Παρουσίαση βιβλίου: Diagnosis Schizophrenia – A Comprehensive Resource for Consumers, Families, and Helping Professionals

..

mzi.tmwkgmcy.225x225-75

..

Το βιβλίο που σήμερα παρουσιάζεται εδώ, τιτλοφορείται «Diagnosis: Schizophrenia” και έχει μία ιδιαιτερότητα. Το έχουν γράψει η Rachel Miller και η Susan Mason μαζί όμως με μια ομάδα πασχόντων, απ’ το Onset Psychosis Program (λειτουργεί όπως περίπου τα δικά μας Κέντρα Ημέρας) του The Zucker Hillside Hospital.

Σκοπός των συγγραφέων είναι να δείξουν πως υπάρχει ελπίδα ακόμα και με μια τέτοια διάγνωση, πως μπορούν ν’ αντιμετωπιστούν τα επιμέρους προβλήματα που προκύπτουν, πως το να έχει κανείς σχιζοφρένεια δεν σημαίνει πως θα βλάψει άλλους.

Γενικότερα ευελπιστούν να γίνει το βιβλίο ένας οδηγός για τους ανθρώπους που προσπαθούν να ανακάμψουν και να συμβάλλει διά της πληροφόρησης, στη μείωση του στίγματος.

Για το λόγο αυτό το χωρίζουν σε 17 κεφάλαια που περιλαμβάνουν σχεδόν τα πάντα (τι είναι η σχιζοφρένεια, πως λειτουργεί ο εγκέφαλος, τι συμβαίνει με τη φαρμακευτική αγωγή κτλ) και είναι ολόκληρο διανθισμένο με προσωπικές τους ιστορίες. Μ’ αυτό τον τρόπο η ανάγνωση δεν γίνεται κουραστική, ίσα-ίσα το περιεχόμενο διαβάζεται με μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς ο επιστημονικός λόγος περιορίζεται σε μικρές, σύντομες παραγράφους.

Γίνεται απ’ την αρχή η διευκρίνιση πως κάτω απ’ την ταμπέλα ‘σχιζοφρένεια’, βάζουν και όσους πάσχοντες έχουν διαγνωστεί με σχιζοσυναισθηματική διαταραχή (schizoaffective disorder), λόγω της ομοιότητας που παρουσιάζουν τα συμπτώματα (οι κλινικές εικόνες των δύο διαταραχών) κι επειδή πολλοί απ’ τους 35 ψυχικά πάσχοντες (ηλικίας 17 ως 39 ετών και διαφόρων εθνικοτήτων) που συμμετέχουν στην συγγραφή του βιβλίου, έχουν διαγνωστεί ως τέτοιοι.

Όταν άρχισα να το διαβάζω, με έκπληξη είδα ν’ αναφέρεται απ’ τη Nina Schooler πως πολλές φορές υπήρξε μάρτυρας σε περιστατικά όπου εσκεμμένα δεν επιλέχτηκε ο όρος ‘σχιζοφρένεια’ για ασθενείς απ’ τους εκάστοτε ψυχιάτρους, σε μια προσπάθεια των δεύτερων να μην ‘βαρύνουν’ τόσο τα άτομα (ειδικά αυτά που ήταν σε νεαρή ηλικία και έμπαιναν για πρώτη φορά σε ψυχιατρείο), με μια τέτοια διάγνωση.

Χωρίς πρόθεση ν’ αδικήσω κάποιον, ειλικρινά ομολογώ πως δεν μπορώ να θυμηθώ κανένα τέτοιο περιστατικό, απ’ τη δική μου εμπειρία. Αντιθέτως θυμάμαι να επιλέγεται η διάγνωση ‘ψυχωσική συνδρομή’, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, που οπωσδήποτε δεν είχαν σε τίποτα να κάνουν με το καλό του νεοφερμένου στις εκάστοτε δομές. Άλλες καταστάσεις εξυπηρετούσαν αυτές οι διαγνώσεις. Ας είναι όμως. Σας αφήνω να σκεφτείτε ανάλογα περιστατικά απ’ τη δική σας εμπειρία, φυσικά αν θέλετε να τα μοιραστείτε μαζί μας θα χαρώ αφού πάντα πίστευα πως υπάρχουν και σωστοί ψυχίατροι και προχωρώ παρακάτω.

Το βιβλίο λοιπόν αρχίζει με την καταγραφή των διαλόγων μιας ομαδικής συνεδρίας, στην οποία οι πάσχοντες μπορούσαν πια να αστειεύονται με όσα κάποτε θεωρούσαν ως τρομακτικά δεδομένα της ζωής τους, δηλαδή με το ότι ήταν πεποισμένοι πως τους παρακολουθεί η Αστυνομία, πως μιλούν άσχημα για κείνους γνωστοί και φίλοι, πως οι οικείοι τους θέλουν να τους δηλητηριάσουν κτλ. Σ’ αυτή τη συζήτηση γεννήθηκε για πρώτη φορά η ιδέα της έκδοσης αυτής. Το να μοιραστούν τις ιστορίες τους, πίστεψαν πως θα κάνει άλλους που έχουν πάρει μόλις τη διάγνωση της σχιζοφρένειας, να αισθανθούν λιγότερο μόνοι.

Η πρώτη ιστορία είναι αυτή της Genevive, στην οποία το ψυχιατρείο περιγράφεται ως φυλακή. Διηγείται πως ένιωσε παγιδευμένη, όταν συνειδητοποίησε πως όλες οι πόρτες ήταν κλειδωμένες και πίστεψε πως κάτι κακό πρέπει να είχε κάνει. Αλλιώς γιατί να βρεθεί εκεί μέσα; Το ίδιο θεώρησε πως πρέπει να ισχύει και για τους άλλους νοσηλευόμενους. Δεν κοιμήθηκε καθόλου, την πρώτη της νύχτα, εκεί. Ο φόβος και η αίσθηση της πως για κάτι τιμωρείται, κυριάρχησαν.

Ακολουθούν κι άλλες ιστορίες που αναφέρονται σε κάθε βίωμα του εγκλεισμού, αλλά και σε όσα ακολουθούν όταν κανείς βγαίνει απ’ το ψυχιατρείο. Να πει κανείς ή όχι σε συναδέλφους, σε φίλους κ.α., τι του συνέβη; Να συνεχίσει τα φάρμακα παρά τις παρενέργειες; Να επιδιώξει να συνάψει μια σχέση; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα και σε πολλά άλλα, κάθε μέλος της ομάδας δίνει τη δική του απάντηση.

Οι περισσότεροι εστιάζουν στο θέμα της φαρμακευτικής αγωγής και είναι φυσικό. Ακόμη και τα νεότερα αντιψυχωσικά (που βασίζονται στις ουσίες olanzapine, clozapine, risperidone, quetiapine, ziprasidone, και aripiprazole), όπως αναφέρεται εξάλλου και στο βιβλίο, έχουν σοβαρές παρενέργειες και μπορούν να προκαλέσουν μεταβολικά προβλήματα που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης, όπως η αύξηση της χοληστερόλης και της ινσουλίνης. Που με τη σειρά τους οδηγούν σε άλλα προβλήματα υγείας. Παλιότερα είχα κάνει αυτή την σχετική ανάρτηση που μπορείτε να διαβάσετε και σας την προτείνω..

Ενθαρρύνονται λοιπόν τα άτομα, που είναι λήπτες τέτοιων αντιψυχωσικών φαρμάκων να κάνουν κάθε έξι μηνες τις σχετικές εργαστηριακές εξετάσεις και ν’ ακολουθούν ένα διατροφικό πρόγραμμα, δομημένο με τέτοιο τρόπο που θα τους βοηθήσει ν’ αποφύγουν την αύξηση βάρους. Σε συνδυασμό με την τακτική άσκηση, μπορεί κανείς να πετύχει ν’ αποφύγει κι αυτή την ενοχλητική παρενέργεια.

Ξεχώρισα τα λόγια της Samantha που λέει πως σιχαίνεται τα φάρμακα επειδή την κάνουν να συνειδητοποιεί πως όντως έχει ψυχική διαταραχή. Δεν είναι η μόνη που κάνει αυτή τη σύνδεση. Άλλοι πάλι, όπως ο Van, καταλήγουν, πως παρά το γεγονός ότι σιχαίνονται να παίρνουν φάρμακα, παρά το ότι τους ενοχλούν πολύ οι παρενέργειές τους, πρέπει να το κάνουν για να παραμείνουν εκτός ψυχιατρείου, ν’ αποφύγουν τις υποτροπές και να συνεχίσουν τη ζωή τους. Πιστεύουν πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Εκεί κάπου εστιάζεται και η ένσταση μου όσον αφορά αυτό το βιβλίο : αν και γίνεται λόγος για τις ομάδες αυτοβοήθειας (τύπου Ανωνύμων Αλκοολικών κτλ), για την ύπαρξη τους δηλαδή και μάλιστα τα σχόλια είναι θετικά, δεν γίνεται αντίστοιχα πουθενά λόγος για το ενδεχόμενο να ζήσει κανείς χωρίς φάρμακα την υπόλοιπη ζωή του. Εδώ όμως θα βρείτε μια σχετική ανάρτηση. Επειδή πρέπει να παρουσιάζονται όλες οι πλευρές ενός ζητήματος.

Κατά τ’ άλλα, γενικότερα, το βιβλίο το βρήκα πολύ χρήσιμο, υπάρχουν κι άλλα πράγματα που εγώ δεν έθιξα και θα τα διαβάσετε αν το θελήσετε οι ίδιοι και μακάρι να εκδοθεί και στα ελληνικά ένας αντίστοιχος οδηγός, δηλαδή ένας οδηγός στον οποίο τον πρώτο λόγο θα τον έχουν οι ψυχικά πάσχοντες κι όχι οι απανταχού ειδικοί.

Για το τέλος κράτησα αυτό το ποίημα, που έγραψε ένας απ’ τους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα και στη συγγραφή του βιβλίου. Θα καταλάβετε γιατί.

Καλή σας ανάγνωση.

..

..

THE HOSPITAL

.

Blank walls suspended in space

Fearful faces, what is this place?

Stale food, locked by doors

AWOL risks, breaking out soars.

Seconds, minutes, hours pass

Morning music, silent lunch.

Smoke break’s special to a whole bunch.

Are we mental? Doc, tell me.

What am I supposed to be?

Just a patient waiting through time

My mind’s gone mad, I did no crime.

Questions, medicine, how do you feel?

How can this happen? Is this for real?

Waiting for your discharge date

With nothing to do, it’s quite a wait.

Doc says you’re well, and you can leave

Back to yourself, we hope, we believe.

..

..

..

..

..

..

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s