν ελκυστικές σαν θεραπευτική πρόταση, να έχουν υπόψη πως υπάρχει η πιθανότητα, όπως λένε οι συγγραφείς, από μια μερίδα ανθρώπων, να θεωρηθούν παιδιάστικες, ανάρμοστες και μη-επιστημονικές (είναι ισχυρή βλέπετε η σύνδεση τους με τις ενναλακτικές ‘θεραπείες’, που για δεκαετίες ασκούν απανταχού τσαρλατάνοι). Αντί να μειώσουν το άγχος κάποιων ανθρώπων, θα εγείρουν αντιστάσεις. Η λέξη κλειδί είναι η εξατομίκευση: να βρίσκουμε την κατάλληλη θεραπεία για τον κάθε άνθρωπο (αν φυσικά πιστεύουμε πως το πρόβλημα του είναι ατομικό).

Αν διαβάζετε αυτό το κείμενο πάντως και συμβαίνει να μην είστε ειδικοί της ψυχικής υγείας, ούτε δυσαρεστημένοι εργαζόμενοι, αλλά άνεργοι, έχει σημασία να γνωρίζετε πως ακριβώς επειδή ανάλογα είναι και τα δικά σας προβλήματα και ως επί το πλείστον πιο δύσκολη η καθημερινότητα σας, με ανάλογους τρόπους θα μπορέσετε να βοηθηθείτε. Η ψυχολογία δεν μπορεί να σας θρέψει, αλλά μπορεί να σας συμβουλεύσει κάποιος ειδικός, να σας προτείνει λύσεις που ίσως δεν είχατε σκεφτεί και να σας παραπέμψει όπου χρειάζεται. Επειδή η υγεία είναι ο τομέας που κυρίως παραμελείται σε περιόδους μακροχρόνιας ανεργίας, θα πρέπει εκεί να δώσετε βάση. Αναζητήστε τις απανταχού υπηρεσίες δωρεάν ψυχολογικής υποστήριξης (εδώ, εδώ κι εδώ θα βρείτε μερικά κατατοπιστικά άρθρα, αλλά υπάρχουν κι άλλα που μπορείτε ν’ αναζητήσετε), καταφύγετε στα Κοινωνικά Ιατρεία και Φαρμακεία αν χρειάζεται, γιατί αν δεν είστε καλά, δεν θα μπορέσετε να προχωρήσετε ούτε στην αναζήτηση εργασίας ούτε σε τίποτα.

Και για όσους έχουν παιδιά, θεωρώ χρήσιμο να αναφέρω πως η φτωχή διατροφή στα πρώιμα αναπτυξιακά στάδια, επηρεάζει σύμφωνα με μελέτες που επικαλούνται οι συγγραφείς, την γνωστική τους ανάπτυξη. Επειδή σίγουρα βάζετε προτεραιότητες, ας το έχετε υπόψη (αναζητήστε τα απανταχού Κοινωνικά Παντοπωλεία και μάθετε τις προϋποθέσεις, ώστε να εξασφαλίζεται τα γεύματα της οικογένειας σας). Οι κοινωνικοί λειτουργοί των Δήμων, γνωρίζουν τα πάντα σχετικά μ’ αυτά τα θέματα. Μην διστάζετε να τους συμβουλευτείτε.

Σε επίπεδο συμπεριφοράς, αυτό που πρέπει να ελέγξετε είναι η αυξημένη ευερεθιστότητα και η απαισιοδοξία σας, γιατί επηρεάζουν τους τρόπους που σχετίζεστε με τα παιδιά σας. Όπως αναφέρουν έρευνες, ορισμένοι άνεργοι γονείς τείνουν να επιβάλλουν περισσότερες τιμωρίες (που φτάνουν μερικές φορές ως τη σωματική κακοποίηση), να μην είναι συναισθηματικά διαθέσιμοι και ν’ αλληλεπιδρούν αυθαίρετα με τα παιδιά τους. Αν αισθανθείτε ότι ξεπεράσατε τα όρια, αναζητήστε βοήθεια αμέσως. Μην αφήσετε ένα περιστατικό να εξελιχτεί σε καθημερινή πρακτική. Σε τέτοιες περιπτώσεις ενδείκνυται η οικογενειακή θεραπεία κι ομολογουμένως απορώ, που δεν είδα να προτείνεται πουθενά στο βιβλίο ενώ γίνεται αναφορά στην ανάγκη για family support (οικογενειακή υποστήριξη). Όταν ένα μέλος της οικογένειας χάνει τη δουλειά του, επηρεάζεται ολόκληρο το σύστημα της οικογένειας. Δεν είναι πρόβλημα μόνο ενός. Προσωπικά -κι αυτή είναι νομίζω η κατάλληλη στιγμή να το εξηγήσω-, δεν θεωρώ γενικότερα πως η ανεργία είναι ατομικό πρόβλημα (επηρεάζει άλλωστε όλο το κοινωνικό σύστημα), αλλά οικονομικό και πολιτικό. Κι έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται, όμως δεν συμβαίνει αυτό συνήθως, γι’ αυτό άλλα ζητήματα θίγουμε εδώ σήμερα. 

Αν τέλος, διαβάζετε αυτή την ανάρτηση και κάποιος δικός σας άνθρωπος βιώνει εργασιακή δυσαρέσκεια, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να τον αφήσετε να εκφράσει τα συναισθήματά του, να τον ακούσετε με υπομονή και να προσπαθήσετε να τον καταλάβετε. Αυτή είναι η πιο ώριμη και βοηθητική στάση, που μπορείτε να έχετε. H συναισθηματική και η κοινωνική υποστήριξη, όχι μόνο βοηθούν στη βελτίωση της εργασιακής δυαρέσκειας (ή στην ευαλωτότητα που προκαλεί η ανεργία αντίστοιχα), αλλά αποτελούν και έναν σημαντικό παράγοντα για την πρόληψη των αρνητικών συμπτωμάτων, όπως η κατάθλιψη και το άγχος.

Κι αν συντρέχουν σοβαροί λόγοι, ενθαρρύνετε το άτομο που γνωρίζετε πως αντιμετωπίζει ανάλογα προβλήματα, ν’ αναζητήσει επαγγελματική βοήθεια. Οι πληγές που δεν αντιμετωπίζονται κακοφορμίζουν κι αυτό δεν σας το γράφω τυχαία, ούτε για να προσθέσω μια λογοτεχνική νότα στο θέμα. Μεταξύ άλλων, οι συγγραφείς αναφέρουν πως αυτές οι καταστάσεις αφήνουν ‘ουλές’ (κάνουν λόγο για «scarring effects» και σχετικά άρθρα μπορείτε να δείτε εδώ, εδώ κι εδώ, ώστε να διαμορφώσετε δική σας άποψη) στους ανθρώπους. Κάτι πρέπει να γίνει γι’ αυτό λοιπόν. Προσπαθήστε το. 

.

.

.

.

.
..

«Ακούω φωνές» – Ιστορική Διαδρομή του Δικτυού Hearing Voices και Πληροφορίες για το Ελληνικό Τμήμα του

.

Μία απ’ τις πιο δημοφιλείς αναρτήσεις εδώ, είναι αυτή που έχει τίτλο “Ακούω φωνές»- Δουλεύοντας με τις ακουστικές ψευδαισθήσεις. Καταλαβαίνω και απ’ την επικοινωνία που έχω με κάποιους από ‘σας κι απ’ τις επισκέψεις σας, πως αναζητάτε βοήθεια επειδή έχετε σχετικές εμπειρίες κι έτσι σήμερα, αποφάσισα να σας παρουσιάσω τη δράση μιας ομάδας που θεωρώ ότι θα μπορούσε να σας φανεί πολύ χρήσιμη, συμπληρώνοντας τρόπον τινά την αναφορά στο θέμα. Όλες οι πληροφορίες αναδημοσιεύονται απ’ το σχετικό blog, που φυσικά σας προτείνω να επισκεφθείτε για να μάθετε περισσότερα. Διατίθενται δε ελεύθερα εκεί, τα εξαιρετικά βιβλία:

.

.

Ιστορική Διαδρομή του Δικτυού Hearing Voices και Πληροφορίες για το Ελληνικό Τμήμα του

