Παρουσίαση βιβλίου (Μέρος ΙΙ) : Killer Dads – The Twisted Drives That Compel Fathers to Murder Their Own Kids

.

Killer Dads

.

*Το Μέρος Ι μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

.

Συνεχίζουμε σήμερα την παρουσίαση του βιβλίου της δημοσιογράφου Mary Papenfuss, που έχει ως θέμα τους τους παιδοκτόνους. Θα σας γράψω περισσότερες λεπτομέρειες για τους πατέρες που σκοτώνουν όλη τους την οικογένεια και μετά αυτοκτονούν, καθώς φαίνεται πως αυτές οι familicides (όπως είναι ο όρος στα αγγλικά απ’ το family και -cide.), παρουσιάζουν κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, σύμφωνα με τις μελέτες των ειδικών.

Για παράδειγμα, οι δράστες είναι σχεδόν πάντα άντρες, αφοσιωμένοι οικογενειάρχες, καλοί ‘κουβαλητές’, οι τελευταίοι άνθρωποι που θα περίμενε κανείς πως θα πράξουν κάτι αποτρόπαιο (με ανύπαρκτο ιστορικό βιαιοτήτων), αλλά που έχουν προφανώς λανθασμένες αντιλήψεις για την αγάπη και την παροχή φροντίδας και συγκεχυμένα όρια ταυτότητας.

Αδυνατούν να αντιμετωπίσουν μια κρίση (η κρίση αυτή σε πολλές περιπτώσεις σχετίζεται με την οικονομική τους έκπτωση) που παρουσιάζεται, τη βιώνουν ως εξευτελισμό και ταπείνωση κι αυτό τους οδηγεί στο να χάσουν τον έλεγχο. Η διεστραμμένη ‘λογική’ τους, τους υπαγορεύει τότε, πως προκειμένου να εκπέσει η οικογένεια οικονομικά και να υποφέρει (κοινωνική αποδοκιμασία, στέρηση αγαθών, αλλαγή κατοικίας κτλ), είναι προτιμότερο να πεθάνουν όλα τα μέλη της.

Το όλα, μερικές φορές, συμπεριλαμβάνει κάθε ζωντανό πλάσμα που ο πατέρας, αρχηγός της οικογένειας, θεωρεί ιδιοκτησία του (γιατί από μια τέτοια θέση παίρνουν αποφάσεις ζωής και θανάτου για τους άλλους, θεωρούν πως σαφώς και έχουν το δικαίωμα ν’ αποφασίζουν για τη μοίρα καθενός), δηλαδή και τα οικόσιτα ζώα (σκυλιά, γάτες, άλογα κ.α.).

Στο βιβλίο αναφέρονται δύο χαρακτηριστικά περιστατικά: η υπόθεση του πάμπλουτου Christopher Foster (εδώ μπορείτε να δείτε φωτογραφίες και να διαβάσετε τι συνέβη) που προχώρησε ένα βήμα παραπέρα: έκαψε και κάθε τι που του ανήκε κι αυτή του William Parente (λεπτομέρειες εδώ).

Σε άλλες πάλι περιπτώσεις η οικογένεια εξοντώνεται απ’ τον δράστη εαν αυτός υποψιάζεται πως η σύντροφος, σύζυγος του είναι άπιστη επομένως πιστεύει πως και τα παιδιά δεν είναι δικά του τέκνα ή εάν φοβάται πως σκοπεύει να τον αφήσει. Σκοτώνει τα παιδιά για να τιμωρήσει τη γυναίκα για τις υποτιθέμενες σεξουαλικές της επιλογές, καθώς θεωρεί πως πρέπει να την καταστρέψει και να την κάνει να υποφέρει.

Γυναίκες που κακοποιούνται επίσης, κινδυνεύουν να πέσουν θύματα απ’ τους άντρες συντρόφους τους (ομοίως και τα παιδιά τους), όταν αποφασίσουν να τους εγκαταλείψουν.

Οι δράστες τέτοιων εγκλημάτων, συχνά ωθούνται από μια εμμονή για κανονικότητα. Δημιουργούν οικογένειες για να αναπληρώσουν αυτό που τους έλειπε στην παιδική τους ηλικία, ν’ αποκτήσουν αξιοσέβαστη θέση στην κοινωνία κτλ. Όταν κάτι απειλεί να γκρεμίσει το ‘όνειρο’ τους, δρουν σπασμωδικά κι επικίνδυνα, σύμφωνα με τον Neil Websdale.

Και δεν πρόκειται ακριβώς για νέο ‘φαινόμενο’. Στην ενδιαφέρουσα ιστορική αναδρομή που κάνει η συγγραφέας, διάβασα πως το πρώτο περιστατικό εξόντωσης ολόκληρης οικογένειας, έλαβε χώρα το 1750.

Υπάρχει πάντως, μια «διαπολιτισμικά πανταχού παρούσα σύνδεση μεταξύ της σεξουαλικής κτητικότητας των ανδρών και της βίας τους» όπως αναφέρεται στο βιβλίο κι αυτό βέβαια δεν είναι αυθαίρετο συμπέρασμα. Βασίζεται σε σχετικές μελέτες. Σ’ αυτή τη σύνδεση άλλωστε βρίσκεται εν πολλοίς και η απάντηση για τα λεγόμενα εγκλήματα τιμής, που θεωρούνται αποδεκτά σε κάποιες διαφορετικές πολιτισμικά, κοινωνίες.

Οι πατεράδες σκοτώνουν τις κόρες τους αν θεωρήσουν πως τους ατίμασαν με κάποιο τρόπο (αν έγιναν σεξουαλικά ενεργές), επειδή ακριβώς θεωρούν πως η σεξουαλικότητα των παιδιών τους τους ανήκει και μάλιστα είναι ‘αγαθό’ μεγίστης αξίας. Τα εγκλήματα τιμής όμως, δεν συμβαίνουν μόνο σε μουσουλμανικές οικογένειες, όπως θα θέλαμε να πιστεύουμε. Η αντρική κυριαρχία ξεπερνά θρησκείες και πολιτισμούς. Εγκλήματα τιμής άλλωστε, μέχρι πριν λίγες δεκαετίες, είχαμε και στην Ελλάδα και συμβαίνουν παντού στον κόσμο.

Θεωρώ απαραίτητα την διευκρίνιση, επειδή υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που προσπαθούν να δαιμονοποιήσουν όλους όσους δεν μοιράζονται τα ίδια ήθη κι έθιμα μ’ αυτούς, τη γλώσσα ή και την θρησκεία. Τα εγκλήματα τιμής, ας το καταλάβουμε, έχουν να κάνουν με τον έλεγχο των γυναικών και των θηλυκών παιδιών συνακόλουθα: με τον έλεγχο δηλαδή  της σεξουαλικότητας τους.

Θα μπορούσα φυσικά να σας αναφέρω πλήθος μελετών και ποσοστά για κάθε ‘περίπτωση’ παιδοκτονιών για την οποία ήδη έγινε λόγος εδώ (υπάρχει άλλωστε ένα ολόκληρο σχετικό κεφάλαιο, στο συγκεκριμένο βιβλίο). Δεν θα το κάνω όμως, αφενός επειδή αξίζει να το διαβάσετε κι αφετέρου επειδή υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, στατιστικό πρόβλημα, με την καταγραφή των περιστατικών και τη διασταύρωση των γεγονότων. Ένας ακόμη σημαντικός λόγος που δεν θα το κάνω, είναι η πεποίθηση μου πως το πρόβλημα δεν είναι ατομικό για να το αντιμετωπίσουμε και ως τέτοιο. Είναι πολυπαραγοντικό και ιδιαιτέρως περίπλοκο.

Συμφωνεί όπως κατάλαβα σ’ αυτό και η συγγραφέας, που ρώτησε πολλούς ειδικούς, για το τι πρέπει τελικά να γίνει, ώστε ν’ αποφευχθούν οι παιδοκτονίες, ώστε να γίνουν οι οικογένειες οι ασφαλείς χώροι που οφείλουν να είναι. Η πρόληψη σαφώς και είναι η λέξη-κλειδί στο θέμα μας. Απ’ τη στιγμή που ένα παιδί θα σκοτωθεί, ο,τι κι αν γίνει μετά δεν έχει νόημα: δεν μπορεί να το επαναφέρει στη ζωή.

Μία και μόνο απάντηση βέβαια δεν υπάρχει. Κι οπωσδήποτε δεν πρόκειται για ατομικό πρόβλημα. Το να ρίχνουμε το ανάθεμα στους δράστες είναι μια τακτική στρουθοκαμηλισμού. Πολλά είναι αυτά που πρέπει ν’ αλλάξουν. Σε οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό επίπεδο. Να υποστηριχτούν οι οικογένειες που βρίσκονται σε κρίση, τα άτομα που βλέπουν τη ζωή τους ν’ ανατρέπεται, να συγκροτηθούν ανάλογες κοινωνικές και άλλες υπηρεσίες, να ευαισθητοποιηθούν οι κοινότητες, να υπάρξει η απαιτούμενη χρηματοδότηση, αλλά κυρίως και πρωτίστως να υπάρξει η πολιτική βούληση ώστε ν’ αντιμετωπιστεί το θέμα.

Σύμφωνα με κάποια στοιχεία, που αναφέρει η συγγραφέας (αν και τονίζει τα στατιστικά προβλήματα για το οποία ήδη έγινε λόγος), η χώρα μας είναι σ’ αυτές με τα χαμηλότερα ποσοστά παιδοκτονιών παγκοσμίως (τα πιο υψηλά ποσοστά έχουν οι ΗΠΑ, το Μεξικό και η Πορτογαλία).

Αυτό βεβαίως είναι ευχάριστο, αλλά δεν θα πρέπει απ’ την άλλη να μας εφησυχάζει, γιατί η δολοφονία ενός παιδιού, είναι η τελευταία πράξη ενός εξελισσόμενου δράματος. Το θέμα είναι κανένα παιδί, σε καμιά χώρα του κόσμου, να μη βιώνει βία, απ’ τους ανθρώπους που θα έπρεπε να το αγαπούν και να το προστατεύουν περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλο. Κι αυτό δυστυχώς συμβαίνει.

Κι η οικονομική κρίση παγκόσμια, σχετίζεται με την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας. Δεν θα σας γράψω πως ελπίζω ν’ ασχοληθούν οι ιθύνοντες και μ’ αυτό το θέμα, γιατί το βλέπετε όλοι, δεν ασχολούνται και με πολλά άλλα εξίσου σημαντικά ζητήματα. Αλλά εναποθέτω τις ελπίδες μου στις συλλογικότητες, που έχουν αποδείξει, πως πολλά πράγματα μπορούν να γίνουν, χωρίς τη ‘βοήθεια’ του συστήματος. Ευτυχώς.

Καλή σας ανάγνωση.

.

.

.

.

.