Επιστολή Θ. Μεγαλοοικονόμου: Για τις δηλώσεις του Διοικητή του ΨΝΑ στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος»

.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΑΘΗ, ΜΕ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΟΥ ΨΝΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟΥ

.

Για όποιον γνωρίζει τον τρόπο που λειτουργεί ο Διοικητής του ΨΝΑ κ. Π. Θεοδωράκης ίσως να μην αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, με αφορμή δημοσίευμα του «Ελεύθερου Τύπου» (Ε.Τ.) της 26/10/2014, για το ΨΝΑ, που δεν του άρεσε, βγάζει στη δημοσιότητα (Ε.Τ. της 1/11/2014) την απουσία από το νοσοκομείο γιατρών που εφημέρευαν, την οποία διαπίστωσε ύστερα από μια «νυκτερινή έφοδο» που έκανε στο νοσοκομείο πριν ένα περίπου χρόνο (28/12/13)!!!

Το ερώτημα είναι γιατί το κάνει αυτό τώρα, παρόλο που το ζήτημα έχει λήξει οριστικά; Γιατί το κρατούσε τόσο καιρό μακριά από την όποια δημοσιότητα (εκτός ίσως από τις προσφιλείς του φεϊσμπουκικές ενημερώσεις του κύκλου των «κολλητών»), παρά την υποτιθέμενη σοβαρότητα του θέματος;

Αυτό που δεν λέει ο κ. Θεοδωράκης είναι ότι, ανέκαθεν, εν γνώσει και με την σιωπηρή συμφωνία όλων των προηγούμενων Διοικητών του ΨΝΑ, υπήρχε αυτή η τακτική στην εφημερία, να κοιμούνται, δηλαδή, το βράδυ ορισμένοι στο σπίτι τους, χωρίς, όμως, να παίρνει κανείς (και αυτοί που κοιμούνταν μέσα)το ρεπό που βάσει του νόμου δικαιούνται για την επόμενη, ή μια άλλη, μέρα και χωρίς ποτέ, φυσικά, να έχει καταστεί μη ασφαλής η εφημερία εξαιτίας των απουσιών αυτών.

Αυτό, φυσικά, δεν δικαιολογούσε την όποια απουσία και κάποιοι είχαμε εκφράσει την αντίρρησή μας σ΄ αυτή την εγκαθιδρυμένη πρακτική, αν και μεμονωμένες διαφορετικές στάσεις δεν μπορούσαν να επηρεάσουν μια ένθεν κακείθεν παγιωμένη κατάσταση. Επρόκειτο για μια ανέκαθεν «συνήθεια», παρενέργεια του τρόπου εφημέρευσης στο ψυχιατρικό άσυλο, όπου η εφημερία δεν γίνεται ανά κλινική (κάτι αδύνατο λόγω του ανεπαρκούς αριθμού των γιατρών, ακόμη και στις «καλές εποχές», πόσο μάλλον σήμερα), αλλά για ολόκληρο το νοσοκομείο. Είναι αυτό, άλλωστε που, μεταξύ πολλών άλλων, καθιστά πρακτικά αδύνατη τη μεταφορά κλινικών του ψυχιατρείου στα γενικά νοσοκομεία, με τον παρόντα αριθμό γιατρών (και νοσηλευτών).

Αυτό, ωστόσο, που πρέπει να τονιστεί είναι ότι, όλα αυτά τα χρόνια, όχι μόνο ποτέ δεν δημιουργήθηκε το παραμικρό πρόβλημα στην πλήρη και επαρκή κάλυψη της εφημερίας, αλλά, επίσης, και προπαντός, ότι την επόμενη μέρα όλοι οι γιατροί ήταν στη θέση τους – ενώ, τώρα, παίρνοντας το ρεπό της εφημερίας, βρίσκονται όλο και πιο αραιά στα τμήματά τους, αδυνατώντας (καθώς είναι και αριθμητικά λίγοι ανά τμήμα και με πλήθος άλλων υποχρεώσεων στις εξωτερικές στεγαστικές δομές, στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία κλπ) να διαθέσουν το χρόνο που είναι αναγκαίος για την κατά το δυνατόν πιο επαρκή φροντίδα και θεραπεία των νοσηλευομένων.

Ο κ. Θεοδωράκης, μόλις λίγες εβδομάδες αφότου ανέλαβε ως Διοικητής, αντί να συζητήσει με τους γιατρούς το ζήτημα αυτό, που όλοι το ήξεραν, και έμμεσα το αποδέχονταν, μέσα στο ΨΝΑ (κανείς δεν το έκρυβε) και να ζητήσει/απαιτήσει να σταματήσει αυτή η παρατυπία, προτίμησε την τακτική της «νυκτερινής εφόδου», για να δημιουργήσει εντυπώσεις, για να σπείρει τον τρόμο προκειμένου να αδρανοποιήσει, να παθητικοποιήσει, να κάμψει τις αντιστάσεις τόσο των γιατρών, όσο και όλου του προσωπικού, στα σχέδια που του είχαν ανατεθεί από την τρόικα και την task force του Υπουργείου Υγείας για το όπως- όπως «κλείσιμο του ψυχιατρείου». Είχε προηγηθεί η «υποδοχή» του στο ΨΝΑ (ένα μήνα πριν την έφοδο κατά των γιατρών) με συγκέντρωση αποδοκιμασίας του από όλο το προσωπικό και έπρεπε, ως προάγγελος του όποιου «Φορτσάκη», να δείξει σε όλους «τι εστί βερίκοκο» (που έλεγε και ο Αδωνις Γεωργιάδης, του οποίου Π. Θεοδωράκης υπήρξε στενός συνεργάτης τόσο στη διάλυση της όποιας πρωτοβάθμιας υγείας υπήρχε, με το ΠΕΔΥ, όσο και εν συνεχεία με την διάλυση της ψυχικής υγείας).

Ακόμη μικρότερη βαρύτητα έχει το πυροτέχνημα του κ. Θεοδωράκη περί «ανημέρωτων φακέλων». Πότε και πόσους φακέλους έχει ελέγξει; Εκτός από το ζήτημα του «ιατρικού απορρήτου», που προκύπτει από τον αυθαίρετο, και πέραν πάσης νομίμου οδού, έλεγχο των ιατρικών φακέλων από ένα άτομο εκτός της θεραπευτικής ομάδας (όποια θέση εξουσίας και αν έχει αυτό), δεν είδαμε τον κ. Θεοδωράκη, έστω και μέσα από αυτή την παρατυπία, να πραγματοποιεί τον όποιο έλεγχο – πέρα από μια φορά, και πάλι λίγες εβδομάδες μετά τον διορισμό του, όταν διαμέσου ενός από τους συνήθεις νυκτερινούς του περιπάτους στο ΨΝΑ, πήγε σε μια εξωνοσοκομειακή δομή, όπου και ζήτησε να δει τους ιατρικούς φακέλους. Πετάει, όμως, το πυροτέχνημα ότι «στο ΨΝΑ οι γιατροί δεν ενημερώνουν τους φακέλους».

Και προχωράμε στο προσποιητό ενδιαφέρον του κ. Θεοδωράκη για τους μηχανικά καθηλωμένους ασθενείς. Λέμε προσποιητό γιατί δεν τον νοιάζει το γεγονός της καθήλωσης καθεαυτό, το γιατί και πόσο συχνά γίνεται, αλλά αν έχει συμπληρωθεί το «πρωτόκολλο», που θα μπορούσε, και όταν συμπληρώνεται, να χρησιμοποιείται ως άλλοθι μιας προαποφασισμένης καθήλωσης. Και περισσεύει η λαϊκίστικη δημαγωγία και υποκρισία, προπαντός γιατί η πολιτική, την οποία υπηρετεί ο κ. Θεοδωράκης, είναι αυτή που αποδυναμώνει τις υπηρεσίες από προσωπικό, έτσι ώστε η μηχανική καθήλωση να γίνεται όλο και πιο «αυτονόητη» μέσα σε ένα τμήμα που, όχι μόνο δεν έχει εκπαιδευτεί στην κουλτούρα και στην πρακτική της «μη καθήλωσης», αλλά, επί πλέον, λειτουργεί με ελάχιστους και εξουθενωμένους νοσηλευτές, αντιμέτωπους, ενίοτε σε μονήρεις βάρδιες, με ένα γεωμετρικά αυξανόμενο όγκο όλο και πιο πολύπλοκων αιτημάτων και αναγκών. Σίγουρα οι ψυχίατροι διατάζουν τις μηχανικές καθηλώσεις, οι νοσηλευτές τις εκτελούν, αλλά η πολιτική που έχει αναλάβει να εκτελέσει ο κ. Θεοδωράκης δεν καθόλου άμοιρη ευθυνών –το αντίθετο μάλιστα- για τον μνημονιακό εκβαρβαρισμό του ψυχιατρείου.

Χρησιμοποιεί σαν πυροτέχνημα τις πέντε καθηλώσεις που «είδε», αλλά δεν λέει τίποτα για την απερίγραπτη κατάσταση στο πρώην «7ο» (και στο δωμάτιο απομόνωσης δίπλα από αυτό) που διαιωνίζεται, με τους διαρκώς καθηλωμένους ασθενείς και την άρνησή του να υλοποιήσει κατατεθειμένες προτάσεις για τη σωστή, αξιοπρεπή, θεραπευτική και αποκαταστασιακή αντιμετώπιση του ζητήματος. Γιατί; Γιατί «κοστίζουν».

Κατά τα άλλα, ενδιαφερόμαστε για τα «δικαιώματα των ασθενών», χρησιμοποιώντας αυτόν τον όρο, σε όλη την ιεραρχία του Υπουργείου, ως καραμέλα, όπως όλους τους άλλους σχετικούς όρους, όπως «στίγμα», «μετασχηματισμός» κλπ, σαν λέξεις κενές περιεχομένου που τις μετατρέπουμε σε απλό περιτύλιγμα των πιο αντιδραστικών πολιτικών. Το πόσο υπολογίζουμε τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων φαίνεται και από την τύχη που είχαν καταγγελίες συγγενών για κακομεταχείριση ασθενούς, όπου πολύ εύκολα οι καταγγελλόμενοι «ξεπλύθηκαν» μέσα από «ΕΔΕ».

Οι οικονομίες που έχει αναλάβει να επιτύχει ο κ. Θεοδωράκης, προκειμένου να θεωρηθεί «επιτυχημένος», σύμφωνα με τα κριτήρια της τρόικας, έχουν επηρεάσει, σε κατεύθυνση ολοταχούς οπισθοδρόμησης, όλη την καθημερινή λειτουργία του ψυχιατρείου και την ολοκληρωμένη θεραπευτική αντιμετώπιση των αναγκών των ασθενών. Η μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης, για την οποία επαίρεται ο κ. Θεοδωράκης, έχει σαν αποτέλεσμα, συχνά-πυκνά, να υπάρχει έλλειψη του ενός ή του άλλου αναγκαίου φαρμάκου, ανάλογα με τα χρέη στην κάθε εταιρεία, ή την σκόπιμη κατασκευή της έλλειψης από τη μεριά της εταιρείας κοκ.

Ωστόσο, ο κ. Θεοδωράκης δεν λέει τίποτα για την παντελή του αδιαφορία για το ζήτημα των ανασφάλιστων της ψυχικής υγείας, για τις τραγικές διαστάσεις που έχει πάρει αυτό το φαινόμενο και τις ολέθριες συνέπειες που έχει στην ψυχική υγεία και την ίδια τη ζωή των ανθρώπων. Τον ενδιαφέρει η μείωση της «μέσης διάρκειας νοσηλείας» έχοντας ήδη αρχίσει σιγά-σιγά να πιέζει, έμμεσα κατ΄ αρχήν, για «γρήγορα εξιτήρια» προκειμένου να μειωθεί η δαπάνη για νοσηλεία. «Γρήγορο εξιτήριο» στις σημερινές συνθήκες συχνά σημαίνει, ή γρήγορη επάνοδο για νοσηλεία, ή το «δρόμο».

Αν και αριθμολάγνος και οπαδός της λογιστικής προσέγγισης στον ανθρώπινο πόνο, δεν βλέπει ότι, παρόλο που ο αριθμός των εξετασθέντων στα «Επείγοντα» (πιάνει μόνο αυτή την παράμετρο και όχι την προσέλευση στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία, στα ΚΨΥ κλπ) παραμένει περίπου ο ίδιος (πράγμα που δεν επιδέχεται εύκολες εξηγήσεις), ο αριθμός των νοσηλευομένων παρουσιάζει μια, μικρή μεν, αλλά σταθερή άνοδο (αν και θα πρέπει, για μια πιο σωστή εκτίμηση, να δει κανείς τον αριθμό των κατ΄ έτος νοσηλευομένων στο επίπεδο ολόκληρου του λεκανοπεδίου και πανελλαδικά).

