Δραματική υποστελέχωση σε ΚΨΥ Αναργύρων και 9ο ΨΤΕ – Επιστολή του Θ. Μεγαλοοικονόμου προς τον Διοικητή του ΨΝΑ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΟΥ ΨΝΑ

ΚΟΙΝ Δ/ΝΣΗ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Δ/ΝΣΗ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΨΝΑ

ΠΕΝΤΑΜΕΛΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΙΝΑΠ ΨΝΑ

8/5/2014

 

ΘΕΜΑ: ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΨΝΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΕΛΕΧΩΣΗ ΣΕ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥΣ
ΤΟΥ ΚΨΥ ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ 9ΟΥ ΨΤΕ

Έχουν περάσει έξι μήνες από τότε που διοριστήκατε Διοικητής στο ΨΝΑ και παρά τα επανειλημμένα αιτήματά μας (πάνω από 15, ορισμένα από αυτά και εγγράφως) να μπορέσουμε να έχουμε μια συνάντηση μαζί σας προκειμένου να υπάρξει, αφενός, ενημέρωση για τα πολύ σοβαρά προβλήματα (προβλήματα επιβίωσης) που αντιμετωπίζει το ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων και το διασυνδεμένο με αυτό 9ο ΨΤΕ και, αφετέρου, ν΄ αναζητηθούν οι σχετικές λύσεις, δεν συναντήσαμε παρά ένα τείχος πρωτοφανούς αδιαφορίας : μιαν απαξίωση σε τέτοιο βαθμό που δεν άφηνε περιθώριο ούτε καν για μιαν αρνητική απάντηση, με τις όποιες δικαιολογίες. Απλώς, αδιαφορία. Και την ίδια στιγμή που το ΚΨΥ αντιμετωπίζει τόσο σοβαρά προβλήματα, δεν παραλείψατε να κάνετε ενέργειες στην αντίθετη κατεύθυνση : ενέργειες υπονόμευσής του, μέσα από υπόγειες κινήσεις περαιτέρω αποψίλωσής του από βασικά του στελέχη.

Γνωρίζετε ότι το ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων έχει μόνο έναν (1) ειδικευμένο ψυχίατρο πλήρους απασχόλησης, όπως, επίσης, μόνο έναν (1) ειδικευμένο ψυχίατρο έχει και το διασυνδεδεμένο με αυτό 9ο ΨΤΕ. Ο υπογράφων μοιράζει τον εβδομαδιαίο εργάσιμο χρόνο του μεταξύ των δυο.

Πριν ένα περίπου χρόνο μια ψυχίατρος επέλεξε να αποχωρήσει από το 9ο ΨΤΕ (για λόγους που δεν είναι του παρόντος), βρήκε «ευήκοα ώτα» από τον τότε Διοικητή, που, ομοίως, αδιαφορούσε για την στελέχωση των υπηρεσιών και ειδικά του ΚΨΥ και, «ελαφρά τη καρδία», διευκολύνθηκε άνωθεν η μετακίνησή της σε άλλο τμήμα χωρίς να υπάρξει αντικατάσταση. Στο τέλος του περασμένου χρόνου αποχώρησε, λόγω συνταξιοδότησης, ένας ακόμη ψυχίατρος, βασικό στέλεχος της θεραπευτικής ομάδας που στηρίζει την διασυνδεδεμένη λειτουργία ΚΨΥ/9ου ΨΤΕ, με αποτέλεσμα την ως άνω περιγραφόμενη κατάσταση. Ολες οι προσπάθειες για κατάλληλη στελέχωση του 9ου ΨΤΕ και του ΚΨΥ εκ των υπαρχόντων ψυχιάτρων του ΨΝΑ απέβησαν ατελέσφορες, κάτι στο οποίο και η προηγούμενη και η τωρινή Διοίκηση φέρουν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης.

Ακόμα και ο πιο άσχετος με το όλο ζήτημα της ψυχιατρικής περίθαλψης (πόσο μάλλον της λεγόμενης «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» και των κοινοτικών υπηρεσιών) μπορεί να κατανοήσει ότι, με αυτή την στελέχωση, το ΚΨΥ είναι στα πρόθυρα του κλεισίματος, ενώ η παροχή κατάλληλης θεραπευτικής φροντίδας κατά την διάρκεια της νοσηλείας στο 9ο ΨΤΕ υπολείπεται κατά πολύ του δέοντος (όπως και παντού όπου υπάρχει η αντίστοιχη υποστελέχωση, πέρα από προθέσεις, δέσμευση των λειτουργών και θεραπευτικές προσεγγίσεις).

Το γεγονός ότι υπάρχει η αξιοθαύμαστη δουλειά των ειδικευομένων (καθώς και των ψυχολόγων, των νοσηλευτών, των κοινωνικών λειτουργών και των εργοθεραπευτών) – χωρίς αυτούς θα είχε ήδη μπει λουκέτο – δεν λύνει το πρόβλημα. Όχι μόνο γιατί οι ειδικευόμενοι, σε σχετικά σύντομα χρονικά διαστήματα, διαδέχονται ο ένας τον άλλο – και αυτό είναι, για αρκετούς ασθενείς, πολύ προβληματικό – αλλά και γιατί οι ειδικευμένοι, πέρα από τους ασθενείς των οποίων έχουν την απευθείας θεραπευτική ευθύνη, έχουν και την εποπτεία επί των ασθενών που έχουν αναλάβει οι ειδικευόμενοι και επομένως, σε τελευταία ανάλυση, όλων των εκατοντάδων (και πλέον) ασθενών που λαμβάνουν υπηρεσίες από το ΚΨΥ.

Πέρα από το καυτό και επείγον ζήτημα της στελέχωσης με ψυχιάτρους, υπάρχει και το ζήτημα της διοικητικής στελέχωσης του ΚΨΥ, όπως και μια σειρά άλλα λειτουργικά ζητήματα που προκύπτουν, ή επιδεινώνονται, καθώς περνά ο χρόνος και ιδιαίτερα μέσα στις συνθήκες που ζούμε. Μια Διοίκηση, με δηλωμένη αποστολή το «κλείσιμο του ψυχιατρείου», η οποία ενίοτε (αλλά, πλέον, όλο και πιο αραιά) συνδέει (τουλάχιστον λεκτικά) την όλη διαδικασία με την δημιουργία Κέντρων Ψυχικής Υγείας, δεν διαψεύδεται μόνο από την «όλη κατάσταση», αλλά και αυτοδιαψεύδεται από την ίδια της τη στάση απέναντι στα υπάρχοντα ΚΨΥ και μάλιστα, αυτά που ανήκουν στο ΨΝΑ: όταν αδιαφορεί γι΄ αυτά, τα υπονομεύει και τα αφήνει να μαραζώσουν και να κλείσουν.

Για ποια «μεταρρύθμιση» μιλάτε και ποια ΚΨΥ λέτε ότι «ΘΑ» ιδρυθούν, όταν οδηγείτε στο κλείσιμο τα υπάρχοντα; Όταν, αντί να συνομιλείτε με τους επιστημονικά υπευθύνους για τα τρέχοντα σοβαρά προβλήματα και να αναζητείτε μαζί τους λύσεις, διακόπτετε την όποια επικοινωνία, ορθώνετε τείχη απέναντί τους και αφήνετε να διαχέεται μια εκδικητική συμπεριφορά, μια αναζήτηση αφορμών (και κατασκευή αιτιών) για απαξίωση και υπονόμευση αυτού ακριβώς που πραγματικά συνιστά μεταρρύθμιση (νησίδα, ή νησίδες μεταρρύθμισης) στο ΨΝΑ, προκειμένου να προωθούνται διοικητικού (αντί θεραπευτικού/αποκαταστασιακού) και διαχειριστικού τύπου λογικές και πρακτικές; Μήπως ν΄ αφήσουμε πια αυτή την πολύπαθη λέξη «μεταρρύθμιση» και να μιλάμε απλά για κατάργηση, συρρίκνωση, μεταφορές, μείωση του κόστους, προσαρμογή των (ανθρώπινων και θεραπευτικών) αναγκών στην «δημοσιονομική προσαρμογή», όποιων από αυτές τις ανάγκες, όλο και λιγότερων (έως καθόλου), «χωράνε» σ΄ αυτή την προσαρμογή;

Για όποιον πραγματικά θα ήθελε να κινηθεί στην κατεύθυνση μιας πραγματικής ψυχιατρικής μεταρρύθμισης (και όχι του όπως-όπως αδειάσματος των τμημάτων χρόνιας παραμονής), η 7ετής, τομεοποιημένη και διασυνδεδεμένη, λειτουργία ΚΨΥ και 9ου ΨΤΕ, με όλες τις αναπόφευκτες αδυναμίες της, αλλά και, πρωτίστως, την πληθώρα των θετικών της πλευρών, θα ήταν μια ευκαιρία για συζήτηση, επεξεργασία, αναδιαμόρφωση και περαιτέρω επέκταση και ανάπτυξή της σε όλο το ΨΝΑ, αντί για ακύρωση και διάλυσή της, όπως επιχειρείται τώρα. Υπό την προϋπόθεση, φυσικά, ότι θα είμαστε, παντού, κατάλληλα στελεχωμένοι για να μπορούμε να υπάρχουμε και να λειτουργούμε, έτσι ώστε μια τέτοια συζήτηση να έχει νόημα.

Σε κάθε περίπτωση, σας καλούμε να δώσετε, επιτέλους, τη δέουσα προσοχή στο αίτημα που σας υποβάλουμε για κατάλληλη στελέχωση με ψυχιάτρους (δεν φτάνει ένας) του ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων και του 9ου ΨΤΕ και για την αντιμετώπιση των υπόλοιπων σοβαρών προβλημάτων επί των οποίων θεωρούμε ότι είναι υποχρέωσή σας να δεχτείτε να ενημερωθείτε.

Θ. Μεγαλοοικονόμου

Δ/ντής ψυχίατρος- 9ο ΨΤ

Επιστημονικός Υπεύθυνος

ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων

«Κάτω από τη φωτιά η μουσική» : Παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Καραγεώργου – Σήμερα στις 7 μμ στο Booktalks

..

..

Νίκος Καραγεώργος

..

 

Η έμπνευση μοιάζει με αστραφτερές, ταχύτατες ριπές ηλεκτρισμένων σταγόνων βροχής που, μέχρι να τις αποθαυμάσεις, έχουν χαθεί στο χώμα.

Νίκος Καραγεώργος

..

 

Τον Νίκο Καραγεώργο άρχισα να τον διαβάζω, πριν δημοσιευτεί αυτό το βιβλίο. Μου άρεσαν πολύ οι ιστορίες του, οι ξεχωριστοί του ήρωες, η ατμόσφαιρα των διηγημάτων του, ο γλωσσικός πλούτος της γραφής του…

Αποφάσισα λοιπόν να τον ‘παρακολουθώ’ κι είδα πως η εξέλιξη του ήταν γρήγορη κι αξιοθαύμαστη.

Όταν ήρθε η στιγμή να εκδοθεί αυτό το βιβλίο με τον τόσο ποιητικό τίτλο, όπως ήδη θα μαντέψατε χάρηκα πάρα πολύ γιατί είναι ταλαντούχος, το αξίζει και συμβαίνει να είναι κι εξαιρετικός άνθρωπος.

Η ανάγνωση αυτού του έργου με παρέσυρε, με γοήτευσε, μ’ ενθουσίασε  και όπως ήδη έχω γράψει κάπου αλλού, θεωρώ το «Κάτω από τη φωτιά η μουσική«, σαν ένα απ’ τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τα τελευταία χρόνια.

Δεν μπορώ λοιπόν να μην σας το προτείνω. Κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης».

Του εύχομαι από καρδιάς καλή επιτυχία και θα την έχει. Το μέλλον του ανήκει.

Νίκο μου, καλοτάξιδο!

..

..

..

..

..

..

..

 

 

 

Παρουσίαση βιβλίου – Φρόιντ: Η βιογραφία μιας οικογένειας

.

Φρόιντ-η βιογραφία μιας οικογένειας

.

«Όποιος γίνει βιογράφος είναι υποχρεωμένος να ψεύδεται, να αποκρύπτει, να κολακεύει, να ωραιοποιεί, γιατί η βιογραφική αλήθεια δεν μπορεί να υπάρξει και αν υπήρχε δεν θα μπορούσαμε να τη χρησιμοποιήσουμε».

Sigmund Freud

.

Διάβαζα τον τελευταίο καιρό ένα βιβλίο για τον Sigmund Freud και σκέφτηκα να σας το παρουσιάσω σήμερα, μιας και σαν σήμερα γεννήθηκε το 1856. Ο τίτλος του είναι: “Φρόιντ: Η βιογραφία μιας οικογένειας”, συγγραφέας του η Έβα Βαϊσβάιλερ και την μετάφραση έχει κάνει ο Νίκος Δεληβοριάς.

.

Στο σημείωμα του εκδοτικού οίκου “Μεταίχμιο” απ’ τον οποίο κυκλοφορεί το βιβλίο, αναγράφονται τα εξής:

.

«Σεβόμενοι τη ρήση του, μέχρι σήμερα όλοι οι βιογράφοι του Φρόιντ τον παρουσιάζουν μόνο κατά τη διαδικασία δημιουργίας των θεωριών του, μιλούν για τα ταξίδια του, τις ασθένειές του, αφήνουν όμως σχεδόν ανέγγιχτο αυτό που ο ίδιος ονόμαζε «οικογενειακό μυθιστόρημα». Από τα έξι παιδιά του αναφέρεται στις βιογραφίες κυρίως μόνο η Άνα. Τα υπόλοιπα πέντε, η Ματίλντε, ο Μάρτιν, ο Όλιβερ, ο Ερνστ και η Σόφι, θα μπορούσαν να μην υπάρχουν. Η σύζυγός του Μάρτα εμφανίζεται το πολύ πολύ ως μια σκιώδης φιγούρα, προορισμένη να κρατήσει μακριά του τη μιζέρια της καθημερινότητας. Η Έβα Βαϊσβάιλερ αναλαμβάνει να καλύψει αυτό το κενό. Ερευνά το ρόλο του Σίγκμουντ Φρόιντ ως αδερφού, πατέρα, παππού, θείου και συζύγου, δίνει σε ανθρώπους που μέχρι τώρα εμφανίζονταν μόνο σε υποσημειώσεις μια δική τους φωνή, χρησιμοποιεί πολυάριθμες μη δημοσιευμένες επιστολές από αρχεία του Λονδίνου, της Ουάσιγκτον και της Ιερουσαλήμ, τις οποίες ερμηνεύει κριτικά και με ευαισθησία. Το αποτέλεσμα είναι η βιογραφία μιας οικογένειας και ένα αποκαλυπτικό πορτρέτο της πατριαρχικής φιγούρας. Η έκδοση συνοδεύεται από φωτογραφικό υλικό”.

.

Η εντύπωση που σχημάτισα εγώ λοιπόν είναι, πως μόνο για αγιογραφία δεν πρόκειται. Η συγγραφέας δεν χαρίζεται καθόλου στον μεγάλο ψυχαναλυτή και μας αποκαλύπτει πολλές πτυχές του χαρακτήρα του, που προφανώς εκείνος δεν θα ήθελε να γνωρίζουμε (ας μη ξεχνάμε πως δυσφόρησε απίστευτα όταν οι επιστολές του προς τον Βίλχελμ Φλις αγοράστηκαν απ’ την Μαρία Βοναπάρτη).

.

Και δεν αναφέρομαι μόνο σ’ αυτή την περίεργη σχέση του με τον Γερμανό ωτορινολαρυγγολόγο ή στην άλλη αμφιλεγόμενη σχέση του με την κουνιάδα του, Μίνα. Ούτε μόνο στο μισογυνισμό του που λίγο-πολύ είναι γνωστός και συνάγεται απ’ όποιον-α έχει διαβάσει προσεκτικά τα βιβλία του. Η Άνα άλλωστε, η αγαπημένη του κόρη, έγραψε κάποτε: “Ορισμένες επισημάνσεις του Φρόιντ που αφορούν τη θέση της γυναίκας στον πολιτισμό, ερμηνεύονται υπό το πρίσμα του τότε αποκλεισμού των γυναικών από την επαγγελματική ζωή των ανδρών και δεν έχουν… στην εποχή μας καμία ισχύ πλέον” (σελ. 301).

.

Το βιβλίο εξετάζει τον Φρόιντ σε κάθε ρόλο της ζωής του και δίνει μια σφαιρική άποψη της προσωπικότητας του. Γι’ αυτό το βρήκα πολύ ενδιαφέρον ανάγνωσμα και γι’ αυτό σας το προτείνω άλλωστε. Φυσικά η συγγραφέας στηρίζεται σε στοιχεία. Δεν βγάζει μόνη της αυθαίρετα συμπεράσματα. Αλλά στέκεται και δίκαια απέναντι του. Για παράδειγμα, ξεχώρισα αυτό το σημείο:

.

«Στο τέλος του Σεπτέμβρη του 1918, ο Φερέντσι οργάνωσε ένα ψυχαναλυτικό συνέδριο στη Βουδαπέστη, το τελευταίο πριν την κατάρρευση της μοναρχίας. Μιας και σχεδόν όλος ο κόσμος ανήκει στους ‘εχθρούς’, μπορούν να λάβουν μέρος μόνο Γερμανοί και Αυστριακοί, οι οποίοι συγκεντρώνονται στο ξενοδοχείο Γκέλερτ, ένα λευκό μεγαλόπρεπο κτήριο από την εποχή της αλλαγής του αιώνα, με καλό φαγητό και ποτό. Το θέμα του συνεδρίου είναι: οι νευρώσεις του πολέμου. Αντίστοιχα μεγάλη είναι η συρροή όχι μόνο ορθόδοξων ψυχαναλυτών και μαθητών του Φρόιντ, αλλά επίσης στρατιωτικών γιατρών και εκπροσώπων των κυβερνήσεων. Αυτοί δεν ενδιαφέρονται βέβαια να βοηθήσουν τα θύματα, αλλά να σκληρύνουν το συναίσθημα τους, τη συνείδηση τους, ώστε να είναι πάλι ικανοί για μάχες και σφαγές. Αυτοί που βρέχουν το κρεβάτι τους, που τρέμουν, οι επιληπτικοί, οι τραυλοί, οι διαταραγμένοι, αυτοί που στα χαρακώματα έχασαν μυαλό και γλώσσα: όλοι αυτοί προσποιούνται, ζημιώνουν το πατριωτικό, αγωνιστικό πνεύμα. Η νεύρωση του πολέμου είναι η δυσαρέσκεια από τον πόλεμο, η ‘ανδρική υστερία’. Οι ασθενείς συνεχώς τιμωρούνται και ‘αναμορφώνονται’ με ηλεκτροσόκ, με κραυγές και υποχρεωτικές ασκήσεις, με τον εξαναγκασμό να τρώνε τον εμετό τους. Έτσι η ψυχανάλυση δημιουργεί ένα δεσμό με τη στρατιωτική ψυχιατρική, ένα από τα σκοτεινότερα κεφάλαια στην ιστορία της, στο οποίο ο Άμπραχαμ και άλλοι δεν είναι εντελώς αθώοι, τη στιγμή που χαρακτηρίζουν τον νευρωτικό του πολέμου ‘ασταθή’ ήδη από το σπίτι του. Σ’ αυτό το συνέδριο ο Φρόιντ δείχνει εντυπωσιακή αυτοσυγκράτηση. Όλο το θέμα του φαίνεται ύποπτο. Γνωρίζει άραγε σε τι κατάσταση θα επιστρέψουν οι γιοί του; Φυσικά το θέμα φέρνει χρήμα. Δεν θα αργήσει ο καιρός που θα πρέπει όλοι να κλείσουν τα ιατρεία τους. Αλλά αυτή τη μορφή κέρδους την απορρίπτει. Δεν γίνεται συνεργός των πολεμοκάπηλων. Δεν θα έπρεπε η επανάσταση στη Ρωσία να είναι περισσότερο ένα σημάδι ότι η ψυχανάλυση πρέπει ν’ ανοίξει τα σύνορα της, ότι πρέπει ν’ αποκτήσει κοινωνικό κι εκπαιδευτικό ρόλο για το καλό όλων κι όχι μόνο για να περνούν την ώρα τους νεόπλουτες κυρίες; Κάποτε θ’ αφυπνιστεί ‘η συνείδηση της κοινωνίας’ λέει σ’ αυτό το συνέδριο. Κάποτε θ’ αναγκαστεί ν’ αναγνωρίσει ‘ότι ο φτωχός έχει εξίσου δικαίωμα στην ψυχική βοήθεια’, όπως και στη σωματική, ‘ότι οι νευρώσεις δεν απειλούν λιγότερο την υγεια του λαού απ’ όσο η φυματίωση… Μπορεί να χρειαστεί καιρός, ώσπου το κράτος να αισθανθεί ότι αυτό το καθήκον επείγει… Κάποτε, όμως, θα πρέπει να φτάσει ως εκεί’. (σελ. 225-226)».

.

Επειδή από προσωπικό ενδιαφέρον έχω διαβάσει αρκετά βιβλία για τον πατέρα της ψυχανάλυσης κι έχω γράψει αυτήν κι αυτήν την ανάρτηση, έψαξα να βρω αν υπήρχαν σχετικές αναφορές και στη βιογραφία της Βαϊσβάιλερ. Δεν υπήρχαν. Τι εννοώ; Δεν αναφέρεται καθόλου το ταξίδι του στην Ελλάδα (αν κι υπάρχει πλήθος λεπτομερειών για πάμπολλα άλλα του ταξίδια), ούτε η συγγραφέας παρουσιάζει κάποια σχετική επιστολή του από κείνο το διάστημα. Δεν υπάρχει επίσης καμιά πληροφορία για τις προτιμήσεις του Φρόιντ ως αναγνώστη, πέρα απ’ την απλή αναφορά στην φιλομάθεια του. Το μόνο που υπογραμμίζεται επ’ αυτού, είναι πως διάβαζε ελληνικά έργα και τις εργασίες άλλων ειδικών.

.

Γράφει όμως η συγγραφέας, πως η κόρη του Ματίλντε, συναρπαζόταν απ’ την ελληνική μυθολογία κι έκλαψε πικρά όταν οι Κρητικοί άρχισαν να χάνουν στον πόλεμο με τους Μωαμεθανούς κατακτητές τους, το Μάιο του 1897. Ο ίδιος ο Φρόιντ είχε περιγράψει την οδύνη της πρωτότοκης του,  σε επιστολή του προς τον Φλις.

.

Η Βαϊσβάιλερ, υποστηρίζει επίσης πως ο μεγάλος ψυχαναλυτής, πλήρωσε προσωπικά το ταξίδι του Ότο Ρανκ στη χώρα μας. Το θεωρούσε εξαιρετικά σημαντικό και χρήσιμο το να επισκεφτεί κάποιος την Ελλάδα.

.

Σαφώς δεν είναι τυχαίο, πως όταν πέθανε, η τέφρα του φυλάχτηκε σε ένα ωραίο ελληνικό αγγείο. Είχε πλήθος τέτοιων άλλωστε στο γραφείο του και όσο ζούσε.

.

Τα υπόλοιπα (και ειδικά όσα αφορούν την ψυχανάλυση), αξίζει να τα διαβάσετε μόνοι σας, αλλά θεωρώ χρήσιμο να ρίξετε μια ματιά και στα άρθρα που θα βρείτε εδώ κι εδω. Αν σας ενδιαφέρει τέλος, υπάρχει εδώ ένα ενδιαφέρον video για τη ζωή του, που είναι υποτιτλισμένο στα ελληνικά.

.

Αν κι οι πληροφορίες μοιάζουν να είναι αρκετές, είμαι βέβαιη πως παρ’ όλα αυτά αγνοούμε πολλά ακόμη για κείνον. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το ότι από το 1885, είχε γράψει στην τότε μνηστή του και μετέπειτα συζυγό του Μάρθα,ό τι είχε καταστρέψει τις σημειώσεις, τις επιστολές και τα χειρόγραφα των 14 χρόνων που είχαν προηγηθεί, μιας κι δεν είχε καμιά διάθεση να διευκολύνει τους βιογράφους του όπως δήλωνε ευθαρσώς.

«Ο άνθρωπος«, γράφει ο Αnthony Storr (Freud: A very short introduction, Oxford University Press, 1989), «που ανάλωσε τη ζωή του ερευνώντας τα ενδόμυχα μυστικά, που άλλοι παλεύουν να κρύψουν από τον εαυτό τους και τους άλλους, ήταν εξίσου εξαιρετικά διστακτικός να αποκαλύψει τα δικά του«.

.

Καλή σας ανάγνωση.

.

.

.

.

.

Ενα σχόλιο* του Θ. Μεγαλοοικονόμου για την κατάσταση στην Ψυχική Υγεία σήμερα

 

*Δημοσιεύεται στο περιοδικό ΟΥΤΟΠΙΑ που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες.

ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΑ ΤΩΝ «ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΩΝ» ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ ΣΤΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΑΙΑΔΑ
ή

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

 

Η κρίση του συστήματος Ψυχικής Υγείας στην Ελλάδα, που τώρα παίρνει τη μορφή του βιαστικού και βίαιου κλεισίματος των εναπομεινάντων ψυχιατρείων (ΨΝΑ-Δαφνί, Δρομοκαίτειο, ΨΝ Θεσσαλονίκης) και της ταυτόχρονης ραγδαίας αποδυνάμωσης, στην κατεύθυνση της απλώς εικονικής παρουσίας, έως και του οριστικού κλεισίματος των όποιων υπαρχόντων υπηρεσιών (δημόσιων, καθώς και του λεγόμενου «μη κερδοσκοπικού» τομέα), έχει ξεκινήσει πολύ πριν το ξέσπασμα της σημερινής οικονομικής κρίσης και της επιβολής των διαδοχικών μνημονίων.

Η εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων επιταγών ήλθε ν΄ αγκυροβολήσει, αφενός, πάνω σε μια «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» που «ποτέ δεν έγινε» και αφετέρου, πάνω σε μια κουλτούρα του ψυχιατρικού σώματος και λειτουργία του ψυχιατρικού θεσμού που δεν αμφισβήτησε ποτέ την πρωτοκαθεδρία του κλειστού ιδρύματος και του εγκλεισμού, ως κεντρικού τρόπου αντιμετώπισης του ψυχικού πόνου. Μια ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική έτοιμη πάντα (όπως δείχνει μια πλούσια διεθνής εμπειρία εδώ και δεκαετίες) όχι απλώς ν΄ αποδεχτεί, αλλά και να συμπράξει (κάτω από συγκεκριμένες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες) στο πέρασμα από τον κατασταλτικό θεσμό στην άλλη του όψη, που είναι η εγκατάλειψη στον χώρο του κοινωνικού αποκλεισμού, μέσα από τις ατραπούς της ιδιωτικοποίησης των όποιων υπηρεσιών απομείνουν.

Παρόλη τη συζήτηση και τη φιλολογία για το «κλείσιμο των ψυχιατρείων» και σε αντιδιαστολή με την ασφυκτική πίεση να κλείσουν τα ψυχιατρεία στην Ελλάδα «εδώ και τώρα», πάνω από το 60% των ψυχιατρικών κλινών στην Ευρώπη βρίσκονται ακόμη σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, παρά την 50χρονη περίπου παρουσία και τις προσπάθειες κινημάτων για την Αποιδρυματοποίηση και παρά την ύπαρξη επίσημα διακηρυγμένων πολιτικών και σχετικών νομοθεσιών σε πολλές χώρες.

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι το «κλείσιμο του ψυχιατρείου», καθεαυτό, δεν σημαίνει μιαν «άλλη ψυχιατρική», τέτοια που να σέβεται, ν΄ αναγνωρίζει και να μπορεί ν΄ ακούει ισότιμα τον «άλλο», αντί να τον μετατρέπει σε «πράγμα». Δεν συνεπάγεται αυτονόητα μια ψυχιατρική που να δίνει σημασία και αξία στο βίωμα του υποκειμένου και η οποία πασχίζει για την κατανόηση και την απάντηση στις ανάγκες του, αντί για την ταξινόμηση των εκάστοτε αναγκών σε διαγνωστικές κατηγορίες, που απλώς στιγματίζουν και αποκλείουν.

Μια «άλλη ψυχιατρική» δεν σημαίνει απλώς τον «τόπο», αλλά, πρωτίστως, τον «τρόπο» σύλληψης και άσκησής της – με τον «τόπο», την κοινότητα, ν΄ αποτελεί μιαν αναγκαία, αλλά όχι, από μόνη της, επαρκή συνθήκη για την συγκρότηση και την έκφραση του εναλλακτικού της (στην «πραγμοποίηση» και στον εγκλεισμό) χαρακτήρα.

«Κλείσιμο του ψυχιατρείου», στην πλειονότητα των περιπτώσεων διεθνώς, εδώ και πολλά χρόνια, σήμαινε την ανάδυση και πρωτοκαθεδρία εκείνων των συστατικών παραμέτρων του κυρίαρχου «ψυχιατρικού παραδείγματος», που λειτουργούν στην συνάρθρωσή του με το κοινωνικό σύστημα του οποίου αποτελεί εντολοδόχο: την κληρονομικότητα (μέσω του βιολογικού αναγωγισμού, της απολυτοποίησης του γονιδιώματος κλπ), τον «εκφυλισμό» και την «κατωτερότητα» των «μη κανονικών» που θα μπορούσαν να είναι «φορείς κινδύνου».

Είναι αυτές οι παράμετροι (που σήμερα εκφράζονται με ποικίλους, εκλεπτυσμένους και επιστημονικοφανείς τρόπους), οι οποίες συμπλέουν, ήδη από την περίοδο του πρώιμου καπιταλισμού, με τον ορισμό του «υγιούς» ως αυτού που είναι «παραγωγικός» και, επομένως, του «ασθενούς» ως αυτού που είναι «μη παραγωγικός» – που δεν είναι ικανός για συμμετοχή στον δεδομένο καταμερισμό της εργασίας : δηλαδή, στην παραγωγική διαδικασία ενός οικονομικού συστήματος που παράγει ανέκαθεν, αλλά ιδιαίτερα σήμερα, μια διαρκώς αυξανόμενη μάζα ανθρώπων που καταδικάζει ως «άχρηστους», «πλεονάζοντες», «απόβλητους» κλπ..

Έτσι, από την «αντικειμενοποίηση» και την «πραγμοποίηση» του ψυχικού πόνου (αποκομμένου από το όλο της ύπαρξης και το κοινωνικό σώμα) ανοίγει ο δρόμος για τον χαρακτηρισμό του «ανίατου» (το εύρος του οποίου συνδέεται με την οικονομική και πολιτική συγκυρία) και, εν τέλει, το «κοινωνικό βάρος» για το οποίο, σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα προτάγματα, δεν επιφυλάσσεται παρά ο «δρόμος».

Είναι κομβικό στοιχείο της παγκοσμιοποημένης νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης ότι το όργανο της ασκούμενης «κοινωνικής πολιτικής», όπως την περιγράφει ο Μ. Φουκώ, είναι η «ιδιωτικοποίηση, δηλαδή, δεν θα ζητηθεί από ολόκληρη την κοινωνία να διαφυλάσσει τα άτομα απέναντι στους κινδύνους, είτε είναι ατομικοί κίνδυνοι, τύπου ασθένειας ή ατυχήματος, είτε συλλογικοί κίνδυνοι, όπως για παράδειγμα καταστροφές – δεν θα ζητηθεί από την κοινωνία να εγγυηθεί για τα άτομα απέναντι σ΄ αυτούς τους κινδύνους….». «Μια κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να ορίζει την ισότητα ως στόχο της. Πρέπει, αντίθετα, ν΄ αφήσουμε την ανισότητα να λειτουργήσει. Η ανισότητα είναι η ίδια για όλους». («Η γένεση της βιοπολιτικής»). Πρόκειται, δηλαδή, για μιαν «ατομικοποίηση της κοινωνικής πολιτικής», καθένας ανάλογα με τα μέσα που διαθέτει (ή δεν διαθέτει) για ν΄ αντιμετωπίσει τον όποιο κίνδυνο και όποιος δεν μπορεί, υφίσταται τις όποιες συνέπειες αυτής της αδυναμίας του… μέχρι και της βιολογικής εξόντωσης…

Και είναι μέσα από την ίδια λογική αλληλουχία της παραδοσιακής ψυχιατρικής σκέψης που οι «ανίατοι» χαρακτηρίστηκαν περαιτέρω (από νομικούς και ψυχιάτρους στην προ-ναζιστική Γερμανία) ως «άδειες ανθρώπινες φλούδες», ως «σαβούρα» και ως «ζωές ανάξιες να ζουν» (Hoche και Binding), για ν΄ αποτελέσουν, στη ναζιστική Γερμανία, την ομάδα πάνω στην εξόντωση της οποίας εγκαινιάστηκαν οι θάλαμοι των αερίων.

Γνωρίζουμε ότι το «κλείσιμο του ψυχιατρείου», με αφετηρία τις ΗΠΑ, εδώ και 50 περίπου χρόνια, αντιμετωπίστηκε συχνά και εφαρμόστηκε, σε πολλές περιπτώσεις, στη βάση μιας λογικής κατάργησης, εις βάρος των «ασθενών» (που γενικά έμεναν ακάλυπτοι από την όποια φροντίδα και, σε πολλές περιπτώσεις, απλώς πετάχτηκαν στο δρόμο), αλλά και του προσωπικού (που σε πολλές περιπτώσεις απολύθηκε). Αυτού του είδους το κλείσιμο αποκαλείται Απονοσοκομειοποίηση (σε αντιδιαστολή με την Αποιδρυματοποίηση) και είναι αυτό που έμεινε στην ιστορία ως «ρηγκανισμός», από το όνομα του τότε κυβερνήτη της Καλιφόρνια και μετέπειτα προέδρου των ΗΠΑ Ρ. Ρήγκαν, που εφάρμοσε πρώτος τις οδηγίες της νεοφιλελεύθερης «σχολής του Σικάγου» στην ψυχική υγεία.

Αντίθετα, Αποιδρυματοποίηση σήμαινε (όπου πραγματικά εφαρμόστηκε) την ριζική αλλαγή του «ψυχιατρικού παραδείγματος», σε σύνδεση με τον μετασχηματισμό του θεσμού, των συνθηκών ζωής, θεραπείας και φροντίδας, καθώς και των σχέσεων εξουσίας, στην κατεύθυνση της υπέρβασης (και όχι της απλής κατάργησης) του ψυχιατρείου, μέσω της οικοδόμησης, αφενός, μιας εναλλακτικής κουλτούρας για την προσέγγιση στον ψυχικό πόνο και στον πάσχοντα «άλλο» και, αφετέρου, ταυτόχρονα, ενός ολοκληρωμένου δικτύου κοινοτικών υπηρεσιών για την θεραπευτική και ψυχοκοινωνική στήριξη του προσώπου στον τόπο κατοικίας και, γενικά, εντός του κοινωνικού ιστού. Η Αποιδρυματοποίηση, για να μπορεί να υπάρξει ως τέτοια, είναι συνυφασμένη με πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων αναφέρουμε επιγραμματικά
-την Τομεοποίηση των υπηρεσιών (πραγματική και όχι επί χάρτου),
-την ενδυνάμωση (αντί για την πλήρη διάλυση που τώρα συστηματικά επιτελείται) και την αναδιάρθρωση των συστημάτων Πρόνοιας,
-τον ενεργό, πρωταγωνιστικό ρόλο των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, καθώς και των άμεσα ενδιαφερομένων «ασθενών» (η μη συμμετοχή, ή ο περιθωριακός τους ρόλος σηματοδοτεί διαδικασίες ενός καθαρά διοικητικού κλεισίματος και «αδειάσματος» των νοσοκομείων),
-την συμμετοχή της ευρύτερης κοινωνίας,
-την βαθμιαία μεταφορά υπηρεσιών από «μέσα έξω», μέσω της αντίστοιχης μεταφοράς οικονομικών πόρων και προσωπικού,
-με διασφάλιση των κεκτημένων και της ασφάλειας της θέσης εργασίας, αλλά (ιδιαίτερα στην κατάσταση που βρισκόμαστε με την κατάρρευση των υπαρχόντων υπηρεσιών λόγω δραματικών ελλείψεων σε προσωπικό) και περαιτέρω προσλήψεις.

Θα έπρεπε, τέλος, να θεωρείται αυτονόητο ότι το «κλείσιμο του ψυχιατρείου» θα πρέπει να συμβεί σε μια πλήρη συγχρονικότητα κατάργησης του παλιού και οικοδόμησης του καινούργιου. Καμιά παλιά υπηρεσία δεν πρέπει να παύει την λειτουργία της αν ταυτόχρονα με την παύση αυτή, δεν έχει ήδη ετοιμαστεί και τεθεί σε λειτουργία η καινούργια, που θα την αντικαταστήσει.

Εν κατακλείδι, «κλείσιμο» του ψυχιατρείου (θα έπρεπε να) σημαίνει μετασχηματισμό των δημόσιων υπηρεσιών και όχι ιδιωτικοποίησή τους.

Εδώ και 30 χρόνια, από τότε που υποτίθεται ότι ξεκίνησε, η «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» στην Ελλάδα ταυτίστηκε με τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα της ΕΕ, με αποσπασματικό και θνησιγενή χαρακτήρα..

Δεν υπήρξε ποτέ, με ευθύνη τόσο της εκάστοτε κυρίαρχης πολιτικής εξουσίας, όσο και της ψυχιατρικής κοινότητας, συγκρότηση μιας πολιτικής για την Ψυχική Υγεία που θα στόχευε στα ουσιαστικά, διαδοχικά και συγκροτημένα βήματα μιας μεταρρύθμισης του συστήματος «πέρα από» το ψυχιατρείο, προς ένα ολοκληρωμένο και βασισμένο στην κοινότητα σύστημα υπηρεσιών ψυχική υγείας.

Η εμπειρία της παρέμβασης στη Λέρο (αρχές δεκαετίας 90), στην οποία η ελληνική ψυχιατρική κοινότητα (όταν δεν κώφευε) απλώς σύρθηκε (κυρίως λόγω του διεθνούς διασυρμού της χώρας), χωρίς, όμως, ποτέ να θέσει σε «πρακτική κριτική» την κουλτούρα και τις πρακτικές που την οδήγησαν σ΄ αυτή την ιδρυματική βαρβαρότητα, ακριβώς γι΄ αυτό το λόγο δεν αξιοποιήθηκε, δεν συζητήθηκε περαιτέρω και έκλεισε «για να πάμε παρακάτω», χωρίς ποτέ να βγουν τα πραγματικά μαθήματα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 90, συγκροτείται, και συγχρηματοδοτείται από την ΕΕ, ένα δεκαετές (αρχικά) πρόγραμμα («Ψυχαργώς») που προέβλεπε την κατάργηση όλων των (8) ψυχιατρείων – των τεσσάρων μικρότερων μέχρι το 2006 και των τεσσάρων μεγαλύτερων (συμπεριλαμβανομένου του ΚΘ Λέρου) μέχρι το 2015. Για να «διευκολυνθεί» και επιταχυνθεί η όλη διαδικασία, ένα μέρος της στεγαστικής μετεγκατάστασης των χρονίων εγκλείστων των δημόσιων ψυχιατρείων (περίπου το 30% του όλου ‘έργου’) ανατέθηκε σε ιδιωτικές «μη κερδοσκοπικές» εταιρείες. Λέμε «μετεγκατάσταση» και όχι «Αποιδρυματοποίηση», γιατί η όλη διαδικασία του «μετασχηματισμού» ανάχθηκε απλώς στην μεταφορά των εγκλείστων από τις πτέρυγες χρόνιας παραμονής των ψυχιατρείων σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές μονάδες – όπου, σε πολλές περιπτώσεις, συνάντησαν και πάλι κλειδωμένες πόρτες, επιτήρηση από κάμερες και μηχανικές καθηλώσεις.

Η συρρίκνωση και το κλείσιμο των ψυχιατρείων, όλη αυτή την περίοδο, δεν συνοδεύτηκε από την δημιουργία κοινοτικών υπηρεσιών (ΚΨΥ κλπ). Οι ελάχιστες που υπάρχουν, λειτουργούν εντελώς περιφερειακά στο κύκλωμα των ψυχιατρικών υπηρεσιών, αυτοαναφορικά, με λογικές που βασίζονται σε αυτο-επιβαλλόμενα κριτήρια και χωρίς λειτουργία εναλλακτική, αλλά, απλώς, συμπληρωματική προς τον εγκλεισμό και το ψυχιατρικό άσυλο.

Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία και παγίωση ενός νεοϊδρυματικού μοντέλου, χωρίς κατ΄ ουδένα τρόπο ν΄ αλλάζει το κλασσικό (και βασισμένο στην παροχή κλίνης και όχι κοινοτικής φροντίδας) ψυχιατρικό σύστημα : περίπου το 55-60% των εισαγωγών στις νοσοκομειακές ψυχιατρικές μονάδες (στα ψυχιατρεία και στις ψυχιατρικές κλινικές των γενικών νοσοκομείων) είναι ακούσιες. Ο εγκλεισμός και οι μέθοδοί του (μηχανικές καθηλώσεις, κλειδωμένες πόρτες, ιδρυματική βία), ζουν και βασιλεύουν παρά την 30χρονη «μεταρρύθμιση».


Ως συνέπεια της μείωσης των κλινών των ψυχιατρείων (ή και το κλείσιμό τους), χωρίς την ταυτόχρονη ανάπτυξη εναλλακτικών κοινοτικών υπηρεσιών, είχαμε τον πολλαπλασιασμό των ράντζων στις δημόσιες μονάδες ψυχιατρικής νοσηλείας, την «περιστρεφόμενη πόρτα» και την ραγδαία άνθηση των ιδιωτικών ψυχιατρικών κλινικών σε όλη την Ελλάδα (με πιο πρόσφατη την αναγγελία ίδρυσης ιδιωτικής ψυχιατρικής κλινικής στο Ηράκλειο Κρήτης).

Ως απάντηση στα από μακρού λιμνάζοντα αδιέξοδα της «μη μεταρρύθμισης» (οικονομικά, θεσμικά, λειτουργικά), ήλθε, με το ξέσπασμα της κρίσης, το σχέδιο για την «Αναθεώρηση του Προγράμματος «Ψυχαργώς», όταν η προσαρμογή στις μνημονιακές επιταγές έγινε το υπόβαθρο των επιδιώξεων διαφόρων δήθεν «μεταρρυθμιστών» που συγκρότησαν, το 2011, επί Υπουργού Υγείας Λοβέρδου, μια ‘επιτροπή σοφών’: τα προτεινόμενα μέτρα μπαίνουν εδώ κάτω από τον τίτλο «σχέδιο εκτάκτου ανάγκης», επαναφέροντας τη συζήτηση για μια όπως-όπως «κατάργηση των ψυχιατρείων», στη θέση των οποίων προτείνεται να ιδρυθούν ένα – δυο «δικαστικά ψυχιατρεία» για τον εγκλεισμό των «ακαταλογίστων» (προανάκρουσμα της σημερινής συζήτησης για δημιουργία «φυλακών υψίστης ασφαλείας», για την προστασία από τις «επικίνδυνες ομάδες», στα πλαίσια ενός, απλώς επιτελικού, «κράτους ασφάλειας). Από την άλλη, στο σκέλος των κοινοτικών υπηρεσιών, η θέση που σήμερα διαμορφώνεται από την αρμόδια «task force» του Υπουργείου, οδηγεί στην αντικατάσταση της επιδίωξης δημιουργίας ΚΨΥ από μια υποτυπώδη παρουσία λειτουργών ψυχικής υγείας μέσα στα Κέντρα Υγείας.

Γνωρίζοντας ότι η ελληνική «ψυχιατρική μεταρρύθμιση», από την δεκαετία του 80 που ξεκίνησε, ταυτίστηκε με τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα της ΕΕ και ότι η ίδια η ΕΕ συνέπλευσε με τον στρεβλό, νεο-ιδρυματικό, γραφειοκρατικό χαρακτήρα (για χάρη της απορρόφησης κονδυλίων και μόνο) που πήρε αυτή η «μεταρρύθμιση», δεν μπορεί να κριθεί παρά ως αποκάλυπτα υποκριτικό το γεγονός ότι απαιτεί τώρα, μέσω του συμφώνου Λυκουρέντζου-Αντόρ, το κλείσιμό των ψυχιατρείων μέχρι το 2015, σε εφαρμογή των προ 15ετίας συμφωνηθέντων. Ξέρουν πολύ καλά ότι καμιά από τις προϋποθέσεις για τον κλείσιμο δεν έχει υπάρξει και το ήξεραν πολύ καλά όλα αυτά τα χρόνια, με τους τακτικούς ελέγχους που έκαναν για να εγκρίνουν την χρηματοδότηση των διαδοχικών προγραμμάτων. Αρα, η τωρινή απαίτηση για «εδώ και τώρα» κλείσιμο δεν έχει να κάνει με τις προ ετών δεσμεύσεις, αλλά με την τωρινή πολιτική των μνημονίων και την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων επιταγών στην Ψυχική Υγεία (όπως παντού), αδιαφορώντας για το κόστος, που γνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι οι ίδιες οι ζωές των ψυχικά πασχόντων, όχι απλά η «ποιότητα ζωής» τους, αλλά η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση και ύπαρξή τους. Αλλά και οι από τριετίας διαμορφούμενες προτάσεις για το κλείσιμο των εναπομεινάντων ψυχιατρείων δεν είναι χωρίς την γνώση και την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου, καθώς αυτές είναι οι πολιτικές τους για την Ψυχική Υγεία (δραστική μείωση των προϋπολογισμών, αποδόμηση του δημόσιου, προώθηση των ποικίλων μορφών ιδιωτικοποίησης) σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Αυτό που υλοποιείται επί Υπουργίας Αδωνι Γεωργιάδη, μέσω των εντεταλμένων του, ως «ομάδων εφόδου», Διοικήσεων στα ψυχιατρεία, είναι μια επιχείρηση εξοστρακισμού και εξόντωσης: το τι σημαίνει το «σχέδιο εκτάκτου ανάγκης» των ‘σοφών’ του Λοβέρδου, το βλέπουμε στις ενέργειες της Διοίκησης του ΨΝΑ, που καταστρατηγώντας κάθε έννοια θεραπευτικής διαδικασίας και σεβασμού των δικαιωμάτων των ασθενών, δεοντολογίας και επαγγελματικής αξιοπρέπειας των λειτουργών, αναζητά (γιατί δεν ξέρει πού) λύσεις Καιάδα ανά την επικράτεια, στις οποίες σπρώχνει, με μια χωρίς προηγούμενο βια-σύνη, τους νοσηλευόμενους στα γηροψυχιατρικά τμήματα και εν συνεχεία αυτούς των τμημάτων χρόνιας παραμονής. Ενώ, την ίδια στιγμή, ψάχνει σε ποιο άδειο, ή που λειτουργεί ακόμα, νοσοκομείο θα μεταφερθούν, όπως-όπως, κλινικές του ψυχιατρείου, χωρίς ίχνος κοινοτικών υπηρεσιών, χωρίς καν την τομεοποίηση των υπηρεσιών και με επικρεμάμενη την ανασφάλεια για το μέλλον των θέσεων εργασίας..

Η αντίσταση και η απόκρουση της καταστροφικής διάλυσης των ψυχιατρείων που είναι εν εξελίξει., δεν συνεπάγονται, φυσικά, την όποια προσκόλληση στην διατήρηση του ψυχιατρείου ως «θεραπευτικού» θεσμού, αλλά το αντίθετο, την ανυποχώρητη διεκδίκηση όλων αυτών που είναι η υπέρβαση του ψυχιατρείου, κάτι που είναι συνυφασμένο με ριζικές πολιτικές και κοινωνικές ανατροπές.

31/3/2014

Θ. Μεγαλοοικονόμου

«Πάρε αυτά τα σπασμένα φτερά» – Ντοκιμαντέρ για την θεραπεία απ’ την σχιζοφρένεια χωρίς φάρμακα

.

broken-wings_image_larger

.

*Το ντοκιμαντέρ το είδα πρόσφατα στο blog του καλού συναδέλφου Σταύρου Γκουγκουσκίδη κι είχε την ευγένεια να μου εξηγήσει πως το βρήκε από εδώ. Επειδή προβάλλω πάντα τέτοια θέματα, επέλεξα να κάνω αυτή την αναδημοσίευση, καθώς θεωρώ σημαντικό το μήνυμα της ταινίας. Ακόμα κι αν κάποιος έχει επιμέρους ενστάσεις, οι διαφορετικές φωνές που επιμένουν πως υπάρχει δυνατότητα θεραπείας χωρίς ψυχοφάρμακα, αξίζει να προβάλλονται (οι μαρτυρίες άλλωστε των δύο γυναικών που θεραπεύτηκαν πλήρως από σχιζοφρένεια, είναι ουσιαστικότατες). Γι’ αυτό όσοι-ες ενδιαφέρεστε, σας προτείνω να διαβάσετε κι αυτές τις αναρτήσεις που θα βρείτε εδω, εδώ κι εδώ. Θα σας βοηθήοσυν να σχηματίσετε πιο ολοκληρωμένη άποψη.

.

.

.

«Πάρε Αυτά τα Σπασμένα Φτερά», είναι ο τίτλος ενός ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, που γύρισε ο παραγωγός και πρώην ψυχοθεραπευτής Ντάνιελ Μάκλερ, το οποίο δείχνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να θεραπευτούν πλήρως από τη σχιζοφρένεια χωρίς ψυχοφάρμακα. Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη στο χώρο της ψυχικής υγείας και τις φαρμακευτικές βιομηχανίες αυτό δεν είναι δυνατόν. Το φιλμ εστιάζει στις ζωές δύο γυναικών –των ηρωίδων μου– που θεραπεύτηκαν από σχιζοφρένεια. Διερευνώνται οι ρίζες της σχιζοφρένειάς τους σε παιδικά τραύματα και περιγράφονται λεπτομέρειες από την πετυχημένη θεραπεία τους με χαρισματικούς ψυχοθεραπευτές. Η πρώτη γυναίκα είναι η Τζόαν Γκρήνμπεργκ (θεραπευμένη πλήρως πάνω από 50 χρόνια), συγγραφέας του μπεστ σέλερ «Ποτέ δεν Σου Υποσχέθηκα έναν Κήπο με Τριαντάφυλλα». Η δεύτερη είναι η Κάθριν Πέννυ (θεραπευμένη πλήρως πάνω από 30 χρόνια), μια ψυχιατρική νοσηλεύτρια, που την ιστορία της θεραπείας της κατέγραψε ο θεραπευτής της, ο Δρ Ντάνιελ Ντόρμαν στο βιβλίο «Η Θεραπεία του Δάντη: Έξοδος από την Τρέλα». Οι αφηγήσεις τους συνυφαίνονται με συνεντεύξεις από γίγαντες στον τομέα της θεραπείας της σχιζοφρένειας, όπως από τον Δρ Πήτερ Μπρέγκιν (συγγραφέα του «Τοξική Ψυχιατρική»), τον Ρόμπερτ Γουίτακερ (δημοσιογράφο και συγγραφέα του «Τρελός στην Αμερική») και τον Δρ Μπέρτραμ Κάρον (συγγραφέα του «Ψυχοθεραπεία της Σχιζοφρένειας: Θεραπεία Επιλογής»). Επίσης στη διάρκεια της ταινίας παρουσιάζονται πάνω από 100 στιγμιότυπα από συνεντεύξεις αγνώστων στην Πλατεία Γουάσιγκτον της Νέας Υόρκης, οι οποίοι μοιράστηκαν τις απόψεις τους για τη σχιζοφρένεια. Η ταινία είναι πλήρως υποτιτλισμένη σε 19 γλώσσες.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αποφάσισα να διαθέσω δωρεάν όλες τις ταινίες μου στο Youtube, γιατί θέλω να τις μοιραστώ με τον κόσμο. Μπορείτε ακόμα να αγοράσετε τις ταινίες σε DVD αν επιθυμείτε, αλλά δεν θέλω τα χρήματα να εμποδίσουν οποιονδήποτε να λάβει το μήνυμα των ταινιών. Για μια επανάσταση στη βιομηχανία της ψυχικής υγείας!

Daniel Mackler

.

.

.