Οι εκπρόσωποι του Hearing Voices Network (HVN), επισκέφτηκαν για πρώτη φορά την Ελλάδα τον Απρίλιο του 2009 και παρουσίασαν τις ιστορίες τους και βασικές πληροφορίες σχετικά με τις δράσεις του δικτύου σε μια συνάντηση περίπου 30 ατόμων στο Αυτόνομο Στέκι. Στη συνέχεια επισκέφτηκαν την ομάδα  υποστήριξης του δικτύου «Αντιστίγμα», τον ξενώνα του ΨΝΑ «Μετάβαση» και συζήτησαν με τους ενοίκους σχετικά με τις εμπειρίες των φωνών, καθώς και το 9ο τμήμα του ΨΝΑ όπου και εκεί αρκετοί νοσηλευόμενοι συμμετείχαν σε μια κουβέντα μαζί τους σχετικά με τις κοινές τους εμπειρίες. Το έντονο ενδιαφέρον που προέκυψε από την πλευρά ανθρώπων που ακούνε φωνές, καθώς και από ορισμένους επαγγελματίες ψυχικής υγείας οδήγησε σε μια δεύτερη επίσκεψη στα τέλη Μαΐου 2009. Το HV στήριξε με την παρουσία του την εκδήλωση «Ψυχιατρική Καταστολή και Κοινωνική Χειραφέτηση» που διοργανώθηκε από τη Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση σε συνεργασία με διάφορες συλλογικότητες και φορείς και  πραγματοποιήθηκε στις 30 Μαΐου 2009. Επίσης, στο κέντρο ψυχικής υγείας Αγ. Αναργύρων πραγματοποιήθηκε σεμινάριο με μια πρώτη παρουσίαση της προσέγγισης του δικτύου Hearing Voices σε 30 περίπου επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Οι πιο πάνω αναφερόμενες επισκέψεις πραγματοποιήθηκαν από τους Peter Bullimore, Kate Crawford, Linda Whiting και Torie Reeve. Η τρίτη επίσκεψη στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε από τους Peter Bullimore, Linda Whiting, Jaqui Dillon και  Brian Langshaw, οργανώθηκε από το 9ο τμήμα του ΨΝΑ και είχε πιο δομημένο και μεγαλύτερης διάρκειας πλαίσιο, καθώς μέσα σε έξι ημέρες, σε τρεις διαφορετικές εγκαταστάσεις (Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Υποστηρικτικό κτίριο Ψ.Ν.Α., Παγκόσμιο Πολιτιστικό Ίδρυμα Ελληνισμού Διασποράς Δήμου Ν. Φιλαδέλφειας) δόθηκαν ομιλίες και έγιναν παρουσιάσεις τόσο γενικότερου ενδιαφέροντος (ιστορία και δράσεις δικτύου), όσο και παρουσιάσεις – σεμινάρια που απευθύνονταν σε επαγγελματίες (παρουσίαση θεωρητικού πλαισίου και εργαλείων, βιωματικές ασκήσεις κλπ) και σε ανθρώπους που ακούνε φωνές (πρακτικές συμβουλές για τη διαχείριση των φωνών και για τη δημιουργία ομάδων αυτοβοήθειας). Στη συνέχεια τα μέλη του Βρετανικού δικτύου Hearing Voices επισκέφτηκαν για πρώτη φορά και τη Θεσσαλονίκη, ως ομιλητές σε τριήμερο διαλέξεων και σεμιναρίων που διοργανώθηκαν από το Παρατηρητήριο για τα Δικαιώματα στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας. Οι εκδηλώσεις οδήγησαν και στη δημιουργία ομάδας αυτοβοήθειας για ανθρώπους που ακούνε φωνές με συντονιστή της πρώτης συνάντησης τον Peter Bullimore. Μετά από λίγο καιρό, στις 10 Μαρτίου 2009, έγινε μια πρώτη αποτίμηση του σεμιναρίου και λίγο αργότερα ξεκίνησε και η πρώτη ομάδα αυτοβοήθειας στην Αθήνα. Τον Απρίλιο του 2011 πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη με ομιλητές τους Marius Romme και Sandra Escher. Έκτοτε, τα μέλη του δικτύου συνεχίζουν να επισκέπτονται τη χώρα μας τακτικά, να στηρίζουν τις προσπάθειές μας και να συμμετέχουν σε εκδηλώσεις σχετικές με την εμπειρία των φωνών και γενικότερα ζητήματα ψυχικής υγείας. Στις εκδηλώσεις αυτές είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε εκτός των όσων αναφέρθηκαν παραπάνω και τους Will Hall και Daniel Mackler.

Από το πρώτο δομημένο σεμινάριο στα τέλη Φεβρουαρίου 2010 και την πρώτη συνάντηση του δικτύου  στις 10 Μαρτίου 2010 μέχρι σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν περάσει τρεισήμισι χρόνια και το δίκτυο εξακολουθεί να επικεντρώνεται στην ανάδειξη του κεντρικού ρόλου της αυτοβοήθειας αναπτύσσοντας παράλληλα μια πολύπλευρη δράση:

  • Οργανώνει παρουσιάσεις και συζητήσεις για την επιμόρφωση των μελών της και με σκοπό να τα βοηθήσει να εξοικειωθούν με το ήθος και βασικές αξίες και έννοιες του δικτύου Hearing Voices. Πιο συγκεκριμένα έχει συμμετάσχει σε σεμινάρια και παρουσιάσεις σε κέντρα ψυχικής υγείας (Αγ. Αναργύρων το Μάιο 2009, Αγρινίου τον Ιούνιο 2012, Ρεθύμνου το Μάρτιο 2013) και ψυχιατρικά τμήματα του Ψ.Ν.Α. και του Κ.Θ. Λέρου.

  • Συμμετέχει επίσης και οργανώνει συζητήσεις και ημερίδες σχετικές με θέματα ανάρρωσης και δικαιωμάτων σε συνεργασία με άλλους φορείς. Αναζητά μονοπάτια σύνδεσης με άλλους τομείς και ανοίγματος σε νέα πεδία εικαστικά, ανθρωπολογικά κ.α. Ενδεικτική μιας τέτοιας αναζήτησης αποτελεί και η συνεργασία μας στο εγχείρημα ‘Voices’.

  • Παρακολουθεί και συμμετέχει ενεργά με ανακοινώσεις και παρουσιάσεις στα ετήσια παγκόσμια συνέδρια.

  • Συγκεντρώνει ενημερωτικό υλικό σχετικά με την ιστορία του δικτύου, τις βασικές αρχές του, μεθόδους διαχείρησης των φωνών, μεταφράζει υλικό του κινήματος Hearing Voices καθώς και υλικό από άλλες σχετικές πηγές.

Στην ενότητα Νέα μπορεί κανείς να δει αναλυτικά τις εκδηλώσεις που έχουν κατά καιρούς οργανωθεί από το δίκτυο καθώς και αυτές στις οποίες έχει συμμετάσχει στο εξωτερικό.

Το ελληνικό δίκτυο Hearing Voices σήμερα λειτουργεί σε εθνικό επίπεδο, προσφέροντας υποστήριξη σε ανθρώπους που ακούνε φωνές και προωθώντας εναλλακτικές προσεγγίσεις για τις φωνές και είναι μέρος του Intervoice.

Το τμήμα του δικτύου που λειτουργεί στην Αθήνα, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, έχει επικεντρώσει στην ανάδειξη του κεντρικού ρόλου της αυτοβοήθειας. Η πρώτη ομάδα αυτοβοήθειας ξεκίνησε να λειτουργεί τον Απρίλιο του 2010 στη Νέα Φιλαδέλφεια, ενώ από το Μάρτιο του 2011 ξεκίνησε τις συναντήσεις της και μια δεύτερη ομάδα στο Παγκράτι. Από το χειμώνα του 2013 και στην προοπτική της ανάληψης του συντονισμού της ομάδας από ανθρώπους με εμπειρία φωνών αντί των επαγγελματιών οι δυο ομάδες ενώθηκαν σε μία που συναντιέται κάθε εβδομάδα στο κέντρο της Αθήνας. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ομάδα αυτή μπορείτε να αναζητήσετε στην ενότητα Αυτοβοήθεια.

Τα μέλη και οι συντονιστές της ομάδας συντονίζουν επίσης και μια ευρύτερη ομάδα υποστήριξης ενδιαφερομένων που περιλαμβάνει και άτομα που δεν ακούνε φωνές και συναντιέται σε τακτική βάση σε ημερομηνίες που ανακοινώνονται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Οι συναντήσεις πραγματοποιούνται σε νέο χώρο στη διεύθυνση Τροίας 44 κοντά στην πλατεία Βικτώριας, η οργάνωση του οποίου θα ολοκληρωθεί το επόμενο διάστημα προκειμένου να φιλοξενεί επιπλέον δραστηριότητες.

Τέλος το τμήμα  του δικτύου που λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται υπό την αιγίδα του Παρατηρητηρίου για τα Δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας, μια μη κυβερνητική οργάνωση που υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα στην ψυχική υγεία και προωθεί εναλλακτικές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση της ψυχικής οδύνης. Το δίκτυο στη Θεσσαλονίκη:

  • Λειτουργεί μια ομάδα αυτοβοήθειας/υποστήριξης για ανθρώπους που ακούνε φωνές και/ή έχουν παρανοϊκές ιδέες

  • Συγκεντρώνει και μεταφράζει υλικό σχετικά με τη συγκεκριμένη προσέγγιση για τις φωνές και την παράνοια, το οποίο διασπείρεται μέσω της ιστοσελίδας του Παρατηρητηρίου (μπορείτε να βρείτε εκεί, μεταξύ άλλων τη «Συνέντευξη του Maastricht με ένα άτομο που ακούει φωνές» και τη «Συνέντευξη του Maastricht με ένα άτομο που βιώνει παράνοια» στα ελληνικά)

  • Προγραμματίζει εκπαίδευση στην ατομική υποστήριξη ανθρώπων που ακούνε φωνές και/ή έχουν παρανοϊκές ιδέες, έτσι ώστε να είναι δυνατή η παροχή υποστήριξης μετά από σχετικό αίτημα

Η ομάδα αυτοβοήθειας/υποστήριξης καλύπτει την πόλη της Θεσσαλονίκης και τις γύρω περιοχές. Συναντιέται κάθε Πέμπτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 στην Μικρόπολη, Βασ. Ηρακλείου 18 (και Βενιζέλου), στον 2ο όροφο, στο χώρο της βιβλιοθήκης.

.

.

.

.

.