Είχαμε, λοιπόν, στο ΨΝΑ (κάποια από τα στοιχεία αυτά υπάρχουν και στην ιστοσελίδα του ΨΝΑ) 2101 νοσηλευθέντες το 2008, 2109 το 2009, 2192 το 2010, 2179 το 2011, 2207 το 2012, 2286 το 2013. Ως προς το ποσοστό το εισαχθέντων επί των εξετασθέντων έχουμε, 47.8% το 2011, 47.48% το 2012, 50.26%το 2013, ενώ στα μέσα του 2014 το ποσοστό είναι στο 52.71%. Και αυτό τη στιγμή που ήδη οι μονάδες ψυχιατρικής νοσηλείας κατακλύζονται από ράντζα, τόσο στα ψυχιατρεία, όσο και στα γενικά νοσοκομεία.

Τα σχέδια για το βιαστικό, βίαιο «κλείσιμο των ψυχιατρείων» έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Η καταστροφή που θα φέρει η αλλοπρόσαλλη, φρενήρης επιχείρηση για το «κλείσιμο» θα είναι χωρίς προηγούμενο. Ο κ. Θεοδωράκης έχει αποτύχει πλήρως στα όσα διακήρυξε ότι ήδη θα είχε κάνει.

Τώρα προσπαθεί για μια επανεκκίνηση. Να μεταφέρει δυο κλινικές στο Αμαλία Φλέμιγκ. Ισως μια ακόμα, κάπου αλλού. Χωρίς καμιά από τις προϋποθέσεις γι΄ αυτό να έχουν υπάρξει. Γι’ αυτό και χρειάζεται ένα θεαματικό γεγονός, εν προκειμένω να διασύρει και να στοχοποιήσει τους γιατρούς και όλο το προσωπικό και να πείσει την κοινή γνώμη για το πόσο «κακό» είναι το ΨΝΑ, έστω και αν, κατά μια ορισμένη εκδοχή της ελληνικής γλώσσας, «η αποκλίνουσα συμπεριφορά του προσωπικού έχει συμμορφωθεί».

Γι΄ αυτό και πρέπει «να κλείσει εδώ και τώρα», χωρίς να αφήνεται σε κανέναν το περιθώριο να σκεφτεί (μέσα από ένα καταιγισμό προπαγάνδας και φόβου με σκοπό τη παράλυση της σκέψης) τι λογής θα είναι αυτού του είδους το «κλείσιμο» – για σκοπούς, δηλαδή, που δεν έχουν να κάνουν με την ψυχική υγεία, αλλά με την δημοσιονομική προσαρμογή.

Εδώ «κολλάει» και η επανάληψη της τρομολαγνείας για τους ασθενείς του άρθρου 69, ότι, δηλαδή, «δολοφόνοι νοσηλεύονται δίπλα σε ασθενείς με κατάθλιψη» – μια ρήση που κυκλοφορεί από κάποιους καλοθελητές εδώ και λίγα χρόνια στο ΨΝΑ, με σκοπό να προετοιμάσει το έδαφος για ένα δικαστικό ψυχιατρείο/φυλακή, που θα αντικαταστήσει το ψυχιατρείο που θα έχει κλείσει. «Επικίνδυνη και δολοφονική» είναι η πολιτική για την ψυχική υγεία που ακολουθείται και όχι οι ασθενείς του άρθρου 69.

Πέρα από τον «ξαφνικό θάνατο», με την επιδιωκόμενη, ρηγκανικού/θατσερικού τύπου, μεταφορά των κλινικών στα γενικά νοσοκομεία, υπάρχει και ο «καθημερινός βασανιστικός θάνατος του ΨΝΑ», με την γεωμετρικά επιδεινούμενη υποστελέχωση, την δραστική περικοπή των οικονομικών πόρων και την αδυναμία λειτουργίας όλων των μονάδων του. Είναι αυτό που προσπαθεί να συγκαλύψει ο κ. Π. Θεοδωράκης με τις εμπαθείς και κατασκευασμένες «ειδήσεις» του από το ΨΝΑ.

.

2/11/2014

.

Θ. Μεγαλοοικονόμου

Συντονιστής Διευθυντής

9ο ΨΤ του ΨΝΑ

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Νοέμβριος 3, 2014.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s