Vincent Van Gogh: Η ψυχολογία μιας παρεξηγημένης ιδιοφυίας – Τα ψυχιατρικά άσυλα, οι διαγνώσεις κι οι γιατροί του

ΜΕΡΟΣ ΙΙΙ (συνέχεια από εδώ)

.

300px-Hospital_in_Saint-Remy

Hospital at Saint-Remy, 1889

.

Παρά τον τρόμο που ένιωσε όμως ο Felix Rey, εξαιτίας του πορτρέτου που προαναφέρθηκε, σε διαμέρισμα δικής του ιδιοκτησίας επέτρεψε να μείνει ο σπουδαίος Ολλανδός καλλιτέχνης όταν εκείνος βγήκε απ’ το άσυλο, καθώς οι πλημμύρες που έγιναν τότε στην περιοχή, κατέστρεψαν τα έργα που είχε στο περίφημο Κίτρινο Σπίτι

To Μάρτιο του 1889 όμως, ο ζωγράφος συνειδητοποίησε πως είχε περάσει τρεις κρίσεις σε διάστημα τεσσάρων μηνών κι αισθάνθηκε πως κάτι έπρεπε να κάνει γι’ αυτό.

Με τη βοήθεια του Rey και με τη σύμφωνη γνώμη του νιόπαντρου Theo (πόσο να τον επηρέασε άραγε ο γάμος του;), στις 8 Μαϊου εισήχθη οικειοθελώς στο Saint-Paul, πρώην μοναστήρι, στο Saint-Rémy της Provence. O αδερφός του που πλήρωνε για να του διαθέτουν ένα δωμάτιο κι ένα στούντιο, έγραψε στο Διευθυντή παρακαλώντας τον να του επιτρέψει  να ζωγραφίζει στους εξωτερικούς χώρους κι αν είναι δυνατόν να μπορεί να πίνει μισό λίτρο κρασί με τα γεύματα του. Παρέμεινε εκεί για ένα χρόνο.

.

800px-Vincent_van_Gogh_-_Corridor_in_the_Asylum

Corridor in Saint-Paul Hospital, 1889

.

Διευθυντής του ιδρύματος ήταν ο  Dr Théophile Zacharie Auguste Peyron, επιστήμονας χωρίς γνώσεις ψυχιατρικής(η διατριβή του ήταν πάνω στην παραλυτική άνοια), που στο παρελθόν είχε διατελέσει ιατρικός σύμβουλος στο ναυτικό κι ενδιαφερόταν ιδιαιτέρως για την οφθαλμολογία.

Είχε σημειώσει τότε στα γραπτά του, πως κατά τη διάρκεια των κρίσεων, που διαρκούσαν από δύο βδομάδες ως ένα μήνα ο Van Gogh, προσπάθησε αρκετές φορές να δηλητηριαστεί καταπίνοντας χρώματα και παραφίνη. Ωστόσο, φαίνεται πως αυτή την πληροφορία την έμαθε από τρίτους κι ήταν αμφισβητήσιμη αρχικά, σύμφωνα με τον αδερφό του καλλιτέχνη, που δεν έκρυψε τον σκεπτικισμό του

Ο  Peyron πίστευε, όπως άλλωστε και ο Rey, πως οι κρίσεις του ασθενή ήταν επιληπτικής φύσεως (εδώ υπάρχει επιστολή στην οποία αναφέρεται στο ζήτημα) και πως δεν ήταν τρελός (το είχε πει τόσο στον ίδιο, όσο και στον Theo, όταν συναντήθηκαν στο Παρίσι). Tον κούραρε με υδροθεραπείες και συνέχισε να του δίνει βρωμίδιο.Αυτό ήταν όλο..

.

800px-Van_Gogh_-_Garten_des_Hospitals_Saint-Paul1

The Garden of Saint-Paul Hospital, 1889

.

Δεν θα πρέπει να είχαν και τις καλύτερες σχέσεις βέβαια, καθώς κάποτε τον είχε απειλήσει πως θα τον κλειδώσει, θα τον απομονώσει κι ο Van Gogh είχε εκφράσει την εύλογη απορία του: «Θα με κλειδώσετε; Εμένα; Γιατί; Δεν έβλαψα ποτέ κανέναν«.

Σ’ επιστολή του ο καλλιτέχνης τον περιέγραψε ως έναν άνθρωπο ηλικιωμένο, χήρο, με αρθρίτιδα και μαύρα γυαλιά που φαινόταν να μην έχει καμία διασκέδαση στη ζωή του, εξόν απ’ τη δουλειά του, αν και ευκατάστατος. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν πως συζητούσαν κάτι πέρα απ’ τα τυπικά  ή πως τον εμπιστευόταν, όπως τον Rey. Γράφει όμως πως του φέρθηκε με καλοσύνη (με την καλοσύνη του ‘ξενοδόχου’ άραγε;), ο,τι κι αν σημαίνει αυτό, σε κάποια σημεία των επιστολών του κι αλλού ανέφερε πως το άσυλο αυτό τον απέλπιζε και τον αποπροσανατόλιζε.

.

.

Κι ο François-Bernard Michel είναι καυστικός απένταντι στον Peyron και στο βιβλίο του (αν γνωρίζετε γαλλικά διαβάστε το, για ν’ αποκτήσετε πιο ολοκληρωμένη άποψη) δεν διστάζει να τον χαρακτηρίσει ως  «μπακάλη της ιατρικής«.

Δεν φαίνεται τυχαίο άλλωστε το γεγονός, πως δεν υπάρχει πορτρέτο του γιατρού ανάμεσα στα έργα του καλλιτέχνη (ενώ υπάρχει του ανθρώπου που ήταν επικεφαλής εκεί τότε), o οποίος αξίζει να σημειωθεί πως σύμφωνα με την εργασία των Park και Park, είχε ζωγραφίσει (αντί αμοιβής) ακόμη και τον Δόκτωρ Hubertus Amadeus Cavenaille, που τον κούραρε στην Αμβέρσα για δυσπεψία (κι υποψιαζόταν πως ο ασθενής του έχει σύφιλη). Δυστυχώς όμως, αυτό το έργο έχει χαθεί.

Ένα μήνα πάντως, αφότου αφίχθη εκεί, ζωγράφισε στην «Έναστρη νύχτα», τον πιο διάσημο ίσως πίνακα του, την ιστορία του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ και να δείτε κι ένα ενδιαφέρον video για το πως σχετιζεται η τυρβώδης ροή μ’ αυτό το έργο

.

1280px-Van_Gogh_-_Starry_Night_-_Google_Art_Project

Starry Night, 1889

.

Εντέλει ο Διευθυντής του Saint-Paul, του επιτρέπει να φύγει όταν το ζητά ο ίδιος ο ασθενής, που φοβάται πως θα κατηγοριοποιηθεί ως ο ‘τρελός ζωγράφος’. Ο Van Gogh είχε γράψει φυσικά στον Theo πριν εκφράσει στον Peyron αυτή την επιθυμία γιατί σκεφτόταν πως θα ήταν καλύτερα ίσως, να ζήσει πια στο Βορρά. Είχε την ελπίδα πως το εκεί κλίμα θα βοηθούσε στην ανάρρωση του.

Περισσότερα πάντως, για τη διαμονή του στο άσυλο και τα έργα που φιλοτέχνησε το διάστημα που έμεινε σ’ αυτό, διάβασα στο ενδιαφέρον βιβλίο που υπάρχει εδώ και μπορείτε να δείτε κι εσείς.

Όσο για το δωμάτιο που δείχνουν σήμερα στους επισκέπτες στο Saint-Paul (περισσότερες σύγχρονες φωτογραφίες εδώ), ο συγγραφέας Kenneth Wilkie αμφιβάλλει πως είναι το πραγματικό και στοιχειοθετεί την άποψη του στο ευκολοδιάβαστο βιβλίο του. Απ’ αυτό επίσης  θα πληροφορηθείτε τι είπαν οι άνθρωποι που είναι εν ζωή και σχετίζονταν με τον Ολλανδό καλλιτέχνη, όπως για παράδειγμα ο ανηψιός του.

.

dsc_0830

.

.

(συνεχίζεται)

.

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Οκτώβριος 15, 2014.

Ένα Σχόλιο to “Vincent Van Gogh: Η ψυχολογία μιας παρεξηγημένης ιδιοφυίας – Τα ψυχιατρικά άσυλα, οι διαγνώσεις κι οι γιατροί του”

  1. […] ΙV (συνέχεια από εδώ) […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: