«Με την ψυχή στο σώμα»: Καλλιτεχνική εβδομάδα στο Πολιτιστικό Καφενείο «διαδρομές» /Αφιερωμένη στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας – 5 έως 12 Οκτώβρη

.

DIADROMES

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα Ψυχικής Υγείας (10/10/14) η Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής & Ψυχικής Υγείας σε συνεργασία με το Κοινωνικό Συνεταιρισμό Περιορισμένης Ευθύνης (ΚοιΣΠΕ) «διαδρομές» θα διοργανώσει μια εβδομάδα αφιερωμένη στη τέχνη και στο πολιτισμό, για μικρούς και μεγάλους, στο χώρο του πολιτιστικού Καφενείου «διαδρομές«.

Σκοπός του Καφενείου είναι να δημιουργεί στο χώρο του μια όμορφη ατμόσφαιρα επικοινωνίας, ξεκούρασης, ευχαρίστησης και δημιουργίας. Έτσι η Καλλιτεχνική Εβδομάδα θα είναι μια συνάντηση ανθρώπων της τέχνης και του πολιτισμού και όχι μόνο, για να παρουσιάσουν τα έργα τους και να μοιραστούν τις εμπειρίες τους .

Θα περιλαμβάνει ζωγραφική, ποίηση, λογοτεχνία, χορό, παραμύθια, ντοκυμαντέρ και μουσική. Θα οργανωθεί και διαγωνισμός μαγειρικής. Το αναλυτικό πρόγραμμα μπορείτε να το δείτε εδώ.

.

.

.

.

.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ: «ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ – ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

«ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ»

ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ

.

«Διαχείριση της επικινδυνότητας των ψυχικά πασχόντων στην καθημερινή κλινική πράξη», μεταξύ των άλλων (όπως κλειδωμένες πόρτες, μηχανικές καθηλώσεις, απομονώσεις, μονόδρομος του ψυχοφάρμακου) και με ένα νέο «εργαλείο» που προπαγανδίζεται από την ομώνυμη διημερίδα της 26-27 Σεπτέμβρη, προς άμεση εισαγωγή και στην «Ελλάδα των υπό βίαιη κατάργηση ψυχιατρείων».

Πρόκειται για την «αναγκαστική θεραπεία στην κοινότητα» (compulsive community treatment), ή κατά την πιο ήπια και εξωραϊστική μετάφραση στην ως άνω Διημερίδα, «Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή» : με την θεραπεία αναγόμενη πάντα στη «λήψη της φαρμακευτικής αγωγής».

Μια θεραπεία την οποία, σύμφωνα με τη θεσμοθέτηση του μέτρου στις χώρες όπου εφαρμόστηκε (ΗΠΑ, Σουηδία, Μ. Βρετανία κλπ), θα αποφασίζει ο ψυχίατρος και θα υλοποιεί η κοινοτική υπηρεσία. Σε περίπτωση άρνησης, ο ασθενής θα μπορεί να υφίσταται αναγκαστική νοσηλεία σε ψυχιατρική μονάδα.

Πλάι, λοιπόν, στην «κανονική» αναγκαστική νοσηλεία, έχουμε την εισαγωγή μιας νέας μορφής υποχρεωτικής θεραπείας, αποσυνδεδεμένης από τη νοσοκομειακή νοσηλεία. Μια πρακτική που ενσαρκώνει, σε όλες τις χώρες που εφαρμόστηκε, την εξαγωγή του «πυρήνα του ψυχιατρείου» στην κοινότητα.

Καταλαβαίνουμε, εν προκειμένω, τι θα σημαίνει το «κλείσιμο των ψυχιατρείων» όπως το ετοιμάζουν : θα κλείσουν ως κτίρια αλλά θα διατηρηθούν πλήρως και μάλιστα σε ακόμα μεγαλύτερη ένταση και διάχυση μέσα στον κοινωνικό ιστό, οι πιο κατασταλτικές πτυχές τους.

Αυτό που (ως συνήθως) αντιγράφεται εξ΄ εσπερίας και εισάγεται, είναι πρακτικές και ρυθμίσεις φαλκίδευσης των δικαιωμάτων με ταυτόχρονη επιβολή ενός ανοιχτού πειθαρχικού ελέγχου μέσα στην κοινότητα. Γιατί, φυσικά, ποιος είναι τόσο αφελής να πιστέψει, ιδιαίτερα κάτω από σημερινές συνθήκες της εγκαθιδρυμένης ανομίας και αυθαιρεσίας από τη μεριά των κρατούντων, τους όποιους ισχυρισμούς για νομοθετικές ρυθμίσεις που θα κατοχυρώνουν διαδικασίες και δικαιώματα αυτών που θα υφίστανται αυτό το μέτρο, όταν εδώ και πάνω από 20 χρόνια, από την πρώτη μέρα της εφαρμογής του, δεν τηρείται, ούτε από τον ψυχιατρικό, ούτε από τον δικαστικό θεσμό, καμιά ρύθμιση από αυτές που προβλέπονται στο νόμο 2071/92 όσον αφορά στην κατοχύρωση και στην άσκηση των δικαιωμάτων αυτών που υφίστανται την αναγκαστική νοσηλεία; Στην πραγματικότητα, θα μετατρέψουν το σπίτι του καθενός σε ψυχιατρείο.

Η «αναγκαστική θεραπεία στην κοινότητα», που παρουσιάστηκε ως πανάκεια απέναντι στο φαινόμενο της «περιστρεφόμενης πόρτας», συνδέθηκε παντού, όπως και τώρα στην Ελλάδα, με την λεγόμενη «επικινδυνότητα», με το (υπό ίδρυση) «δικαστικό ψυχιατρείο», με δομές και πρακτικές που θ΄ αντικαταστήσουν το ψυχιατρείο σε μια λογική ευόδωσης της «κουλτούρας του φόβου», της εξασφάλισης από την «επικρεμάμενη απειλή» (εκτός από αυτή του «ξένου» και του κάθε λογής αποκλεισμένου) του «τρελού», ιδιαίτερα αυτού που «κόβει τα φάρμακα» και γι΄ αυτό γίνεται «ανήσυχος» και «επικίνδυνος», ενώ, «αν τα έπαιρνε, θα ήταν όλα καλά και δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο».

Αλλά η επίκληση της «επικινδυνότητας» ως συνέπειας της διακοπής των φαρμάκων είναι ένας επικίνδυνος αναγωγισμός και για την εν γένει εξήγησή της ουδόλως επαρκούν ούτε οι, απλώς, ψυχαναλυτικές, ούτε οι, απλώς, νευροβιολογικές υποθέσεις. Πέρα από το γεγονός ότι πρέπει να μιλάμε όχι για «επικίνδυνους ανθρώπους» αλλά για «επικίνδυνες καταστάσεις» (σχέσεις, συνθήκες, εξουσίες κλπ), είναι λάθος ν’ αποδίδονται οι όποιες συνέπειες που προκύπτουν μετά την διακοπή των φαρμάκων μονόπλευρα στη «μη τακτική και σωστή λήψη της φαρμακευτικής αγωγής». Η επικέντρωση σ΄ αυτό αποσπά σκόπιμα την προσοχή από το πολύ πιο σημαντικό γεγονός της υποστελέχωσης και υποχρηματοδότησης των κοινοτικών υπηρεσιών (εδώ και πολλά χρόνια στις ΗΠΑ και σε όλες τις χώρες της Ευρώπης), που οδηγεί στις ποικίλες μορφές θεραπευτικής εγκατάλειψης και στις συνέπειες αυτής της εγκατάλειψης στην λήψη της φαρμακευτικής αγωγής, αλλά και άλλων θεραπευτικών παρεμβάσεων.

Σύμφωνα, λοιπόν, με όσα ισχύουν αλλού, «θ΄ αποφασίζει ο ψυχίατρος και θα εκτελεί (την υποχρεωτική φαρμακοθεραπεία) η κοινοτική υπηρεσία». Στην Ελλάδα θα πρέπει ν΄ αναρωτηθούμε: ποια κοινοτική υπηρεσία, αφού τέτοιο πράγμα υπάρχει μόνο υποτυπωδώς, ή, ως επί το πλείστον, καθόλου. Επομένως, ποιες «ομάδες εφόδου» θα την εφαρμόσουν;

Ψυχίατροι και άλλοι επαγγελματίες ψυχικής υγείας από το ΨΝΑ και το Δρομοκαίτειο (μαζί με αστυνομικούς και δικαστές) συνομιλούν για την «κοινότητα» (για το «εξωνοσοκομειακό») από τη σκοπιά όχι μιας άλλης σχέσης με τον ψυχικά πάσχοντα, όχι διαλόγου και διαπραγμάτευσης, αλλά από τη σκοπιά της μεταφοράς στην κοινότητα αυτού που ασκούν μέσα στο άσυλο – μιλούν μόνο για την «υποχρεωτική θεραπεία στο σπίτι».

Πότε η ψυχιατρική κοινότητα, με πρώτη αυτή των ψυχιατρείων, έχει πραγματικά μιλήσει και προσπαθήσει να δημιουργήσει κοινοτικές υπηρεσίες που θα λειτουργούσαν σε λογικές εναλλακτικές σε αυτές του ψυχιατρείου;

Πώς, ενώ μέχρι σήμερα ήταν ελάχιστες, έως μηδαμινές, οι πρωτοβουλίες της ψυχιατρικής κοινότητας για την δημιουργία ενός ολοκληρωμένου δικτύου κοινοτικών υπηρεσιών, σε σύνδεση με ένα διευρυμένο Κοινωνικό Κράτος, ως του βασικού μέσου για την αποδόμηση, αφενός, του μύθου της «επικινδυνότητας» και, αφετέρου, της πραγματικότητας των «επικίνδυνων καταστάσεων», σπεύδουν να επιλέξουν, ως πρώτο (και μοναδικό) βήμα, την πιο διεστραμμένη και αυτο-ακυρωτική εκδοχή «κοινοτικής» παρέμβασης, που είναι η «υποχρεωτική θεραπεία στο σπίτι»;

Γιατί εν μέσω του διαλυτικού καταιγισμού και της κατεδάφισης της ψυχικής υγείας, αντί να συζητούν για την υιοθέτηση μιας εναλλακτικής κουλούρας και πρακτικών που οδηγούν «πέρα από» το ψυχιατρείο, σπεύδουν να οργανώσουν, απλώς και μόνο, το καταναγκαστικό κυνηγητό και τον έλεγχο των διωγμένων από τα ψυχιατρεία (και το όλο σύστημα των υπηρεσιών) ασθενών μέσα στην κοινότητα; Είναι φανερό ότι το κυρίαρχο «ψυχιατρικό παράδειγμα», στην περίοδο των διαδοχικών μνημονίων, της δημοσιονομικής προσαρμογής και μιας πολιτικής για την ψυχική υγεία που ενσαρκώνεται στο «βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων», εθισμένο ανέκαθεν στη προσέγγιση του ψυχικά πάσχοντα (σε «τελευταία ανάλυση») μέσω της βίας αντί της κοινωνικής στήριξης, ετοιμάζεται για τις νέες μορφές του «ρόλου του χωροφύλακα» για την διασφάλιση της Δημόσιας Τάξης στις εντελώς καινούργιες κοινωνικές συνθήκες που διαμορφώνονται.

Θα το δεχτούμε;

.

25/9/2014

.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

.

.

.

.

.

Συναυλία αλληλεγγύης ενάντια στο κλείσιμο των ψυχιατρείων και στη διάλυση της ψυχικής υγείας – Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2014 στις 6 μ.μ. στην πύλη του ΨΝΑ (Δαφνί)

.

ΨΝΑ-Συναυλία

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

.

Οι εργαζόμενοι στο ΨΝΑ (ΔΑΦΝΙ) δηλώνουμε την κάθετη αντίδρασή μας στην επιχειρούμενη αντιδραστική ψυχιατρική μεταρρύθμιση, που υλοποιούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με τις επιταγές της Ε.Ε. και την εναντίωσή μας στην κατάργηση των ψυχιατρείων.
Η πληρότητα του νοσοκομείου μας είναι 130% και εισάγονται κάθε χρόνο 2.500 περιστατικά. Αυτή τη στιγμή έχει 1.200 λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας, από τους οποίους οι 800 περίπου διαβιούν σε στεγαστικές δομές (οικοτροφεία, ξενώνες και προστατευόμενα διαμερίσματα) σε όλη την Αττική και οι υπόλοιποι λαμβάνουν υπηρεσίες στις ψυχιατρικές κλινικές. Επιπλέον διαθέτει 2 κέντρα ψυχικής υγείας στους Αγίους Αναργύρους και στο Περιστέρι, όπου εξυπηρετούνται 26.000 περιστατικά το χρόνο.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι κινδυνεύουν να βρεθούν κυριολεκτικά στο δρόμο ή να οδηγηθούν σε ιδιώτες.

Διεκδικούμε:
· Αποκλειστικά Δημόσια και Δωρεάν ψυχική υγεία με ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ κάθε μορφής επιχειρηματικής δραστηριότητας (Μ.Κ.Ο.-ΙΔΙΩΤΗΣ) και πλήρη χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό.
· Όχι στο κλείσιμο του Ψ.Ν.Α. Καμιά μεταφορά κλινικών-υπηρεσιών (διοικητικών-τεχνικών). Καμιά ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ-ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ-ΑΠΟΛΥΣΗ.
· Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σε όλες τις ειδικότητες για την κάλυψη των διευρυμένων αναγκών των μονάδων και των υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας.

Δηλώνουμε ότι ο αγώνας αυτός γίνεται, όχι μόνο για τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας μας, αλλά προπάντων για την πρόσβαση ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ σε σύγχρονες, ποιοτικές ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΔΗΜΌΣΙΕΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΆΝ υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας.

Καλούμε τους συγγενείς των χρηστών υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, άνεργους συνδικάτα, σωματεία εργαζομένων, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα, κοινωνικούς φορείς να συμπαρασταθούν στο δίκαιο και μεγάλο αγώνα μας, με την ενεργή συμμετοχή τους και με ψηφίσματα συμπαράστασης.

.

.

ΕΝΙΑΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

(ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ)-ΛΕΟΦΩΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ 374-ΧΑΪΔΑΡΙ

ΤΗΛ: 2132054152-FAX: 2132054321
.
.
.
.
.

Οι εντυπώσεις του ποιητή Κώστα Βάρναλη απ’ το Δαφνί – Παρουσίαση του βιβλίου: “Αληθινοί Άνθρωποι”

.

ΒΑΡΝΑΛΗΣ

.

Μέρος Ι

.

Σήμερα, με ιδιαίτερη χαρά, θα σας παρουσιάσω ένα βιβλίο (ειδικότερα το δεύτερο μέρος του) που θεωρώ ανεκτίμητη πηγή πληροφοριών για όποιον ενδιαφέρεται για την ιστορία του ΨΝΑ, για τις αντιλήψεις εκείνης της εποχής σχετικά με τις ψυχικές διαταραχές, για τη θεραπευτική αντιμετώπιση, αλλά και για πολλούς άλλους λόγους. Στην πορεία, θα καταλάβετε περισσότερα.

.

Στο παρελθόν λοιπόν, κάπου είχα διαβάσει για τις επισκέψεις του ποιητή Κώστα Βάρναλη* στο Δαφνί κι όταν μελετούσα τα όσα κατέγραψε ο αείμνηστος Κώστας Φιλανδριανός στο βιβλίο του, για να κάνω τις αναρτήσεις που μπορείτε να τις δείτε εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ, διαπίστωσα πως αναφερόταν ξανά τ’ όνομά του. Στο Διαδίκτυο υπήρχαν λίγα, διάσπαρτα στοιχεία κι έτσι αποφάσισα να ψάξω περισσότερο το θέμα και να συγκεντρώσω ο,τι σχετικό.

Ας ξεκινήσω κατ’ αρχήν με όσα ο Φιλανδριανός έγραφε για τις επισκέψεις του ποιητή στο χώρο του ψυχιατρείου:

.

Μία από τις πιο εμπεριστατωμένες δημοσιογραφικές έρευνες (ενν: για το Δαφνί), έγινε απ’ την ημερήσια εφημερίδα “Πρωΐα” κατά το 1938. Ο συνεργάτης τότε, ποιητής Κώστας Βάρναλης, ερχόταν πάνω από ένα μήνα καθημερινά στο Νοσοκομείο, με συνοδεία πάντα σκιτσογράφου ή φωτογράφου. Στο διάστημα τούτο, έλαβε την ευκαιρία να γνωρίση από κοντά τη ζωή του Ψυχιατρείου και να μελετήση με άνεση τους αρρώστους, καταναλώνοντας συνεχώς ολόκληρη την ημέρα του μέσα σ’ αυτό. Οι εντυπώσεις του δημοσιεύονταν κάθε μέρα, μαζί με τα σχετικά σκίτσα και συχνά με κρίσεις και συμπεράσματά του. Πολύ αργότερα, τα ουσιαστικότερα μέρη της έρευνας ενοποιήθηκαν σε βιβλίο με τον τίτλο “ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ” (“Μια φανταστική Πολιτεία), με τον οποίο μπορεί και σήμερα να τη βρη κανεί, ενσωματωμένη στα “Άπαντα” του ποιητή”.

.

Βάρναλης-δημοσιογραφική ταυτότητα

.

Και συνέχιζε, δείχνοντας απερίφραστα με τα λόγια του, την εκτίμηση του για τον τρόπο που έφερε σε πέρας την δημοσιογραφική του αποστολή, ο ποιητής:

Ο,τι πάντως εντυπωσίασε, όσους είχαν τότε την ευκαιρία να τον παρακολουθήσουν στο έργο του, ήταν η ικανότητά του να δίνη λιτά, με λίγες αδρές γραμμές, τις πιο ακριβείς και τέλειες περιγραφές των αρρώστων και της κατάστασης τους και προ παντός το εκπληκτικό αισθητήριο του, που τον οδηγούσε στο να βλέπη σε βάθος και να ξεχωρίζη πράγματα, τα οποία μόνο έμπειρη Ψυχιατρική σκέψη θα μπορούσε να συλλάβη.

Η έρευνα απέβλεπε σε άλλους στόχους και με τη λογοτεχνική δομή της έπαιρνε διαφορετικό χαρακτήρα, ωστόσο έδινε παραστατική εικόνα της ζωής του Ψυχιατρείου, αλλά και του έργου που γινόταν εκεί και τούτο, ήταν την εποχή εκείνη αποστομωτική απάντηση στους επικριτές του”.

Είναι ευχής έργον που διασώθηκαν αυτές οι πληροφορίες και μπορούμε κι εμείς σήμερα να έχουμε μια εμπεριστατωμένη εικόνα μεταξύ άλλων και για τον τρόπο που δούλεψε το θέμα του ο Βάρναλης. Γιατί όμως ονόμασε το βιβλίο του έτσι; Ο ίδιος εξηγεί:

«Οι «Αληθινοί άνθρωποι» είναι κι αυτοί πορτραίτα ζωντανών ανθρώπων, αλλ’ από τον κόσμο των ψυχοπαθών. Τους ονομάζω ‘αληθινούς’, γιατί σχεδόν όλοι τους είναι ειλικρινείς και κανένας τους δεν υποκρίνεται το ρόλο του«.

.

Ο υπότιτλος του δεύτερου μέρους του βιβλίου είναι: «Μια φανταστική πολιτεία-Ο κόσμος του πνευματικού σκοταδιού» και προφανώς ο Φιλανδριανός τον δανείστηκε μεταγενέστερα και τιτλοφόρησε το δικό του έργο: «Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών-Το Δαφνί ..μια φανταστική πολιτεία«, αν και δεν το αναφέρει κάπου.

.

Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών-Κ. Φιλανδριανός

.

Το αντίτυπο της έκδοσης του Βάρναλη που έχω εγώ στα χέρια μου πάντως έχει τον γενικό τίτλο «Άνθρωποι«, κυκλοφόρησε το 1990 απ’ τις εκδόσεις «Κέδρος» και πλαισιώνεται με σχέδια του Ευθ. Παπαδημητρίου. Όπως και στην περίπτωση του βιβλίου του Φιλανδριανού, έτσι και τώρα, τηρώ κατά το δυνατόν τη σύνταξη κι ορθογραφία του πρωτότυπου κειμένου.

Η εκτίμηση των δύο ανδρών προφανώς ήταν αμοιβαία, γιατί κι ο ποιητής χωρίς να αναφέρει το όνομα του Φιλανδριανού, εκφράζεται θετικότατα για τον Διευθυντή του Ψυχιατρείου. Εξαίρει επίσης το έργο των γιατρών και των νοσηλευτών που τον συνόδευαν και τον διευκόλυναν στο έργο του:

«Έξω στη μισοβάρβαρη κοινωνία των γνωστικών, οι τρελοί υποφέρανε και υποφέρουν ακόμα και σήμερα τα πάνδεινα. Τους έχουνε μπαίγνιο. Τους χτυπάνε, τους πετροβολάνε, τους ερεθίζουν οι γνωστικοί, για να γελάνε. Απ’ το αποκαρδιωτικό, το σαδιστικό θέαμα, μας απαλλάξανε τα ψυχιατρεία (…) Όχι σπάνια οι τρελοί δαγκάνουν ή ξεσκίζουν με τα νύχια τους ή πάνε να πνίξουν τους νοσοκόμους’ μα οι νοσοκόμοι δεν επιτρέπεται να ‘εκδικούνται’. Οι τρελοί, όπως είπαμε, είναι άρρωστοι, που δεν έχουν ευθύνη για τις πράξεις τους. Επίσης έχει καταργηθεί ο ζουρλομανδύας, γιατί εμποδίζει τις κινήσεις των αρρώστων και τους στεναχωρεί. Για τους επικίνδυνους και σε κείνους που βρίσκονται σε παροξυσμό της μανίας τους, εφαρμόζεται το μέτρο της ‘καθήλωσης’. τους δένουν τα χέρια στα σίδερα του κρεβατιού με ειδικούς ιμάντες ή τους δένουν το ένα πόδι στον τοίχο μέσα σε απομονωτήρια (…) Μέσα στο ψυχιατρείο οι άρρωστοι γλυτώνουν πρώτα πρώτα από τα μαρτύρια των γνωστικών. Ύστερα τρώνε καλά, ντύνουνται καλά, κοιμούνται σε κανονικές ώρες, έχουν καθαριότητα και αναπνέουν τον καθαρό αέρα του βουνού και των πεύκων«.

 Και περιγράφει τα όσα αντίκρισε στο Δαφνί, πιο συγκεκριμένα, παρακάτω:

.

«Λίγοι θα ξέρουνε, πως το Δημόσιο Ψυχιατρείο αποτελεί μιαν ολάκερη πολιτεία με δυο χιλιάδες ψυχομέτρι. Πολιτεία με βασιλιάδες, με πρωθυπουργούς, με μεγάλους συγγραφείς και δισεκατομμυριούχους! Στην πολιτεία αυτή δεν υπάρχει Λόγος, δεν υπάρχει Συνείδηση, δεν υπάρχει Χρόνος, δεν υπάρχει τόπος. Κι όταν υπάρχουν ως ένα βαθμό, το περιεχόμενο κ’ η λειτουργία τους είναι πολύ διαφορετικά εκεί μέσα απ’ ο,τι είναι έξω (…) Πάμε επίτηδες απόγεμα, γιατί οι άρρωστοι κυκλοφορούνε λεύτερα στις αυλές. Έτσι θα μπορέσουμε να τους ιδούμε και να κουβεντιάσουμε μαζί τους. Το πρωί, άμα δυναμώσει ο ήλιος τους κλειούνε στα διαμερίσματα τους, γιατί ο ήλιος τους πειράζει. Δεν υπάρχουν υπόστεγα στην αυλή (…) Άλλοι ανεβοκατεβαίνουνε για δουλειές, άλλοι στέκονται όρθιοι κι άλλοι κατάχαμα ακουμπώντας τη ράχη στον τοίχο (…) φορούν αμπέχωνα και πανταλόνι από γκρίζα ερέα ή από λινό χακί. Πολλοί είναι μονάχα με το πουκάμισο. Λιγοστοί φορούνε στο κεφάλι τους ένα δίκωχο πηλήκιο από την ίδια γκρίζα αρέα (…) Μερικοί κουβαλάνε μέρα-νύχτα στην τσέπη του αμπέχωνου, ή στην πίσω τσέπη του πανταλονιού το τενεκεδένιο κύπελο του νερού και του τσαγιού, πλακουτσωμένο από τις δύο μεριές, για να χωράει καλύτερα. Νομίζεις πως βρίσκεσαι μάλλον σε στρατώνα μετά τα βραδινά γυμνάσια παρά σε ψυχιατρείο«.

.

.

(συνεχίζεται εδώ)

.

.

*Τα πνευματικά δικαιώματα των έργων του ποιητή, ανήκουν στην κόρη του, Ευγενία Βάρναλη και στις εκδόσεις «Κέδρος»

**Η φωτογραφία της δημοσιογραφικής ταυτότητας του Κώστα Βάρναλη, είναι απ’ το αφιέρωμα της εφημερίδας «Ριζοσπάστης» στον μεγάλο ποιητή, που μπορείτε να δείτε εδώ.

.

.

.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ : ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟΥ ΜΕΣΩ ΔΗΘΕΝ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ ΟΔΗΓΕΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΣ ΤΟΥ ΨΝΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟΥ ΜΕΣΩ ΔΗΘΕΝ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ ΟΔΗΓΕΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΣ ΤΟΥ ΨΝΑ

.

Μέσα από μια προφανώς προσυμφωνημένη και προσχεδιασμένη διαδικασία, πριν καλά-καλά τελειώσει η χτεσινή (12/9/14) συνεδρίαση του ΔΣ του ΨΝΑ, το γνωστό σάϊτ «Υγεία360» ανάρτησε κατ΄ αποκλειστικότητα και με θετικό σχολιασμό μιαν από τις αποφάσεις που πάρθηκαν στη συνεδρίαση αυτή και η οποία αφορά τους σχεδιασμούς για τους νοσηλευόμενους με άρθρο 69 ΠΚ, ενόψει του «βίαιου κλεισίματος των ψυχιατρείων».

Μια ακόμη ανακοίνωση στη λογική του «θεάματος», που σερβίρει, υπό μορφήν δήθεν «διαβούλευσης» (γνωρίζουμε τι σημαίνει αυτός ο όρος για την τροϊκάνικη κυβέρνησης και τα κατά τόπους όργανά της) την δημιουργία «δικαστικού ψυχιατρείου», την κόλαση, δηλαδή, «υψίστης ασφαλείας» για τους ψυχικά πάσχοντες και άλλους, όλο και πιο πολλούς, ανεπιθύμητους αυτής της κοινωνίας, που δεν χωρούν πια στις φυλακές του σωφρονιστικού συστήματος και την οποία έχουν προαποφασίσει, αλλά όχι καταλήξει ακόμα πώς ακριβώς θα θέσουν σε εφαρμογή.

Λέει, όπως πάντα ψευδώς, ο Διοικητής του ΨΝΑ, ότι για τους ασθενείς του άρθρου 69 ΠΚ που νοσηλεύονται στο ΨΝΑ «δεν υπάρχει κανένα θεραπευτικό πλαίσιο κλινικής διαχείρισης και εν γένει φροντίδας τους». Αν ισχύει αυτό, τότε πώς, στη διάρκεια πολλών χρόνων, δεκάδες εξ΄ αυτών «έγιναν καλά», πήγαν στο δικαστήριο όπου έγινε άρση του 69 (αρ. 70 ΠΚ) και έκτοτε, με όσα στοιχεία είναι διαθέσιμα, κανείς τους δεν υποτροπίασε (με την έννοια της εκ νέου τέλεσης αδικήματος), διαψεύδοντας την όποια έννοια «επικινδυνότητας»;

Αν δεν ήταν η άγνοια, οι εμμονές και τα αρνητικά στερεότυπα με τα οποία λειτουργούν πολλοί δικαστές και εισαγγελείς όταν αντιμετωπίζουν έναν ψυχικά πάσχοντα και έρχονται αντιμέτωποι με το φάσμα της «επικινδυνότητας», απορρίπτοντας «άνευ λόγου και αιτίας» την άρση του 69 ΠΚ σε επανειλημμένες σχετικές αιτήσεις των θεραπόντων, δεκάδες άλλοι θα είχαν ήδη βγει από το ΨΝΑ και θα ήταν τώρα στο σπίτι τους ή σε στεγαστική δομή, με την όποια ψυχιατρική φροντίδα θα είχαν ανάγκη.

Το ζήτημα είναι πολύ πιο πολύπλοκο από την μονοδιάστατη, απλοποιητική, προσχηματικού χαρακτήρα σκέψη που εκφράζεται στο σκεπτικό της πρότασης, η οποία ψηφίστηκε από το ΔΣ του ΨΝΑ. Οι ασθενείς αυτοί έχουν κάθε δικαίωμα να νοσηλεύονται, όπως όλοι οι πολίτες, στις διαθέσιμες κανονικές υπηρεσίες μέχρι να αναρρώσουν. Θα ήταν απαράδεκτο να μεταφερθούν σε «ειδικό τμήμα», εφόσον, μάλιστα, έχουν κριθεί «ακαταλόγιστοι» εξαιτίας ακριβώς της ψυχικής τους διαταραχής. Το ερώτημα που εγείρεται, είναι ως προς την αντιμετώπισή τους μετά την ανάρρωση, όταν θα προετοιμάζονται να περάσουν σ΄ ένα επόμενο στάδιο, κοινωνικής επανένταξης, όπου, φυσικά, χρειάζεται ένας εξατομικευμένος θεραπευτικός σχεδιασμός από κοινοτικές υπηρεσίες (που, όμως, δεν υπάρχουν, ούτε οι υπηρεσίες ούτε ο σχεδιασμός αυτός, ούτε καν ως σκέψη). Είναι σ΄ αυτή τη φάση που η διαιωνιζόμενη παραμονή τους στα τμήματα εισαγωγών είναι εξαιρετικά προβληματική, πρωτίστως για τους ίδιους : τους οδηγεί στην ιδρυματοποίηση και στην παλινδρόμηση. Είναι σ’ αυτό το σημείο που τα τμήματα εισαγωγών μετατρέπονται σε αποθήκες, εκτός των άλλων, και των ασθενών με το άρθρο 69 ΠΚ. Με κύριους λόγους, στη βάση του υπάρχοντος, ασαφούς και αμφιλεγόμενου, νομοθετικού πλαισίου (το οποίο λειτουργεί ανασταλτικά και ακυρωτικά στην ίδια την θεραπευτική διαδικασία), αφενός, τον (απορριπτικό) τρόπο που λειτουργούν, συνήθως, οι δικαστές και αφετέρου, την παντελή έλλειψη εναλλακτικών κοινοτικών υπηρεσιών, καθώς και μιας αντίστοιχης κουλτούρας και πρακτικών αντιμετώπισης των ιδιαίτερων προβλημάτων και αναγκών τους.

Είναι σε μια τέτοια λογική, σε μιαν εναλλακτική στο ίδρυμα και στην φύλαξη προσέγγιση, που θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται το πρόβλημα και όχι στη λογική της δημιουργίας ενός επιστημονικοφανούς ιατρικού και νομικού περιτυλίγματος για το μπουντρούμιασμά τους στο, όποιας μορφής, δικαστικό ψυχιατρείο. Αλλωστε, πολλοί ψυχίατροι έχουν, εδώ και χρόνια, μαγειρέψει τη σάλτσα της νέας συνταγής: «πώς μπορούμε να έχουμε ένα δολοφόνο δίπλα σε μια νοσηλευόμενη με κατάθλιψη»; Αυτό θα ξανακουστεί και ως το «ισχυρό επιχείρημα» – ισχυρό για όλους τους αδαείς.

Στην περίπτωση μας ριζικά εναλλακτικής προσέγγισης στο ζήτημα της αντιμετώπισης των λεγόμενων «ακαταλόγιστων» ασθενών, ένα πρώτο ζήτημα θα ήταν η ριζική αλλαγή του νομικού πλαισίου, όχι, όμως, αποχωρισμένα αλλά σε άμεση συνάρτηση με την δημιουργία του δικτύου κοινοτικών υπηρεσιών. Ωστόσο, μια τέτοια συζήτηση με τα εκτελεστικά όργανα της τρόϊκας, που έχουν διοριστεί στο ΨΝΑ για να εφαρμόσουν το σύμφωνο Αντόρ – Λυκουρέντζου, δεν μπορεί να γίνει. Γιατί το μόνο που τους διακρίνει είναι η «ικανότητα» να κλέβουν και να χρησιμοποιούν «μεταρρυθμιστική» ορολογία για να ντύνουν τα πιο σκοτεινά νεοφιλελεύθερα σχέδια κοινωνικής καταστροφής.

Καλεί ο Διοικητής του ΨΝΑ, με τον γνωστό τρόπο που μάθαμε από Αδωνι και Βορίδη, σ΄ ένα «διάλογο» και υποβολή προτάσεων (Συντονιστών Διευθυντών, κλπ). Καλεί και την Ψυχιατροδικαστική Εταιρεία, που, όμως, είναι γνωστές οι θέσεις της υπέρ του δικαστικού ψυχιατρείου και άλλων σχεδίων που σχετίζονται με το ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού.

Μιλά για «τεχνική αξιολόγηση» από διεθνείς εμπειρογνώμονες, αλλά, φυσικά, «δεν λέει» ποιος και με ποια κριτήρια θα τους επιλέξει, ποιων απόψεων, πρακτικών και πολιτικών θα είναι φορείς – συνήθως των διαφόρων ομοιωμάτων, σε κάθε χώρα, των High Security Βρετανικών ψυχιατρείων – για να μας διδάξουν «ποιο είναι το σωστό», τη στιγμή που υπάρχει μεγάλη συζήτηση και αμφισβήτηση σε πολλές χώρες για το κάτεργο των δικαστικών ψυχιατρείων (στην Ιταλία, μάλιστα, έχει περάσει νόμος για την «κατάργησή» τους).

 Φτάνει μέχρι του σημείου να επιβάλλει «αξιολόγηση όλων των ασθενών με το άρθρο 69» «από 3μελή επιτροπή ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων ειδικών στην ψυχιατροδικαστική», με επικεφαλής τον Δ/ντή της Β΄ Πανεπιστημιακής Ψυχιατρικής κλινικής του νοσοκομείου ΑΤΤΙΚΟΝ – το οποίο, όμως, δεν δέχεται ούτε καν ακούσιες νοσηλείες, πόσο μάλλον να έχει εμπειρία από αντιμετώπιση ασθενών με το άρθρο 69. Δεν είναι μόνο απαράδεκτο να ορίζεται επιτροπή για να εξετάσει ασθενείς των οποίων την θεραπευτική ευθύνη έχει μια συγκεκριμένη θεραπευτική ομάδα, στοχοποιώντας και ταξινομώντας αυτούς τους ασθενείς σε μια ειδική κατηγορία, αυτών που έχουν, δήθεν, ανάγκη διερεύνησης της «επικινδυνότητάς» τους από κατόχους, υποτίθεται, «ειδικής γνώσης» – είναι ότι χρησιμοποιεί και την λέξη «αξιολόγηση» των ασθενών, λες και οι ασθενείς αυτοί είναι κάτι σαν δημόσιοι υπάλληλοι προς αξιολόγηση – άλλοι θα πάρουν «πάνω από τη βάση», άλλοι, πιο «επικίνδυνοι», «κάτω από τη βάση» κοκ….

Αν, ωστόσο, υπήρχε πραγματικό ενδιαφέρον για την αντιμετώπιση του απαράδεκτου καθεστώτος στη βάση του οποίου νοσηλεύονται οι ασθενείς με το άρθρο 69, αντί για «λόγια και προτάσεις», ο Διοικητής του ΨΝΑ θα έπρεπε κάτι να είχε ήδη κάνει για το απαράδεκτο, βάρβαρο, μεσαιωνικό καθεστώς στη βάση του οποίου «νοσηλεύεται», στο ΨΝΑ, ασθενής με το άρθρο 69, απομονωμένος, πάνω από δυο χρόνια, σ΄ ένα θάλαμο, εντός του οποίου παρακολουθούνται οι όποιες κινήσεις του (όταν δεν είναι μηχανικά καθηλωμένος) από ένα μικρό άνοιγμα (οπή) σ΄ έναν τοίχο από τη μεριά ενός τμήματος «χρονίων», του γνωστού και πολύπαθου «7ου τμήματος», αυτού με τους συνεχώς δεμένους ασθενείς επί 24ώρου βάσεως.….

Ισως, όμως, τα πιο ανησυχητικό απ΄ όλα να είναι ο κομπασμός του κ. Διοικητή ότι η πρότασή του ψηφίστηκε ομόφωνα στο ΔΣ, πράγμα που σημαίνει ότι και ο εκπρόσωπος των γιατρών και αυτός των εργαζομένων ψήφισαν υπέρ. Η λεγόμενη «αξιωματική αντιπολίτευση», στην οποία οι εκπρόσωποι αυτοί αναφέρονται και με την οποία έχουν δηλώσει ότι συνεργάζονται, πρέπει να πάρει θέση. Θα μπει σε μια διαδικασία που με μαθηματική βεβαιότητα έχει σχεδιαστεί για να οδηγήσει στην δημιουργία του δικαστικού ψυχιατρείου μέσα από την κατασκευή της μεγαλύτερης δυνατής συναίνεσης;

Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό και απαιτεί εγρήγορση, κατανόηση του τι διακυβεύεται και κινητοποίηση ενάντια στα σχέδια, που είναι εν εξελίξει, για την οικοδόμηση μιας ψυχιατρικής – χωροφύλακα της «επικινδυνότητας», αυτής που κατασκευάζει η νεοφιλελεύθερη εξαθλίωση της κοινωνίας.

Αν αυτή η εξέλιξη με τους ασθενείς του άρθρου 69 ΠΚ συνδυαστεί με τις προετοιμασίες για την εφαρμογή της «υποχρεωτικής κατ’ οίκον θεραπείας», τότε καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνει το «βίαιο κλείσιμο του ψυχιατρείου». Σ΄ ένα συνέδριο, στα τέλη του Σεπτέμβρη, οι ίδιοι άνθρωποι (Ψυχιατροδικαστική Εταιρεία κλπ) που εμπλέκονται στη «διαχείριση των ασθενών με το άρθρο 69», είναι αυτοί που εισάγουν τον συγκεκριμένο τρόπο εφαρμογής της «υποχρεωτικής κατ΄ οίκον θεραπείας» – κι΄ όποιος δεν συμφωνεί, στη βάση των όποιων κριτηρίων αυτού που την επιβάλει, μέσα στο ίδιο το σπίτι αυτού που έχει το όποιο πρόβλημα, άμεσος εγκλεισμός (με τον ίδιο τρόπο που, τώρα, γίνεται η μηχανική καθήλωση).

Η διαδικασία του κλεισίματος των ψυχιατρείων αναδεικνύει, με όλο και πιο γοργούς ρυθμούς, αυτό που υπόκειται στον τρόπο με τον οποίο καταργούνται. Κάθε συμμετοχή, και με όποιο τρόπο, σε όλα αυτά τα σχέδια, είναι συνενοχή. Ασθενείς, οικογένειες, λειτουργοί, κοινωνικά κινήματα πρέπει, ανεξάρτητα και έμπρακτα, «να πάρουν το λόγο» και να δώσουν άμεσα τη δική τους απάντηση πριν είναι πολύ αργά.

.

13/9/2014

.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

.

.

.

.

6ο Διεθνές Συνέδριο ‘Ακούγοντας Φωνές’ / Οδ(υσσ)εύοντας με τις Σειρήνες: Παλεύοντας με την ανάρρωση σε καιρούς κρίσης – Θεσσαλονίκη, 10-12 Οκτωβρίου 2014

 

Ακούω φωνές

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

6ο Διεθνές Συνέδριο ‘Ακούγοντας Φωνές’

Οδ(υσσ)εύοντας με τις Σειρήνες: Παλεύοντας με την ανάρρωση σε καιρούς κρίσης

Θεσσαλονίκη, 10-12 Οκτωβρίου 2014

.

.

Το 6ο Διεθνές Συνέδριο ‘Ακούγοντας Φωνές’ θα διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη στις 10-12 Οκτωβρίου 2014.

Τα Διεθνή Συνέδρια ‘Ακούγοντας Φωνές’ οργανώνονται από το Intervoice, ένα διεθνές δίκτυο ανθρώπων που ακούνε φωνές, κριτικών επαγγελματιών και ερευνητών, συγγενών και άλλων ενδιαφερόμενων πολιτών. Στόχος του δικτύου Intervoice είναι η αλλαγή του τρόπου κατανόησης και αντιμετώπισης της εμπειρίας ακρόασης φωνών μέσα από την παραγωγή και διάχυση νέας γνώσης σχετικά με τις φωνές και την προώθηση εναλλακτικών τρόπων διαχείρισης των φωνών, που βασίζονται στην αυτενέργεια και την αυτοβοήθεια. Το 6ο Διεθνές Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη οργανώνεται από το Ελληνικό Δίκτυο ‘Ακούγοντας Φωνές’ και το Παρατηρητήριο για τα Δικαιώματα στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας, και αποτελεί συνέχεια των προηγούμενων συνεδρίων, που έγιναν στο Maastricht της Ολλανδίας το 2009, στο Nottingham της Αγγλίας το 2010, στη Savona της Ιταλίας το 2011, στο Cardiff της Αγγλίας το 2012 και στη Μελβούρνη της Αυστραλίας το 2013.

Το Συνέδριο καλούνται να παρακολουθήσουν άνθρωποι που ακούνε φωνές, συγγενείς, επαγγελματίες και ερευνητές στο χώρο της ψυχικής υγείας και όσοι ενδιαφέρονται για την εμπειρία των φωνών. Στο Συνέδριο περιλαμβάνονται ερευνητικές ανακοινώσεις, αφηγήσεις ζωής και ανάρρωσης, ανακοινώσεις σχετικά με τα τοπικά δίκτυα και οργανώσεις, βιωματικά εργαστήρια και διαδραστικές συνεδρίες. Θα είναι ένας τόπος συνεύρεσης, συζήτησης, ανταλλαγής ιδεών και μοιράσματος εμπειρίας, μεταξύ ανθρώπων από διαφορετικές χώρες, οπτικές γωνίες και διαδρομές ζωής.

Η έννοια της κρίσης κουβαλάει από την ετυμολογία της μια αμφισημία ως κάτι που κρίνει και κρίνεται. Αποτελεί μια κατάσταση αυξημένου ρίσκου αλλά και σύμφωνα με μια άλλη οπτική και μια ευκαιρία για αλλαγή. Κάθε κρίση, είτε προσωπική είτε συλλογική, δεν μπορεί να ειδωθεί ξέχωρα από το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που την εμπεριέχει. Πώς μπορούμε να μιλάμε για την κρίση του μέρους χωρίς να βάζουμε στο κάδρο και την κρίση του όλου; Η κρίση του αναφερόμενου ως ψυχικά ασθενή αφορά τον ίδιο ή και την κρίση του ψυχιατρικού θεσμού που υποτίθεται τον περιθάλπει; Και η όποια πορεία προς μια λύση, διέξοδο ή ανάρρωση αφορά την παρακολούθηση ενός προκαθορισμένου «θεραπευτικού» προγράμματος ή μήπως κάτι άλλο;

Τα τέσσερα τελευταία βασανιστικά χρόνια μας έδωσαν τη δυνατότητα να αναστοχαστούμε πάνω στο νόημα της κρίσης περιδιαβαίνοντας τουλάχιστον τρία επίπεδα: ενδοπροσωπικό, διαπροσωπικό και κοινωνικό. Αποτέλεσαν την αφορμή για επεξεργασία και αναζήτηση νέων σχέσεων αλληλεγγύης και συντροφικότητας εντός και εκτός του δικτύου μας. Όμως παράλληλα με όλα αυτά υπάρχει και το καθημερινό στοίχημα της επιβίωσης. Πώς μπορεί κανείς να μιλήσει για ανάρρωση αν δε μιλήσει για τις βασικές ανάγκες, η κάλυψη των οποίων αγνοείται ή αντιμετωπίζεται με όρους φιλανθρωπίας;

Σε αυτόν τον αγώνα πολλές από εμάς συναντήσαμε στην καθημερινή μας πρακτική βασικές αρχές του δικτύου των φωνών: την ανάγκη αποδοχής της εμπειρίας μας και την ανάληψη της κυριότητάς της, την αναζήτηση βοηθητικών άλλων, την ανάληψη ευθύνης, την πραγματοποίηση επιλογών. Μόνο έτσι μπορούμε να χτίσουμε μια «ψυχολογία της αντίστασης» πάνω σε αυτή την εγνωσμένη αποδοχή, προκειμένου να δώσουμε «νόημα» και να χτίσουμε για το «μέλλον» μέσα από ενεργητική συμμετοχή σε διαδικασίες που αμφισβητούν, επαναπροσδιορίζουν και τελικά ανατρέπουν όλες εκείνες τις λογικές που είναι συνυφασμένες με την καταστροφή κάθε «νοήματος» και κάθε «μέλλοντος». Σε μια τέτοια διαδρομή ανάρρωσης χρειαζόμαστε όλες εκείνες τις φωνές που καθημερινά αποκλείονται και καθίστανται περιττές, συχνά ως άχρηστες ή επικίνδυνες.

Η ανάρρωση μπορεί να αποτελέσει μια Οδύσσεια, ένα ταξίδι που μπορεί να πάρει χρόνια. Η Ιθάκη θα είναι εκεί, αλλά διαφορετική από τότε που έφυγες. Αυτή είναι όμως που τελικά σου χαρίζει το ταξίδι…

Σας καλούμε στη Θεσσαλονίκη στο 6o Παγκόσμιο Συνέδριο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές, μια ανοικτή διαδικασία που θα εμπλουτίζεται διαρκώς με την αρωγή και τη συμμετοχή σας. Φανταζόμαστε μια συνεχή διεργασία συζήτησης, επεξεργασίας και αναστοχασμού πάνω στη θεματική του συνεδρίου, που θα ολοκληρωθεί σε μία διακήρυξη στο τέλος του συνεδρίου. Αυτή η διεργασία θα λάβει χώρα μέσω της ενότητας ιδέες και αναστοχασμοί πάνω στο συνέδριο στην ιστοσελίδα του συνεδρίου. Θα ακολουθήσουν και νέα ενημερωτικά κείμενα που θα πλαισιώνουν το παρόν κάλεσμα και θα το διευκρινίζουν πληρεστέρα. Μείνετε συντονισμένοι….

Για να στείλετε αναστοχασμούς, ιδέες και προτάσεις δείτε εδώ

Για υποβολή περιλήψεων δείτε εδώ