Silenced: Μια σοκαριστική ταινία για την ιδρυματική κακοποίηση – Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα

..

Silenced 2011

..

Το πρώτο στοιχείο που πρέπει να σας γράψω γι’ αυτή την ταινία, είναι πως βασίζεται δυστυχώς σε αληθινά γεγονότα, όπως βλέπετε και στον τίτλο. Σε γεγονότα που έλαβαν χώρα σχετικά πρόσφατα, σ’ ένα Νοτιοκορεάτικο οικοτροφείο κωφών παιδιών, στο Gwangju Inhwa School.

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε το 2005, έξι καθηγητές (μεταξύ των οποίων και ο επικεφαλής του οικοτροφείου) βίασαν και καποίησαν σεξουαλικά τουλάχιστον εννέα μαθητές και μαθήτριες, κατά το διάστημα 2000-2003.

Ένας νεοδιόριστος καθηγητής ανακάλυψε με αποτροπιασμό τι συνέβαινε εκεί, ειδοποίησε τις αρμόδιες οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα το 2005 κι ακολούθως απολύθηκε απ’ τη δουλειά του. Υπήρχε η υπόνοια πως τα θύματα ήταν περισσότερα, αλλά φοβήθηκαν να μιλήσουν.

Η αστυνομία αν και γνώριζε την υπόθεση, αποφάσισε να ερευνήσει το θέμα, τέσσερις μήνες μετά τις καταγγελίες του εκπαιδευτικού κι αφού το πρώτο θύμα βγήκε και μίλησε σε τηλεοπτικό σταθμό.

Η κυβέρνηση της πόλης Gwangju και το τοπικό σχολικό συμβούλιο, έριχναν το μπαλάκι της ευθύνης ο ένας στον άλλο.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ν’ αναγκαστούν οι γονείς των παιδιών και τα ίδια τα παιδιά-θύματα να κάνουν καθιστική διαμαρτυρία για οκτώ μήνες (!), έξω απ’ τις αρμόδιες υπηρεσίες, μήπως και βρουν το δίκιο τους.

Απ’ τους έξι δράστες, μόνο οι τέσσερις φυλακίστηκαν, όπως μπορείτε να διαβάσετε κι εσείς εδώ και οι άλλοι δύο αφέθηκαν ελεύθεροι, λόγω παραγραφής των αδικημάτων. Στον επικεφαλής (που ήταν γιος του ιδρυτή του σχολείου ) επιβλήθηκε πενταετής φυλάκιση  και τέσσερις άλλοι έλαβαν σχετικά αυστηρές ποινές.

Όμως, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο μείωσε τις αρχικές ποινές, επέβαλε χρηματικά πρόστιμα σε όλους κι έτσι σε λιγότερο από ένα χρόνο, αφέθηκαν ελεύθεροι δύο απ’ τους δράστες κι εντέλει τέσσερις από τους έξι καθηγητές επανήλθαν στα ΄καθήκοντα’ τους στο σχολείο.

Αν συνειδητοποίησετε πως δεν μιλάμε για μακρινές εποχές αλλά για καταστάσεις που έλαβαν χώρα πριν λίγα χρόνια, θα αντιληφθείτε το μέγεθος της διαφθοράς όλων των εμπλεκομένων της τοπικής κοινωνίας.

Κι απ’ την άλλη πρέπει να εξάρει κανείς τον άνθρωπο που είχε το θάρρος να μιλήσει και να τα ξεσκεπάσει όλα αυτά, σε μια περιοχή που η σιωπή και η συνενοχή, σκέπαζε κάθε έγκλημα.

Θα περίμενε κανείς πως μετά τη δίκη ή λίγο πριν αυτή αρχίσει, θα έκλεινε αυτό το οικοτροφείο, έτσι; Δεν έγινε όμως κάτι τέτοιο. Λειτουργούσε μέχρι και το 2011 κι έκλεισε αφού γράφτηκε το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η ταινία και δύο μήνες αφού η ταινία βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Οι δε αρμόδιοι δικαστές είχαν να πουν πολλές δικαιολογίες για τις ποινές που επέβαλλαν, όταν αντιμετώπισαν την δημόσια κατακραυγή.

Ο επικεφαλής του Ανώτατου Δικαστηρίου παραδέχθηκε ότι «η κοινωνία σιγοβράζει εξαιτίας της  δυσαρέσκειας» για ένα νομικό σύστημα που επικρίνεται ως «yujeonmujoe mujeonnyujoe» δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση, σε κρίνει «αθώο αν είσαι πλούσιος, ένοχο αν είσαι φτωχός». Δεν μας είναι άγνωστες αυτές οι καταστάσεις, εδώ που τα λέμε.

Η ταινία, αν και χαμηλού προϋπολογισμού, προσέλκυσε 4,7 εκατομμύρια θεατές (σχεδόν το ένα δέκατο του πληθυσμού της Νότιας Κορέας), και μεταξύ αυτών ήταν και ο τότε Πρόεδρος Lee Myung – bak.

Εκ των υστέρων μάρτυρες είπαν, πως δύο παιδιά στο παρελθόν ξυλοκοπήθηκαν, πέθαναν απ’ την πείνα και θάφτηκαν κρυφά πιθανότατα κατά το 1964 κι άλλοι ανέφεραν βιασμούς και σεξουαλικές κακοποιήσεις παιδιών, που δεν είχαν γίνει γνωστές ως τότε.

Κι άλλοι εκπαιδευτικοί ομολόγησαν τα εγκλήματα τους και στον πρώην διαχειριστή του οικοτροφείου, το 2012, επιβλήθηκε δωδεκαετής φυλάκιση για το βιασμό ενός πρώην μαθητή του.

 Εξαιτίας των πιέσεων που άσκησαν η κοινή γνώμη λόγω της ταινίας, αλλά και οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων το υπουργικό συμβούλιο δεσμεύτηκε να επιθεωρήσει όλες τις εγκαταστάσεις για άτομα με ειδικές ανάγκες και να εξετάσει κάθε καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση. 

Το κοινοβούλιο της Νότιας Κορέας, ψήφισε τελικά το 2011, το νομοσχέδιο «Dogani Bill«, που δεν επιτρέπει την παραγραφή των σεξουαλικών εγκλημάτων σε βάρος ανηλίκων παιδιών (κάτω των 13 ετών) και γυναικών με αναπηρία και αυξήθηκε η μέγιστη ποινή για τους δράστες, σε ισόβια κάθειρξη.

Πολλοί πιστεύουν πως χρειάζονται πιο μακροπρόθεσμες αλλαγές στη Νότια Κορέα, ώστε να προστατευτούν οι ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού και κυρίως τα άτομα με αναπηρία, αλλά προφανώς ένα τουλάχιστον βήμα προς αυτή την κατεύθυνση έγινε.

..

the-crucible-10..

Να σας αναφέρω τώρα μερικά πράγματα για το βιβλίο, στο οποίο βασίστηκε η ταινία και το οποίο κυκλοφόρησε το 2009 . Συγγραφέας του είναι η Ji-Young Gong, επιτυχημένη, δημοφιλής και πολυβραβευμένη στη χώρα της. Ο τίτλος του «The Crucible», είναι δανεισμένος απ’ το αντίστοιχο βιβλίο του Arthur Miller.

Η στιγμή που αποφάσισε να γράψει την ιστορία, μετατρέποντας την σε μυθοπλασία, ήταν, όταν διάβασε στο blog μιας δημοσιογράφου που κάλυπτε τη δίκη πως όταν ανακοινώθηκε η ποινή για έναν απ’ τους κατηγορούμενους καθηγητές (φυλάκιση ενός χρόνου για το βιασμό μιας δεκατριάχρονης κωφής μαθήτριας), ένας επίσης κωφός μεσήλικας άρχισε να κραυγάζει ακατάληπτα και να χειρονομεί στη νοηματική: «Αυτό είναι λάθος! Αυτό είναι λάθος!». Tον έβγαλαν έξω για διατάραξη δικαστηρίου κι αυτό θα μπορούσε να είναι το τέλος της ιστορίας, όπως αναφέρεται σε άρθρο των New York Times.

Όμως η συγγραφέας συγκινήθηκε απ’ την όλη ιστορία, απ’ την κακοποίηση που υπέστησαν τα παιδιά, απ’ τον αγώνα τους για δικαιοσύνη και ταυτόχρονα ενοχλήθηκε απ’ την προσπάθεια των ιθυνόντων του σχολείου να καλύψουν τα γεγονότα. Κι άρχισε να γράφει…

Για να έχει δε ολοκληρωμένη άποψη, επισκέφθηκε το οικοτροφείο περισσότερες από 10 φορές και πήρε συνεντεύξεις απ’ τους εμπλεκόμενους, συμπεριλαμβανομένων και των θυμάτων φυσικά.

..

..

Για να έρθουμε όμως και στην ταινία. Πρόκειται για ένα πολύ σκληρό θέαμα (κάποιοι εξέφρασαν ενστάσεις για την ρεαλιστικότητα των σκηνών), δεν μπορώ να σας πω πως θα την παρακολουθήσετε εύκολα, αλλά όσοι είστε εξοικειωμένοι με τις Νοτιοκορεάτικες ταινίες, θα γνωρίζετε πως έτσι είναι οι περισσότερες τους: η κουλτούρα της βίας επικρατεί.

Σκηνοθέτης είναι ο Hwang Dong-Hyuk που υπογράφει και το σενάριο, μαζί με τη συγγραφέα του βιβλίου. Το «Silenced» τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης ταινίας (Best Film) στην (3rd) KOFRA Film Awards Ceremony, αλλά φυσικά η μεγαλύτερη νίκη ήταν η κοινωνική και νομοθετική αλλαγή που επέφερε.  

O πρωταγωνιστής της ταινίας Gong Yoo, είχε διαβάσει το βιβλίο ενώ υπηρετούσε στο στρατό και σκέφτηκε πως αξίζει να γίνει ταινία. Συναντήθηκε αργότερα με την συγγραφέα, της είπε την ιδέα του κι έτσι ξεκίνησαν όλα. Αξίζει τέλος να σας αναφέρω πως το πρόσωπο που υποδύεται την γιαγιά της μικρής Min-Soo, είναι στην πραγματικότητα η γιαγιά του σκηνοθέτη.

Σας προτείνω φυσικά όπως κάθε φορά, ν’ ανατρέξετε στους συνδέσμους και στις πηγές που υπάρχουν στο κείμενο (θα μάθετε περισσότερα και για τον τρόπο αντιμετώπισης των πολιτών με αναπηρία στη Νότια Κορέα) και θα κλείσω μοιραζόμενη μαζί σας μερικές σκέψεις που έκανα βλέποντας την.

Σκεφτόμουν λοιπόν πόσοι θα είχαμε το θάρρος να μιλήσουμε αν ερχόμασταν αντιμέτωποι με τέτοια γεγονότα γνωρίζοντας παράλληλα πως πιθανότατα θα χάναμε τη δουλειά μας, πόσοι θ’ αντέχαμε να δίνουμε μια μάχη που έμοιαζε χαμένη εκ των προτέρων σε μια τόσο διεφθαρμένη κοινωνία όπως αυτή της πόλης Gwangju και πόσοι τελικά θα καταφέρναμε να μην εξαγοραστούμε… Θέλω να ελπίζω πως πολλοί από ‘μας θα έκαναν το σωστό, αλλά οι απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα είναι πάντα δύσκολες, δεν νομίζετε;

..

..

..

..

..

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Φεβρουαρίου 3, 2014.

9 Σχόλια to “Silenced: Μια σοκαριστική ταινία για την ιδρυματική κακοποίηση – Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα”

  1. γεια σου Κατερίνα,

    η ταινία σωστά κτγμ έχει τίτλο παρμένον απ’ το έργο τού μίλερ (the crucible : μέ είχε βασανίσει κάποτε το πώς θα μεταφραζόταν στα ελληνικά : μπορεί «το χωνευτήρι», μπορεί «το χάος», μπορεί και άλλα – δεν έχω καταλήξει… (απ’ ό,τι είδα στη wiki το έργο μεταφράστηκε ως «Η δοκιμασία [Οι μάγισσες του Σάλεμ]» το 1953 από τον Αλέξη Σολομό («Δωδώνη») και παίχτηκε στο εθνικό θέατρο το ’55 ! )

    η ευστοχία δλδ τού τίτλου (τής ταινίας) βρίσκεται νομίζω κυρίως στο ότι ο παραλληλισμός γίνεται με μια υπόθεση (κυνήγι μαγισσών στη βοστώνη τού 17ου αιώνα) που παραπέμπει ίσως (πέρα από τη «διασημότητα» τού τίτλου στον αγγλόφωνο χώρο) και σε μια «προτροπή» το έργο να κοιταχτεί με πιο «πολυδιάστατους» και «διεθνικούς» όρους…

    ευχαριστούμε για τις ενημερώσεις σου (όπως πάντα!)

    • Χάρη, εσύ ποτέ δεν περνάς έτσι απλά. Πάντα κάτι προσθέτεις με τα σχόλια σου και σ’ ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Η πρόθεση της συγγραφέως ήταν όπως είπε στις συνεντεύξεις της, αυτή ακριβώς: να γίνει ο παραλληλισμός που περιέγραψες. Κράτησαν μάλλον για τον ίδιο λόγο τον τίτλο και στην ταινία (στην Νότια Κορέα βγήκε στους κινηματογράφους και με το «Dogani» επιπρόσθετα – ευθεία αναφορά στο σχετικό νομοσχέδιο). Όσο για μένα δεν προσπάθησα καν να το μεταφράσω και πολύ καλά έκανα ως φαίνεται. Δεν το ήξερα βέβαια, για την μετάφραση του Σολομού, αλλά είναι πραγματικά δύσκολο να καταλήξεις κάπου. Όταν το κάνεις όμως, είμαι βέβαιη πως θα έχεις καλό λόγο για όποια λέξη τελικά επιλέξεις… Σ’ ευχαριστώ και πάλι. Τα φιλιά μου έχεις.

  2. πως θα την βρουμε παιδια?

    • Mata vita, καλώς ήλθες. Έψαξα το θέμα γι’ αυτό άργησα να σου απαντήσω. Σε κάποια ξένα site, αμφίβολης νομιμότητας, προβάλλεται online, αλλά αυτού του είδους οι ιστότοποι απευθύνονται κυρίως σε ασιάτες θεατές και γι’ αυτό δεν έχουν ούτε καν αγγλικούς υπότιτλους. Δεν συζητώ δε για τα κακόβουλα προγράμαμτα που μπορούν να εγκατασταθούν από ‘κει κατευθείαν στον υπολογιστή σου. Θεωρώ αυτονόητο, πως λίγο-πολύ γνωρίζουμε τα ρίσκα, τέτοιων επιλογών, όλοι κι εγώ κάτι τέτοιο δεν θα το συνιστούσα σε κανέναν. Νόμιμα λοιπόν, για να καταλήξω, δεν γνωρίζω από που θα μπορούσες να το βρεις. Λυπάμαι που δεν μπορώ να βοηθήσω περισσότερο. Αν κάτι αλλάξει πάντως, θα σε ενημερώσω με σχόλιο εδώ.

  3. Την είδα την ταινία. Μου άρεσε. Θα ήθελα να σχολιάσω δυο συνταρακτικά σημεία της ταινίας – και τα δυο τα «έκοψα» σε δυο μικρά βιντεάκια που αυτή τη στιγμή προσπαθώ να τα ανεβάσω στο Φέϊσμπουκ. Το πρώτο είναι εκεί που μέσα στην βία της καταστολής της διαμαρτυρίας, ο πρωταγωνιστής φωνάζει: «This boy cannot hear or speak. The child’s name is Min-su. He cannot hear or even speak. This boy’s name is Min-su.» Η φιλοσοφία που κρύβεται κάτω από αυτές τις φράσεις είναι τεράστια. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να μπω σε πολύ εξειδεκευμένες έννοιες για το όνομα, το ον και την ουσία. Εκείνο που πολύ άμεσα μπορεί κανείς να αναλογιστεί είναι ότι τα πράγματα έχουν ονόματα, τα οποία «μιλούνται» από άλλα «πράγματα» που έχουν τις βιολογικές ικανότητες να το κάνουν, δηλαδή, γενικώς, από ανθρώπους. Η αποστέρηση του ονόματος ή του δικαιώματος στο όνομα είναι, ξέρουμε, μια πολύ βίαιη πράξη αποκλεισμού και έχει μεγάλη πολιτική σημασία. Εδώ, στο Silenced, δεν πρόκειται γι’ αυτό. Τώρα ο άνθρωπος με τ’ όνομα δεν μπορεί ο ίδιος να «μιλήσει» (ή και ν’ «ακούσει») τ’ όνομά του. Παρόλα αυτά έχει ένα όνομα, όχι τόσο για ν’ αναφέρονται σ’ αυτόν οι άλλοι, όσο γιατί το δικαίωμα του ονόματος είναι η προϋπόθεση του δικαιώματος στην συλλογική ζωή, στην κοινωνία, στην αξιοπρέπεια της συμβίωσης μέσα σε μια ομάδα με όρους ισότητας, ελευθερίας, σεβασμού της στοιχειώδους υπόστασης της «γυμνής ζωής,» όπως θά ‘λεγε ο Αγκάμπεν. Για μας που «μιλάμε» (κι «ακούμε») το δίδαγμα θα πρέπει να είναι ότι η κύρια σημασία των ονομάτων μας δεν είναι η εργαλειακή υποστήριξη της επικοινωνίας, που φτάνει μέχρι το ακαταλόγιστο άκρο της κοινωνίας του θεάματος να γίνεται το όνομα ένα εικονολατρικό φετίχ ή μια τελετουργική επιτέλεση της κενότητας της μορφής χωρίς ουσία και περιεχόμενο. Παρότι δεν θέλω να εμφανισθώ ότι υπερβάλω, το δίδαγμα της ταινίας, της πραγματικής ιστορίας που διηγείται η ταινία, είναι ότι το ίδιο το όνομα αποτελεί ένα είδος κοινωνικού συμβόλαιου, που μας δένει «κοινωνικά» μέσα από ηθική αποδοχή και αναγνώριση της υπόστασης του Άλλου, η οποία δεν δομείται πάνω σε συμβολικές (εικονολατρικές, θεαματικές, τελετουργικές κ.ά.) καταμετρούμενες ή συναθροιζόμενες ή υπολογιζόμενες και υπολογισμένες πράξεις (acts) που διαχειρίζονται ανταλλακτικά, οφελημιστικά ή συμφεροντολογικά το είναι μας, αλλά πάνω σε καθαρά ονομαστικές, οντικά γνήσιες και ηθικά ακέραιες πράξεις που στοιχειωδώς συγκροτούν τον οντολογικό «βαθμό μηδέν,» την απόλυτα «μοριακή» συνθήκη ώστε το είναι (Dasein) ταυτόχρονα να είναι και «είναι-μαζί» (Mitsein). Το δεύτερο σημείο είναι εκεί που στο τέλος ακούγεται η εξής φράση: «We should not fight to change the world itself but to stop it from changing us that we really are.» Κι εδώ, είναι αδύνατο να επεκταθώ κι ούτε υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να μπούμε σε εξειδικευμένα ζητήματα πολιτικής φιλοσοφίας – όπως π.χ. η περίφημαη αντιδικία Critchley-Zizek ή η αλλαγή του κόσμου χωρίς την κατάληψη της εξουσίας του John Holloway. Να πω απλώς μια κουβέντα. Συχνά ακούγεται το ότι δεν πρόκειται, δεν μπορούμε, ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, αν δεν αλλάξουμε τον εαυτό μας. Εδώ η ταινία μας λέει κάτι διαφορετικό και εννοιολογικά πιο ισχυρό: Η απόσυρση ή η παραίτηση (που έλεγε ο Critchley) δεν είναι μόνο μια επαναστατική πράξη από την άποψη της αντίστασης στην ενσωμάτωση στο σύστημα ή της άρνησης της εργασίας (που έλεγαν οι εργατιστές), η οποία όμως ψάχνει να βρεί ή να κτίσει κάτι το ριζοσπαστικά νέο μέσα από την καταστορφή ή την αποστροφή προς τη συντήρηση της εξουσία. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Γιατί όταν η φωνή, η ακοή, η αίσθηση, η εμπειρικότητα των φαινομένων, η αναπαράσταση της σκέψης κ.ο.κ., όταν όλα αυτά φύγουν, κάτι μένει που χωρίς αυτό δεν συζητάμε για ετερότητα, για δικαιώματα, για υποκειμενικότητες, κι επομένως δεν μπορούμε να συζητήσουμε για την οποιαδήποτε αλλαγή, είτε του κόσμου ή την δική μας. Είναι η διατήρηση της πραγματικής συγκροτησιακής (constituent) υπόστασης του ίδιου του ονόματός μας, αυτό που διαμορφώνει την πιο ριζοσπαστική απόσυρση-παραίτηση από την υποταγή της εξουσίας.

    • Μωυσής Μπουντουρίδης, σας καλωσορίζω εδώ, αν και τα λέμε εμείς ήδη στο F. B.

      Χαίρομαι που σας άρεσε, αλλά ακόμη περισσότερο εκτίμησα το ότι γράψατε αυτό το σχόλιο κι υπογραμμίσατε δύο όντως σημαντικότατα σημεία της ταινίας που προσέξατε.

      Τη βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την παράλληλη νοηματοδότηση σας και σε καμία περίπτωση υπερβολική. Ίσα-ίσα προσθέτει στην ανάρτηση η ανάλυση των επιχειρημάτων σας.

      Το όνομα, η κοινωνική μας ταυτότητα, που σχεδόν ποτέ δεν επιλέγουμε οι ίδιοι αλλά τροποποιούμε κατά βούληση, για να ορίσουμε το είναι μας, όπως εμείς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό και θέλουμε να τον εκφράσουμε, έχει γίνει αντικείμενο μελέτης από θεωρητικούς της συστημικής κατεύθυνσης της Ψυχολογίας. Θέλοντας και μη, τέτοιες συσχετίσεις έφεραν στο μυαλό μου οι σκέψεις σας.

      Συμβαίνει επίσης να συμφωνώ με την πολιτική διάσταση της τοποθέτησης σας και στο δεύτερο σκέλος, περί εξουσίας κτλ.

      Μόνο να σας ευχαριστήσω λοιπόν μπορώ που μπήκατε στον κόπο να την κάνετε εδώ. Αξίζει να την διαβάσουν κι άλλοι και σ’ ένα blog δίνεται περισσότερη προσοχή στα σχόλια συνήθως, σε σχέση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

      Αν βάλατε και τα video, θα τα προσθέσω με την άδεια σας, τώρα που θα περάσω απ΄ τον τοίχο σας, γιατί δεν πρόλαβα χτες.

      Και πάλι θερμά ευχαριστώ. Να είστε καλά.

  4. άΪ λιβ του σερβ! 🙂 Να μιλάμε στον ενικό; Χρησιμοποιείς το Κατερίνα ή το Αικατερίνη ή κάτι άλλο;

    Λοιπόν, όσο μπορώ κι ευκαιρώ θα συνεισφέρω στο μπλογκ σου. Π.χ., το πρωί διάβασα αυτό που έγραψες σχετικά με τον Μίλγκραμ. Αυτός μ’ ενδιαφέρει από διάφορες πλευρές, εκτός από την άποψη της κοινωνίας του ελέγχου, είναι και το ζήτημα των μικρών κόσμων, με το οποίο έχω ασχοληθεί αρκετά από την άποψη της «επιστήμης» των δικτύων. Αν/μόλις ευκαιρήσω, θα γράψω κάτι – αλλά γενικώς έχω ελάχιστο ελεύθερο χρόνο (χουίτς ιζ μπεντ, αλλά να δούμε).

    Για τα βίντεο τώρα. Τα έβαλα και στο γιούτιούμπ (απ’ όπου αν θες θα είναι ευκολότερο να τα κάνεις embed στο μπλογκ σου) αλλά κι εκεί δεν πήρε τους υπότιττλους:


    Επίσης, έβαλα στο ΦΒ κάποια καρέ φωτογραφιών με υπότιτλους απ’ τις δυο αυτές σκηνές (αλλά, πιστεύω, θα τα είδες ήδη):


    Πάντως, για τους υπότιτλους, μόλις βρω καιρό θα ασχοληθώ πάλι να καταλάβω πώς μπαίνουν κι αν τα καταφέρω θα κάνω update τα βιντ αυτά στο youtube.

    Αν τυχόν γνωρίζεις κάποιους που έχουν τεχνικές γνώσεις για το θέμα της εισαγωγής υπότιτλων σε βιντ που αναρτώνται στο γιούτιούμπ, ρώτα τους κι αν μάθεις κάτι, πες μου. ΟΚ;

    Τέϊκ κέαρ!

    • Να μιλάμε ευχαρίστως. Το Αικατερίνη χρησιμοποιώ, αλλά με φωνάζουν Κατερίνα συνήθως.

      Ο Milgram είναι απ’ τις προσωπικότητες που ξεχώρισα απ’ τα φοιτητικά ακόμα χρόνια. Και η θεωρία του για τον μικρό κόσμο διάβαζα πριν λίγους μήνες πως (σχεδόν;) αποδείχτηκε, αν θυμάμαι σωστά. Μακάρι να γράψεις κάτι, να μάθουμε περισσότερα. Όλη η προσοχή μέχρι πρόσφατα δινόταν στα πειράματα συμμόρφωσης κι υποταγής κι έτσι πέρασαν σε δεύτερο πλάνο οι άλλες του ενασχολήσεις. Μήπως κι όσες πειραματικές συνθήκες ερεύνησε με τον κόσμο στο μετρό, δεν έχουν ενδιαφέρον; Υποθέτω πως στο μέλλον θα βγουν στην επιφάνεια κι άλλα γι’ αυτά. Το εύχομαι δηλαδή.

      Ευχαριστώ πάρα πολύ για την συμβολή σου εδώ. Τα καρέ με τους υπότιτλους δεν φαίνονται (το ίδιο έπαθα κι εγώ όταν πήγα να τα περάσω) και δυστυχώς δεν έχω υπόψη μου και κάποιον που να ξέρει να μας πει γιατί. Έχεις μεταφέρει όμως ακριβώς τους διαλόγους της ταινίας στο σχολιασμό μου κι ελπίζω να το καταλαβάβουν όσοι θ’ ασχοληθούν μ’ αυτήν και δουν τα σχετικά video.

      Καλό απόγευμα και θα τα ξαναπούμε. Να ‘σαι καλά.

  5. […] όπου οι ψυχικά πάσχοντες υπήρξαν θύματα αλλά κι αυτή που αφορά στην ιδρυματική κακοποίηση κωφών παιδιών. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: