Και σεις νευρασθενικός;

..

Κατά τη διάρκεια των μηνών που διάβαζα τα χρονογραφήματα του Ιωάννη

Κονδυλάκη για να κάνω τις αναρτήσεις που μπορείτε να δείτε εδώ, εδώ κι

εδώ, βρήκα κι αυτό το κείμενο του. Το μοιράζομαι σήμερα μαζί σας για ν’

αρχίσει η χρονιά με μια εύθυμη νότα. Διατήρησα  για ευνόητους όρους την

ορθογραφία, τη σύνταξη και τη γλώσσα του κειμένου, ως έχει. Οπως θα

διαπιστώσετε κι εσείς οι παρατηρήσεις του Κονδυλάκη είναι οξείες και το

χιούμορ του καυστικότατο. Καλή ανάγνωση και καλή χρονιά σε όλους

σας!

..

..

..

ΟΙ ΝΕΥΡΑΣΘΕΝΙΚΟΙ

..

..

Είσθε νευρασθενικοί; -Όχι;… Περίεργον! πολύ περίεργον! Αλλ’

ησυχάσατε, αν δεν είσθε, θα γίνετε. Θα σας κάμουν οι ιατροί. Το μέλλον

ανήκει εις τους νευρασθενικούς και είνε, φαίνεται, μαθηματικώς βέβαιον

ότι η γη θα καταντήση, εις μέλλον ουχί απομακρυσμένον ενδιαίτημα

αποκλειστικώς νευρασθενικών. Η νευρασθένεια θα καταστή η σταθερά

και γενική φυσιολογική κατάστασις των ανθρώπων, τότε δε οι ιατροί

θα παύσουν να ομιλούν περί νευρασθενείας και θα διαγνώσκουν

νευρασθένειαν όπου δεν θα δύνανται να διαγνώσουν τίποτε άλλο.

..

Εις έναν κύκλον προ τινών ημερών, κύκλον αποτελούμενον από

Έλληνας και Ελληνίδας εξ’ όλων σχεδόν των μεγάλων κέντρων της

Ανατολής, Αθηναίους, Αιγυπτίους, Σμυρναίους και Κωνσταντινοπολίτας,

ευρεθήκαμεν όλοι νευρασθενικοί.

-Και σεις νευρασθενικός;

-Εγώ δα είμαι που είμαι!

-Αμ εγώ τι να λέγω;

-Και τι αισθάνεσθε;

-Όλα και τίποτε ωρισμένον.

-Εμβοάς των ώτων έχετε;

-Κάπου, κάπου.

-Μίαν γενικήν κόπωσιν;

-Ακριβώς.

-Αυπνίες έχετε;

-Τουναντίον πολυϋπνίαν.

-Δύσπνοιαν νευρικήν καμμιά φορά, όταν κάνει υγρασία;

-Μου φαίνεται.

..

Τα συμπτώματα εποίκιλλον κατ’ άτομα. Κανείς δεν ανέφερε τας αυτάς

ακριβώς με τους άλλους νοσηράς ανωμαλίας. Ο ένας είχε αυπνίας και

ο άλλος εκοιμάτο επί δέκα συνεχείς ώρες. Ο ένας έπασχεν ανορεξίαν

και ο άλλος βουλιμίαν. Κάποιος διηγήθη ότι άμα τον κατελάμβανεν ο

ύπνος, αφυπνίζετο έντρομος, με την ιδέαν ότι έπαθε ημιπληγίαν. Άλλος

εδήλωσε ότι κατελαμβάνετο υπό ιλλίγου άμα εβρίσκετο εν μέσω

πολυανθρωπίας και άλλος ότι καθήμενος επί του τροχιοδρόμο, εις το

άκρον του θρανίου, διαρκώς κατέχεται υπό μιας παρορμήσεως να

πηδήση κάτω και διαρκώς φοβείται μήπως, χωρίς να το θέλη, πηδήση.

Και τόσον κατέχεται υπό της ιδέας ταύτης, ώστε καθ’ όλην την ώραν

είνε αφηρημένος,  μη δυνάμενος να παρακολουθήση ομιλία, και

σφίγγεται εις τον στύλον μέχρι αλγεινής συνθλίψεως και συνολκής των

μυών του.

-Η θεραπεία σας είνε εύκολος, του παρετήρησα. Να κάθεσθε εις το

μέσον του θρανίου.

-Βέβαια. Αλλά έλα που με κατέχει μια άλλη μανία, να θέλω να

κατανικήσω ούτον τον φόβον, και σχεδόν πάντοτε φροντίζω να

κάθωμαι εις το άκρον του πάγγου;

-Τότε να μη κατεβαίνετε με τον τροχιόδρομον εις το Φάληρον

-Αυτό το εσκέφθηκα κι εγώ πολλάκις… αλλά…

-Αλλά;

-Αλλά μόλα ταύατα εξακολουθώ να κατεβαίνω με τον τροχιόδορμον.

Και οι γιατροί μου είπαν ότι αυτό είνε νευρασθένεια.

..

Δεν εγέλασε κανείς, διότι μεταξύ νευρασθενικών τίποτε δεν θεωρείται

απίθανον, όσον και αν είνε αλλόκοτον, προκειμένου περί διαταράξεων

της υγείας.

Εις μόνο μου εψιθύρισε σοβαρώς:

-Αυτή δεν είνε πια νευρασθένεια, αλλά τρέλλα σωστή.

Αλλά και ουδείς εκ των οκτώ ή δέκα παρόντων νευρασθενικών ευρέθη

να αισθάνεται κάτι παρόμοιον.

..

Εις εκείνο το οποίον συνεφώνησαν οι πλείστοι ήσαν η μύγες.

-Δε μου λέτε βλέπετε σεις μύγες;

-Δυστυχώς ναι.

Περί τους εξ ωμολόγησαν ότι βλέπουν μύγες, δηλαδή κάτι μαύρα σημεία

κινούμενα επιμόνως προ των οφθαλμών. Ήρχισαν μάλιστα να τας

ζωγραφίζουν υπό μολυβδοκονδύλων επί της μαρμαρίνης τραπέζης.

Αλλ’ εδώ διεφώνησαν, διότι άλλοι έβλεπον επιμήκη αντικείμενα, ως

κεραίας, άλλοι δε στρογγυλά.Και ενώ οι περισσότεροι τα έβλεπον μόνον

εις το φυσικόν φως, ένας ωμολόγησεν ότι τα έβλεπε και τη νύκτα εις το

τεχνιτόν φως. Το τελευταίο τούτο ήτο αληθώς σοβαρό. Φαντασθήτε να

βλέπη κανείς μυίας και εν καιρώ χειμώνα, ως να μην είνε αρκεταί αι

ενοχλήσεις τας οποίας υφιστάμεθα εκ μέρως των κατά τας άλλας ώρας

του έτους!

..

Αι ανωτέρω ομιλίαι έγειναν εις το Φάληρον. Όταν δε ανέβηκα εις την

πλατείαν του Συντάγματος συνήντησα έναν φίλο μου, τον οποίο εθεώρουν

πάντοτε ως ένα εκ των υγιεστέρων ανθρώπων. Αλλά την εσπέραν

εκείνην μου εφάνη ότι η μία του παρειά ήτο πρισμένη.

Μου φαίνεται σαν πρισμένο το μάγουλό σου, του είπα

-Ναι, βρε αδερφέ. Το είδες κι εσύ;

-Μήπως σου πονεί το δόντι;

-Όχι. Είνε δέκα μέρες τώρα έτσι. Επήγα σ’ ένα γιατρό και τι, νομίζεις,

μου είπε; Ότι δεν έχω τίποτε, ότι δεν είμαι πρισμένος, αλλά μου φαίνεται,

διότι έχω νευρασθένεια!

..

..

..

Ι. Ακτήμων (Ιωάννης Κονδυλάκης), Εφημερίδα “Εμπρός”, Εν Αθήναις,

Κυριακή 24 Αυγούστου 1903

..

..

..

..

..

..

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Ιανουαρίου 6, 2014.

2 Σχόλια to “Και σεις νευρασθενικός;”

  1. τέλειο 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: