A dream

.

A dream

.

Ένας δρόμος με ομίχλη… Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ. Τον διασχίζω και κάτι ξεχασμένα “αν” προσπαθούν να με τραβήξουν απ’ το μανίκι. Δεν γυρίζω. Αφήνουν όμως ίχνη στο μαύρο μου πουκάμισο. Με λερώνουν… Κι ύστερα, βρίσκομαι μ’ ένα ποτήρι στο χέρι μου. Κόκκινο ποτό. Όπως πάντα… Ένα παγάκι θολό, αναδεύεται σαν να χορεύει.

Μα δεν ακούω μουσική. Ίσως επειδή έρχεσαι από κάπου και καταλαβαίνω πως σ’ ακολουθούν οι νότες. Σκορπίζονται γύρω σου και ίπτανται στο δωμάτιο, σαν πολύχρωμες φυσαλίδες. Μου μιλάς, αλλά δεν ξέρω τις λέξεις σου. Δεν τις καταλαβαίνω. Ούτε κι εσένα. Ποτέ δεν σε κατάλαβα… Ούτε όταν στέκεσαι σιωπηλός και κοιτάς τις γραμμές των τρένων, σαν να μην ξέρεις που στ’ αλήθεια θες να πας…

Θα σου μιλούσα ίσως, αλλά με τα “ίσως” δεν τα πάω καλά. Θα φταίει που κοιμήθηκα με κάμποσα από δαύτα. Μερικά προσπάθησαν να με σκοτώσουν. Άλλα μου άφησαν πληγές, σαν καύτρες τσιγάρων. Φωσφορίζουν όταν βρέχει και κυλάει πάνω μου ο άνεμος. Κι όταν περνάω σε επόμενη πίστα, ρίχνουν στα πόδια μου τις βόμβες τους.

Με πλησιάζεις… Προσπαθείς. Μου δείχνεις πρόσωπα σε παλιές φωτογραφίες. Κοιτάζω προσεκτικά. Θέλω να διώξω τη σκόνη. Α, είσαι εσύ.. Έπρεπε να το καταλάβω. Παντού είσαι εσύ. Μα δεν σε βλέπω. Σκορπίζεσαι σε τόσα πρόσωπα και τελικά μόνο μια αδιόρατη θλίψη απ’ τα μάτια σου κρατάω… Γιατί φοβάσαι; Θες να φύγεις για να μην μάθω; Μου λες “μείνε, περίμενε με…” Αλλά σου έχω γυρίσει την πλάτη.

Δεν σε αποστρέφομαι. Με τίποτα. Απλώς με κουράζει το μαχαίρι σου. Γυαλίζει πολύ η λεπίδα του και με ζαλίζει. Δεν στο ‘χω πει πως με χαϊδεύει το σκοτάδι; Είναι στοργικό και έχει έλεος. Μου πάει. Θα γυρίσω πίσω… Μην ανησυχείς. Μοιάζει να φεύγω στην εικόνα που βλέπεις, αλλά εμπιστεύσου με. Θα γυρίσω.

Δεν έχω πάει μακριά. Είμαι εκεί που πρέπει. Κρυμμένη, αλλά υπάρχω. Πρέπει να σκάψεις λίγο με τα νύχια σου για να με βρεις. Έχουν πέσει πάνω μου πολλές ματαιώσεις και με σκέπασαν. Μυρίζω ανάγκη και παραίτηση. Αλλά καμιά φορά απ’ το λαιμό μου στάζουν νυχτολούλουδα…

.

.

.

.

.

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

2 σκέψεις σχετικά με το “A dream”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s