HΠΑ: Κατά μέσο όρο 5 χρόνια περιμένουν οι ψυχικά πάσχοντες μέχρι να τους δει κάποιος ειδικός

.

update 23/3/2016

.

.

Διάβασα τις τελευταίες μέρες αρκετά άρθρα (κυρίως απ’ την εφημερίδα Psychiatric Times), για την κατάσταση των ψυχικά πασχόντων στην Αμερική. Παρά το ότι διαφωνώ σε βασικά σημεία με την συντριπτική πλειοψηφεία των αρθρογράφων, όπως για παράδειγμα στο θέμα της επικινδυνότητας, φυσικά σ’ αυτό της αντιμετώπισης των ψυχικά πασχόντων κ.α., έχει νόημα να σας προτείνω να διαβάσετε αν ενδιαφέρεστε, κάποια απ’ αυτά. Γιατί σε ορισμένα σημεία οι απόψεις τους έχουν αξία και γιατί θα καταλάβετε ποια ακριβώς είναι η κατάσταση εκεί. Αφού επίκειται το κλείσιμο (εδώ μια σχετική ανάρτηση) των δικών μας ιδρυμάτων, ας γνωρίζουμε..

Μαθαίνει λοιπόν κανείς για παράδειγμα, διαβάζοντας αυτά τα άρθρα, πως περνούν κατά μέσο όρο 5 χρόνια (!) απ’ τη στιγμή που κάποιος θα κάνει ένα ψυχωτικό επεισόδιο (απ’ την έναρξη μιας σοβαρής ψυχικής διαταραχής γενικότερα), ως τη στιγμή που θα τον δει κάποιος ειδικός. To λέει ο ίδιος ο Thomas Insel, o Διευθυντής του NIMH.

Thomas Insel, Director of the NIMH,
Thomas Insel, Director of the NIMH,
Thomas Insel, Director of the NIMH,

Οι λόγοι αναλύονται εδώ (στην ενότητα History of mental health) και βεβαίως υπάρχει άμεση συσχέτιση με το πρόωρο κατά πολλούς ψυχιάτρους, κλείσιμο των ψυχιατρείων και όχι μόνο.

Ιστορικά, για να καταλάβετε, έχουν συμβεί όσα αναφέρει εδώ ο διευθυντής ψυχίατρος του ΨΝΑ Θ. Μεγαλοικονόμου:  «Αυτή η πρακτική που είναι ορθότερο να την αποκαλούμε απονοσοκομειοποίηση, σε αντιδιαστολή με την αποϊδρυματοποίηση, ήταν διακριτικό γνώρισμα του ριγκανισμού από την εποχή που ο Ρίγκαν ήταν κυβερνήτης της Καλιφόρνιας τη δεκαετία του ’60 και συνδέθηκε με την αναδιάρθρωση της δημοσιονομικής πολιτικής και την περιστολή των δημοσίων δαπανών. Τα μεγάλα ψυχιατρεία θεωρήθηκαν από τις πιο «σπάταλες» και αναλώσιμες πλευρές του κράτους πρόνοιας, που θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από πιο φτηνές κοινοτικές υπηρεσίες. Ψυχιατρικά ιδρύματα έκλεισαν ή συρρικνώθηκαν όχι για να απελευθερωθούν οι έγκλειστοι και να ζήσουν ως κανονικοί πολίτες αλλά για λόγους αναδιάρθρωσης προϋπολογισμών. Οι ασθενείς, από την «καταπιεστική προστασία» του ιδρύματος πετάχτηκαν στους δρόμους, στην πλήρη εγκατάλειψη, και το προσωπικό απολύθηκε».

Ενα άλλο χαρακτηριστικό της δήθεν αποϊδρυματοποίησης στις ΗΠΑ ­ προσθέτει ο κ. Μεγαλοοικονόμου ­ ήταν οι πρακτικές transtitutionalization, δηλαδή η μεταφορά ομάδων πληθυσμού των ψυχιατρείων σε άλλου είδους ιδρύματα, όπως γηροκομεία, φυλακές, nursing homes – οικοτροφεία με 100-150 ασθενείς, συχνά μέσα σε άθλιες συνθήκες». Κι έτσι έφτασαν στη σημερινή κατάσταση.

Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία που δίνει για το 2015 το Treatment Advocacy Center, κάποιος με ψυχική διαταραχή που δεν λαμβάνει κανενός είδους θεραπεία, είναι 16 φορές πιο πιθανό να πυροβοληθεί από αστυνομικό και να εμπλακεί στα γρανάζια της ποινικής διακιοσύνης, σε σχέση με τους άλλους πολίτες. Έτσι, περίπου το 15% των αντρών και το 30% των γυναικών που βρίσκονται στη φυλακή, έχουν κάποιου είδους ψυχιατρική διαταραχή για την οποια όμως σε ποσοστό 83% δεν τυγχάνουν καμίας  θεραπείας, όπως δείχνουν τα στοιχεία που έδωσε για το 2014 το ΝΑΜΙ στη δημοσιότητα.

Γιατί λοιπόν βρίσκονται εκεί; Επειδή η συνεχής υποχρηματοδότηση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, οδηγεί το ποινικό σύστημα να πάρει τη σκυτάλη της ανάληψης ευθύνης για τους ψυχικά πάσχοντες. Ο αριθμός των ατόμων με σοβαρές ψυχικές ασθένειες στις φυλακές ξεπερνά μάλιστα εκείνων στα κρατικά νοσοκομεία σε αναλογία 10-1!.

.

.

Αναρωτιούνται λοιπόν τώρα, σχεδόν ρητορικά οι εκεί ειδικοί,  αν έκλεισαν βιαστικά αυτά τα ιδρύματα που παρείχαν τέλος πάντων κάποια φροντίδα και ήταν ένα ‘άσυλο’ (η λέξη μπαίνει σε εισαγωγικά ήδη απ’ το δικό τους κείμενο – ενδιαφέρον αυτό σαν στοιχείο) στα άτομα με ψυχικές διαταραχές που βρίσκονται πλέον στο δρόμο (ως άστεγοι, σε ένα σύνολο 3,5 εκατομμυρίων ανθρώπων) στις φυλακές (321.000 ψυχικά πάσχοντες είναι έγκλειστοι σύμφωνα με πρόσφατους υπολογισμούς) ή ζουν χωρίς καμιά φαρμακευτική αγωγή και χωρίς ψυχοθεραπεία.

Η ταινία “Η φωλιά του κούκου” (One Flew Over the Cuckoo’s Nest, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο) δεν αντιπροσώπευε, υποστηρίζεται σε ένα απ’ αυτά τα άρθρα, την κατάσταση. «Ήταν μια φανταστική δραματοποίηση μιας μειονότητας των ιδρυμάτων αυτών», αναφέρεται. Δεν ήταν «λάκοι με φίδια» όλα αυτά τα ιδρύματα, συνεχίζει το κείμενο. Ωστόσο, αναγνωρίζουν πως η ταινία έδειξε πράγματι ότι «η μακροχρόνια ψυχιατρική νοσηλεία μπορεί να οδηγήσει σε πατερναλισμό και σε κατάχρηση εξουσίας«.

Πως θα αποφευχθεί αυτό; «Our current appreciation of the importance of informed consent and patient empowerment can not only help avoid such dangers but also inspire a truly humane and therapeutic hospital environment». Αυτή είναι με λίγα λόγια, η πρόταση τους κι ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

..

..

Ξεχώρισα απ’ όσα διάβασα πάντως, αυτό εδώ το σημείο:

«When did it become reasonable not to provide treatment to the people who suffer most in our society? When did homelessness become a compassionate alternative to hospitalization? When did serious mental illness, in essence, become a crime? There is no “liberty,” or “pursuit of happiness,” when people with serious mental illness are not provided good care and good treatment. Psychosis is not a civil liberty«.

Και για το τέλος κι αφού παρακολούθησα το ρεπορτάζ σύμφωνα με το οποίο η πολιτεία της Nevada στέλνει τους ψυχικά πάσχοντες στην …California γιατί έχουν κουραστεί (!) οι ιθύνοντες εκεί να συνδιαλλέγονται μαζί τους (έτσι βρήκαν τρόπο να τους ξεφορτωθούν και να μειώσουν υποτίθεται το κόστος νοσηλείας τους), κράτησα αυτές τις φράσεις που θα διαβάσετε, απ’ το ίδιο άρθρο και που ταιριάζουν θεωρώ με την περίπτωση:

“Out of sight, out of mind,” is a mechanism for personal and societal denial. It isn’t compassionate. It isn’t responsible. It isn’t consistent with a civilized society. It must not continue».

Ας το ελπίσουμε…

..

..

..

..

..

When did it become reasonable not to provide treatment to the people who suffer most in our society? When did homelessness become a compassionate alternative to hospitalization? When did serious mental illness, in essence, become a crime? There is no “liberty,” or “pursuit of happiness,” when people with serious mental illness are not provided good care and good treatment. Psychosis is not a civil liberty. – See more at: http://www.psychiatrictimes.com/blogs/couch-crisis/jails-masquerade-psychiatric-hospitals?GUID=371E37A3-B961-4901-8CB7-66F41465E061&rememberme=1&ts=01022014#sthash.eag0gjwX.dpuf
When did it become reasonable not to provide treatment to the people who suffer most in our society? When did homelessness become a compassionate alternative to hospitalization? When did serious mental illness, in essence, become a crime? There is no “liberty,” or “pursuit of happiness,” when people with serious mental illness are not provided good care and good treatment. Psychosis is not a civil liberty. – See more at: http://www.psychiatrictimes.com/blogs/couch-crisis/jails-masquerade-psychiatric-hospitals?GUID=371E37A3-B961-4901-8CB7-66F41465E061&rememberme=1&ts=01022014#sthash.eag0gjwX.dpuf
When did it become reasonable not to provide treatment to the people who suffer most in our society? When did homelessness become a compassionate alternative to hospitalization? When did serious mental illness, in essence, become a crime? There is no “liberty,” or “pursuit of happiness,” when people with serious mental illness are not provided good care and good treatment. Psychosis is not a civil liberty. – See more at: http://www.psychiatrictimes.com/blogs/couch-crisis/jails-masquerade-psychiatric-hospitals?GUID=371E37A3-B961-4901-8CB7-66F41465E061&rememberme=1&ts=01022014#sthash.eag0gjwX.dpuf

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

One thought on “HΠΑ: Κατά μέσο όρο 5 χρόνια περιμένουν οι ψυχικά πάσχοντες μέχρι να τους δει κάποιος ειδικός”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s